maandag 21 juli 2014

De vakantiebungalow en de nachtrust

De eerste nacht heb ik me krampachtig vastgehouden aan de rand van onze anderhalfpersoons boxspring om te voorkomen dat ik in de kuil in het midden zou belanden. Niet alleen bar slecht voor je rug maar zwaartekrachttechnisch gezien ook gevaarlijk met een 90 kilo zware man naast me, die van de andere kant zomaar ook in diezelfde kuil zou kunnen vallen.

De tweede nacht heb ik dus een eenpersoons matras dat nog over was uit de kinderslaapkamer naast het grote kleine bed gelegd. Fijn op de grond, lekker stevig. Geen angst dat Pappalien me zou pletten, want was nu in zijn eentje gevangen in die enorme kuil, en daar kom je niet eenvoudig uit wist ik nog.

En toch kon ik niet slapen. Nog nooit zo'n rustig bungalowpark gehad, daar niet van. Maar het was nog steeds gruwelijk benauwd op het zoldertje na de tropische temperaturen van de dagen ervoor. Er zaten muggen en vliegen. En bovendien heb ik na een paar dagen doorslapen altijd wel weer eens de neiging om fijn wakker te gaan liggen. Zeker in een vreemde omgeving. Dus ik heb gewoeld en gedraaid, tot ik uiteindelijk tegen dageraad weer in slaap viel...

.. en weer wakker werd van een getik op de deur. Zes uur, zie ik op mijn horloge. Ik trek mijn matras opzij, deur open. Alle lichten zijn aan, de deur van zijn slaapkamertje, waar kleuter nog lekker ligt te slapen, staat open. "Mama," piept oudste zoon die gisteren al flink wat slaaptekort had, "ik heb zo'n hónger en ik weet niet waar de bordjes staan..."

Pappalien is wakkerder dan ik: hij stuurt mij terug naar mijn plaats en ik hoor hem instructies geven: dat en dat kastje, klim maar op een stoel. Ik doezel weer bijna in maar weet zeker dat ik over een minuut of vijf een enorme knal hoor als al het glaswerk straks op de grond ligt.

Het valt mee. Ik hoor alleen de wc doortrekken (een orkaan, lijkt het, op de vroege morgen in zo'n bordpapieren huisje), de stoelpoten over de vloer schrapen en het pak ontbijtgranen openscheuren. En kleuter. Gaaaaaap, zegt ie. Ik zie met mijn ogen dicht hoe hij zich in de kamer ernaast uitrekt. "Muhlijhijn!", brult ie keihard. En rent naar beneden op zoek naar broer en vermaak.

Zes uur tien is het. Een nieuwe dag op het rustige vakantieparkje breekt aan. Ik hoop dat de tablets genoeg opgeladen zijn. Of anders dat de medevakantievierders in de buurt óf stokdoof óf heel vergevingsgezind zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...