dinsdag 29 juli 2014

Monopoly - vakantiedag 12/45

Ze woonden twee huizen verderop. De een was twee jaar ouder dan ik, zijn broer een jaar jonger. Vóórdat ze door vriendjes werden verteld dat het voor jongens niet stoer is om met meisjes te spelen hebben we heel wat afgespeeld. Onder meer monopoly.Wekenlang. Ze waren allebei beter. Tactisch beter, fanatieker en speelden net wat valser dan ik. Ik verloor dus áltijd. En het spel was niet klaar wanneer ik door mijn geld heen was, ze boden me altijd heel lief de mogelijkheid aan "rood" te staan. Zodat we toch nog konden doorspelen. Ik in een kansloze positie met twee armoedige straatjes, zij met hotels op de kalverstraat. Kreun.

En toch trapte ik er steeds weer in, het was kennelijk toch wel leuk om met ze te spelen. In real life heb ik - op de hypotheek na- gelukkig nooit leningen of schulden, en probeer altijd ruim minder uit te geven dan er binnenkomt. (Maar heb dan ook nog steeds geen hotels op de kalverstraat of andere goede investeringen gedaan, dus zo heel veel komt er ook weer niet binnen.)

Waarom ik dit nu schrijf? Vandaag hebben de oudste twee het monoply spel ontdekt. Mijn oude spel van zo'n 35 jaar terug, waarbij ze zelf  f 600,- (gulden!) moeten uittellen voor huur onbebouwd op het Velperplein (het schijnt dat vriendjes spellen met chipkaartjes en rekenmachines hebben, maar hé, ik ben niet alleen zuinig, ik vind het ook fijn als mijn kinderen leren om te rekenen! :-) )

Enig om te horen, hoe ze als zeer beginnend speler de grootste tactische fouten maken, hoe ze onderhandelen, de regels buigen en af en toe fikse mot hebben. Hoe graag ze het nog even snel af willen maken vóór bedtijd terwijl ik de bui al zie hangen dat het nog zeker een paar uur gaat duren. Ik vind het geweldig.

maandag 28 juli 2014

Vakantiedag 11/45. De zondvloed

Oudste zoon en ik zijn vanmorgen naar Den Haag gereden, naar het Omni.versum. Mooi, die film op het grote doek, maar vooral de weg erheen was een ware belevenis. Wat een zondvloed! Het rijdt alles behalve lekker, zo op de snelweg in mijn citybugje. Op de terugweg kwamen we regelmatig op de wat kleinere wegen flinke overstromingen tegen. Heb me bij de ingang van de Mac nog fijn leedvermaakt met het kijken naar de mederwerkers die met de fiets door een halve meter water moesten peddelen en ondertussen van boven ook nog zeiknat werden geregend.

Thuis bleken een deel van de tuin en mijn platje er ook heel bijzonder uit te zien. Binnen lijkt het vooralsnog droog. Zoon was al snel omgekleed voor de tweede helft van de dag: pyjamadag. (Bijna nog leuker dan een dagje weg, de hele dag in pyjama achter een beeldscherm hangen...). En na een korte pauze waarin de lucht even opklaarde regent het nu gewoon weer flink door. Denk dat ik dochter, die nu bij een vriendinnetje speelt een paar straten verderop, straks maar in de opblaaskano moet gaan halen.



zondag 27 juli 2014

Zomervkantie 8/45, 9/45 en 10/45

Vrijdag kwamen er vriendjes spelen voor de oudste twee en ben ik met mijn moeder naar de opticien geweest. Die haar niet met een bril weg liet gaan maar met een briefje voor de oogarts omdat ze duidelijk flink wat staar zag. Mijn moeder moet nu even aan het idee van een operatie(tje) wennen en heeft voor de zekerheid de folder over staar maar diep weggeborgen in haar tas.

Zaterdag hebben we de taken verdeeld. Gisteren nam Pappalien de kinderen mee naar het zwembad, ik deed de weekboodschappen en had verder het rijk alleen om zo m'n ding al dan niet te doen. Ook lekker! Hoewel ik eerst geen idee had deze onverwacht vrije tijd in te vullen en me daarna ontzettend zorgen ging maken omdat ze maar niet thuis kwamen. Om mezelf niet gek te prakkiseren ben ik de auto maar door de wasstraat gaan rijden. Eenmaal thuis bleek de antenne er niet meer zo stevig op te zitten maar waren gelukkig wel mijn lieverdjes heel terug gekomen. 's Avonds uit eten bij het family all-you-can-eat-buffet-met-ballenbak-gebeuren. Vanmorgen de kinderen fijn uitgelaten in de indoorspeeltuin tot dochter naar huis wilde vanwege (de zoveelste) zere buik en kleuter ook moe was van al het klimmen en springen.

Mooi vermaak alles bij elkaar. Hoewel het ook wel eens tijd wordt dat de kinderen úitrusten en ontspannen in de vakantie. Die buik van dochter zit mij wel een beetje dwars. Of het nou gewoon de stress-buikpijn is die nogal heerst in de familie of dat het iets met (ongezond) eten te maken heeft of iets anders? Oudste zoon, nooit ziek, hoest al meer dan een week zijn longen uit zijn lijf als een heuse opa. En bovendien valt het vel van zijn rode schoudertjes af, maar dat zal wel te maken hebben met dat kinderfeestje in het zwembad van de week, op die gloeiendhete dag vol zonneschijn. Kleuter is ok, man ook. En ik, ik heb alleen maar last van de periodieke zal-ik-dan-toch-mijn-haar-maar-weer-eens-flink-laten-knippen blues. 

maandag 21 juli 2014

Minibreak (1/45, 2/45, 3/45, 4/45)

Om de vakantie goed te beginnen zijn we direct een weekendje weg geweest. Een huisje op een rustig klein bungalowparkje, in de buurt van pretpark Hellendo.orn. De omgeving was mooi (bomen, boerenland), maar daar hebben mijn kinderen geen boodschap aan. Het draaide allemaal om het pretpark daar.

Het waren de twee warmste en benauwdste dagen van het jaar, maar daarom misschien ook wel super-rustig in dat park: we hoefden bijna nergens langer dan vijf minuten te wachten en konden regelmatig ook gewoon een rondje blijven zitten. Oudste heeft dit jaar voor het eerst (alleen, wij durven niet) de over-de-kop-achtbaan gedaan en ook de andere twee kinderen durfden weer iets meer qua spannende attracties. En zaterdagmiddag, in die gloeiende hitte, zijn we zijn heerlijk afgekoeld in het spectaculaire waterglijbanengedeelte van het park. Aanrader.

Maar ook wel slopend. Ik heb regelmatig tegen de huigjes van mijn gapende kindjes aangekeken, en de wallen zijn nu nog steeds niet weg. Het waren dan ook heel wat kilometers lopen, best wel wat spanning, en vooral een heel warm en gehorig huisje. Met twee jongetjes op één kamer die allebei niet zo goed in slaap kunnen komen én s' ochtends vroeg wakker zijn... 

Het was leuk. Maar wat vonden we het allemaal ook weer fijn om terug in ons eigen huis te zijn!












De vakantiebungalow en de nachtrust

De eerste nacht heb ik me krampachtig vastgehouden aan de rand van onze anderhalfpersoons boxspring om te voorkomen dat ik in de kuil in het midden zou belanden. Niet alleen bar slecht voor je rug maar zwaartekrachttechnisch gezien ook gevaarlijk met een 90 kilo zware man naast me, die van de andere kant zomaar ook in diezelfde kuil zou kunnen vallen.

De tweede nacht heb ik dus een eenpersoons matras dat nog over was uit de kinderslaapkamer naast het grote kleine bed gelegd. Fijn op de grond, lekker stevig. Geen angst dat Pappalien me zou pletten, want was nu in zijn eentje gevangen in die enorme kuil, en daar kom je niet eenvoudig uit wist ik nog.

En toch kon ik niet slapen. Nog nooit zo'n rustig bungalowpark gehad, daar niet van. Maar het was nog steeds gruwelijk benauwd op het zoldertje na de tropische temperaturen van de dagen ervoor. Er zaten muggen en vliegen. En bovendien heb ik na een paar dagen doorslapen altijd wel weer eens de neiging om fijn wakker te gaan liggen. Zeker in een vreemde omgeving. Dus ik heb gewoeld en gedraaid, tot ik uiteindelijk tegen dageraad weer in slaap viel...

.. en weer wakker werd van een getik op de deur. Zes uur, zie ik op mijn horloge. Ik trek mijn matras opzij, deur open. Alle lichten zijn aan, de deur van zijn slaapkamertje, waar kleuter nog lekker ligt te slapen, staat open. "Mama," piept oudste zoon die gisteren al flink wat slaaptekort had, "ik heb zo'n hónger en ik weet niet waar de bordjes staan..."

Pappalien is wakkerder dan ik: hij stuurt mij terug naar mijn plaats en ik hoor hem instructies geven: dat en dat kastje, klim maar op een stoel. Ik doezel weer bijna in maar weet zeker dat ik over een minuut of vijf een enorme knal hoor als al het glaswerk straks op de grond ligt.

Het valt mee. Ik hoor alleen de wc doortrekken (een orkaan, lijkt het, op de vroege morgen in zo'n bordpapieren huisje), de stoelpoten over de vloer schrapen en het pak ontbijtgranen openscheuren. En kleuter. Gaaaaaap, zegt ie. Ik zie met mijn ogen dicht hoe hij zich in de kamer ernaast uitrekt. "Muhlijhijn!", brult ie keihard. En rent naar beneden op zoek naar broer en vermaak.

Zes uur tien is het. Een nieuwe dag op het rustige vakantieparkje breekt aan. Ik hoop dat de tablets genoeg opgeladen zijn. Of anders dat de medevakantievierders in de buurt óf stokdoof óf heel vergevingsgezind zijn.

woensdag 16 juli 2014

Professor Vos en de vliegende pingpongballen

Op mijn man kun je bouwen. Zo is hij altijd bereid om mee te doen als ze bijvoorbeeld op school idioten zoeken. Hij was al een Zeer Enge Griezel op de griezelavond van groep 7, nu bij de vossenjacht aan het einde van het schooljaar is hij weer van de partij.

Een roze injectiespuit in de zak van zijn laboratoriumjas, twee potten gel in zijn haar, een heus Deutsch aczentje, de juiste scheikundige formule, wat lucifers en een doos pingpongballen om in de fik te steken....



Behalve deze verrückte professor kwamen we een wiskundig genie tegen, een bioloog, een schilder, een supermarktmedewerker, schoonmaakster, toiletjuffrouw en een skater (die natuurlijk niet op één plek bleef staan, dus dat was de lastigste!). Allemaal hadden ze een letter, een aantal letters hing gewoon op ramen en lantaarnpalen in de wijk. Ons groepje had er 16 van de 21 gevonden, maar toen moesten we puzzelen...  

Zo niet in groep 1/2, waar kleuterzoon de oplossing (bedoeld voor de ogen van de begeleiders, er van uit gaand dat kleuters niet kunnen lezen) gewoon hardop voorlas: fijne zomervakantie 2014!

zaterdag 12 juli 2014

Opruimwoede

En ineens had ik hem zover, eh, kreeg Pappalien zin om tot grote opruimactie over te gaan. De kamer waar wij nu samen een soort studeerhok hebben gaat worden opgeruimd, wie weet om ooit dochter daar een wat mooiere grotere kamer te gunnen (pssst, geheim, niet tegen haar vertellen!)

Dus staan de cd-singels en de elpees te koop. De stereo-installatie was van goede kwaliteit maar met grammofoonplatenspeler en cassettedeck doen we al een tijdje niet zoveel meer. Lang leve de mp3. De flippo verzameling is er uit en er zijn mappen geruimd waarin brieven van de eerste werkgever zaten, aantekeningen van de biologieles in 1984 en ook de inhoud van map "scheiding" ligt nu bij het oud papier.

Ook ik doe  natuurlijk mee met ruimen en weggooien, en ga met vochtige doek alle leegkomende vakken in de kast te lijf. Heerlijk. Na een ritje kringloop is het al een stuk leger op de kamer. Een aantal lang bewaarde zaken bleken toch nog best iets op te leveren op marktplaats. En ook dat is fijn. Meer ruimte, meer geld.

En hoe blij ik ben met manliefs opruimactie, ik heb toch twee dingen uit het grijze archief weten te redden. Een mooie foto van manlief uit zijn diensttijd ("huh, is dát papa?!") en zijn rapport van de brugklas. Dat zijn dingen die ik toch graag voor het nageslacht wil bewaren.

zaterdag 5 juli 2014

Vriendinnetjes?!

De rapporten zijn weer mee naar huis! Zeer tevreden, ben ik als mama. Over de schoolresultaten en over de manier waarop de kinderen zich op school gedragen, zowel qua werkhouding als in sociaal opzicht. De juffen hebben ze goed in de peiling  als ik het zo lees, het zag er allemaal positief uit. Superrrrrrrr.

Saai, he, zo'n positieve blog?! (hihi) Daarom toch nog maar even één stukje tekst uit dochters rapport dat me wel wat zorgen baart:

Contact met de medeleerlingen:  Dochter speelde en werkte de afgelopen periode graag samen met X. Ze kunnen het goed met elkaar vinden. Wel is dochter nu iets vaker dan eerst zijdelings betrokken bij conflicten. Dochter speelt een positieve rol in het oplossen ervan. Ze verwoordt rustig haar mening en draagt ideeën aan. Dochter is een mondige meid en kan goed voor anderen opkomen. Als ze zelf ergens mee zit, zal ze daar minder snel wat van zeggen. Dat mag ze best doen! Dochter houdt zich goed aan de regels van de groep en vindt het prettig als anderen dan ook doen.


En zo is het. Helemaal waar. Weet alleen niet of ik het wel zo leuk vindt, die relatie met meisje X. In de klas bij dochter zitten best veel aanstellers en pestkoppen uhm, meisjes die sociaal-emotioneel misschien nog wel iets bij kunnen leren. En natuurlijk is dat best vervelend als je daar bij betrokken wordt en niet van ruzie houdt. Er gebeuren geen écht nare dingen, maar uitschelden en buitensluiten, een nare sfeer en boze juffen veroorzaken, dat is al rot genoeg. Meidenvenijn, bah.

Heel soms spelen ze thuis samen, dochter en X. Ze knutselen, spelen heel zoet met de playmobil of schrijven zelf songteksten. Leuk, zolang het één op één is. X wil dan ook dat dochter zegt dat ze haar "bff"is. Dochter weigert, ze speelt ook vaak in de pauzes met X maar heeft meer vriendinnen en wil niet de een boven de ander stellen. Bovendien heeft X er een handje van om over de zwakkere, minder mondige kinderen heen te walsen en er desnoods ruzie mee te schoppen. Als dochter dan opeens weer midden in een ruzie belandt omdat X zo nodig Y moet dwarsliggen, en Y zich altijd en eeuwig aangevallen voelt en zich dan ook over dochter - die juist probeert de boel te sussen- gaat beklagen bij de juf baalt dochter daar flink van.

De laatste tijd wil dochter bijna nooit meer vriendinnetjes mee naar huis nemen. En ik weet vrij zeker dat dit "meidengedoe" daar de oorzaak van is.

woensdag 2 juli 2014

Beeldschermgebruik

Leerzaam hoor, zo'n iPad. Jongste heeft er in ieder geval flink wat van opgestoken met al die educatieve apps die ik er op heb gezet en al die Engelstalige you-tube filmpjes die hij zelf heeft opgezocht: (The colors en shapes en Three Littel Monkeys Jumping On The Bed werden bekeken en bekeken en bekeken tot de rest van ons er helemaal gek van werd...)

Prima hoor, vind ik. Het ontspant hem zo lekker. Als hij uit school komt, even i-Padden. Maar, als een goede moeder -die ook wel eens wat online magazines en andere ouders op internet raadpleegt- bekruipt me ook wel eens het gevoel dat het misschien wat aan banden moet worden gelegd, dat schermgebruik.

Gelukkig zit hij ook op school, en dat is ook leerzaam! Zo heeft oudste van zijn vriendje gehoord dat het not done is om naar je moeder te zwaaien als je in groep 7 zit. En jongste heeft sinds kort geleerd dat roze voor - vies gezicht - méisjes is. Nou wil oudste deze regel in zijn enthousiasme nog wel eens vergeten buiten school, maar jongste is zeer stellig. Roze is géén mooie kleur, daar houdt hij niet van. Zeker weten niet.

iPad 2/3/4 Smart Case RozeLaat ik nu - in al mijn onschuld - een nieuwe hoes voor mijn iPad hebben besteld in een prachtige kleur zuurstokroze. Kleuter is sinds ik de hoes maandag met de post heb gekregen cold-turkey aan het afkicken. Geen iPad meer in zijn vingertjes gehad. En dat is soms best lastig, als ik even iets zonder hem wil doen.

Ik ben nu op zoek naar een hoes die ik met een soort afstandsbediening digitaal van kleur kan laten veranderen. Met name zaterdagochtend om zeven uur.