zondag 22 juni 2014

Twijfels

Ken je dat? Dat je voor je gevoel zó hard bezig bent, zo je best doet, dag in dag uit, de hele dag door. Maar dat een aantal mensen niet eens weet wat je doet, dát je uberhaupt wat doet (en je dat zo nu en dan even subtiel onder je neus wrijven, dat je thuis toch maar een lekker lui leventje hebt, tegenwoordig, zo zonder "echt" werk... aarrghhh). En weer anderen het wel zien maar niet waarderen, integendeel!

Zo heb ik een man die gaat huilen als ik zijn bed verschoond heb en niet tegen het geluid van de stofzuiger kan. De oudste twee kinderen denken de laatste tijd voornamelijk dat ik ze graag lastig val of op zijn minst zéur. Terwijl ik - heel raar misschien - denk dat er toch eens iemand moet proberen ze enige sociale en huishoudelijke vaardigheden bij te brengen, huiswerk moet laten maken en een poging moet doen ze over te halen tot een bepaald minimum aan persoonlijke hygiëne... Zucht.

(Huis)moederen is en blijft voor veel mensen een onbegrepen iets. Voor mijzelf ook, soms. Waar ik in godsnaam mee bezig ben, vraag ik me af. Twijfels alom. Doe ik het niet goed? Moet het anders? Moet ik ergens buitenshuis lange dagen en nachten voor een glanzende carriere gaan maken, veel geld en vooral waardering oogsten, de boel hier de boel laten? Of moet ik misschien toch maar weer wat harder proberen mijn best te doen, nog meer uren toegewijde zorg en aandacht in die ene dag te proppen.

En ik ken mezelf, zo zielig als ik me nu voel, morgenochtend sta ik weer fris en fruitig naast mijn bed. Klaar om te zorgen en te sloven, me zorgen te maken, beren op de kinderwegjes te zien en oplossingen te verzinnen, waar nodig gesprekken te voeren met juffen, heen en weer te taxi-en naar clubjes of te helpen op school. Help ik snel de vijfjarige even met aankleden, de negenjarige met haren kammen, haal ik de elfjarige nog maar weer eens voorzichtig - vooral niet te boos! - over zijn tanden te gaan poetsen. Verzin ik leuke uitjes voor de vrije uurtjes voor alle drie samen én apart, want ik zie ze graag blij en gelukkig. En natuurlijk ruim ik snel de rondslingerende pyjama's, speelgoed en ontbijtrommel van man even op als iedereen weg is...

Maar een klein beetje waardering. Zou wel eens fijn zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...