maandag 30 juni 2014

Eindexamens anno 2014

Onlangs is mijn nichtje (dochter van zus) geslaagd voor haar vwo examen. We waren erbij op de diploma uitreiking en vierden het feest mee. Hartstikke leuk om te zien hoe zij in het zonnetje werd gezet.

Ik moet toegeven dat ik er met dubbele agenda zat: zoon is over ruim een jaar aan de beurt op het voortgezet onderwijs, en mijn eigen ervaringen met het voortgezet onderwijs stammen uit 1987. En dat is best lang geleden. Hoe gáát het tegenwoordig op scholen? Wat voor kinderen en leraren lopen er rond? Is deze school eventueel een kanshebber als het om een school voor onze kinderen gaat?

Nichtje zelf heeft inmiddels wel wat ervaringen op het voortgezet onderwijs. Ze kwam met uitstekende resultaten van de basisschool en begon enthousiast aan een categoriaal, redelijk kleinschalig en op het individu gericht gymnasium in de grote stad. Dachten ze. Maar het viel allemaal wat tegen. Het was helemaal niet kleinschalig, wel nogal elitair, er waren veel slechte leraren en veel uitval. De interesse van de school bleek bovendien meer uit te gaan naar het uiteindelijk gemiddelde eindcijfer van de geslaagden op het centraal schriftelijk eindexamen dan naar de begeleiding van de individuele leerling in de jaren daarvoor.

In de vierde had ze het vertrouwen in de school én in zichzelf dusdanig verloren dat de overstap is gemaakt naar de havo(!) van een scholengemeenschap in de buurt. Dat beviel prima. Leraren bleken opeens ook gewoon mensen waar je wel eens wat aan vragen kon, en leerlingen met allerhande problemen werden geholpen in plaats van van school gestuurd (dat klinkt enerzijds positief, aan de andere kant vraag ik me als moeder ook soms heel egoïstisch af of ik het wel leuk zou vinden dat de ex-verslaafden, anorexiaatjes en ruzieschoppende etterbakkies weer terug bij mijn onschuldig kind in de klas worden gezet... )

Nichtje vond het allemaal best, kon met iedereen overweg, had er een leuke tijd en haalde de havo op haar slofjes. Bij gebrek aan idee wat er voor vervolgopleiding moest komen en enigszins overgehaald door school zelf is ze direct doorgegaan naar vwo 6 waar ze ook redelijk fluitend en op eigen kracht het eindexamen heeft gehaald.

En ik zat daar dus, in de zaal, en heb me verwonderd. Uitgeschoten pubers in pak naast ventjes op gympen en met spijkerbroeken vol hippe gaten. Naast mij had oma vooral commentaar op de korte jurkjes die volgens haar niet staan bij die 18 jarige meisjes met veel te dunne, te kromme of veel te dikke benen, waggelend op hakken waar ze niet op kunnen lopen. Tja. De mode mag dan veranderd zijn in al die tijd, nog steeds vinden 18-jarigen het belangrijk om iets uit te stralen met hun kleding. Aandoenlijk wel, vond ik. Op een paar blaaskaken na kreeg ik bij veel van vooral de jochies toch wel het achgossie-achtige-moederkloek gevoel...

Maar wat duurde het lang! Wat een hoop poespas. Wij - (o)vwo 1987 -  werden gewoon één voor één naar voren geroepen, mochten een handtekening zetten en dan aan het bier of de cola. Anno 2014 was er ten eerste geen bier (nix18!) maar wel een zwart baretje mét kwast voor alle leerlingen. Waar ze drie uur voor lul mee hebben gelopen en die ze dan op Hollywood-achtige wijze omhoog mochten gooien voor de foto. Gaf de rector een wervend praatje over de school, bedankjes voor de mentoren, tutoren, schoonmakers en iedereen die ook maar iets met school te maken had. Daarna volgde, voor elk van de vijftig leerlingen een min of meer persoonlijk praatje van zijn of haar mentor. En toen we iedereen gehad hadden en dachten klaar te zijn was er nóg eens een extra ronde omdat er voor allerlei buitenschoolse scheten en bovengemiddelden extra pluimen en certificaten moesten worden uitgereikt.

Leuk hoor, voor de leerlingen in kwestie.Hoewel een flink aantal er nogal beschroomd bijstond en niet goed wist waar te kijken. Maar mensen, het is nog maar voorgezet onderwijs! Wat moet je nog doen als ze over een paar jaar een drs titel willen behalen? (En zelfs die schijnt niet echt meer te bestaan, nu er alleen nog bachelors en masters zijn. Maar daar verdiep ik me over een jaar of 6 dan wel weer in...)

Uit de praatjes van de mentoren kon ik ook niet anders dan concluderen dat het mentorschap wel een enorm belangrijk iets is geworden. Het is niet zomaar meer iemand die in de brugklas uitlegt wat het nut van een agenda is, maar eentje die je je hele schoolloopbaan blijft volgen. Een soort bondscoaches in de dop. Heb je een slecht cijfer wordt je op het matje geroepen. Er zijn tal van verplichte contactmomenten, de leerling moet sterkte-zwakte-analyses over zichzelf inleveren, aan de mentor meedelen wat hij met zijn leven wil, na deze school, profielen kiezen en onderbouwen. In drievoud. En zo'n mentor wordt nog boos ook als je probeert om gewoon zelfstandig je eindexamen te halen, zonder hun support. Hmh. (Al schijnt het volgens mijn zus nogal een wassen neus te zijn, dat mentoschap, de mentoren zelf deden graag alsof ze persoonlijk de helft van de schaapjes over de eindstreep hebben geduwd....)

Drie uur en een houten kont later weet ik het dus nog steeds niet, of deze school het nu wel of niet moet gaan worden voor zoon. (Zoon weet zeker van niet, het gebouw is hem te somber en te betonnerig.) Nicht keek door het beton heen en heeft er een leuke tijd gehad, maar is er nu klaar mee. Het was leuk, tijd voor de volgende stap. Nieuwe studie, nieuwe school, ze weet zeker wat ze wil en ook de opleiding wil haar graag hebben. Komt vast helemaal goed. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...