dinsdag 10 juni 2014

Aan zijn ballen

"Wat moet ik doen, Lien?", klinkt het naast me. Ik moet van héél ver komen, zo diep en lekker heb ik in tijden niet geslapen. Het is 3 uur, zie ik op de klok. Hoezo? Doen? Ik slaap meestal rond deze tijd. Dan pas dringt dat andere geluid tot me door: het alarm gaat af. Wiehoewiehoewieiwwwwwww. Shit. De neiging om me weer lekker weg te laten zakken is verdwenen, ik krijg er hartkloppingen voor in de plaats. Zou het...?

Pappalien heeft inmiddels de politie aan de telefoon, en ik word gesommeerd om samen met hem naar beneden te gaan. Hij heeft de telefoon vast, ik strompel er nog enigszins slaapdronken achteraan. Beneden blijkt gelukkig alles rustig, geen insluipers te bekennen, geen tekenen van braak. Zelfs geen door katten omgegooide meubels. En, nu we er over nadenken, we hadden het alarm eigenlijk niet eens aangezet. Toch loeit die sirene de hersens uit mijn hoofd. "Foutmelding voordeur", zegt het kastje. De voordeur staat er heel dicht en heel onschuldig bij. Pappalien zet het alarm uit.

Een tijdje later liggen we weer in bed. Ik denk na over de vraag "wat moet ik doen". In slaap komen lijkt even geen optie voorlopig. In plaats daarvan denk ik aan de onderhoudsmonteur van het alarmsysteem die van de week langs is geweest. En de drie keer vals alarm die we inmiddels hebben gehad. En maak ik net plannen om hem aan zijn ballen op te hangen als het alarm opnieuw - ten onrechte - afgaat.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?