maandag 30 juni 2014

Eindexamens anno 2014

Onlangs is mijn nichtje (dochter van zus) geslaagd voor haar vwo examen. We waren erbij op de diploma uitreiking en vierden het feest mee. Hartstikke leuk om te zien hoe zij in het zonnetje werd gezet.

Ik moet toegeven dat ik er met dubbele agenda zat: zoon is over ruim een jaar aan de beurt op het voortgezet onderwijs, en mijn eigen ervaringen met het voortgezet onderwijs stammen uit 1987. En dat is best lang geleden. Hoe gáát het tegenwoordig op scholen? Wat voor kinderen en leraren lopen er rond? Is deze school eventueel een kanshebber als het om een school voor onze kinderen gaat?

Nichtje zelf heeft inmiddels wel wat ervaringen op het voortgezet onderwijs. Ze kwam met uitstekende resultaten van de basisschool en begon enthousiast aan een categoriaal, redelijk kleinschalig en op het individu gericht gymnasium in de grote stad. Dachten ze. Maar het viel allemaal wat tegen. Het was helemaal niet kleinschalig, wel nogal elitair, er waren veel slechte leraren en veel uitval. De interesse van de school bleek bovendien meer uit te gaan naar het uiteindelijk gemiddelde eindcijfer van de geslaagden op het centraal schriftelijk eindexamen dan naar de begeleiding van de individuele leerling in de jaren daarvoor.

In de vierde had ze het vertrouwen in de school én in zichzelf dusdanig verloren dat de overstap is gemaakt naar de havo(!) van een scholengemeenschap in de buurt. Dat beviel prima. Leraren bleken opeens ook gewoon mensen waar je wel eens wat aan vragen kon, en leerlingen met allerhande problemen werden geholpen in plaats van van school gestuurd (dat klinkt enerzijds positief, aan de andere kant vraag ik me als moeder ook soms heel egoïstisch af of ik het wel leuk zou vinden dat de ex-verslaafden, anorexiaatjes en ruzieschoppende etterbakkies weer terug bij mijn onschuldig kind in de klas worden gezet... )

Nichtje vond het allemaal best, kon met iedereen overweg, had er een leuke tijd en haalde de havo op haar slofjes. Bij gebrek aan idee wat er voor vervolgopleiding moest komen en enigszins overgehaald door school zelf is ze direct doorgegaan naar vwo 6 waar ze ook redelijk fluitend en op eigen kracht het eindexamen heeft gehaald.

En ik zat daar dus, in de zaal, en heb me verwonderd. Uitgeschoten pubers in pak naast ventjes op gympen en met spijkerbroeken vol hippe gaten. Naast mij had oma vooral commentaar op de korte jurkjes die volgens haar niet staan bij die 18 jarige meisjes met veel te dunne, te kromme of veel te dikke benen, waggelend op hakken waar ze niet op kunnen lopen. Tja. De mode mag dan veranderd zijn in al die tijd, nog steeds vinden 18-jarigen het belangrijk om iets uit te stralen met hun kleding. Aandoenlijk wel, vond ik. Op een paar blaaskaken na kreeg ik bij veel van vooral de jochies toch wel het achgossie-achtige-moederkloek gevoel...

Maar wat duurde het lang! Wat een hoop poespas. Wij - (o)vwo 1987 -  werden gewoon één voor één naar voren geroepen, mochten een handtekening zetten en dan aan het bier of de cola. Anno 2014 was er ten eerste geen bier (nix18!) maar wel een zwart baretje mét kwast voor alle leerlingen. Waar ze drie uur voor lul mee hebben gelopen en die ze dan op Hollywood-achtige wijze omhoog mochten gooien voor de foto. Gaf de rector een wervend praatje over de school, bedankjes voor de mentoren, tutoren, schoonmakers en iedereen die ook maar iets met school te maken had. Daarna volgde, voor elk van de vijftig leerlingen een min of meer persoonlijk praatje van zijn of haar mentor. En toen we iedereen gehad hadden en dachten klaar te zijn was er nóg eens een extra ronde omdat er voor allerlei buitenschoolse scheten en bovengemiddelden extra pluimen en certificaten moesten worden uitgereikt.

Leuk hoor, voor de leerlingen in kwestie.Hoewel een flink aantal er nogal beschroomd bijstond en niet goed wist waar te kijken. Maar mensen, het is nog maar voorgezet onderwijs! Wat moet je nog doen als ze over een paar jaar een drs titel willen behalen? (En zelfs die schijnt niet echt meer te bestaan, nu er alleen nog bachelors en masters zijn. Maar daar verdiep ik me over een jaar of 6 dan wel weer in...)

Uit de praatjes van de mentoren kon ik ook niet anders dan concluderen dat het mentorschap wel een enorm belangrijk iets is geworden. Het is niet zomaar meer iemand die in de brugklas uitlegt wat het nut van een agenda is, maar eentje die je je hele schoolloopbaan blijft volgen. Een soort bondscoaches in de dop. Heb je een slecht cijfer wordt je op het matje geroepen. Er zijn tal van verplichte contactmomenten, de leerling moet sterkte-zwakte-analyses over zichzelf inleveren, aan de mentor meedelen wat hij met zijn leven wil, na deze school, profielen kiezen en onderbouwen. In drievoud. En zo'n mentor wordt nog boos ook als je probeert om gewoon zelfstandig je eindexamen te halen, zonder hun support. Hmh. (Al schijnt het volgens mijn zus nogal een wassen neus te zijn, dat mentoschap, de mentoren zelf deden graag alsof ze persoonlijk de helft van de schaapjes over de eindstreep hebben geduwd....)

Drie uur en een houten kont later weet ik het dus nog steeds niet, of deze school het nu wel of niet moet gaan worden voor zoon. (Zoon weet zeker van niet, het gebouw is hem te somber en te betonnerig.) Nicht keek door het beton heen en heeft er een leuke tijd gehad, maar is er nu klaar mee. Het was leuk, tijd voor de volgende stap. Nieuwe studie, nieuwe school, ze weet zeker wat ze wil en ook de opleiding wil haar graag hebben. Komt vast helemaal goed. 

maandag 23 juni 2014

Moe

"Waarom moet het steeds maar dag blijven?", vroeg kleuter zich vanmiddag - na het zwemmen, na de patatjes, na een lang en vermoeiend weekend - zuchtend af. Even later was hij toch weer op de been. En nu nog steeds. Een half uur na bedtijd. "Ik hoef niet naar bed! Ik ben niet moe!", klinkt het nog steeds.

Dat zullen we nog wel eens zien....

zondag 22 juni 2014

Twijfels

Ken je dat? Dat je voor je gevoel zó hard bezig bent, zo je best doet, dag in dag uit, de hele dag door. Maar dat een aantal mensen niet eens weet wat je doet, dát je uberhaupt wat doet (en je dat zo nu en dan even subtiel onder je neus wrijven, dat je thuis toch maar een lekker lui leventje hebt, tegenwoordig, zo zonder "echt" werk... aarrghhh). En weer anderen het wel zien maar niet waarderen, integendeel!

Zo heb ik een man die gaat huilen als ik zijn bed verschoond heb en niet tegen het geluid van de stofzuiger kan. De oudste twee kinderen denken de laatste tijd voornamelijk dat ik ze graag lastig val of op zijn minst zéur. Terwijl ik - heel raar misschien - denk dat er toch eens iemand moet proberen ze enige sociale en huishoudelijke vaardigheden bij te brengen, huiswerk moet laten maken en een poging moet doen ze over te halen tot een bepaald minimum aan persoonlijke hygiëne... Zucht.

(Huis)moederen is en blijft voor veel mensen een onbegrepen iets. Voor mijzelf ook, soms. Waar ik in godsnaam mee bezig ben, vraag ik me af. Twijfels alom. Doe ik het niet goed? Moet het anders? Moet ik ergens buitenshuis lange dagen en nachten voor een glanzende carriere gaan maken, veel geld en vooral waardering oogsten, de boel hier de boel laten? Of moet ik misschien toch maar weer wat harder proberen mijn best te doen, nog meer uren toegewijde zorg en aandacht in die ene dag te proppen.

En ik ken mezelf, zo zielig als ik me nu voel, morgenochtend sta ik weer fris en fruitig naast mijn bed. Klaar om te zorgen en te sloven, me zorgen te maken, beren op de kinderwegjes te zien en oplossingen te verzinnen, waar nodig gesprekken te voeren met juffen, heen en weer te taxi-en naar clubjes of te helpen op school. Help ik snel de vijfjarige even met aankleden, de negenjarige met haren kammen, haal ik de elfjarige nog maar weer eens voorzichtig - vooral niet te boos! - over zijn tanden te gaan poetsen. Verzin ik leuke uitjes voor de vrije uurtjes voor alle drie samen én apart, want ik zie ze graag blij en gelukkig. En natuurlijk ruim ik snel de rondslingerende pyjama's, speelgoed en ontbijtrommel van man even op als iedereen weg is...

Maar een klein beetje waardering. Zou wel eens fijn zijn.

donderdag 19 juni 2014

Slaap kleutertje slaap

Nadat hij in bad is geweest, tandjes gepoetst, verhaaltje is gelezen, kusje en licht uit en deur dicht... is het tijd om te slapen. Het is soms al acht uur tegenwoordig voor hij er echt in ligt. Laat!, vind ik.

Hij niet. Het is dan even stil in zijn kamertje. Maar een tijdje later floept het licht weer aan. Hij blijft wel keurig in zijn bed liggen maar pakt er een boek bij. Of zingt een liedje. En nog een. Hele concerten worden er gegeven. Er naar toe gaan en zeggen dat hij stil moet zijn - of dat het licht uit moet- werkt meestal averechts, dus we horen het maar aan. Uiteindelijk valt hij toch wel een keer in slaap.

En als we dan 's avonds vlak voordat we zelf naar bed gaan nog even gaan kijken en het licht uit doen, is dat vaak een leuke verrassing.

Ondersteboven, achterstevoren in bed is heel gewoon. Heb hem deze week al twee keer "hoogzwanger" in zijn bedje gevonden, met die dikke pinguin onder zijn pyjamashirt. En wat te denken van deze positie, met de inmiddels al weer een paar maanden oude verjaardagsmuts op zijn hoofd...

Er gaat niets boven slapende kindertjes, zó schattig...




woensdag 18 juni 2014

Expressief

Jammer voor jullie dat dit een tekstblog is en geen youtube filmpje. Konden jullie ook eens lachen.

Van die mensen die hun tong uitsteken als ze een draad door de naald moeten krijgen of iets anders moeilijks doen? Ik heb daar dus ook nogal last van. En niet alleen bij motorische lastigheden. Vroeger op het werk, als ik een moeilijk probleem achter de computer aan het uitpuzzelen was mompelde ik tegen mijn scherm en trok suffe koppen. Zeiden de collega's. Als ze durfden. En als ik me vreselijk aan het concentreren was tijdens een tennispartij vroeg iedereen zich af waarom ik toch zo bóós keek.

Laatst keek ik weer een tenniswedstrijd op tv. Sharapova sloeg een simpele bal helemaal mis. Waarop mijn oudste ineens vroeg: "Mam, wat is er, waarom kijk je opeens zo boos?". Oh. Uh. Tja. Inlevingsvermogen, denk ik. En zoveel maakte het me eigenlijk niet eens uit of ze wel of niet zou winnen. Maar die kop van mij, die heb ik blijkbaar nog steeds niet onder controle...

Veel kan ik dan ook niet verborgen houden voor de medemens. Al kunnen ze mijn gezichtsuitdrukkingen ook wel vaak verkeerd uitleggen kennelijk. Misschien moet ik toch maar aan de botox.

zondag 15 juni 2014

Waarom zou je een groep overslaan

Kleuter zit in groep 1 nu, maar ligt - zoals al vaker verteld hier - op bepaalde gebieden nogal ver voor. En op andere gebieden is hij ook weer helemaal niet (hoewel hij die zogenaamde motorische achterstand flink aan het inhalen is en ons ouders wel verbaasde in de speeltuin laatst door bovenóp het huisje te klimmen in plaats van er in..)..  Een tijdje geleden is besloten om hem, met name vanwege het beruchte "sociaal emotionele" argument, toch geen klas over te laten slaan. Hij gaat volgend jaar dus gewoon met de rest van zijn leeftijdsgenootjes mee naar groep 2. (Wat in de praktijk betekent dat hij samen met de jongste helft van de combigroep 1/2 blijft en die groep aangevuld wordt met verse kleintjes).

"Ik ga straks naar groep 2!", vertelt hij nu dus tegen Jan en Alleman, "Maar daarna ga ik naar groep 4. Dan sla ik groep 3 over." Daar is inderdaad wel eens over gepraat. En ik maar denken dat hij dat eens had opgevangen en dat dat hem ook wel een goed idee leek omdat hij het lezen en het rekenen van die groep nu al helemaal beheerst. Vandaag betrapte ik hem echter op een andere motivatie "Want in groep 3 moet je heel netjes leren schrijven. En dát kan ik niet!"

zaterdag 14 juni 2014

Alleen

Pappalien en de twee oudsten hebben een 2 daags uitje. Kleuter en ik bewaken het fort. Perfecte gelegenheid dus voor quality time. Hij mag kiezen wat we gaan doen. Mag van alles zijn. De grote speeltuin, een film in de bios, uit eten, zwemmen misschien? Maar meneer was zeer beslist. Het was zaterdag, en hij had van de week al aangekondigd dat hij zaterdag naar opa en oma zou gaan. Zijn wil geschiedde.

Dus toen was ik alleen. Manloos, kinderloos, zelfs autoloos nu man's achtergebleven auto ook nog eens een lekke reserveband blijkt te hebben. Gelukkig heb ik nog wat lasagne in huis, heet water voor een bad, en een goed boek. Ik red het wel vandaag.

donderdag 12 juni 2014

Hommels

Kleuter heeft een vriendje mee naar huis. Onderweg lopen ze hand in hand, heel gezellig. "Kusje?", vraagt kleuter met getuite lippen. Vriendje denkt van niet: "dat doen hómo's!" En hij begint voorzichtig een betoog over jongens die elkaar kussen. Zoon is niet onder de indruk. "Maar wij zijn bíjen, dat zijn een soort hommels, maar die steken niet".

woensdag 11 juni 2014

Midlife?!

Ik bén natuurlijk al zo'n beetje halverwege de veertig, en dan wordt je toch wel een beetje langzaam richting midlife / 55 plusser gedirigeerd. Zie ook die vrolijke brief het gezondheidsonderzoek 45plusser die ik laatst kreeg. Ik krijg elke dag meer rimpels, rare bultjes en vlekken, suffe kwaaltjes, problemen met te kleine lettertjes (of te korte armen) en gaten in het geheugen. En bij elk kwaaltje begin ik me af te vragen of het niet toevallig de overgang is. Potver.

Soms heb je zo'n dag dat je het zelf gelooft. Hang ik maar een beetje te hangen, overtuigd van mijn eigen niets meer kunnen. Compleet achterhaald, nutteloos, niet van deze tijd en nergens meer goed voor hang ik op de bank, te wachten op de midlife depressie die er nu vast snel aan zal komen, te moe om uit mijn comfort zone te kruipen.

Tegen tien uur sjok ik man vast vooruit naar de slaapkamer. Ik val direct in een diepe slaap terwijl man op facebook nog even checkt wat de generatie boven ons (weinig werkverplichting maar wel inkomen) doet om zichzelf te vermaken. Die schijnen geen last meer te hebben van kriebelende benen en geheugenproblemen. Of ze trekken zich er niets van aan, dat kan natuurlijk ook.

Maar dan is het opeens even voor half vier, en ik ben wakker geworden van een klein geluidje. Ik ben ineens fit en alert, en trek een sprintje naar de kinderkamers. Jongste is in paniek, hij probeerde met man en macht zijn traantjes binnen te houden. Hij wilde niet meer slapen, zijn ogen doet hij écht niet meer dicht. Want dan komen de spinnen. En de monsters!

Ach ventje. Ik aai hem over zijn bolletje. "Als die monsters komen, jaagt Slurf ze weg." Daar stonk hij niet in, daar heeft Slurf niet genoeg kracht voor. Een beter idee. Hij kan de tafels toch zo goed? Als hij die van 10 nou eens opzegt? 10, 20, 30, POEF! monster dood, 40.. POEF! weer één, 50 ..POEF!!.  Dat leek hem wel wat. Hij moest er zelfs een beetje om lachen. Hij deed braaf zijn ogen dicht en ik mocht weg.

Ik ben er daarna nog een keer of drie uit geweest, maar toen sliep hij dan ook echt. Moe, maar toch met een voldaan gevoel dook ik weer onder mijn dekbed. Ik ben geen bejaarde, ik ben een frisse jonge moeder met een jong gezin. De oudste is nog maar net een beetje aan het uitproberen hoe dat puberen nu eigenlijk moet, de jongste kan zijn eigen billen nog niet afvegen en middelste wil het liefst de hele dag aan mijn rokken hangen. En alle drie moeten ze de hele dag gevoederd en heen en weer gereden worden en ik moet alles voor ze helpen onthouden en regelen.

Eigenlijk ben ik gewoon een frisse jonge moeder dus. Met wat meer rimpelig vel dan tien jaar terug. Nou en.

dinsdag 10 juni 2014

Aan zijn ballen

"Wat moet ik doen, Lien?", klinkt het naast me. Ik moet van héél ver komen, zo diep en lekker heb ik in tijden niet geslapen. Het is 3 uur, zie ik op de klok. Hoezo? Doen? Ik slaap meestal rond deze tijd. Dan pas dringt dat andere geluid tot me door: het alarm gaat af. Wiehoewiehoewieiwwwwwww. Shit. De neiging om me weer lekker weg te laten zakken is verdwenen, ik krijg er hartkloppingen voor in de plaats. Zou het...?

Pappalien heeft inmiddels de politie aan de telefoon, en ik word gesommeerd om samen met hem naar beneden te gaan. Hij heeft de telefoon vast, ik strompel er nog enigszins slaapdronken achteraan. Beneden blijkt gelukkig alles rustig, geen insluipers te bekennen, geen tekenen van braak. Zelfs geen door katten omgegooide meubels. En, nu we er over nadenken, we hadden het alarm eigenlijk niet eens aangezet. Toch loeit die sirene de hersens uit mijn hoofd. "Foutmelding voordeur", zegt het kastje. De voordeur staat er heel dicht en heel onschuldig bij. Pappalien zet het alarm uit.

Een tijdje later liggen we weer in bed. Ik denk na over de vraag "wat moet ik doen". In slaap komen lijkt even geen optie voorlopig. In plaats daarvan denk ik aan de onderhoudsmonteur van het alarmsysteem die van de week langs is geweest. En de drie keer vals alarm die we inmiddels hebben gehad. En maak ik net plannen om hem aan zijn ballen op te hangen als het alarm opnieuw - ten onrechte - afgaat.


vrijdag 6 juni 2014

En jij dan?

Beste lezers, wat leuk dat jullie mijn geneuzel lezen. Helemaal leuk is het om ook nog af en toe reacties te krijgen. Helaas vanwege de spam(*) die ook af en toe binnenkomt heb ik onlangs weer een matige beveiliging op het reactieformulier gezet - ik heb zelf een enorme hekel aan het overtikken van onleesbare tekens om te bewijzen dat ik geen robot ben (ik slaag vaak niet voor deze tests en weet niet wat dat dan over mij zegt..) maar je moet wel ergens geregistreerd staan om te kunnen reageren.

Speciaal voor vandaag haal ik die beveiliging er weer even af: anoniem reageren, zonder account, kan dus ook weer even. Want ik ben wel eens benieuwd.

Een aantal van jullie ken ik, meer of minder goed, in real life of via het internet, via blogs of facebook... Maar zoals bij elk blog is er ook een groot aantal mensen dat wel leest maar nooit of zelden reageert. En ik zie een paar nieuwe volgers waarvan ik met geen mogelijkheid kan achterhalen of ze zelf ook ergens bloggen. En ik ben wél nieuwsgierig geinteresseerd! Dus eh... please? Voor één keertje, vandaag? Vertel!

Bijvoorbeeld hoe je heet (of hoe je jezelf noemt)? Heb je zelf een blog (dit soort reclame maken mag!) en waar gaat die dan over? Wat lees je het liefste bij mij of andere bloggers? Heb je misschien nog een leuke tip voor mij, welke blog móet ik echt eens gaan lezen?

donderdag 5 juni 2014

Leuk leuker leukst...

Woensdagavond. Ze had een kinderfeestje, van kwart over twaalf 's middags tot maar liefst acht uur - eigenlijk een half uur na bedtijd... Het was een leuk feestje, daar niet van. Een kookworkshop: lekker zelf eten maken, spelen, eten. Maar eenmaal thuisgebracht, vriendinnetje dag gezegd en de verhalen verteld werd haar al witte gezichtje steeds langer. De lip ging pruilen, de tranen zaten hoog.

Toen ze hoorde dat er de dag er op al weer een vriendinnetje kwam spelen begon ze te huilen. Want dát wilde ze niet. Dat vriendinnetje is lief, maar ze wilde ook zo graag alleen spelen. En samen met haar broer pompons maken, snifte ze - er verder niet bij stilstaand dat broer niet alleen niet zo'n knutselaar is maar ook andere plannen had die geen kleine zusjes betroffen. Waarom broer eigenlijk X krijgt en waarom andere broer Y mag, kreunde ze vol zelfmedelijden. Ze wil zó veel, en dat past gewoon allemaal niet in vierentwintig uur per dag. Al helemaal niet als je eigenlijk ook nog maar een heel klein meisje bent dat snel moe is en veel slaap nodig heeft.

Het vooruitzicht van een lang weekend - met nog meer leuks in het vooruitzicht - vrolijkte haar niet op. Eenmaal boven in bed barstte de bom en eindigde de lange leuke drukke dag weer in een heel boos meisje dat niets meer wilde en al helemaal niet meer wilde slapen.

Gelukkig heeft de nachtrust toch goed gedaan en was ze eenmaal op school weer de vrolijkheid zelve. Vol plannen om lekker lang te spelen vandaag.

woensdag 4 juni 2014

Eén oudergezin voor even

Twee weken terug alweer was ik vier dagen alleenstaand ouder. Dat is bijzonder. Hard werken, helemaal honderd procent klaarstaan, de hele vier keer vierentwintig uur. Aan de andere kant is het ook wel speciaal. Omdat het toch een aparte situatie is, we hebben er ook een beetje een feestje van gemaakt. Iets later slapen, feestelijk lui vakantie-eten, iets langer voorlezen. Zelfs m'n grote elfjarige wilde weer een keer voorgelezen worden uit een vrolijk prentenboek, terwijl ik hem lekker mocht instoppen.

En omdat ik ze nog niet te lang alleen thuis wil laten moesten ze dus allemaal mee naar alle activiteiten. Boodschappen doen, als moeder eend met drie kleintjes erachter in de supermarkt. Zwemles van dochter, beide zonen (inclusief gedigitaliseerd vermaak) op de tribune. Zwemles van jongste, beide grote kinderen mee.

Al ben ik blij dat ik niet altijd met drie kinderen in mijn kielzog hoef te lopen - het is niet echt efficiënt en ze worden er niet altijd blij van als ze moeten wachten bij de diverse clubjes van de brusjes. Maar het was voor even best wel heel knus en gezellig en bijzonder, zo met zijn allen. Ook en vooral het ritje naar Schiphol om Papa weer op te halen. En toen waren we weer compleet.