zaterdag 3 mei 2014

Real life soap

Van die mensen die altijd wat hebben, ken je ze? Niet zomaar wat, maar altijd het beste, het vreemdste, het meest indrukwekkend van alles. De verwikkelingen in een heuse soap verbleken bij wat zij allemaal meemaken. Maar ze praten er niet graag over, het komt er gewoon zo tussen neus en lippen uit, als je als relatief vage kennis een beetje met ze staat te praten over het weer en zo.

Echtpaar X, meneer Y, de buren van nummer 12. Ze kennen elkaar ook nog, en hebben daar een uitgesproken mening over, zo bleek later. Maar ik stonk er altijd in. De eerste paar verhalen, in ieder geval. Jééémig, want een pech/geluk/bijzondere ervaring hebben die mensen zeg. Het zal je maar overkomen. Ik leef mee, ik denk mee en vertel het 's avonds tegen man. Pas als er keer op keer een nieuw sterk en nog weer sterker verhaal uit haar mond komt, begin ik mijn twijfels te krijgen. Hoe kán het? Het is statistisch niet meer verantwoord. Zoveel geluk/pech/.. op één adres...

De medische wonders, de financiële gelukjes, de testwaarden die zelfs de tester nog nooit zo hoog had gezien, de verdenkingen van boze opzet als het gaat om minder plezierige gebeurtenissen. Zelfs ik ben inmiddels geneigd te denken dat het toch wel héél toevallig is dat al die bijzondere dingen nu net bij hun gebeuren. Dat ze misschien de waarheid een klein tikkeltje aanzetten. En dat dat voor veel andere mensen in de straat een reden is om niet meer naar ze te luisteren of met ze om te gaan. Tja, het zou zomaar kunnen. Ik ben naïef en goedgelovig, zelf veel te eerlijk en altijd bereid eenieders verhaal aan te horen. Tot op een zeker punt.

Het enige wat ik me nu nog oprecht afvraag is niet meer wat ik geloven moet, maar hoe het nou precies werkt in het hoofd van die mensen. Zouden ze zichzelf geloven? Hoe zit zo'n stel op de bank, 's avonds, samen. Ik kan er niet zo goed bij...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...