zaterdag 31 mei 2014

Parijs

Na vijf en een half uur om en om rijden bevonden we ons opeens op de rotonde rond de Arc de Triomph: vijf rijen auto's dik. Ze kwamen van links, ze kwamen van rechts. Ik - gelukkig op de passagiersstoel - verkrampte terwijl Pappalien ("je moet wel een beetje met die Parijzenaars meedoen qua rijstijl") genoot, hij toeterde vrolijk mee en probeerde als eerste aan de andere kant te zijn, onderwijl nog wat gebarend naar de medeweggebruiker. Na een scheurpartij over de Champs-Elysees en wat rustiger over een brug over de Seine kwamen we - lang leve To.mTom - bij ons hotel. Prachtig gelegen, vlakbij de Eiffeltoren. Het uitzicht was fantastisch, het hotel in ieder geval van binnen helemaal strak en nieuw. En het allerfijnste: het allerlekkerste bed dat ik ooit in een hotel heb gehad. Het zeer uitgebreide vijf sterren ontbijt met alle vette lekkernijen heb ik maar aan mijn neus voorbij laten gaan in het kader van de vakantiestress, maar zelfs de twee getoaste boterhammetjes en het kopje thee smaakten prima...

Op de dag van aankomst hebben we nog wel een uur of drie door de stad gesjokt. Onder de Eiffeltoren door, door oude straatjes en langs grote boulevards, op weg naar dé winkelstraat van Parijs. Zo'n straat vol met terrasjes, afgewisseld met een paar winkels waar je eigenlijk ook niet in wilt. En al helemaal niet om iets te kopen. Man zag nog wel een paar aardige schoenen voor 575 euro maar heeft ze toch maar laten staan...

Vroeger was ik echt wel een winkelmonster. Vond ik het leuk om elke zaterdag naar "de" stad (Utrecht) te gaan. Nu liep ik in Parijs een beetje te kijken en me te verwonderen over het feit dat er mensen serieus in een lange rij gaan staan om de winkel van Louis Vuton in te mogen. Mijn budget was niet toereikend voor de winkels die er waren, maar bovenal, bedacht ik me, had ik eigenlijk helemaal niets nodig. Kreun. De consuminder-gedachte is net even te hard geland geloof ik, om mij een gezellige winkelpartner in een wereldstad te laten zijn. Dus sjokten we met zere rug en platte voeten maar terug naar het hotel en zijn we fijn een hapje gaan eten in een klein knus restaurantje.

De volgende dag werden we naar Roland Garros gereden en hebben we twee mooie wedstijden gezien. We zaten, samen met ouwe tennishelden Haarhuis en Siemerink en nog behoorlijk wat partijdige landgenoten bóvenop de enorm spannende partij van de Nederlandse Kiki Bertens. De dames mepten de ballen flink om elkaars oren, wat een geweld. Helaas moest de Russische opgeven aan het einde. Toch fijn dat Kiki dan weer een rondje gewonnen had. Al hadden we natuurlijk liever gezien dat ze het op eigen kracht had gedaan.

Even later zaten we in het enorme stadion van het court Phillipe Chartier waar de Spaanse topper Raffaelo Nadal speelde. En jongens jongens, wat is die Raffa een tennisheld zeg. Een enorme neuroot, die bij elke bal op zijn schoenen klopt, aan zijn kruis trekt en nog wat meer zenuwachtige beweginkjes maakt. Maar wat is ie snel, en wat slaat hij mooie effect ballen, wat is ie goed! In het echt is dat nog beter te zien dan op tv. En toen deed ie ook nog zijn shirt voor me uit, haha. Dat heb ik dan maar weer in close-up zitten bekijken op het grote scherm dat voor mijn neus hing...

Parijs was leuk. En nu ben ik fijn weer thuis. Ook leuk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?