zaterdag 31 mei 2014

Parijs

Na vijf en een half uur om en om rijden bevonden we ons opeens op de rotonde rond de Arc de Triomph: vijf rijen auto's dik. Ze kwamen van links, ze kwamen van rechts. Ik - gelukkig op de passagiersstoel - verkrampte terwijl Pappalien ("je moet wel een beetje met die Parijzenaars meedoen qua rijstijl") genoot, hij toeterde vrolijk mee en probeerde als eerste aan de andere kant te zijn, onderwijl nog wat gebarend naar de medeweggebruiker. Na een scheurpartij over de Champs-Elysees en wat rustiger over een brug over de Seine kwamen we - lang leve To.mTom - bij ons hotel. Prachtig gelegen, vlakbij de Eiffeltoren. Het uitzicht was fantastisch, het hotel in ieder geval van binnen helemaal strak en nieuw. En het allerfijnste: het allerlekkerste bed dat ik ooit in een hotel heb gehad. Het zeer uitgebreide vijf sterren ontbijt met alle vette lekkernijen heb ik maar aan mijn neus voorbij laten gaan in het kader van de vakantiestress, maar zelfs de twee getoaste boterhammetjes en het kopje thee smaakten prima...

Op de dag van aankomst hebben we nog wel een uur of drie door de stad gesjokt. Onder de Eiffeltoren door, door oude straatjes en langs grote boulevards, op weg naar dé winkelstraat van Parijs. Zo'n straat vol met terrasjes, afgewisseld met een paar winkels waar je eigenlijk ook niet in wilt. En al helemaal niet om iets te kopen. Man zag nog wel een paar aardige schoenen voor 575 euro maar heeft ze toch maar laten staan...

Vroeger was ik echt wel een winkelmonster. Vond ik het leuk om elke zaterdag naar "de" stad (Utrecht) te gaan. Nu liep ik in Parijs een beetje te kijken en me te verwonderen over het feit dat er mensen serieus in een lange rij gaan staan om de winkel van Louis Vuton in te mogen. Mijn budget was niet toereikend voor de winkels die er waren, maar bovenal, bedacht ik me, had ik eigenlijk helemaal niets nodig. Kreun. De consuminder-gedachte is net even te hard geland geloof ik, om mij een gezellige winkelpartner in een wereldstad te laten zijn. Dus sjokten we met zere rug en platte voeten maar terug naar het hotel en zijn we fijn een hapje gaan eten in een klein knus restaurantje.

De volgende dag werden we naar Roland Garros gereden en hebben we twee mooie wedstijden gezien. We zaten, samen met ouwe tennishelden Haarhuis en Siemerink en nog behoorlijk wat partijdige landgenoten bóvenop de enorm spannende partij van de Nederlandse Kiki Bertens. De dames mepten de ballen flink om elkaars oren, wat een geweld. Helaas moest de Russische opgeven aan het einde. Toch fijn dat Kiki dan weer een rondje gewonnen had. Al hadden we natuurlijk liever gezien dat ze het op eigen kracht had gedaan.

Even later zaten we in het enorme stadion van het court Phillipe Chartier waar de Spaanse topper Raffaelo Nadal speelde. En jongens jongens, wat is die Raffa een tennisheld zeg. Een enorme neuroot, die bij elke bal op zijn schoenen klopt, aan zijn kruis trekt en nog wat meer zenuwachtige beweginkjes maakt. Maar wat is ie snel, en wat slaat hij mooie effect ballen, wat is ie goed! In het echt is dat nog beter te zien dan op tv. En toen deed ie ook nog zijn shirt voor me uit, haha. Dat heb ik dan maar weer in close-up zitten bekijken op het grote scherm dat voor mijn neus hing...

Parijs was leuk. En nu ben ik fijn weer thuis. Ook leuk.

dinsdag 27 mei 2014

Deze week zag ik...


... een leger superhelden dat bezit heeft genomen van ons doucheputje...

(Nu maar hopen dat één van hen gespecialiseerd is in aangekoekte zeepresten...)

maandag 26 mei 2014

Winning mood

Laatst schreef ik over mijn winning mood. En het is nog niet klaar.

Had ik nét gisteren kaartjes voor het circus gekocht dat hier de komende twee weken in de buurt staat, krijg ik vandaag een mail dat ik twee kaartjes heb gewonnen! Helemaal nooit meer gedacht dat ik wat zou winnen bij die actie... zal je net zien. Maar los van het feit dat ik twéé keer naar het circus wat teveel van het goede vind, kunnen we ook niet op de dag dat de kaartjes geldig zijn, want...

Pappalien en ik hebben nóg wat gewonnen. Einde van de week gaan we twee dagen naar Parijs. Slapen in een duur hotel tegenover de Eifeltoren en de dag er op naar Roland Garros. We hebben daar mooie plaatsen in het stadion waar we hopelijk een paar hele spannende tenniswedstrijden gaan zien.

Nog spannender bijna is het dat het de eerste keer in ruim tien jaar is dat we (ik) zonder kinderen gaan (ga). Die blijven onder de hoede van een zeer bekwaam en kindvriendelijk familielid gewoon lekker thuis. Wordt vast leuk.

vrijdag 23 mei 2014

Bijzonder bloed

Mijn moeder is 85 en heeft last van haar hart. De trombosedienst komt regelmatig langs om bloed te prikken. Afgelopen week weer. Ze kreeg de uitslag per post. De bloedwaardes waren érg hoog. Gelukkig is er niet direct actie ondernomen, want kort daarop kwam er een tweede bericht. Er was een foutje gemaakt, de bloedwaardes waren juist veel te laag. De medicatie is inmiddels aangepast.

En gisteren kwam er een derde brief van diezelfde organisatie. Mijn moeder wordt half juni verwacht voor een 20 weken-zwangerschapsecho...

Ondanks dat we erg benieuwd waren naar een klein brusje, heeft ze de afspraak toch maar afgezegd.

woensdag 21 mei 2014

Musical

In het kader van clubjes en buitenschoolse activiteiten - hoe houd je moeders aan het werk en de kinderen van de straat - heeft dochter de afgelopen acht maanden aan musicallessen gedaan. Sporten vindt ze nogal vervelend en vooral vermoeiend, geloof ik, maar lekker toneelspelen, mooie kleren aan, doen alsof én een show opvoeren voor publiek... dat leek wel wat. Elke week een uurtje, en vorige week een heuse voorstelling van Mary Poppins in een grote theaterzaal vol familie...

Van mij heeft ze het niet hoor, die ambitie. Ik durfde amper mijn mond open te trekken tijdens de verplichte audities van de schoolmusical, en kreeg dan ook een glansrol als deel van het "volk", achter op het toneel. Waarbij ik nog probeerde om de andere twee sukkeltjes voor me te laten staan zodat ze mij niet zo goed zouden zien. Pappalien in zijn tijd had als taak de bandrecorder te bedienen geloof ik. Maar dochter, hoewel toch ook wel wat verlegen soms, vond het heerlijk, die spotlights, en deed het geweldig. "Een pittig meisje", vond de juf later.

Wat ontzettend leuk om je kind iets te zien doen, en al helemaal als het ook nog goed gaat. Ze had op de laatste les (!) voor de uitvoering nog even snel een extra rol erbij gekregen omdat een ander meisje het niet meer trok en "dochter vindt het leuk en kan het prima", zo las ik in de mail. Dochter zelf kreeg het zo last-minute toch wel even moeilijk omdat ze bang was (geheel ten onrechte) dat ze de tekst niet zou kunnen leren. Maar het ging uitstekend. Ze danste, ze zong, ze kende de tekst perfect en ze leefde zich vooral helemaal in in haar rol van "dochtertje Jane".

Wij hadden nooit gedacht dat we ooit nog eens een kind zouden hebben dat uit vrije wil aan musical zou doen, maar we zijn helemaal trots!

dinsdag 20 mei 2014

Alleen op de fiets

Of oudste niet alleen naar zijn sportclub kon fietsen, bedacht ik me opeens. Niet dat ik het erg vind om hem er heen te brengen, maar ik wil jongste niet alleen thuis laten en jongste wil ook niet altijd meer mee. Bovendien is oudste 11 en moet hij straks ook 8 of 12 kilometer van hier naar een middelbare school fietsen.

Hij kon het niet, dacht hij, wist de weg niet. Bij vriendje N, waar hij ook wel eens alleen heen fietst naar rechts en dan de brug over? Nee, wist hij niet. Dus had ik een strak plan: ik zou nog een keer met hem meefietsen. Dochter was uit spelen, jongste kon mooi achterop. Kijk, dít is de route, en nu goed onthouden!

Maar mensen, wat ben ik weer geschrokken van hoe hij (niet) aan het verkeer deelneemt. Hij heeft wel laatst zijn theoretisch verkeersexamen gehaald, maar blijkbaar is het op een plaatje makkelijker dan in de echte wereld. Dat fietspad dat opeens ophoudt, waar je de weg moet oversteken? Ten eerste had hij niet gezien dat het fietspad ophield, ten tweede dacht hij dat je bij het oversteken niet achterom hoeft te kijken of er auto's achter je rijden. (Welke idioot de fietspaden van de kindvriendelijke wijk richting de sportvelden zo gemaakt heeft weer ik ook niet.)   Het stoplicht even verderop had hij al helemaal niet gezien, dus ook niet dat het rood was... Ik moet zeggen, bij de drukke oversteek zonder stoplichten wachtte hij keurig. Een hele, hele lange tijd. Inschatten van snelheden is blijkbaar ook nog erg lastig.  

Ik geloof dat ik hem volgende week maar weer breng. (En we verhuizen gewoon naar de straat naast die middelbare school straks).  Lieve jongen van me, je hebt zoveel mooie talenten, maar dit is echt nog wel erg moeilijk en ik vind het beregriezelig om je los te laten, alleen op je fietsje.

zondag 18 mei 2014

Oefenen - de fixed versus de growth mindset

Eindelijk heb ik m'n vijfjarige zover dat hij op zijn oude fietsje wil gaan zitten. Hij heeft een mooie nieuwe grotere fiets, maar met zijwielen. Bij het oude kleintjes zijn de zijwieltjes eraf gehaald. Op mijn verzoek. Ik denk dat hij er aan toe is, hij zal het snel leren.

Ik houd hem onder zijn armen vast, hij zet zijn voetjes op de trappers en fietst. Een beetje wankel, maar hé, eerste keer. "Ja, goed zo!", moedig ik hem aan. Hij vindt het maar zo-zo. "Ik kan het niet, mama." 

Het gaat helemaal niet slecht, vind ik juist. Voor een eerste keer? Hij moet wel blijven oefenen natuurlijk, en ik help hem. Hij zal het snel leren. 

Na vijftig meter keren we weer om en weer bij het tuinhek aangekomen wil hij stoppen. "Dat wil ik niet mama, als ik het niet gelijk kan, dan wil ik het niet".

Waarmee hij gelijk even zijn grootste uitdaging van het moment samenvat. 

zaterdag 10 mei 2014

Moederdag 2014

Moederdag. Het is hier nooit de gewoonte dat er cadeaus worden gegeven of iets bijzonders wordt gedaan. Er ligt wel al twee weken een door de juf van groep 1 netjes verpakt papiertje in de kast te wachten, maar dan moet ik er wel zelf aan denken om het open te maken. Pappalien en oudste weten nooit iets van moederdag, en trouwens, ze zijn dit weekend niet eens thuis.

Het kwam toevallig zo uit, het is het familieweekend van de familie van de moeder van Pappalien. Man en oudste twee kinderen bivakkeren daar 's nachts in een klein tentje, jongste en ik kwamen alleen voor een paar uurtjes in de middag even kijken. Na een warme hereniging met man en oudste kinders, veel familie opnieuw en ook veel voor het eerst gezien te hebben, na veel stroopwafels en ijs voor jongste en een hoop complimentjes over onze drie kinderen ("het zijn écht hele leuke, lieve kinderen!") stortte jongste in en gingen wij weer naar huis.

Terwijl het buiten flink hagelde en stormde, zaten wij even later lekker in pyjama thuis op de bank. Bord poffertjes op schoot, samen voor de tv. Boekje erbij, ipadje, lekker samen kletsen en spelletjes doen. En als hoogtepunt van het weekend, jongste mocht bij mij logeren, in het grote bed!

Vanmorgen om zes uur werd ik wakker en zag ik hem liggen. Draaiend, gapend, wachtend tot hij "wakker" mocht worden. Opeens zag hij me naar hem kijken en zijn gezichtje lichtte op. "Jij bent lief!!", verzuchtte hij, en gaf me een tedere welgemeende zoen op mijn neus.

Een betere moederdag kan ik me niet wensen, daar kunnen geen ontbijtjes, rode rozen of grote luxe cadeaus tegenop.

vrijdag 9 mei 2014

Hypochondrie

Enige hypochondrie is mij niet vreemd. Als er huisgenoten een keer "last van hun buik" hebben, weet ik zeker dat ik dat buikgriepvirus ook krijg en peins me tegelijkertijd gek wat we toch gegeten kunnen hebben gisteren, dat ongemerkt niet helemaal goed meer was.

Een andere component is natuurlijk de erfelijke. Als één van mijn (oudere, want ik ben het nakomertje) naaste familieleden een diagnose krijgt, ik daar wat meer informatie over ga verzamelen en me ook nog eens goed ongerust maak over de betreffende persoon, voel ik de bijbehorende symptomen even later vanzelf opkomen. Om gek van te worden. Gelukkig blijkt het meestal echt zo te zijn, dat gek worden. Zijn de darmkrampen en de hartkloppingen vooral van de stress en bleek dat onderhuidse vetbultje dat ik opeens opmerkte nadat E met ongeneeslijke huidkanker was gediagnosticeerd bij mij gelukkig niets bijzonders.

En weet je wat ook niet meehelpt? Die brief van de huisarts. Net nadat ik afgelopen november de resten van mijn vijfenveertigste verjaardagsfeest had opgeruimd viel er een brief op de mat. Of ik wel wist dat mensen ná hun vijfenveertigste vaker last hadden van nierfalen, diabetes, scheurbuik, cholera, de builenpest en nog een hele waslijst aan nare ziektes die ik niet meer wilde lezen.

Pas een half jaar na dato heb ik de brief weer van de stapel gepakt en met de moed der wanhoop nog eens goed doorgelezen. Een enquette, zo bleek. Een of ander mini-vinex-bevolkingsonderzoekje van een onderzoeksteampje van het dichtsbijzijnde ziekenhuis. Tien hele vragen maar liefst. En mochten ze in die lijst iets afwijkends zien dan zou ik bericht krijgen dat ik maar beter de huisarts kon raadplegen.

Ik twijfelde even of ik alle vragen (bent u na 10 meter wandelen buiten adem? is uw buikomvang meer dan 150 centimeter) met JA te beantwoorden. Maar heb toch besloten dat het beter voor me is om de lijst maar gewoon met een flinke boog in de papierbak te mikken. Zijn ze helemaal gek geworden. Je zou er ziek van worden.

Patatjes!


... dat lust toch iedereen? Ook als ze van cake (en marshmallow) gemaakt zijn! ... 


(*) traktatie zoon vorige maand op z'n vijfde verjaardag

dinsdag 6 mei 2014

Trots?!

Waar ben je trots op? Zo'n vraag, als ik 'm in een vragenlijstje, of erger, tijdens een sollicitatiegesprek voor m'n kiezen krijg weet ik nooit wat te antwoorden. Trots, trots, stom begrip. Werk is ook maar werk, dat iedereen zo goed mogelijk doet. Trots op mijn kinderen? Leuke kinderen hoor, maar om daar nu alle credit voor naar mezelf toe te trekken...  Ik associeer trots waar je trots op mag zijn meer met verzetsstrijders die vele onschuldige doden hebben voorkomen met gevaar voor eigen leven. En zo iemand zal misschien ook achteraf zeggen dat hij het normaal vond, niet dat hij er trots op is. Dus nee. Kweenie.

Desalwelteplus had ik deze week zomaar twee kleine onbetekenende voorvalletjes waar ik zowaar bijna over zou bloggen als zijnde "trots". Ten eerste werd ik als één van de winnaars uitgeroepen in een wedstrijd van een grote dierentuin. Er mochten namen worden gegeven, en mijn suggestie was gekozen. Zo leuk! (Dat ik niet de enige ben die die naam heeft bedacht zie ik waarschijnlijk op de achter-de-schermen-prijs-dag voor alle winnaars...)

En ten tweede, in het potje laserschieten op gemene piraten in de Ju.lianatoren heb ik gewonnen. Van drie andere, waaronder mijn oudste zoon, super getrainde computerheld ende schietexpert. Na vijf minuten mijn kop levensgroot als top-scorer in beeld voor alle deelnemers in de zaal. Zoon, gedoodverfde winnaar, keek wat zuur dat uitgerekend ik hem moest verslaan. Maar mensen wat had ik een lol, mijn dag kon niet meer kapot. Yo-ho!

maandag 5 mei 2014

Kleuterpraat

We zitten al een tijd in de auto, op weg naar huis en rijden ook nog eens in file. Het duurt lang, we praten zo over van alles en nog wat. Over dood, niet leven, nog niet geboren zijn... wat er dan is, waar je blijft, er vliegen wat brainwaves door de auto. ("áls ik al na mijn dood in een zwart gat zit heb ik wel een héél klein plaatsje", merkt oudste droog op. Hij is een fervent aanhanger van de serie Co.smos en herinnert zich hoeveel druk er in zo'n zwart gat wordt uitgeoefend op massa...)  

Jongste en middelste blijven stil. Moeilijk onderwerp. Waar kleuter denkt dat hij was, vraag ik hem, vroeger, toen hij nog niet was geboren? Niet in ons huis dus, en ook nog niet in mijn buik, help ik hem op weg. Hij klinkt zeer verontwaardigd als hij roept: "maar ik was toch niet BUITEN?!"
(Je moet het hem horen zeggen, waarschijnlijk is het zo in zwart op witte tekst een stuk minder leuk, maar wij lagen met ons vieren helemaal krom van het lachen.)

Als er even later weer een stilte valt op de achterbank ziet kleuter zijn kans schoon om ook iets te laten horen: "Wie niet sterk is moet slim zijn.Wie niet slim is moet sterk zijn, en wie niet slim en niet sterk is moet knap zijn." Hij denkt even na. "En wie dat alle drie niet is, die is dood!"

zaterdag 3 mei 2014

Real life soap

Van die mensen die altijd wat hebben, ken je ze? Niet zomaar wat, maar altijd het beste, het vreemdste, het meest indrukwekkend van alles. De verwikkelingen in een heuse soap verbleken bij wat zij allemaal meemaken. Maar ze praten er niet graag over, het komt er gewoon zo tussen neus en lippen uit, als je als relatief vage kennis een beetje met ze staat te praten over het weer en zo.

Echtpaar X, meneer Y, de buren van nummer 12. Ze kennen elkaar ook nog, en hebben daar een uitgesproken mening over, zo bleek later. Maar ik stonk er altijd in. De eerste paar verhalen, in ieder geval. Jééémig, want een pech/geluk/bijzondere ervaring hebben die mensen zeg. Het zal je maar overkomen. Ik leef mee, ik denk mee en vertel het 's avonds tegen man. Pas als er keer op keer een nieuw sterk en nog weer sterker verhaal uit haar mond komt, begin ik mijn twijfels te krijgen. Hoe kán het? Het is statistisch niet meer verantwoord. Zoveel geluk/pech/.. op één adres...

De medische wonders, de financiële gelukjes, de testwaarden die zelfs de tester nog nooit zo hoog had gezien, de verdenkingen van boze opzet als het gaat om minder plezierige gebeurtenissen. Zelfs ik ben inmiddels geneigd te denken dat het toch wel héél toevallig is dat al die bijzondere dingen nu net bij hun gebeuren. Dat ze misschien de waarheid een klein tikkeltje aanzetten. En dat dat voor veel andere mensen in de straat een reden is om niet meer naar ze te luisteren of met ze om te gaan. Tja, het zou zomaar kunnen. Ik ben naïef en goedgelovig, zelf veel te eerlijk en altijd bereid eenieders verhaal aan te horen. Tot op een zeker punt.

Het enige wat ik me nu nog oprecht afvraag is niet meer wat ik geloven moet, maar hoe het nou precies werkt in het hoofd van die mensen. Zouden ze zichzelf geloven? Hoe zit zo'n stel op de bank, 's avonds, samen. Ik kan er niet zo goed bij...

vrijdag 2 mei 2014

Te koop

Onze buren gaan verhuizen, zo vertelden ze vorige week. En o,o,o, wat vinden wij dat jammer. Dit zijn namelijk toch wel de allerbeste buren die we ons kunnen voorstellen. Ze gaan eigenlijk maar tien minuten verderop wonen, maar een goede buur is beter dan een net iets verdere vriend natuurlijk...

De kinderen lopen bij elkaar langs, spelen gewoon even een half uurtje in de tuin of op het veldje voor. We zorgen indien nodig voor elkaars huis en beestjes, en hebben geen gezeik over de gezamenlijke schutting en heg. En straks, wie weet wat voor mensen er komen wonen? We hebben al zitten filosoferen, over best-case en worst-case scenario's, maar we hebben natuurlijk geen idee. Afwachten maar!

Het duurt nog wel even want hun nieuwe paleisje moet nog gebouwd worden. We hebben de bouwtekeningen bekeken en ons verlekkerd. Wat gááf is dat, zo'n heel nieuw huis, weten we nog van 12 jaar terug. Alles mag je nieuw uitzoeken. Zoveel keuzes te maken. Van de grove indeling van zo'n huis tot de vloerbekleding en de tegeltjes en de kleur en hoogte van de stekkerdozen toe...  Sommige keuzes van toen staan we nog vierkant achter, andere dingen zouden we - wijs geworden in de praktijk - toch anders doen. Bovendien zijn we niet alleen als gezin behoorlijk gegroeid maar is ook de tijd weer verder en is er weer veel meer moois te koop. Wow. Ik zou er wel zin in hebben, in dat uitzoeken.

Maar nadat we heel even weggedroomd waren - we verhuizen gewoon mee! - bedachten we ons ook hoe vreselijk veel werk het geweest was, en wat een gedoe. Toen nog zonder kinderen. Hoeveel extra geld het allemaal niet kost, bovenop de kale koopprijs. Dat we hier ook eigenlijk best wel heel mooi wonen en dat met de nieuwe opbouw er op we nu wel mooi zes slaapkamers hebben en dat vind je niet veel hier in de buurt voor een redelijke prijs.

We blijven dus maar gewoon zitten. En hopen dat de nieuwe buren net zo geweldig blijken als de oude buren. (Aardig, betrouwbaar, netjes in huis en tuin, niet te lawaaierig, geen barbecueliefhebbers, geen muziekliefhebbers, beetje smaak wat betreft het buitenschilderwerk en de tuin, in het bezit van groene vingers en minimaal drie leuke kinderen in de juiste leeftijd, géén hond. Goudhamster of -vis geen bezwaar. Wie van de lezers biedt?!)

donderdag 1 mei 2014

Retro en nostalgie

Ik was als klein meisje een echt meisjemeisje. Dol op bling, op mezelf "mooi" maken met jurken en tasjes, hoge hakken, make-up en veel sieraden natuurlijk. Helaas waren noch mijn beide oudere zusters noch mijn moeder in het bezit van naaldhakken of flinke make-up dozen, dus moest ik het qua grote-mensenspul doen met de kralenkettingen van oma en de oude lippenstift van de buurvrouw.

Toen ik negen was mocht ik -"wel zelf de oorbellen in en uit doen!"- gaatjes in mijn oren, en kreeg ik af en toe een oorbellen setje - vooral tante A. wist nu elk jaar een goed cadeau voor mijn verjaardag! Een paar jaar later zette ik zelf een groot deel van mijn zakgeld om in oorbellen. Van schattige kleine knopjes in de vorm van hartjes tot enorme ringen, lange zware dingen met veel kralen, kleurige houten papegaaien, de onvermijdelijke jaren negentig beren (op je sokken, je tas, op je vriendjes stropdas en in je oren), veel strass voor de kerst...   Ik had zelfs enorme plastic druiventrossen waarvan mijn oorlellen aan het einde van de dag masai-achtige afmetingen kregen.

Inmiddels heb ik - voor een groot deel gefinancierd door Pappalien die zowel van mij als van mooie dingen houdt - een potje met wat luxer en wat klassieker spul staan. De rest staat ergens in een donker hoekje op zolder.

Tot gisteren mijn achtjarige dochter en ik min of meer bij toeval op deze doos vol spannends zijn gestuit. Zij, meisjemeisje, vergaapte zich natuurlijk aan al dat prachtigs. Vond alles mooi en wilde ze allemaal wel even in haar eigen oren doen. Ik zelf heb vooral genoten van al die mooie herinneringen en de prachtige jaren 80/90 stijl... Grappig om te zien. Maar hé, daar kun je nu toch met goed fatsoen niet meer mee lopen? Hoewel....

Deze zijn eigenlijk best wel weer even leuk!