woensdag 30 april 2014

Vriendjes

Mijn jongste dwarrelt wat door het peuterzwembadje. Hij is al een paar keer van het glijbaantje geweest, maar heeft ontdekt dat het leuk is om dat samen te doen. De "vriend" waar hij dat net een keer of twee mee gedaan heeft is echter door zijn vader meegenomen naar een ander stuk van het zwembad.

Niet getreurd, zoon zoekt gewoon een nieuwe vriend. Hij stapt op een ventje af: "Wil jij met me spelen?" Ventje schrikt en zegt nee. De meeste kinderen draaien zich om of zeggen nee. Durven niet, hebben zelf een vriendje meegenomen. Kleuter laat zich niet ontmoedigen en stapt op de volgende af. Een ventje in een verhoudingsgewijs enorme zwemluier die staat te waggelen op zijn beentjes. "Wil jij met me spelen?", brult zoon in zijn oor. Luiermans kijkt hem met een verbaasde blik aan. Zoon kijkt nog eens rond maar de spoeling is dun geworden. Ik krijg er een brokje van in mijn keel.

Net als ik wil aanbieden om dan zélf maar met mijn dikke mamabillen op die kleuterglijbaan te gaan zitten stapt er een ventje dat hij eerder benaderd heeft op hem af. Na wat bedenktijd (en een flinke zet van zijn eigen moeder) wil hij tóch graag samen spelen. En daar gaan ze. Samen van de glijbaan. En nog een keer, en nog een keer. Wat hebben ze een lol. Voor heel even. Dan is zoon het zat en gaan ze weer ieder huns weegs.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?