zondag 13 april 2014

De zwemles

Zondagochtend is tegenwoordig zwemlesochtend. Net als op doordeweekse dagen gaat de wekker om kwart over zeven, en hijs ik me met veel moeite uit bed. In zijn eigen kamertje is kleuter dan meestal al druk aan het zingen, dus die horde - een kind wakker schudden om mee te sleuren naar zwemles - hoef ik dan weer niet te nemen. Hij keutelt achter me aan naar beneden waar we een beetje ontbijten en dan op weg. Een half uur in de auto en dan nog tien minuutjes lopen. Had ik al gezegd dat het niet de best bereikbare zwemschool is?

De eerste keer was het allemaal eng en nieuw en was het vooral een crime om hem in dat speciale drijfpakje te krijgen dat hij op de een of andere manier bijzonder eng vond. Gelukkig vindt hij zwemmen wel leuk en is hij niet bang voor water, dus eenmaal mét pak bij de juf in het bad ging het prima.

We zijn nu een les of vijf verder, en het gaat uitstekend. Het pakje aantrekken is opeens geen probleem meer voor hem. (Of wel, maar hij zeurt er niet meer over en laat zich er gewoon in hijsen). Het grote voordeel van zo'n pakje is dat ze gelijk kunnen beginnen met het leren van de zwemslagen. Terwijl er één kindje persoonlijke aandacht van de juf krijgt spartelt de rest als jonge hondjes zelf de baan door. Het grootste probleem van mijn zoon is dat hij vooral op zijn rug niet zo van de rechte lijnen is en dus regelmatig in de touwen vastzit of omkeert en de verkeerde kant op zwemt. Maar verzuipen doet hij in ieder geval niet dankzij die ingebouwde drijvers.

En we zien ook al vooruitgang. De beenslag gaat al een stuk beter dan twee lessen terug en zoon voelt zich een stuk vrijer nu het allemaal wat bekender is. Vrij genoeg om de juf eens uit te testen, zag ik tot mijn schrik. Zo viel hij steeds "per ongeluk" in het water als het zijn beurt niet was en deed hij niet wat hij moest doen als hij eenmaal aan de beurt was. Vijf kindjes achter elkaar in de rij, de mijne ernaast op zijn billen. Armpjes over elkaar, de lipjes vormden de bekende woorden: "needatkanikniet". Zijn brutale oogjes die schalks naar de juf keken verraden hem. Gelukkig is de juf niet voor een kleintje vervaard en weet ze hem op een leuke maar zeer besliste manier precies te krijgen waar ze hem hebben moet (waarom kan de ene juf dat zo veel beter dan de andere?). In de rij, of in het zwembad. Met buik omhoog, ogen open en de beentjes in de juiste hoek.

Ik durf bijna niet meer over te stappen naar het veel goedkopere zwembad hier om de hoek als straks het bericht komt dat hij daar eindelijk aan de beurt is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...