woensdag 30 april 2014

Vriendjes

Mijn jongste dwarrelt wat door het peuterzwembadje. Hij is al een paar keer van het glijbaantje geweest, maar heeft ontdekt dat het leuk is om dat samen te doen. De "vriend" waar hij dat net een keer of twee mee gedaan heeft is echter door zijn vader meegenomen naar een ander stuk van het zwembad.

Niet getreurd, zoon zoekt gewoon een nieuwe vriend. Hij stapt op een ventje af: "Wil jij met me spelen?" Ventje schrikt en zegt nee. De meeste kinderen draaien zich om of zeggen nee. Durven niet, hebben zelf een vriendje meegenomen. Kleuter laat zich niet ontmoedigen en stapt op de volgende af. Een ventje in een verhoudingsgewijs enorme zwemluier die staat te waggelen op zijn beentjes. "Wil jij met me spelen?", brult zoon in zijn oor. Luiermans kijkt hem met een verbaasde blik aan. Zoon kijkt nog eens rond maar de spoeling is dun geworden. Ik krijg er een brokje van in mijn keel.

Net als ik wil aanbieden om dan zélf maar met mijn dikke mamabillen op die kleuterglijbaan te gaan zitten stapt er een ventje dat hij eerder benaderd heeft op hem af. Na wat bedenktijd (en een flinke zet van zijn eigen moeder) wil hij tóch graag samen spelen. En daar gaan ze. Samen van de glijbaan. En nog een keer, en nog een keer. Wat hebben ze een lol. Voor heel even. Dan is zoon het zat en gaan ze weer ieder huns weegs.

dinsdag 29 april 2014

Gezond eten voor onwetende ongeduldige huisvrouwen

Ik neem me af en toe voor "gezond" te gaan eten. Maar hé, verder dan mijn karretje NIET volproppen met snacks en snoep kom ik in de supermarkt ook niet. De kleine lettertjes op de verpakking zijn te klein om zonder leesbril (die je natuurlijk niet meeneemt naar de supermarkt) te kunnen lezen, bovendien vergeet ik toch altijd welke E-nummers en andere vreselijke dingen onder lastig te onthouden namen er NIET in moeten zitten...

Wat ik me wel herinner is dat je zo min mogelijk al te veel voorbewerkte producten moet kopen, meer moet gaan koken zoals je oma al deed. Nou stonden zowel mijn beide oma's als mijn moeder niet echt bekend om hun culinaire vaardigheden, dus de opvoeding is op dat gebied niet veel verder gekomen dan een slapgekookte bloemkool en sperzieboontjes met kruimige aardappels. Snel weg te spoelen met een bak vanillevla. (Of met een zakje van het zakgeld gekochte chips op mijn eigen kamer.)

Eenmaal het huis uit heb ik wel geleerd om meer te eten en meer te koken. Opeens bleken prei, paprika en ui best te eten. Die eerste paar maanden hebben we vooral op potjes Chicken Tonight geleefd. Ik kan ze nu dan ook écht niet meer zien, gadver!  Al gauw hadden we ook wel wat recepten met rijst, chili, wraps, allemaal lekkere dingen. Met de nodige pakjes mix en kant-en-klare saus natuurlijk. Het blijft een mysterie hoe andere mensen gezonde en lekkere dingen kunnen maken zonder een kant en klaar pak. Maar helaas, de kinderen eten dit soort dingen dan weer niet. Geen saus, geen groente, geen prutjes uit pak. Ik heb er zelfs een bij die geen kale rijst of pasta eet.

Daarbij, ik ben van het ongeduldige soort. Heb ik honger, dan wil ik iets eten. Per direct, iets lekkers. Heb ik daarentegen al een uur in de keuken staan zweten boven pannetjes en potjes, dan heb ik meestal geen zin meer om het klaargemaakte op te eten. Zelfs al zou het een keer lukken en echt lekker zijn.

Boterhammen dan. Die doen het altijd goed. Maar nu mag dat ook al niet meer van de voedselpiramidemaffia. Een dieet van rauwe wortels dan maar? Gezonde -haha- koeken? Een kokende au-pair? Of heeft er nog iemand een paar gouden tips?

dinsdag 22 april 2014

Steeds iets verder

Kleuter loopt over de evenwichtsbalk in de speeltuin. Sinds kort durft hij dat zonder handje. Hij is lekker op dreef en telt hoever hij komt. "Een." Nog een stukje. "Twee! Ik heb twee gehaald!". En vlak voor het derde station, bijna bij het einde, kukelt hij er af.

Het doet geen pijn, maar hij is wel geschrokken. En zeer gefrustreerd dat het niet gelukt is. Je ziet hem denken, wat zal ik doen? Ik zeg niks en wacht op een afstandje rustig af. Hij slikt een keer en kijkt me een beetje beduusd aan. "Jammer, mama! Het is niet gelukt. Maar ik ga het nóg een keer proberen!"

Mooi zo. Dapper ventje.

En de tweede keer lukte het gelukkig wel, tot drie en ook weer terug.

zondag 20 april 2014

De kleine grote man is vijf

Vandaag is hij jarig. Onze jongste, in alle opzichten een bijzonder kind. Het begon al in mijn buik, toen hij er een van een tweeling bleek te zijn. Waarom zijn brusje een echo verder opeens niet meer bleek te leven weten we niet en vind ik nog steeds jammer. Gelukkig bleek Jo.ris het wel gewoon goed te doen. Ik bleef onder controle. Hij groeide wel, maar het zou een héle kleine baby worden, dachten ze. Tegen het einde bleef hij dwarsliggen, zodat ze hem van buitenaf nog een keer hebben moeten omdraaien. Zowel de versie als even later de bevalling bleken een eitje, en met zeven pond was hij ook geen kleintje.

En nu is die bevalling al weer vijf jaar geleden en is die lekker rustige baby uitgegroeid tot een zeer eigenwijze maar ook zeer lieve, vrolijke en spontane kleuter. Dat het een apart kind is daar is iedereen het wel over eens. Zo kon hij eerder rekenen dan fietsen zonder zijwieltjes en eerder lezen dan tekenen. Hij is - dankzij een ijverige juf die hamert op pengreep en hem dwingt aan zijn knutselwerk te blijven zitten - nu dan toch met wat houterige bloemetjes en poppetjes begonnen maar leest hij zonder moeite woorden als informatiecentrum en vorkheftruck. Zonder overigens een idee te hebben wat dat dan is, een vorkheftruck. Of een truck in het algemeen. Auto's boeien hem niet zo. Hij heeft een ijzeren geheugen, leert voor de lol de tafels uit zijn hoofd of wat buitenlandse woorden, wat hij maar tegenkomt. Dat hij desgevraagd niet kan (wil, durft?!) te vertellen wat een "hond" is, is dan wel weer lastig voor de mevrouw die zijn intelligentie probeert te testen, ze kan er namelijk ook geen chocola van maken, al die afwijkende uitslagen en weigeringen.

Vrijdag was zijn eerste kinderfeestje (zowel als jarige als gast), en het ging super! Lekker spelen met de vriendjes, cakejes eten, zelf het hardste zingen bij "lang zal hij leven". Het mooiste cadeau bleek het scheetkussen. Hij heeft er vrijdagavond en zaterdagochtend mee gespeeld. Tot hij bedacht dat hij best eens dat tuitje er af kon trekken... Leuk bedacht, maar toen deed het kussen het dus niet meer. Met een sip gezichtje incasseerde hij dapper zijn verlies.

Vanmorgen - traditie in huize Mammalien - hebben we hem met de hele familie "wakker" gezongen in zijn kamertje. Daarna mocht hij zoeken naar de verstopte cadeaus. Straks nog even taartjes bakken en wie weet wat fietsen op de nieuwe fiets. Vanmiddag is het grote-mensen-feestje met nog wéér cadeautjes. Wie weet zit er ook nog wel een pakje met een scheetkussen bij...

Gefeliciteerd mijn lieve grote kleine man. Dat je maar een grote stoere slimme kerel mag worden.

zaterdag 19 april 2014

Beetje winkelen

Zaterdagmiddag, Paaszaterdag, en ik moet nog even snel naar het winkelcentrum een dorp verderop om iets op te halen. Kleuter wil mee.

Pardon? Wat zegt ie nou? Ik ga wínkelen hoor, kleuter, en het is beredruk en ik heb haast. Hij wil toch mee. Eenmaal daar heeft hij er zin in. In de lift, lekker huppelen op de tegels met de mooie patronen. Hij vindt het niet erg om de beha-winkel in te duiken en daar even te wachten. Dan nog wat tekenpapier kopen bij een uberdrukke He.ma, en dan is het tijd voor een ijsje.

Tegenover het bankje waar we het ijsje wegwerken zit een schoenenzaak. Daar wil meneer heen, zegt hij, als het ijsje straks op is. Ikzelf ben altijd in de markt voor een rondje schoenenzaak, dus ik doe mee. We kijken wat bij de maat 40, bij de kinderafdeling. Uiteindelijk staan we bij het rek met teenslippers. Die wil hij. Pardon? Kleuter en nieuwe schoenen? Ik ben de link even kwijt, maar ik weet nog een paar blogjes waarin ik beschrijf wat een drama het is om met een kind dat géén nieuwe schoenen wil maar wel nodig heeft een schoenenzaak te bezoeken...

Even later stapt, rent en springt hij rondjes door de winkel op een paar vrolijk blauwe teenslippertjes maat 28. Zijn eerste. En dat voelt wel wat raar ja. "Misschien eerst even thuis oefenen voor je ze op vakantie meeneemt", lacht de verkoopster. Maar hij weet het zeker, deze gaan het worden. Ik betaal en we gaan vrolijk weer op weg naar huis.

Ik moet nog even wennen aan het idee van een zoon die uit vrije wil met me gaat winkelen, maar gezellig was het wel!

vrijdag 18 april 2014

Kinderfeestje

Om 9.00 uur cupcakes laten maken door grote zus en papa. De kamer laten versieren door mama en grote broer. Zelf de deur open doen om 10.50, om 10.54, om 10.55 en om 10.59. Scherp om 11 uur: aan tafel! Cakeje eten, beetje drinken. Cadeautjes uitpakken (en niet te vergeten het wie-mag-zijn-cadeau-nu-geven-spel met de dobbelsteen). Filmpje laten maken. Snel schoenen en jas aan, vriendjes en familie verdelen over twee auto's.

Vervolgens drie en een half uur met zijn allen lekker naar eigen inzicht uitrazen in de ballenbak / binnenspeeltuin. Inclusief vette lunch naar keuze, een cadeautje uitzoeken (zo'n troepding waar je eigenlijk geen moer aan hebt), genoeg limonade en nog een half uurtje frisse buitenlucht happen in het buiten gedeelte. In de auto op weg naar huis nog wat evalueren. Dan al je vriendjes weer met een plastic tasje vol gesuikerde kleur- geur- en smaakstof én potje bellenblaas bij hun moeders afleveren. Thuis even uitpuffen en dan met de nieuwe cadeaus spelen.

Zo. Eerste echte officiële kinderfeestje zit er op. Kind kan de was doen. En het was een succes. Nu op naar de échte verjaardag zondag.

dinsdag 15 april 2014

Vakantieplannen

Of wij al een vakantie hebben geboekt dit jaar, vraagt de vader naast me op het bankje met wie ik samen de verrichtingen van onze dochters op de tennisbaan aan het bekijken ben. Dat hij mij en ons niet heel goed kent moge duidelijk zijn. Wij zijn daar namelijk al jaren niet zo goed meer in, in vakantie. Niet in vroeg boeken, niet in op vakantie gaan in het algemeen.

Ik heb in ieder geval voor het eerste een goede reden. Pappalien en de banenwissel, we weten wel dát maar niet wanneer precies, en hoe het dan handig uitkomt met het opnemen van vakantiedagen. En dat andere... tja. Op vakantie met kinderen, ik vind het een gedoe en zie altijd overal beren op de weg. Hebben ze het wel leuk genoeg, is er genoeg te doen? Zijn we niet iets Zeer Belangrijks vergeten mee te nemen? Maken ze geen ruzie in de auto? Zou ik geen buikpijn van de piekerstress krijgen en kan ik weer snel naar huis als dat nodig is? Arrggh.

Aan de andere kant, ik heb meestal wel veel voorpret, als ik bedenk wat we zouden kunnen gaan doen. Aangemoedigd door kindjes die ook graag weer eens op vakantie willen surf ik het internet af. Een fijne rondreis door Portugal of Spanje, waar we in korte tijd veel leuke plaatsjes en grote steden bezoeken lijkt mij wel weer fijn, maar dat wordt een drama met de kinderen. Die vinden daar niets aan. En een vakantie met pruilende kinderen vind ik ook niet leuk. Een vakantie op een camping, waar de kinderen lekker veel contact maken met andere kinderen en ook eens buiten spelen in plaats van achter de computer? Maar wat moet ik dan doen, in die vreselijke tent waar ik tegelijkertijd geen moment rust én niets te doen heb? Een lange rit naar het buitenland is ook een probleem: middelste, die een heel klein plaatsje midden op de achterbank heeft kan maximaal een uur stil zitten, dan ontploft hij en de rest van de auto met hem. Weer zo'n CenterParcs dan maar, met bowlingbanen, zwembaden, ballenbakken en pretparken in de buurt? Gaaap. Vliegen? Brrr. Met eigen auto heb je toch meer vrijheid. Een boot huren en varen op de noordzee? Haha, alsof iemand van ons daar stoer genoeg voor is.

Ik weet het niet. Elke keer als ik over het internet surf en plannetjes maak durf ik toch nooit op die knop "definitief reserveren" te drukken. En Pappalien? Die ziet geen beren. Integendeel. Het komt allemaal vanzelf wel goed, denkt hij. Ook als we niet nu iets boeken boeken komen we vast wel eens ergens uit. Ooit.

zondag 13 april 2014

De zwemles

Zondagochtend is tegenwoordig zwemlesochtend. Net als op doordeweekse dagen gaat de wekker om kwart over zeven, en hijs ik me met veel moeite uit bed. In zijn eigen kamertje is kleuter dan meestal al druk aan het zingen, dus die horde - een kind wakker schudden om mee te sleuren naar zwemles - hoef ik dan weer niet te nemen. Hij keutelt achter me aan naar beneden waar we een beetje ontbijten en dan op weg. Een half uur in de auto en dan nog tien minuutjes lopen. Had ik al gezegd dat het niet de best bereikbare zwemschool is?

De eerste keer was het allemaal eng en nieuw en was het vooral een crime om hem in dat speciale drijfpakje te krijgen dat hij op de een of andere manier bijzonder eng vond. Gelukkig vindt hij zwemmen wel leuk en is hij niet bang voor water, dus eenmaal mét pak bij de juf in het bad ging het prima.

We zijn nu een les of vijf verder, en het gaat uitstekend. Het pakje aantrekken is opeens geen probleem meer voor hem. (Of wel, maar hij zeurt er niet meer over en laat zich er gewoon in hijsen). Het grote voordeel van zo'n pakje is dat ze gelijk kunnen beginnen met het leren van de zwemslagen. Terwijl er één kindje persoonlijke aandacht van de juf krijgt spartelt de rest als jonge hondjes zelf de baan door. Het grootste probleem van mijn zoon is dat hij vooral op zijn rug niet zo van de rechte lijnen is en dus regelmatig in de touwen vastzit of omkeert en de verkeerde kant op zwemt. Maar verzuipen doet hij in ieder geval niet dankzij die ingebouwde drijvers.

En we zien ook al vooruitgang. De beenslag gaat al een stuk beter dan twee lessen terug en zoon voelt zich een stuk vrijer nu het allemaal wat bekender is. Vrij genoeg om de juf eens uit te testen, zag ik tot mijn schrik. Zo viel hij steeds "per ongeluk" in het water als het zijn beurt niet was en deed hij niet wat hij moest doen als hij eenmaal aan de beurt was. Vijf kindjes achter elkaar in de rij, de mijne ernaast op zijn billen. Armpjes over elkaar, de lipjes vormden de bekende woorden: "needatkanikniet". Zijn brutale oogjes die schalks naar de juf keken verraden hem. Gelukkig is de juf niet voor een kleintje vervaard en weet ze hem op een leuke maar zeer besliste manier precies te krijgen waar ze hem hebben moet (waarom kan de ene juf dat zo veel beter dan de andere?). In de rij, of in het zwembad. Met buik omhoog, ogen open en de beentjes in de juiste hoek.

Ik durf bijna niet meer over te stappen naar het veel goedkopere zwembad hier om de hoek als straks het bericht komt dat hij daar eindelijk aan de beurt is.

dinsdag 8 april 2014

Vernieuwing

PRRRRIIINNGGGGG!!!, deed onze bel de hele dag.

Prrrring, prr, pgghh.... [stilte] .. gghhh... rochelde onze bel gisteren nog een laatste keer, na 12 jaar trouwe dienst.

Dus toog ik naar de bouwmarkt - om daar vervolgens voor het vak met bellen man mobiel te bellen omdat ik  compleet in verwarring raakte en ik geen idee had wat ik mee moest nemen - eh,, om de nodige nieuwe apparatuur aan te schaffen voor twaalf eurootjes en een paar centen. Man kwam thuis en zag dat het goed was en heeft het ding netjes in de muur geprikt.

DING-DONG, klonk het net.

Wat een keurig geluidje. Niet te synthetisch, niet te modern, niet te ouderwets. Daar kun je mee binnenkomen, met zo'n bel. Een uit-ste-ken-de keuze van mij, was dat. Die bel. Eh. BEL! Oja, de bel, ónze bel.

En toen ben ik toch maar hard naar beneden gerend waar ik de ongeduldige pakjesman nog net weg zag wandelen.

zondag 6 april 2014

Nog maar een afleveringetje dan

Man en ik vinden het fijn om 's avonds, als de kinderen eenmaal naar bed zijn, lekker op de bank voor de tv te hangen. Uitgeteld van een drukke dag. De één vindt dit leuk en de ander dat, vaak is er helemaal niets boeiends op tv en zetten we gewoon wat beeld en geluid op om allebei nog met ons eigen tabletje bezig te gaan.

Het leukst is natuurlijk toch om samen  iets te kijken wat we allebei echt graag willen zien. Op tv hadden we dat met series als Lost, The Dome, The Bridge. The Killing zagen we op dvd, wat wel erg fijn is omdat je dan kunt kijken wanneer dat uitkomt. Elke dag dus direct na kinderbedtijd, en soms zelfs twee afleveringen per avond.

Een tijdje terug hebben we Netf.lixx ontdekt. Het filmaanbod is niet heel spectaculair, maar de kinderfimpjes vielen wel goed bij de jongste twee en er staan veel leuke series die wij volwassenen nog nooit hebben gezien. We begonnen met 4400, alle vier de seizoenen hebben we er inmiddels doorheen gejast. Nu zijn we bezig met Fringe. Nog twintig keer vijf seizoenen te gaan geloof ik... In het begin had ik mijn twijfels, leken het op zichzelf staande afleveringen, maar inmiddels is er lijn in gekomen en is het toch wel erg spannend, aan het einde van een aflevering kijken we uit naar de volgende.

Vanavond als alle kindjes op bed liggen (dat wordt al gauw negen uur tegenwoordig) gaan we weer verder met Fringe! En de dvd-recorder staat ondertussen fijn documentaires en populair wetenschappelijke programma's (cosmos) op te nemen. (Nu nog even tijd vinden om die ook daadwerkelijk een keer af te kijken :-) )

Wat kijken jullie het liefst op je tv-scherm?

zaterdag 5 april 2014

Produktiewerk

Was kleuter vroeger met geen stok aan het tekenen te krijgen, ik hoef nu mijn rug maar even vijf minuten naar hem toe te keren en hij heeft weer een stapeltje geproduceerd. (Ben benieuwd of hij straks ook nog gaat plakken en knippen!)

Hij houdt vooral van snel, groot en veel. De letters en cijfers, in alle soorten en maten zijn nog steeds een dankbaar onderwerp, maar hij gaat ook steeds meer figuratief werk leveren. Zie hier stoplichten, bloemen, poes Nappie ("we hebben één lieve poes! Die ander is stout... ") en rechtsonder onze familie (de drie kinderen rechts, papa en mama op het dak van het huis "want die zijn dood"). En namen, overal. Van zichzelf, van vriendjes en vooral die van mij.

vrijdag 4 april 2014

Taxi-en

De kinderen worden groter, en aan de ene kant maakt dat het leven van een moeder wel makkelijker. Ze kunnen steeds meer zelf, maar willen ook meer. Clubjes hier, speelafspraakjes daar. En hoewel de ouders er niet altijd bij meer hoeven/mogen zijn, mogen we wel rijden. En kleuterbroer die nog niet alleen thuis mag blijven voor langer dan een minuut gaat dan verplicht mee, zin of geen zin, moe of niet moe. En moet dan meestal ook nog wel enigszins vermaakt (omgekocht met wat ijs) worden.

Behalve heen en weer naar school brengen mag ik dus op maandag naar tennisles voor oudste zoon, op dinsdag naar musicalles met dochter. Op woensdag heeft kleuter muziekles, dochter tennisles en oudste floorbaltraining. Op zaterdag zwemt dochter, op zondagochtend om negen uur zwemt kleuter, en heeft oudste zoon maar liefst twee sporten waarvoor competitie gespeeld moet worden. Op donderdag en vrijdag staat er niets gepland maar moet er altijd wel een kind ergens spelen en meestal is het dan ook de bedoeling dat ik haal en breng. 

En dan heb ik er nog maar drie... 

Aan de andere kant vind ik het vaak ook wel gezellig hoor, om een beetje in het zonnetje naast de tennisbaan of op de stomende tribune van het zwembad te kijken hoe mijn kindjes zich uitsloven, en ondertussen gezellig met wat andere ouders te kletsen. Hier en daar heb ik ook wel afspraken met andere ouders om af en toe elkaars kinderen mee te nemen van of naar clubjes. En wie weet kom er nog eens een dag dat ik ze met een gerust hart alleen op de fiets durf te sturen...

woensdag 2 april 2014

Zal je net zien

Een drukke middag was het, man komt pas laat thuis maar de kinderen en ik zijn moe en hebben honger. Ik ben dan ook blij als het piepje van de oven aangeeft dat we kunnen beginnen. Net als ik het eten er uit wil trekken zie ik een mannetje voor de deur staan. Hij belt aan, ik vervloek hem en vooral zijn timing. Als ik ergens een hekel aan heb zijn het die irritante opdringerige huis-aan-huis-verkopers met hun stomme praatjes...

Ik zet mijn meest ontoegankelijke gezicht op en doe de deur op een kiertje. Hij is een stap naar achter gestapt en zegt: "Ik ben Tom". Hmh. Ja. Whatever. Dat leren ze op de huis-aan-huis-verkoop-school, beginnen met een lullig praatje in plaats van direct te vertellen waar ze op uit zijn. Daar heb ik zelden zin in, en nu al helemaal niet. "Ik wil net gaan eten, dus schiet een beetje op", bijt ik hem toe. Hij denkt even na over een nieuwe zet, hapert een beetje. Ik kijk of ik ergens op zijn kleding of tas een hint zie waar hij van is, dat scheelt tijd. Misschien van een energiemaatschappij, of zoals laatst een kereltje die tegen "een kleine vergoeding" de kliko's in de wijk komt schoonmaken? Het duurt me te lang voor hij uit zijn woorden komt. "Je komt zeker iets verkopen?", snauw ik hem op weg. Normaal gesproken ben ik echt best wel lief en beschaafd en zo, maar dit soort verkooptechnieken haalt het slechtste in me boven. Zeker als ik honger heb.

Hij worstelt nog wat met zijn Nederlands maar krijgt er toch een goede zin uit. Hij kwam voor de ... Het toverwoord dat het roestige kwartje in mijn hoofd doet vallen. Oooow, k*t!, díe Tom! Van de mail, van mark.tplaats. Hij zou inderdaad wat op komen halen. Wat zeg ik, iets van me kopen. Vandaag, zo rond deze tijd.

Hij accepteerde mijn excuses, maar ik zou het liefste toch even door de grond gezakt zijn.

dinsdag 1 april 2014

Ik weet het ook niet meer

Gisteren wist ik het zeker, de lente is écht begonnen. Mijn winterkleding is opgeruimd, mijn dikke lange jas ligt bij de stomerij en ik heb vijf paar slippers tevoorschijn getoverd in de juiste maat.

Vanmorgen begon ik vol goed moed aan een speurtocht naar een paar leuke kinder t-shirts (in fel groen of rood, zonder "enge" prints, waarbij "eng" een nogal ruim begrip is...) maar na een uurtje kwam ik rillend thuis: honger, slaap, een dichte neus en overige holtes. Na wat gegeten, geslapen en geneussprayed te hebben lijkt het weer te gaan, maar vooral heb ik het nog heel erg koud. Zo toch maar even verkleden voor de rest van de dag. Dik vest, dikke sokken, dat soort werk. Ik was iets te overmoedig met mijn zomerse jurkjes geloof ik.


Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...