maandag 10 maart 2014

Zwemles

De communicatie tussen de beide directieleden in Huize Mammalien is niet altijd even helder. De een tettert vaak wat brainwaves in het rond die de ander dan vervolgens niet hoort, niet helemaal begrijpt en/of direct weer vergeet. De een heeft haar blik op de verre toekomst en ziet overal beren, de ander kijkt gewoon per dag wat er op hem af komt. Zoiets. En dan kan het volgende gebeuren.

Kleuter stond inmiddels op (minimaal) twee wachtlijsten voor zwemles - want je weet maar nooit. Toen Mammalien een mailtje kreeg waarin stond dat we op club DuurEnVerWeg aan de beurt waren, riep Pappalien dat we dat niet gingen doen. Ben je gek. Na de zomervakantie was vroeg genoeg, bovendien is club LekkerDichtbij veel handiger. Al was het maar omdat dochter ook daar zwemt.

Een weekje later echter, Mammalien was even weg, krijgt Pappalien telefoon van zwemclub DuurEnVerWeg. En enthousiast heeft hij het aanbod aangenomen om daar per direct te beginnen. "Ach ja, dan hoeven we niet zo lang te wachten", was het argument. U begrijpt, de club heet heel anders dan DuurEnVerWeg, want vooral dat VerWeg vindt Pappalien niet zo fijn. Maar dat had hij even niet zo heel scherp meer op het net- dan wel trommelvlies...

Zondag was het dan zo ver. Zondagochtend om negen uur. Die dag en dat tijdstip waarvan ik dácht dat het handig zou zijn omdat beide ouders dan toch niet zo veel andere dingen te doen hadden -zelfs uitslapen doen we niet meer- en de andere kinderen er dus ook geen last van zouden hebben. Zondag dus. De dag dat oudste zoon opeens precies om negen uur aan zijn tenniscompetitie begon.

Er moest dus één ouder naar de tennisbaan om de hoek, lekker buiten in het voorjaarszonnetje, en één ouder naar club VerWegEnOnvindbaar. Die ouder mocht fijn voor de eerste keer mee met kleuter het zwembad in om net te doen alsof je hoofd onder water helemaal niet eng is. Bovendien had die ouder ook in de zwemtas een mooi nieuw zwempak met drijvers mee dat kleuter echt zeker weten NIET aan wilde. (Een nieuw t-shirt is soms al heel eng, laat staan zo'n groot pak waar zachte dikke dingen in verwerkt zijn!)  U begrijpt, ieder moet doen waar hij goed in is en ik heb bijzonder veel ervaring in het in de zon zitten op een bankje naast het tennisveld.

Nu achteraf moet ik zeggen: Pappalien is een held. Al was het maar omdat hij kleuter toch op de een of andere manier in dat pak heeft gepropt (het schijnt dat in je blote pi.emel tussen een groep medekleuters staan de kijk op de dingen wel iets verandert). Daarna was kleuter redelijk los, want water vindt hij namelijk een stuk minder eng dan nieuwe kleren. Hij heeft al echt wat eerste zwemslagen geoefend en is zelfs door het beruchte gat geweest. Ik ben trots op allebei!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?