maandag 17 maart 2014

Oud

Ik ben een nakomertje, mijn moeder was 40 toen ze mij kreeg. Ik was zelf ook vrij laat met kinderen krijgen, tussen de 34 en de 40 heb ik er nog drie gebaard. Mijn moeder is dus, hoewel enorm actief voor haar 85 jaar, wel een oude oma. Als ze met haar kleinzoon door de straat met seniorenhuisjes rent wordt er soms geglimlacht maar ook worden er wel hoofden geschud vanachter de geraniums. Tissss toch wat... hoor je ze kraken. (Dat irriteert mijn moeder enorm, want ze doet het graag, lekker bezig zijn met de kinderen. En de kinderen, die zijn ook dol op oma - en opa, maar die is niet zo mobiel meer).

Pal tegenover mijn ouders woont een familie waarvan de kinderen toevallig bij die van ons op school zitten, sinds kort zelfs ook eentje bij dochter in de klas. Hoewel ze altijd gedag zeggen zijn het geen mensen die praatjes aanknopen, niet met mijn ouders en ook niet met mij. Maar er wordt natuurlijk wel heel wat heen en weer gegluurd, en blijkbaar is de vraag daar bij de familie binnen ook al besproken.

"Hoe oud ben jij eigenlijk?", vraagt het kind elke keer aan me als ze me op school ziet. Mijn leeftijd is meestal geen geheim, maar in dit geval heb ik weinig zin om dat aan haar grote neus (en ongetwijfeld ook aan de gepoederde neus van haar moeder) te hangen. Dus roep ik dat ik 22 ben. Ze meesmuilt wat.

Haar vriendin heeft ouders die wel 42 zijn, dat is oud! Haar andere vriendin kijkt me aan en zegt dat ze het niet gelooft van dat 22, omdat ik er héél oud uit zie.

En bedankt. Dat had ik nou nét even nodig...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?