zondag 30 maart 2014

Lentedagje

Het klokkenmuseum, daar moesten we van kleuter heen. Of hij van te voren door had wat speelklokken precies zijn weet ik niet, maar toch vond hij het leuk. Oudste was er al vake geweest en liep wat te pruilen, maar uiteindelijk is het toch altijd wel leuk om gewoon even ergens heen te gaan. En terwijl de jongens ergens ondersteboven op de grond lagen, in de gordijnen klommen en hun speurtochtformulier aan het vol tekenen waren lette dochter goed op.





Dochter mocht een liedje spelen. 
Een orgel verderop mocht ook oudste (en zelfs papa) even draaien.

Daarna een bezoekje aan de grote gele M om de honger wat te stillen (konden ze het een paar jaar terug nog op een half biscuitje een halve dag uithouden, tegenwoordig moet er steeds meer eten in!) en even een boodschapje in de stad voor papa.

Eenmaal thuis was het natuurlijk echt wel super weer, dus hebben we het trampoline seizoen voor geopend verklaard. Het ding is weer uit de beschermende hoezen en klaar voor gebruik. De buren hebben het vast wel meegekregen, mén wat een geluid kwam er uit m'n schatjes :-)

Een heerlijk dagje!

donderdag 27 maart 2014

Geen twijfel mogelijk

We hebben het beloofde gesprek met de expert, over kleuterzoon. Ze wil voor ze hem ziet eerst met ons ouders praten. Wat is voor jongen? "Een drukke, slimme jongen", zegt papa. "Nou, druk eigenlijk niet", vind ik. "En hij luister slecht", weet papa. "Neeee, joh, dat valt best wel mee, voor een kleuter...", verbeter ik hem weer. Ik heb mijn twijfels over zijn fijn-motorische vaardigheden, maar Pappalien denkt wel dat zoontje heel handig is.

Gelukkig zijn we het wel eens over de volgende karaktereigenschap. Hij is nogal eigenwijs ja. Weet alles altijd beter en laat zich niet zo makkelijk iets uit zijn hoofd praten. Van wie zou hij dat toch hebben?

zaterdag 22 maart 2014

Opluchting

"Dat was een hele opluchting, mama", verzucht mijn meisje als ze mét briefje waarop staat dat ze af mag zwemmen weer in de kleedkamer bij me staat. Vorige keer was er nog wat twijfel, maar nu had ze zo goed haar best gedaan...  Ik ben zo blij voor haar! Arm kind wist donders goed dat het er om hing vanmorgen, en was aardig zenuwachtig. Maar ze hield zich goed en het ging ook goed.

Volgende week nog even de afzwemshow, haar vierde zwemdiploma -en cadeaus- incasseren, en dan .. Eh. Ja, en dan. Ben erg benieuwd of ze nog verder wil voor een volgend zwemdiploma.

vrijdag 21 maart 2014

Wie het weet mag het zeggen

Of het aan de eerste paar tips lag of aan het feit dat ik erover geblogd heb, maar opeens stond ik gisteren allemaal dingen te doen die op het stapeltje "geen-zin-maar-moet-een-keer" lagen. Tuin aangeveegd terwijl de kindjes lief buiten speelden (met dat zomerse weer kan je niet anders toch?!) en vanmorgen zowaar een stukje website gebakken en (een paar) keukenkastjes gesopt (de tip van verdeel-en-heers was ook een goeie!).

Fijn dus, zo'n blog. Tijd om mijn nieuwe probleem aan jullie voor te leggen. Twee probleempjes eigenlijk, hoewel ik de ene een stuk meer verdenk dan de ander.

U weet nog, van onze nieuwe eetkamerstoelen, een week of twee terug? Van dat fijne zachte maar stevige kunststof, waar poezen niet zomaar grote halen in trekken? Een van die stoelen is inmiddels toch wel onzacht in aanraking gekomen met een gefrustreerde poes of kater. Er zitten al een paar zeer grappige-maar-niet-heus haaltjes in van nagels. (Heel grappig-maar-niet-heus was ook hoe kleuter nog steeds een levendige imitatie kan geven van eerst mijn en toen zijn vaders vloekpartij toen we dat ontdekten... als kleuter binnenkort van school gestuurd wordt weet ik waar het aan ligt, hm.)

Kater is ook geen heilige, maar hij loopt wat vaker buiten en krabt denk ik daar zijn nagels wel - desnoods aan zijn zus, hij is tenslotte de baas in huis. Poes scherpt haar nagels, sinds we geen vloerbedekking meer hebben, graag aan de traplopers, aan de bank of wat er maar voorhanden is. Desnoods aan ons: ze wil nog wel eens een haal of een bijt geven als we haar op haar verzoek lekker aaien en ze heeft daar opeens geen zin meer....

Ik heb vandaag twee nieuw soort krabpalen gekocht, wie weet. Maar alle andere tips zijn welkom. (Doet me denken aan die ex-collega die tandjes en nageltjes en stembandjes verwijderd had bij zijn kat. Hmh. Dat gaat iets te ver.) Valium? Heropvoedingsgesticht?

donderdag 20 maart 2014

Van die dagen

De stapel met dingen die ik van mezelf moet gaan doen groeit. Belasting, website, de bladeren in de tuin, de badkamer schoonmaken, sporten... ik noem er maar een paar. Maar ik kom er niet toe, al weken niet. Dan is zoon weer ziek, dan is mijn moeder weer jarig of moet ik hoognodig nieuwe zomerkleding voor de kids kopen. 's Nachts lig ik wakker en maak woeste plannen wat ik allemaal ga doen - inclusief lijnen- , de dag er op, als ik verder niets bijzonders te doen heb onder schooltijd. Om dan 's ochtends met kleine oogjes te concluderen dat mijn hoofd nu even niet zo helder is en ik toch beter eerst even naar de supermarkt moet om een frisse neus te halen (en schrokola).

Maar ook als ik wel fit opsta lukt het niet. Dan ga ik voortvarend aan de slag, boodschapje hier, dingetje daar, even sociaal doen, kindjes wegbrengen en ophalen, keuken poetsen (om maar niet aan die badkamer te hoeven beginnen), blog schrijven in plaats van de website tekst, auto wassen, op internet surfen op zoek naar nog meer cursussen voor de kids zodat ik nog meer tijd "kwijt" ben aan halenbrengen en ter plekke wachten... Ik doe van alles, maar zin maken om dat te gaan doen wat ik van mezelf moet doen lukt niet.

's Avonds val ik uitgeteld op de bank, doodmoe van het rennen en draven. Wat ik precies gedaan heb, ik heb geen idee. En die to-do lijst, die is alleen maar langer geworden.


maandag 17 maart 2014

Oud

Ik ben een nakomertje, mijn moeder was 40 toen ze mij kreeg. Ik was zelf ook vrij laat met kinderen krijgen, tussen de 34 en de 40 heb ik er nog drie gebaard. Mijn moeder is dus, hoewel enorm actief voor haar 85 jaar, wel een oude oma. Als ze met haar kleinzoon door de straat met seniorenhuisjes rent wordt er soms geglimlacht maar ook worden er wel hoofden geschud vanachter de geraniums. Tissss toch wat... hoor je ze kraken. (Dat irriteert mijn moeder enorm, want ze doet het graag, lekker bezig zijn met de kinderen. En de kinderen, die zijn ook dol op oma - en opa, maar die is niet zo mobiel meer).

Pal tegenover mijn ouders woont een familie waarvan de kinderen toevallig bij die van ons op school zitten, sinds kort zelfs ook eentje bij dochter in de klas. Hoewel ze altijd gedag zeggen zijn het geen mensen die praatjes aanknopen, niet met mijn ouders en ook niet met mij. Maar er wordt natuurlijk wel heel wat heen en weer gegluurd, en blijkbaar is de vraag daar bij de familie binnen ook al besproken.

"Hoe oud ben jij eigenlijk?", vraagt het kind elke keer aan me als ze me op school ziet. Mijn leeftijd is meestal geen geheim, maar in dit geval heb ik weinig zin om dat aan haar grote neus (en ongetwijfeld ook aan de gepoederde neus van haar moeder) te hangen. Dus roep ik dat ik 22 ben. Ze meesmuilt wat.

Haar vriendin heeft ouders die wel 42 zijn, dat is oud! Haar andere vriendin kijkt me aan en zegt dat ze het niet gelooft van dat 22, omdat ik er héél oud uit zie.

En bedankt. Dat had ik nou nét even nodig...

vrijdag 14 maart 2014

Fotologje

Voor mijn niet facebook vriendjes. De sprei waar ik eerder over blogde is af! In haakkringen een redelijk bekend ontwerp geloof ik, maar ik vind hem nog steeds er mooi en het is leuk om te doen. Deze cadeau gegeven aan mijn moeder die de deken direct over haar bed gooide (en nu ben ik bezig met de volgende voor mijn vader, anders is zijn bed ook zo kaal...) 




En ook de nieuwe stoelen waar ik eerder over blogde zijn aangekomen. Wij zijn er erg blij mee!



Minder fijn is dat griepvirus. We hebben al een dag of drie een zieke kleuter in huis. Hij heeft flinke koorts gehad, en lag meestal zo op de bank, af en toe zachtjes piepend. 


Gisteren leek hij iets meer praatjes te hebben en zijn we heel even naar het speeltuintje vlakbij geweest. Mét Slurf. Na tien minuten wilde hij toch liever weer naar huis. (Kleuter. Slurf had geen inspraak.)

woensdag 12 maart 2014

Vraag niet hoe het kan, geniet er van

Na het consultatiebureau is school ook altijd een goed onderwerp voor ouders om flink over te zeiken. Zien ze op het consternatiebureau overal niet bestaande beren, op school is er zelden iets met je kind aan de hand, er is geen tijd, geen geld voor extra aandacht en je moet als ouder niet altijd denken dat die van jou een uitzonderingspositie heeft.

Maar nu dus niet. We hadden weer eens een officieel gesprek, op school. Met juffen, ouders, een dit jaar vers aangenomen intern begeleider. School vindt dat dit kind echt wel een bijzonder kind is (zoiets hebben beide juffen in 50 jaar gezamenlijk ervaring voor de klas nog nooit gezien), en daar moeten ze zorgvuldig mee omgaan. Waar het woord "versnellen" zowel bij school en ons ouders altijd een soort vloek was werd er nu zeker door school toch wel op aangestuurd. We twijfelen niet aan zijn vermogen om mee te doen met de stof voor groep 3 of zelfs groep 4, maar meer of hij nog niet te veel kleuter is om mee te doen met kinderen die ruim een jaar ouder zijn.

Moeilijk hoor, wij weten het ook niet goed. Ik zelf had al een papiertje in mijn tas met het naam en tarief waarvoor een  externe expert wel mee zou willen kijken en denken. In de hoop dat als we er niet uit zouden komen school een deel van het bedrag zou willen meebetalen. Maar al vrij snel bleek dat ook de ib-er haar huiswerk had gedaan, en juffen en ouders hoefden alleen nog maar ja te zeggen op een ochtendje uitgebreid testen en observeren door een expert van een of andere aan school verbonden club.

Nu maar afwachten wat er uit komt, wat dat voor consequenties heeft en of deze school dan ook echt zorg op maat kan bieden. Maar ik ben voorlopig weer even helemaal blij met de school.

maandag 10 maart 2014

Zwemles

De communicatie tussen de beide directieleden in Huize Mammalien is niet altijd even helder. De een tettert vaak wat brainwaves in het rond die de ander dan vervolgens niet hoort, niet helemaal begrijpt en/of direct weer vergeet. De een heeft haar blik op de verre toekomst en ziet overal beren, de ander kijkt gewoon per dag wat er op hem af komt. Zoiets. En dan kan het volgende gebeuren.

Kleuter stond inmiddels op (minimaal) twee wachtlijsten voor zwemles - want je weet maar nooit. Toen Mammalien een mailtje kreeg waarin stond dat we op club DuurEnVerWeg aan de beurt waren, riep Pappalien dat we dat niet gingen doen. Ben je gek. Na de zomervakantie was vroeg genoeg, bovendien is club LekkerDichtbij veel handiger. Al was het maar omdat dochter ook daar zwemt.

Een weekje later echter, Mammalien was even weg, krijgt Pappalien telefoon van zwemclub DuurEnVerWeg. En enthousiast heeft hij het aanbod aangenomen om daar per direct te beginnen. "Ach ja, dan hoeven we niet zo lang te wachten", was het argument. U begrijpt, de club heet heel anders dan DuurEnVerWeg, want vooral dat VerWeg vindt Pappalien niet zo fijn. Maar dat had hij even niet zo heel scherp meer op het net- dan wel trommelvlies...

Zondag was het dan zo ver. Zondagochtend om negen uur. Die dag en dat tijdstip waarvan ik dácht dat het handig zou zijn omdat beide ouders dan toch niet zo veel andere dingen te doen hadden -zelfs uitslapen doen we niet meer- en de andere kinderen er dus ook geen last van zouden hebben. Zondag dus. De dag dat oudste zoon opeens precies om negen uur aan zijn tenniscompetitie begon.

Er moest dus één ouder naar de tennisbaan om de hoek, lekker buiten in het voorjaarszonnetje, en één ouder naar club VerWegEnOnvindbaar. Die ouder mocht fijn voor de eerste keer mee met kleuter het zwembad in om net te doen alsof je hoofd onder water helemaal niet eng is. Bovendien had die ouder ook in de zwemtas een mooi nieuw zwempak met drijvers mee dat kleuter echt zeker weten NIET aan wilde. (Een nieuw t-shirt is soms al heel eng, laat staan zo'n groot pak waar zachte dikke dingen in verwerkt zijn!)  U begrijpt, ieder moet doen waar hij goed in is en ik heb bijzonder veel ervaring in het in de zon zitten op een bankje naast het tennisveld.

Nu achteraf moet ik zeggen: Pappalien is een held. Al was het maar omdat hij kleuter toch op de een of andere manier in dat pak heeft gepropt (het schijnt dat in je blote pi.emel tussen een groep medekleuters staan de kijk op de dingen wel iets verandert). Daarna was kleuter redelijk los, want water vindt hij namelijk een stuk minder eng dan nieuwe kleren. Hij heeft al echt wat eerste zwemslagen geoefend en is zelfs door het beruchte gat geweest. Ik ben trots op allebei!

zondag 9 maart 2014

Weekend

Een druk weekendje was het, dit zomerse weekendje. Wat ik gedaan heb? Nou, eh, tja. Geen idee. Gewoon de dagelijkse dingen. De boodschappen, een marktplaats aankoop voor jongste afgehaald, in de tuin gewerkt, mijn ouders geholpen met de verjaardagsboodschappen, het cadeautje afgehaakt - eh afgemaakt, tassen ingepakt, eten klaargemaakt, ook alvast voor morgen. Hier en daar wat huiswerkplanningen gecontroleerd, achter de broek aan gezeten, getroost en moed ingesproken, een onderweg verloren huissleutel teruggevonden. een niet thuiskomend kind opgespoord. Achter kleuters fietsje aangerend, speeltuintje gedaan, zwemlesje bijgewoond, dochter naar vriendinnetje gebracht en weer opgehaald, heerlijk buiten gezeten in het zonnetje bij oudste zoons eerste tenniscompetitiedag.Spelletje gedaan, ijsje gekocht (maar niet voor mezelf). Kindjes gebadderd en in bed gestopt. Nagedacht over wat er de komende week allemaal op kindergebied op de planning staat en zover mogelijk voorbereid. Niks, dus. Eigenlijk.

En aan het einde van de dag, toen ze eindelijk op schoon en fris met volle buikjes en een goed gevoel in bed lagen, lag ik uitgeteld samen met man op de bank. Eindelijk even tijd voor onszelf, dus keken we een afleveringetje uit onze favoriete netfli.x.x serie van dit moment (Frin.ge). Met een glaasje wijn erbij.

Maar nu snel naar bed, want morgen om kwart over zeven begint mijn mama-dienst weer.

donderdag 6 maart 2014

Zo'n dag

De verdoving is na een uur of vijf bijna uitgewerkt, ik voel mijn tong en wangen weer, maar nu heb ik opeens een kloppende pijn ergens achterin mijn kaak. De tandarts heeft vanmorgen wat kapotte vullingen vervangen., niet op die zere plek, dat was te voor de hand liggend geweest. Ik had er trouwens verder geen last van, tót vanmiddag dus, nu alles weer netjes gefixt is. Het is allemaal wel te doen, die pijntjes en die slappe tintelende wangen, maar het irriteert wel.

Net als het vriendje van zoon, die met ons mee naar huis ging. Het ventje is net een oud wijf, wat kan die kletsen zeg. En als hij het nou nog tegen zoon deed, maar nee, hij moet mij hebben. Mevrouw moeder vahan, wij hebben een kapot gasfornuis thuis. Mevrouw moeder van, mijn moeder heeft op facebook gezien dat u nieuwe eetkamestoelen heeft. En zo ging het maar door. Niet alleen irriteert het geklets me, ook het feit dat zijn moeder, die geen officieel vriendje van me is op facebook dat wel heeft gezien, en ook dat hij dat dan weer doorkletst. En dat hij door mijn huis loopt te speuren en te neuzen en me aan een kruisverhoor onderwerpt over mijn huisraad. Met de beste bedoelingen. Maar toch.

Even later betrapte ik dochter, die heel stilletjes nóg een greep in de snoepkast aan het doen was, voor haar en haar vriendinnetje boven. Zonder dat eerst even netjes te vragen aan mij (ze wist vast dat ik nee zou zeggen...) Ik kan daar zeer slecht tegen, tegen stiekem gedoe. Dus mocht ze niks. Geen snoep meer. En, tweede plan van de dames, zelf gaan kopen in de supermarkt met geld uit haar spaarpot, nee, vond ik ook al niet goed. Ga maar buiten spelen, hup! En neem je telefoon mee, als je horloge kapot is.

Een kwartier later staat zoon voor de deur te bellen  (ondanks de sleutel die ik hem meegegeven had - o ja sorry)  Hij had een kapotte No.kia telefoon op straat gevonden, net zo een als zus had. Maar hij had m in elkaar gezet en nu deed hij het weer. En toen heeft hij hem gelijk maar even teruggegeven aan zus die een paar straten verderop aan het zoeken was.

Zo'n dag is het dus. Het gaat nergens over, maar het irriteert me allemaal mateloos.

En twee van de drie hebben helemaal niets geproefd van het eten dat ik gekookt heb.


woensdag 5 maart 2014

Schoolfoto's

De schoolfotograaf kwam. De avond van te voren was ik een en al besluiteloosheid: moet zij dat roze shirt aan of dat blauwe, en past dat dan wel bij het rode shirt van haar broer? En wat te doen met kleuter, die weigert om iets anders aan te trekken dan de verwassen, te klein geworden en bovendien veel te warme truien die hij de hele winter al aan heeft? En is die kleding eigenlijk wel op tijd uit de wasmachine en netjes gestreken?

's Ochtends bleek het allemaal op rolletjes te lopen. Haren gewassen en wat gestyled (voor zover de schatjes dat toelaten), ze hadden zelf de juiste kleding netjes aangetrokken. Er ging zelfs een ontbijtje in zonder te vlekken. Ik kon alleen nog maar hopen dat ze niet in de kramp zouden schieten voor de camera. Ik heb namelijk al eerder schoolfoto's gekregen van kinderen met angstige blikken of een zenuwachtig trekje om de mond.

Dit jaar mocht ik helpen. De hele dag diende ik, samen met een andere moeder, ervoor te zorgen dat de kindjes uit de juiste klas werden gehaald en op alfabetische volgorde voor de camera verschenen. Poe! Was nog best hard werken. Voor de fotografe helemaal: respect voor die meisjes die zes keer dertig kinderen individueel en per groep gefotografeerd moesten krijgen... Elke keer weer opnieuw hetzelfde verhaal: kind op z'n gemak stellen, standje uitleggen, ander standje verzinnen, roep maar "spaghettiiiiiiiii"  ("lusiknie!" zei zeker de helft...) en vooral blij en opgewekt blijven terwijl het steeds duidelijker werd dat er teveel kinderen waren en te weinig tijd....

Maar alles ging goed. Ik denk dat er heel veel mooie foto's gemaakt zijn. Bij mijn zoons heb ik niet kunnen kijken, maar bij mijn dochter wel. Zij staat er vast goed op. Alles onder controle dankzij mijn goede voorbereidingen, kuch. Nou ja, alles??? Toen de fotografe meekreeg dat het mijn dochter was die op een bepaald moment voor de camera lag werd ik vriendelijk verzocht om er even naast te gaan liggen voor een heuse moeder-dochterfoto. Arrrrghh. Dáár was ik niet op voorbereid. Geen make-up, haartjes niet gestyled, rimpels niet gladgestreken en niet nagedacht over een vrolijk shirtje. Maar hé, met zo'n lief meisje naast me, daar ben ik vast heel spontaan en lief van gaan lachen. Ik ben benieuwd!

dinsdag 4 maart 2014

Spring is in the air

Het is lente! Andere jaren keek ik de krokusjes uit de grond, nu na deze lekkere warme kwakkelwinter heb ik het eigenlijk niet eens zo in de gaten gehad. Ik keek gisteren uit mijn raam en de halve prunus zat al vol met roze bloemknoppen! Wow.

Kater Nappie loopt al weer veel vaker buiten, ik heb mijn dikke winterjas aan de kapstok al vervangen door een tussen-jasje en beraad me op de beste dag om nieuwe schoenen voor de kinderen te gaan kopen (voor mezelf lukt dat vast wel tussendoor deze week). Behalve het heerlijke weer met dat fijne zonnetje en de aangename temperaturen vind ik het ook zo fijn dat het langer licht is. Zelfs de kinderen gaan opeens zomaar buiten spelen! Dochter is al twee dagen te laat thuis voor het eten omdat ze zo lekker in de buurt aan het steppen is met buurkinderen die we al die tijd niet gezien hebben. Misschien moet ik het avondeten dus maar wat later gaan inplannen.

Helemaal bij deze periode hoort natuurlijk ook de start van het tennisseizoen. Vroeger werd ik altijd helemaal wild als begin april naderbij kwam, de zomercompetitie begon en we weer lekker buiten konden tennissen. Nou gaat dat helaas niet meer door - mijn beste tennismaatje is dood en mijn schouder wordt waarschijnlijk ook niet meer wat hij geweest is zodat bovenhands spelen er niet inzit - maar komende zondag mag oudste zoon beginnen met een jeugdcompetitie, buiten. En met een beetje geluk zit ik dan geflankeerd door een paar gezellige mede-ouders in het zonnetje op een bankje langs de kant.

zaterdag 1 maart 2014

De vangst van deze week



Deze kreeg ik gisteren mee. Onze groep 1 kleuter mag met de snellere kindjes uit groep 2 meedoen aan een voorbereidend rekentaakje. Keurig gedaan, al zie ik dat de verveling er bij de laatste vraag ("2") er duidelijk al in sluipt. Hij heeft er voor het gemak zelf nog maar wat serieuzer rekenwerk onder geschreven. Kan netter, maar klopt wel. En toen hij daar klaar mee was heeft hij voor de zekerheid op de achterkant het alfabet maar helemaal opgeschreven.

Het project "kunst" dat ik zelf nog wel leuk vond kon hem minder boeien. De "rondleiding" die ouders van hun kinderen moesten krijgen liep bij mij al snel dood en veel tekst kwam er ook al niet uit. (Dus heb ik maar tijdelijk een ander -moederloos- kind geadopteerd die mij rondleidde, de mijne in de zandtafel achterlatend waar hij letters ging tekenen).

Zie hier de schilderijen van de rest van de klas, geïnspireerd door de zonnebloemen van Van Gogh. Mooi!


En hier de creatie van onze zoon. Heel, eh, ánders! Origineler, dat wel. Al weet ik niet of dat de bedoeling was.



Het blijft wel een droppie natuurlijk, onze zoon. Ben benieuwd wat de toekomst brengt, te beginnen volgend jaar. Over een week of twee gaan we nog eens praten op school. Wat we met ons anders-dan-ander kind aanmoeten. Toch versnellen? Fijn rekenen en lezen tussen die hele grote sterke stoere 6 jarigen? Of tussen zijn leeftijdsgenootjes laten zitten en nog een jaartje in de kleutergroep frustreren met knutselwerkjes en hopelijk wat extra werk? Ik weet het echt niet. 

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...