maandag 10 februari 2014

Rapportentijd

Kleuter kwam thuis met een heus rapport. Na weigering van de peuterspeelzaaljuf om hem een standaard beoordeling te geven op een standaard rapport en een minimaal aantal regeltjes in het rapport van de instroomklas was ik heel benieuwd.

Het bestond uit twee bladzijden. Een met tekening en foto, en de ander met een stukje tekst over zoon en een tabelletje waarbij er gescoord kan worden:"in ontwikkeling" of  "op niveau". Wat op zich natuurlijk al raar is. Blijkbaar is het niet de bedoeling dat er béter gepresteerd wordt dan er van het kind in deze groep kan worden verwacht.

De juf van kleuter had wel nog enige baldadigheid ten opzichte van het systeem laten zien door de vakjes op taal- en voorbereidend rekengebied helemaal niet aan te kruisen. In de tekst eronder stond een zinnetje dat "dat op zich genoeg zegt". Geen enkel kind uit groep 1 en 2 kan hem bijbenen wat dit betreft. Gelukkig "kan hij zijn ei kwijt" als hij -alleen- in de cijfer- en letterhoek speelt?! Die hoek waar een mottige dobbelsteen ligt en een half magneetalfabet. En toen moest ik eens heel hard zuchten.

Verder las ik nog dat ze blij zijn dat hij zo fijn zelfstandig aan het aan- en uitkleden is, en dat hij leuke grapjes maakt. De scores die hij had waren de minste van de twee, "nog in ontwikkeling". Niet gek, want hij heeft zich de afgelopen vier jaar met andere dingen bezig gehouden dan steppen en koppoters tekenen. En dat hij soms moeilijk aansluiting vindt bij de andere kleuters, dat snap ik ook. Het kind past gewoon niet in het standaard plaatje en dus ook niet in het standaard onderwijs. Laten we hopen dat hij zich ook vooral niet te véél gaat aanpassen (zoals ik vroeger deed met veel naar buiten staren en later express fouten maken in de eindcito om maar niet op te vallen). Wat dat betreft geloof ik wel in kleuter, die heeft wel een harde kop. Maar hoe nu wel verder?

Ook over de  bovenbouwrapporten kan ik nog wel wat zeuren. Kind "leest op AVI-x" niveau staat er, waarbij x dan in ons geval precies de groep is waar het kind in zit. Enigszins geschrokken ben ik wel eens naar school gegaan: "maar juf, mijn kind leest thuis echt veel beter dan dat". Ja, dat wisten ze wel, maar de officiele leestest gaat altijd maar tot het gewenste eindniveau voor die groep, niet verder. Oooowja. Best.

Hoewel, ik zeg dat nooit, maar eigenlijk is het niet best. Want schrijf dan niet dat dát het niveau is, daarvan raken we in de war. En bovendien, waarom zou je een kind niet wat uitdagen om boven hun niveau te presteren, zelfs al ligt dat niveau boven het niveau dat in deze klas bereikt dient te worden?!

Fijn ook dat ze niet alléén letten op de keiharde cijfers van de toetsen, maar dat ze "betrokkenheid" net zo hard beoordelen als "beheersing" (met een slappe "slecht", "voldoende" of "goed"). Dat vind ik wat raar. Omdat de beoordeling van betrokkenheid toch op zijn minst wat subjectief is. En zou je je ook af kunnen vragen waaróm een kind dat de stof helemaal beheerst eigenlijk niet meer zo betrokken is...

Het mooiste rapport was van dochter. Een rustig, maar assertief meisje dat anderen en de juf graag helpt en een vooral ook een grote betrokkenheid laat zien. Morgen mag ik, onder de strengste geheimhouding een blik werpen op de cito uitslagen die de juf me even snel onder tafel toont.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...