dinsdag 18 februari 2014

Groeien

Onze altijd vrolijke, zeer gelijkmatige oudste wordt bijna elf. Misschien dat jullie daar ervaring mee hebben, met bijna pubers, maar ik nog niet. Dus schrik ik soms wel eens een beetje van de uitbarstingen, de brutale monden, de wisselende stemmingen vooral. Van compleet hyper übervrolijk tot gigantisch boos en dan opeens heel verdrietig en tot slot de braafheid zelve, allemaal binnen het halve uur. Ik kan dat niet zo goed bijbenen, zelf. Maar misschien moet ik dat ook vooral niet willen.

Dus installeerde ik me op de bank, met haakwerkje en Wordfeud, man naast me en de Olympische op tv. Van boven kwam een hoop lawaai, maar hé, ze zijn groot genoeg en ze lossen het zelf maar op. Oudste had net alweer spijt van de tirade die hij net over broertje had uitgestort en had broertje uitgenodigd om samen in zijn kamer te gaan spelen. Zó lief!

Tot ik opeens een flinke knal hoorde, gevolgd door keihard gehuil. Ik rende naar boven om jongste bovenop het bed van oudste aan te treffen, helemaal onder het bloed. (Waaaaaaaa! Help!) Het was een ongelukje, dat wel, maar oudste had toch wel een klein beetje een zetje gegeven en toen was jongste met zijn kop op de houten bedrand terecht gekomen. Het bleek mee te vallen, na het schoonmaken was er alleen een klein sneetje in zijn wenkbrauw te bekennen waar al snel een mooi korstje op kwam. Toen jongste al weer rustig was zat oudste er nog als een zielig wit weggetrokken vodje bij. Het is niet makkelijk om puber te worden geloof ik.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...