maandag 24 februari 2014

Elluf

Precies elf jaar geleden deze middag was het, dat ik met haastige spoed naar het ziekenhuis werd gereden door pappalien-to-be, die in de uren daarna veel zou leren over de vrouwelijke anatomie en de vuiligheid die er zoal bij een bevalling komt kijken. Ik weet niet waarom we zo snel reden, want het duurde tot 21 uur 12 tot de achtponder die ons zomaar vader en moeder maakte er dan eindelijk uit was. Ik weet nog heel goed dat ik een paar uur later, klaar voor een nachtje samen in het ziekenhuis, naar mijn worpsel lag te kijken en ik me afvroeg hoe dat nou verder zou gaan, de komende jaren. Zo'n hulpeloze baby, dat ik daar voor zou gaan zorgen, dat was al een gek idee, maar wat ik later met zo'n opgeschoten jongenskind aan zou moeten kon ik me helemaal niet voorstellen. Ik was in ieder geval wel smoorverliefd aan het worden op dat kleine wondertje en wist zeker dat ik hem nooit meer uit het oog zou verliezen.

We zijn elf jaar verder, en eigenlijk ging het allemaal redelijk vanzelf. De homp babyvlees werd een koddig ventje met oranje peentjeshaar. Een blonde eigengereide peuter, een slanke, slimme, vrolijke, grappige en vooral ook gevoelige stuiterbal. Inmiddels is hij dus elf jaar, een gespierde spijker die in zijn eentje de wijk door mag fietsen (terwijl ik net doe alsof ik dat helemaal niet eng vind...) en het afgelopen jaar heeft laten zien dat hij tóch goed eten kan en dus ook opeens flink de lucht in geschoten is. Een stuk groter en sterker en scherper in zijn grapjes en zijn antwoorden.

Oprichter van zijn eigen papieren-vliegtuigmaatschappij M.airlines, jongen die geen witte tennisschoenen wil (want die zijn saaaaai) en doodongelukkig wordt van wachten (waarom moeten we eerst drinken bestellen als we pannenkoeken gaan eten?), want dat is wel het allersaaiste van de hele wereld.

Mijn kleine mannetje wordt groot, maar het blijft de allerliefste jongen van de hele wereld en ik ben vreselijke trots op hem. Gefeliciteerd!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders...