donderdag 27 februari 2014

Omschakelen

De voorjaarsvakantie was leuk. Vol met leuke uitstapjes, lekker makkelijk maar veelal ongezond eten, fijn luieren, bankhangen en schermstaren. Toen kwam de verjaardag - kinderverjaardagen duren minstens een week - en dat was ook leuk. Maar nu is alles weer klaar en gaan we weer over tot de orde van de dag. Al is dat niet altijd even eenvoudig.

Zo kreeg ik vanmorgen vanuit vier bedden te horen dat er niet zoveel zin was in werk en school en werd er voorzichtig eens geprobeerd of er niet wat kwaaltjes waren die tot een dagje ziek konden lijden. Uiteindelijk heb ik ze alle vier toch in min of meer gevoerderde, aangeklede, hier en daar zelfs wat gereinigde staat uit huis en op de plek van bestemming weten te krijgen.

Na een rondje (tevergeefs) luizen zoeken op school kwam ik dus weer in een huis waar niemand mij meer in de weg liep en kon ik de rommel en viezigheid van afgelopen feestweek weer opruimen. Slingers weg, ballonnen doorgeprikt, banken opzij en alles gestofzuigd en gesopt. (En weer bedacht dat we binnenkort echt dat parket een schuur- en lakbeurtje moeten geven en de muren moeten verven.)

Ahh... Adem uit. Heerlijk, als de vakantie weer voorbij is. Nu nog even aan het werk en me dan mentaal voorbereiden op de reacties als ik ze vanavond groente voorzet.

maandag 24 februari 2014

Elluf

Precies elf jaar geleden deze middag was het, dat ik met haastige spoed naar het ziekenhuis werd gereden door pappalien-to-be, die in de uren daarna veel zou leren over de vrouwelijke anatomie en de vuiligheid die er zoal bij een bevalling komt kijken. Ik weet niet waarom we zo snel reden, want het duurde tot 21 uur 12 tot de achtponder die ons zomaar vader en moeder maakte er dan eindelijk uit was. Ik weet nog heel goed dat ik een paar uur later, klaar voor een nachtje samen in het ziekenhuis, naar mijn worpsel lag te kijken en ik me afvroeg hoe dat nou verder zou gaan, de komende jaren. Zo'n hulpeloze baby, dat ik daar voor zou gaan zorgen, dat was al een gek idee, maar wat ik later met zo'n opgeschoten jongenskind aan zou moeten kon ik me helemaal niet voorstellen. Ik was in ieder geval wel smoorverliefd aan het worden op dat kleine wondertje en wist zeker dat ik hem nooit meer uit het oog zou verliezen.

We zijn elf jaar verder, en eigenlijk ging het allemaal redelijk vanzelf. De homp babyvlees werd een koddig ventje met oranje peentjeshaar. Een blonde eigengereide peuter, een slanke, slimme, vrolijke, grappige en vooral ook gevoelige stuiterbal. Inmiddels is hij dus elf jaar, een gespierde spijker die in zijn eentje de wijk door mag fietsen (terwijl ik net doe alsof ik dat helemaal niet eng vind...) en het afgelopen jaar heeft laten zien dat hij tóch goed eten kan en dus ook opeens flink de lucht in geschoten is. Een stuk groter en sterker en scherper in zijn grapjes en zijn antwoorden.

Oprichter van zijn eigen papieren-vliegtuigmaatschappij M.airlines, jongen die geen witte tennisschoenen wil (want die zijn saaaaai) en doodongelukkig wordt van wachten (waarom moeten we eerst drinken bestellen als we pannenkoeken gaan eten?), want dat is wel het allersaaiste van de hele wereld.

Mijn kleine mannetje wordt groot, maar het blijft de allerliefste jongen van de hele wereld en ik ben vreselijke trots op hem. Gefeliciteerd!

dinsdag 18 februari 2014

De schouder, nog maar weer eens een keer

Wat ben jij soepel zeg!, complimenteerde de orthopeed me, nadat ik wat kunstjes voor haar had gedaan. Eat that, gymleraren, dansjuffen en tennistrainers. Dat hadden jullie niet gedacht he! Zo leer je weer eens wat van jezelf na veertig jaar. Maar eigenlijk is dat dus helemaal niet zo fijn, schijnt, als je gewrichten erg losjes in elkaar hangen.

Bijna drie jaar terug alweer beschadigde een lullig kindervirusje een zenuw en kon ik de spieren die mijn arm omhoog trekken niet meer gebruiken. Ik heb een hele tijd niet verder gekund dan een slappe hitle.rgroet. De kast stoffen en tennissen was er niet meer bij. De neuroloog destijds dacht dat het binnen een jaar of twee waarschijnlijk wel bijna helemaal vanzelf zou herstellen.

In die twee jaar ging het steeds beter, maar het is nooit helemaal 100% geworden wat het was. Ik kan de arm nog steeds helemaal omhoog strekken boven mijn hoofd en bovendien lijkt het er op áls ik dat probeer dat de schouder uit de kom knakt (en weer terug, gelukkig). Ik dacht nog met wat fysiotherapie sessies de boel te kunnen redden, maar de fysio gaf het op en stuurde me door naar de orthopeed. Met de conclusie van hierboven en de opdracht om een mooie mri te laten maken.

En dus werd ik gisteren eerst met contrastvloeistof ingespoten (mevrouw, dat ging wel heel makkelijk, ik voelde vrijwel geen weerstand) en daarna de mri scanner in geschoven. Waar ik op de koptelefoon de race van Sven en Jorrit probeerde te volgen, tussen het gebonk en gepiep door.

Eerlijk is eerlijk, de mri en de prik vielen me best mee na veel enge verhalen gehoord te hebben (ik bedoel: als je in drievoud moet ondertekenen dat je geen metaal in je lijf hebt en niet bang bent voor hele kleine griezelige ruimtes zou je bijna bang worden, toch?!) Maar ik ben nu wel erg benieuwd wat er op die mri plaatjes straks te zien zal zijn. Behalve een hele hoop gekleurde lucht.

Groeien

Onze altijd vrolijke, zeer gelijkmatige oudste wordt bijna elf. Misschien dat jullie daar ervaring mee hebben, met bijna pubers, maar ik nog niet. Dus schrik ik soms wel eens een beetje van de uitbarstingen, de brutale monden, de wisselende stemmingen vooral. Van compleet hyper übervrolijk tot gigantisch boos en dan opeens heel verdrietig en tot slot de braafheid zelve, allemaal binnen het halve uur. Ik kan dat niet zo goed bijbenen, zelf. Maar misschien moet ik dat ook vooral niet willen.

Dus installeerde ik me op de bank, met haakwerkje en Wordfeud, man naast me en de Olympische op tv. Van boven kwam een hoop lawaai, maar hé, ze zijn groot genoeg en ze lossen het zelf maar op. Oudste had net alweer spijt van de tirade die hij net over broertje had uitgestort en had broertje uitgenodigd om samen in zijn kamer te gaan spelen. Zó lief!

Tot ik opeens een flinke knal hoorde, gevolgd door keihard gehuil. Ik rende naar boven om jongste bovenop het bed van oudste aan te treffen, helemaal onder het bloed. (Waaaaaaaa! Help!) Het was een ongelukje, dat wel, maar oudste had toch wel een klein beetje een zetje gegeven en toen was jongste met zijn kop op de houten bedrand terecht gekomen. Het bleek mee te vallen, na het schoonmaken was er alleen een klein sneetje in zijn wenkbrauw te bekennen waar al snel een mooi korstje op kwam. Toen jongste al weer rustig was zat oudste er nog als een zielig wit weggetrokken vodje bij. Het is niet makkelijk om puber te worden geloof ik.

zondag 16 februari 2014

Het hotel

Wat waren ze lekker bezig, gisterenmiddag. Ze bouwden een hotel op de kamer van oudste: kamernummer 22, waar de oudste twee zouden slapen, jongste kreeg een eigen hotelkamer  (zijn eigen kamer)  met, op zijn verzoek, kamernummer 620. Er was kinderanimatie met knutselen en dansen, er werd een karretje rondgereden met imaginaire thee in een heus kleuterservies, er waren lekkere koekjes en er werd gekoprold (kopgerold?!) op de bovenste verdieping van kamer 22....  Heerlijk, als ze zo lekker bezig zijn met zijn drietjes.

Vanmorgen om acht uur was iedereen weer wakker. Er was nog wel één kleine kleutergast, maar het hotelpersoneel had er de brui aan gegeven en zat flink op elkaar te katten.

Het hotel is opgeheven en weer veranderd in een drietal kinderslaapkamers.En volgende keer verzinnen ze gewoon weer iets anders.

woensdag 12 februari 2014

Ik en mijn poezen


Update

Rapportgesprekken zijn geweest. En, eerlijk is eerlijk, het vage gevoel en de vage twijfels die ik bij onze huidige school heb zijn weer van tafel na eens fijn met de juffen gepraat te hebben.

Het gaat lekker met de kindjes, en ze voelen zich goed. Natuurlijk ook fijn dat ik de grafiekjes en harde cijfers van de cito-toetsen nu gezien heb. Ik houd wel van wat duidelijkheid. En verder, de juffen, alle zes, zijn het gewoon wel met me eens en snappen wel hoe de kindjes in elkaar zitten.Fijn.

Waarmee overigens niet gezegd is dat nu duidelijk is wát er met kleuter moet gebeuren, maar wel dat we het er allemaal over eens zijn dat we daar nog eens uitgebreid over moeten bomen., maar dat is weer een ander verhaal.

dinsdag 11 februari 2014

Meisjes anno 2014

Ik taxi met een achterbank vol zevenjarige meiden door de stad. Wat een heel andere beleving is dan met een achterbank vol tienjarige jongens rijden trouwens, maar dat terzijde.

"Ik heb een clubje. Daar mag ik tekenen. Over mijn Gevoelens en zo."
"O, dat heb ik ook, want ik ben heel verlegen en ik word wel eens gepest."
"Ik word niet gepest, maar ik ben heeeeel erg gevoelig. Daarom. Om mijn Emoties te uiten. Daarom ga ik naar die mevrouw."

Ik klapper nog maar eens met mijn oren. Ik had geen idee op mijn zevende, wat emoties waren. Laat staan dat ik daar ook last van kon hebben of ze durfde te uiten. De jeugd van tegenwoordig weet het toch maar weer mooi te vertellen.

En voor ik nog eens goed kan navragen hoe het precies zit is het volgende onderwerp al weer aangesneden. Het konijn van de vriendin van het broertje van het jongetje waar ze verliefd op is. Die is zoooo schattig!

Ik denk eigenlijk dat het konijn het nog wel won qua schattigheid van de jongen in kwestie. Ze zijn tenslotte pas zeven.

maandag 10 februari 2014

Rapportentijd

Kleuter kwam thuis met een heus rapport. Na weigering van de peuterspeelzaaljuf om hem een standaard beoordeling te geven op een standaard rapport en een minimaal aantal regeltjes in het rapport van de instroomklas was ik heel benieuwd.

Het bestond uit twee bladzijden. Een met tekening en foto, en de ander met een stukje tekst over zoon en een tabelletje waarbij er gescoord kan worden:"in ontwikkeling" of  "op niveau". Wat op zich natuurlijk al raar is. Blijkbaar is het niet de bedoeling dat er béter gepresteerd wordt dan er van het kind in deze groep kan worden verwacht.

De juf van kleuter had wel nog enige baldadigheid ten opzichte van het systeem laten zien door de vakjes op taal- en voorbereidend rekengebied helemaal niet aan te kruisen. In de tekst eronder stond een zinnetje dat "dat op zich genoeg zegt". Geen enkel kind uit groep 1 en 2 kan hem bijbenen wat dit betreft. Gelukkig "kan hij zijn ei kwijt" als hij -alleen- in de cijfer- en letterhoek speelt?! Die hoek waar een mottige dobbelsteen ligt en een half magneetalfabet. En toen moest ik eens heel hard zuchten.

Verder las ik nog dat ze blij zijn dat hij zo fijn zelfstandig aan het aan- en uitkleden is, en dat hij leuke grapjes maakt. De scores die hij had waren de minste van de twee, "nog in ontwikkeling". Niet gek, want hij heeft zich de afgelopen vier jaar met andere dingen bezig gehouden dan steppen en koppoters tekenen. En dat hij soms moeilijk aansluiting vindt bij de andere kleuters, dat snap ik ook. Het kind past gewoon niet in het standaard plaatje en dus ook niet in het standaard onderwijs. Laten we hopen dat hij zich ook vooral niet te véél gaat aanpassen (zoals ik vroeger deed met veel naar buiten staren en later express fouten maken in de eindcito om maar niet op te vallen). Wat dat betreft geloof ik wel in kleuter, die heeft wel een harde kop. Maar hoe nu wel verder?

Ook over de  bovenbouwrapporten kan ik nog wel wat zeuren. Kind "leest op AVI-x" niveau staat er, waarbij x dan in ons geval precies de groep is waar het kind in zit. Enigszins geschrokken ben ik wel eens naar school gegaan: "maar juf, mijn kind leest thuis echt veel beter dan dat". Ja, dat wisten ze wel, maar de officiele leestest gaat altijd maar tot het gewenste eindniveau voor die groep, niet verder. Oooowja. Best.

Hoewel, ik zeg dat nooit, maar eigenlijk is het niet best. Want schrijf dan niet dat dát het niveau is, daarvan raken we in de war. En bovendien, waarom zou je een kind niet wat uitdagen om boven hun niveau te presteren, zelfs al ligt dat niveau boven het niveau dat in deze klas bereikt dient te worden?!

Fijn ook dat ze niet alléén letten op de keiharde cijfers van de toetsen, maar dat ze "betrokkenheid" net zo hard beoordelen als "beheersing" (met een slappe "slecht", "voldoende" of "goed"). Dat vind ik wat raar. Omdat de beoordeling van betrokkenheid toch op zijn minst wat subjectief is. En zou je je ook af kunnen vragen waaróm een kind dat de stof helemaal beheerst eigenlijk niet meer zo betrokken is...

Het mooiste rapport was van dochter. Een rustig, maar assertief meisje dat anderen en de juf graag helpt en een vooral ook een grote betrokkenheid laat zien. Morgen mag ik, onder de strengste geheimhouding een blik werpen op de cito uitslagen die de juf me even snel onder tafel toont.

vrijdag 7 februari 2014

Niet leuk meer

De openingsceremonie van de Olympische spelen. Pappalien zat, eerder thuisgekomen uit het werk, scherp om vijf uur klaar. Ik rende wat heen en weer tussen de pan met spekjes en de tv, want vond het op zich ook wel leuk om even te zien. Het heeft toch wel wat: dat vuurtje dat al zo'n tijd brandt, al die enthousiaste sporters nog vol spanning voor wat komen gaat,  Willem en Maxima met oranje accessoires in het supportervak. Maar na een half uurtje had ik het wel weer gehad. Wat een nationalistische zelfverheerlijking, wat een hoop verspilling van geld (en hoor dan ook nog eens wie daar dan voornamelijk aan verdienen, Poe.tins miljardair vriendjes...) Ik kon het niet meer aanzien.

Pappalien heeft het hele circus uitgekeken en had er na twee en een half uur ook wel genoeg van, maar vond dat er "toch wel hele mooie dingen tussen zaten". Ik zelf raak niet zo opgewonden meer van veel lampjes bij elkaar en andere speciale effecten. En na de zoveelste wisseling van decor, dansers en zangers was ik het spuugzat.

Ik ga vast nog wel naar wat wedstrijden kijken en de commentaren bij studio sport luisteren. Maar wat mij betreft mag het de volgende keer wel wat minder allemaal.

donderdag 6 februari 2014

Wat een genot is het toch

Over vergeten gesproken. Niet dat ik het écht vergeten was, maar toen we gisteren opeens zomaar in een directory terecht  kwamen vol met oude, zelf op de computer geknutselde uitnodigingen van oudste zoons en dochters kinderfeestjes(*) was het wel even van "ooooow, ja..." Het wat (en het waar vooral) van zo'n feestje wist ik dan nog wel enigszins, maar hoe de uitnodigingen er uitzagen dus niet meer. Wat leuk om terug te zien! Creatief hoor, hum. En die paar met foto, wat liehief! Wat fijn dat Pappalien niet zo'n weggooier is en ook dat allemaal bewaard heeft!

Zo verder bladerend kwamen we nogal wat tegen. Een filmpje gemaakt van de eerste en enige echo van een zeer beweeglijke oudste zoon in mijn buik. (Geen spat veranderd!) Bij het zien van zijn officiele baby-op-kleedje-foto was zelfs hij, bijna-puber, helemaal vertederd. Polletje peentje piekhaar. Met die lieve oogjes en die schattige kleine knuistjes. Zucht... Ik ben op slag weer verliefd op het ventje.

Zit ik nog volop in de kleine kinderen, heb ik nu al heimwee naar de tijd dat ze echt klein waren. Ik zou ze zo graag weer eens lekker vasthouden als baby, met zo'n kleine dreumes aan de wandel. En ik neem me maar weer eens voor om nú extra van ze te gaan genieten, zoals ze nu zijn. Heel goed naar ze te kijken en te luisteren (te voelen en te ruiken, hieha...) om maar niets te missen. En elk moment ergens stevig in mijn geheugen te verankeren. Voor je het weet willen ze alleen nog maar met pukkelige medepubers knuffelen.


(*) jongste is vier, en zal hoogstwaarschijnlijk pas dit jaar zijn allereerste kinderfeestje gaan geven....

woensdag 5 februari 2014

Vergeten...

Pappalien was gisteren net vijf minuten weg toen ik zijn mobiel zie liggen. Die mobiel waarop hij een belangrijk telefoontje verwachtte en die hij dus maar even extra wilde opladen 's ochtends vroeg. En ja, daar ga je dan, als je van je vaste gewoontes afstapt. Vergeet je het ding mee te nemen.

Ik maakte nog een eigenlijk helemaal niet grappig grapje tegen zoon (dat er gelukkig toch nog iemand op de wereld is die nog vaker iets vergeet dan zoon, en dat is Pappalien). Maar dat had ik beter niet kunnen doen. God straft onmiddellijk....

Op school aangekomen ben ik vergeten zoon te helpen herinneren zijn plusklasmap mee te nemen. Een half uur na afloop van de middagpauze schrok ik op - oeps, ik had eigenlijk overblijfdienst. Vergeten! Gelukkig appte de moeder van het vriendinnetje dat bij dochter zou komen spelen nog iets over een vervoerskwestie, anders had ik ze gerust op het schoolplein laten staan....

En ga zo maar door. Mijn hoofd is al een paar dagen een zeef met flinke gaten. Al voelt het wel vol, ik vergeet de helft. Nu maar hopen dat het iets tijdelijk is, dat gisteren is begonnen en morgen weer stopt. Ik zoek me nu namelijk een  ongeluk naar de bevestiging van de inschrijving van kleuter op de muziekles die vandaag begint en waar hij al weken naar uitkijkt. Ik meen mij toch vrij zeker te herinneren dat ik hem weken terug al heb ingeschreven...

zaterdag 1 februari 2014

Moederen

Ik ben soms zo blij dat ik zonen heb, die roddelen tenminste niet met de ene vriendin over de andere vriendin achter haar rug om. Hoewel het ook fijn is dat ik een dochter heb, die is niet de hele dag bezig met computerspelletjes waarin koeien worden opgeblazen en kippen worden opgegeten. En het is ook zo fijn dat ik twéé kinderen heb die groot genoeg zijn om niet de hele dag tegen welk eten-anders-dan-snoep te roepen "dat lust ik niet"....

Ik ben een gezegend mens. Anders zou ik er zomaar op een willekeurige zaterdagmorgen wel eens moe van kunnen worden, van dat moedertje spelen.  

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...