maandag 20 januari 2014

Woonwinkelen

Project nieuwe eetkamerstoel, de voorbereidende fase. Pappalien had een dagje vrij(*) en het voelde alsof we samen aan het spijbelen waren, ze lekker zonder kindjes op een doordeweekse dag samen "uit". Om scherp tien uur stoven we de Rotterdamse woonmall binnen.

De woonmall, zo'n twaalf jaar geleden toen we ons nieuwe huis mochten inrichten kwamen we er regelmatig. Maar op een bepaald moment is je huis vol, je geld op (dat vooral), en heb je al je energie en vrije tijd nodig voor je kleine kindertjes. We zijn er dus een aantal jaar niet geweest, tot vandaag.

Veel lege panden, de vorige eigenaar heeft de crisis blijkbaar niet overleefd. Jammer, want behalve de grotere zaken en winkelketens zaten er ook wel wat designzaken die wat meer bijzondere dingen verkochten.

De meeste verkopers waren zeer vriendelijk en hielden zich keurig op een afstandje. Tot we bij zaak A kwamen. Niet helemaal wat wij zochten, merkten we al gauw. Maar als je eenmaal binnen bent is er geen ontkomen meer aan en wordt je via bedden en de relaxfauteuils nog even langs de accessoires en andere troep geleid voor je naar buiten mag. Halverwege de route sprong er een verkoper als een soort pratende, zeer vasthoudende teek in onze nek. Of meneer en mevrouw het konden vinden. Of hij helpen kon. Wat we zochten en wat onze smaak was. O, dat is jammer, de moderne kant heeft u al gehad, stond daar niets bij? Nee? Maar misschien... aarrgggh. Opzouten! Misschien konden we bij die zaak beneden even kijken, daar hebben ze niet alleen bankstellen maar ook stoelen.

Hm. Niet dat we het echt van plan waren, maar geheel per ongeluk liepen we toch even later die andere zaak binnen. En ja hoor, kon niet missen. Daar stond zijn moeder, of zijn tante. Maar dat het een lid van zijn tekenfamilie moest zijn was overduidelijk. Of meneer en mevrouw het konden vinden? En dat we misschien... Nee!

Aan het einde van de ochtend was het duidelijk. Die stoelen die we in de allereerste zaak die we bezochten hadden gezien, die gaan het worden. Drie rode en drie oranje.



(*) een doordeweekse dag nog voor de kerstvakantie op school... het blogje was al een tijdje geleden geschreven...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...