dinsdag 28 januari 2014

Gesprekje

Na weken twijfelen ging ik dan vandaag, met lood in mijn schoenen, naar die boze juf om te vertellen dat zoon haar een heks vindt - maar dan wat tactischer verwoord. Ik geneer me vaak een beetje om de zoveelste zeikmoeder uit te hangen, om aan te sluiten bij die 25 andere ouders die vinden dat hun kind bijzonder is en een speciale behandeling verdient en op de enige plek vooraan in de klas moet zitten... Maar goed, nu was het wel even nodig vond ik.

En zij dus ook. Dat ik volgende keer niet zo lang moet wachten, gewoon eerder komen, drukte ze me op het hart. Die strenge, boze juf bleek gewoon best een lieve juf en zelf ook moeder van een gevoelig kindje. Deze vrouw begreep precies wat zoons (en dus mijn) probleem was. Hoe hij in elkaar zit. We hadden een goed gesprek(je) en zij gaat een en ander uitproberen om zijn vertrouwen te proberen te winnen.

Fijn. Ik ben tevreden. Voorlopig. Nu zien hoe zoon er straks over denkt.

maandag 27 januari 2014

Mammalien en de goede voornemens

Januari of niet, ik ben zo nu en dan eens bezig met het uitvoeren van de goede voornemens. Soms gaat dat beter dan anders. In ieder geval vind ik het al een positief iets dát ik me voorneem mijn leven te beteren. En al gaat het maar met kleine stapjes, ook dat is winst.

Eén van de goede voornemen is al jaren om wat groener te worden. Dus kocht ik van de week  een tasje om mee te nemen in mijn handtas, zodat ik wat vaker de plastic tasjes in de winkel kan weigeren en toch mijn handen enigszins vrij kan houden. Het is een superschattig poesje, en rits je zijn koppie open komt er een heus tasje tevoorschijn.



Nou, snoezig, niet? En zoooo handig....

Je mag me gerust uitlachen hoor, dat heeft Pappalien ook al gedaan toen ik met deze Vondst thuiskwam.

En voor wie nog harder wil lachen de volgende poging de wereld te verbeteren.

Behalve groen en gezond en bio en onbespoten en alles, vind ik het namelijk ook fijn om Fair Trade producten te kopen. Alleen moet ik daar dan niet te ver voor om hoeven autorijden fietsen. Dus toen onze lokale super opeens een heel schap vol van die supergezonde bio eerlijke handel had liggen sloeg ik mijn slag. Zoon prees de sinaasappelsap, de cashewnoten waren ook heerlijk en deze week heb ik zelfs vaatwasblokjes van dat merk gekocht.

Fair Trade vaatwasblokjes, lachte ik nog tegen man. Gek eigenlijk! En ze waren zoooo goedkoop!

En toen begreep ik opeens dat die enorme niet te missen E in de okE op verpakking voor Euro staat en niet voor Eko (laat staan Fair Trade). Hoe suf kun je zijn, Mammalien, beetje de kritische consument uithangen met je ogen dicht en je verstand op nul. Ik begrijp inmiddels wél waarom de boodschappen steeds zo goedkoop uitvielen. Ook prettig, maar of goedkoop nu wel met eerlijk en bio te matchen valt betwijfel ik. 

zondag 26 januari 2014

Gevalletje ziek

Oudste zou een paar uurtjes weg, iets leuks doen. Eerst nog even huiswerk doen, raadde ik aan, dan is dat maar vast klaar. Tussen som drie en vier rende hij opeens naar boven. Enorme hoofdpijn! Hij liep wat heen en weer, zich geen raad wetend. Wat voelde hij zich beroerd! Een paracetamol, een dekentje op de bank. Maar het hielp niet veel. Alle geluiden en het licht deden hem geen goed en hij droop af naar zijn eigen donkere stille kamer.

Wat zou het zijn, zou het besmettelijk zijn en moet ik hulptroepen inschakelen voor de rest van de week? Terwijl ik het me afvroeg zoefde hij langs, hier en daar wat klodders morsend. Eenmaal bij de wc pot aangeland braakte hij er zijn halve maaginhoud uit. Mhh. Dat scheelde, je zag hem opfleuren. Terwijl Pappalien en ik druk in de weeg waren met doekjes en probeerden zelf niet mee te gaan doen keek hij alweer een stuk vrolijker. Hij heeft voor de vorm nog een half uurtje in bed gelegen met een kopje thee maar toen was hij er weer.

Nu speelt hij lief met kleine broer, is zijn huiswerk helemaal af, en heeft verschrikkelijk veel trek in allerlei dingen waar een normaal mens met griep niet aan denken moet.

donderdag 23 januari 2014

Dan ben je slim, maar...

Hij is boos, gefrustreerd, verdrietig. Zo ken ik hem niet. Of misschien toch, van die periode toen hij op school zo slecht in zijn vel zat, toen hij bij die juf zat die hem helemaal verkeerd begreep. Maar hij wil niets zeggen en ik mag niet helpen. Even later een berichtje van de juf, hij was vergeten zijn presentatie voor te bereiden vandaag. O. Ik snap het. Maar dat is kennelijk nog niet alles.

Later op de avond, ik kom beneden van het in bed werken van de brusjes en zie hem zitten. Een lege bladzijde voor zijn neus. Een tot twee kantjes moeten er vol geschreven worden, over hemzelf, over wat hij vorig jaar heeft meegemaakt. Een haast onmogelijke opdracht lijkt het. Ten eerste staat zijn leven van vorig jaar ongeveer net zo ver weg van hem weg als dat van de holbewoners in de prehistorie. Ten tweede krijgt hij het niet voor elkaar om gewoon maar ergens te beginnen, iets op te schrijven, wat dan ook. Hij wiebelt, zoekt uitvluchten, steunt en kreunt. En uiteindelijk vraagt hij, een half uur voor bedtijd en dus een half uur voor de deadline, of ik helpen wil. Godzijdank.

Ik hoef alleen maar naast hem te zitten en te luisteren, hem vriendelijk terugwijzen op zijn blad als hij op dreigt te springen om een niet bestaand pluisje te gaan vangen. Ik moedig wat aan, doe eigenlijk niets, hij kan het zelf. Zo komt hij langzaam op dreef, hij ziet weer licht aan de horizon. Ik doe hem nog een tip aan de hand: als je dit nu zo schrijft, kun je misschien ook nog wel iets zeggen over dat... Ja! Dat doet hij. En weer een alinea erbij.

Even later is het klaar. De opluchting is zeer groot, hij wordt weer zijn gewone blije zelf. Zo blij dat hij dan ook nog maar even vertelt wat hem verder zo dwars zat vandaag. De juf. De juf die boos was geworden omdat hij had gekletst in plaats van gewerkt ("ik snapte niet wat ik moest doen en dat wilde ik aan mijn groepje vragen...")

Waarom zijn niet alle juffen zoals die van vorig jaar? Ik denk dat ik maar weer eens met deze juf moet gaan praten. Dat ook niet alle kinderen hetzelfde zijn en hetzelfde benaderd moeten worden. En dat je wel heel slim kunt zijn maar dat het beginnen aan ogenschijnlijk eenvoudige taken soms heel moeilijk kan zijn.

woensdag 22 januari 2014

Huilebalk

Ben altijd al wel een gevoelig typetje geweest, maar ook nuchter. En introvert. Wat ik denk, dat vertel ik niet altijd even snel. (En al denk ik het allemaal lekker verborgen te kunnen houden, mijn gezicht blijkt een open boek te zijn). Maar de laatste tijd(*) loopt het echt de spuigaten uit. Als een schoolpleinmoeder me met tranen in haar ogen vertelt over haar ongeneeslijk zieke moeder heb ik een brok ik mijn keel. Als ik de mooie teksten op de kaart lees waarop de partner van een overleden collega van mijn man ons allen bedankt moet ik huilen (terwijl ik de beste man daadwerkelijk één keer gezien heb en ze al jaren niet meer samen werkten). Ik jank zelfs bij de zielige verhalen in Hello Goodbey, of andere emo tv.

En toen was er laatst een uitje met groep 7 waarbij er een aantal ouders nodig waren om de kinderen te rijden. De kinderen werden aan het werk gezet, de ouders kletsten wat onder het genot van een kopje cappuccino. Het was bijna weer tijd om te vertrekken, toen één van de meisjes uit de groep met een flinke wond binnen werd gebracht. De medewerkers deden ter plekke wat ehbo, maar het viel nogal tegen en ze mocht met haar vader (ook een van de hulpouders gelukkig) mee naar de huisarts. Het kind zelf had pijn en was bang, ze moest huilen. Dus, eh. Nee, Mammalien, niet zeiken, wees dapper. Ik was wel wat geschrokken en had vooral veel medelijden, maar haar vader reageerde zelf zeer cool. De andere ouders keken even op maar gingen al snel verder met de gesprekken over eetgewoontes van Pietje en dat Jantje nooit voor tien uur slapen kon en meer interessants. Ik glimlachte dus dapper naar haar en keuvelde nog wat door met de andere ouders. En hield het droog.

Tot het moment dat er een paar vriendinnetjes aankwamen die het slachtoffertje omhelsden en troosten, dat daarop nóg harder moest huilen omdat ze niet alléén naar de dokter wilde maar bij haar vriendinnen wilde blijven. Oef.

De moeder van Pietje bazelde nog wat door over melatonine pilletjes geloof ik, maar ik kon niet zo veel meer terugzeggen. De tranen die ik even later van mijn eigen wangen afveegde leverden me zeer verbaasde blikken op van de andere ouders. Het zij zo. We hebben het er maar verder niet over gehad.


(*) langer dan een half jaar, minder dan twaalf jaar. Sinds ik voor het eerst zwanger/moeder ben geworden? ik weet het al niet meer...

dinsdag 21 januari 2014

Van je kind moet je het hebben

"Mama, jij bent eigenlijk niets geworden. Nou ja, behalve moeder dan. Maar geen kapster ofzo." We zitten samen in de auto en mijn dochter van acht reduceert me tot bijna niets.

Heb ik daarvoor jaren gestudeerd, de ingewikkeldste problemen opgelost, de meest irritante collega's vriendelijk blijven benaderen? Leaseauto en vast inkomen opgegeven om voor de kuikens te kunnen zorgen, ze de hele dag overal heen kunnen chauffeuren? Ik vlecht zelfs haren als een bijna echte kapster...  En als ze dan eindelijk op school zitten, dan probeer ik nog wat te zzp-en ja. Maar blijkbaar combineer ik moedertaken en dat beetje betaald werk zo goed dat dat niemand meer opvalt... (En mocht ik buiten schooltijd al eens achter een computer gaan zitten dan is er altijd wel een kuiken dat mijn aandacht vraagt voor iets Zeer Dringends)

Het zij zo. Ik ben niks. Ik hoop maar dat man en kuikens het toch een beetje waarderen, dat ik in het belang van de familie helemaal niets doe.  

maandag 20 januari 2014

Woonwinkelen

Project nieuwe eetkamerstoel, de voorbereidende fase. Pappalien had een dagje vrij(*) en het voelde alsof we samen aan het spijbelen waren, ze lekker zonder kindjes op een doordeweekse dag samen "uit". Om scherp tien uur stoven we de Rotterdamse woonmall binnen.

De woonmall, zo'n twaalf jaar geleden toen we ons nieuwe huis mochten inrichten kwamen we er regelmatig. Maar op een bepaald moment is je huis vol, je geld op (dat vooral), en heb je al je energie en vrije tijd nodig voor je kleine kindertjes. We zijn er dus een aantal jaar niet geweest, tot vandaag.

Veel lege panden, de vorige eigenaar heeft de crisis blijkbaar niet overleefd. Jammer, want behalve de grotere zaken en winkelketens zaten er ook wel wat designzaken die wat meer bijzondere dingen verkochten.

De meeste verkopers waren zeer vriendelijk en hielden zich keurig op een afstandje. Tot we bij zaak A kwamen. Niet helemaal wat wij zochten, merkten we al gauw. Maar als je eenmaal binnen bent is er geen ontkomen meer aan en wordt je via bedden en de relaxfauteuils nog even langs de accessoires en andere troep geleid voor je naar buiten mag. Halverwege de route sprong er een verkoper als een soort pratende, zeer vasthoudende teek in onze nek. Of meneer en mevrouw het konden vinden. Of hij helpen kon. Wat we zochten en wat onze smaak was. O, dat is jammer, de moderne kant heeft u al gehad, stond daar niets bij? Nee? Maar misschien... aarrgggh. Opzouten! Misschien konden we bij die zaak beneden even kijken, daar hebben ze niet alleen bankstellen maar ook stoelen.

Hm. Niet dat we het echt van plan waren, maar geheel per ongeluk liepen we toch even later die andere zaak binnen. En ja hoor, kon niet missen. Daar stond zijn moeder, of zijn tante. Maar dat het een lid van zijn tekenfamilie moest zijn was overduidelijk. Of meneer en mevrouw het konden vinden? En dat we misschien... Nee!

Aan het einde van de ochtend was het duidelijk. Die stoelen die we in de allereerste zaak die we bezochten hadden gezien, die gaan het worden. Drie rode en drie oranje.



(*) een doordeweekse dag nog voor de kerstvakantie op school... het blogje was al een tijdje geleden geschreven...

zaterdag 18 januari 2014

Zoekende

Over anderhalf jaar is het zover, dan mag onze oudste de basisschool verruilen voor het voortgezet onderwijs. Ik zelf vond het destijds een godsgeschenk, het vwo: minder verveling, meer vrijheid, leukere medescholieren. Maar oudste vindt het hele idee nog maar eng. Nog even los van het feit dat hij dacht na groep 8 klaar te zijn met school (en eh, ja, wat? een heel leven te kunnen gaan ipadden?), valt zo'n enorm grote school met allerlei lessen, veel docenten, rare onbekende vakken, veel huiswerk en (help!) een debatclub voor in je vrije tijd ook nogal tegen.

Dochter (nog drie en een half jaar basisschool te gaan) loopt al wel helemaal blij door de gebouwen, kijkt haar ogen uit in alle lokalen en vergelijkt zelfs de kluisjes aan een vergelijkend warenonderzoek. Ze wil alles weten en kiest graag mee.

Dus we vragen hier en daar iets aan een leerling of leerkracht, proeven de sfeer, proberen te bepalen hoe er les gegeven wordt en wat bij ons kind past. We berekenen de reistijden, kijken naar alle leuke extra's buiten het reguliere programma en vragen ons af hoe onze tienjarige daar over een jaar of wat de weg gaat vinden zonder te verdwalen in zijn eigen hoofd.

"Het is weer wat meer loslaten", zei een mentor vanmorgen nog, "een hele stap voor kinderen én voor ouders." Hmh, ja. Slik. Daar was ik al bang voor. En ze hebben er vast geen luizenouders nodig die stiekem op die manier nog een beetje mee kunnen gluren.

Dus toen me net de inhoud van de snoeptrommel - resultaat van de zuinige en vooral zeer verantwoorde modus waarin ik eerder op de dag boodschappen had gedaan- me ietwat tegenviel, en zowel zoon als ik in een flinke suikerdip zaten heb ik hem vijf euro gegeven en hem op zijn fietsje gezet. Is hij voor het eerst helemaal alleen naar de supermarkt. Wijk door, drukke weg oversteken, zelf kiezen en betalen... om zo hopelijk blij en gelukkig en helemaal heel en weer iets wijzer terug te komen met iets lekkers voor zichzelf en van die vieze verslavende winegums voor mij. Dat hebben we wel weer even verdiend na vanmorgen. Loslaten. Pff.

maandag 13 januari 2014

Een beetje of heel erg

Ken je ze, die lijstjes waarbij je mag scoren op een schaal van "helemaal niet", "een beetje niet",  "een beetje wel" en "heel erg". Het verschil tussen mij en Pappalien is dat hij de extremen aankruist terwijl ik altijd de "beetjes" in het midden neem, ook al vinden we verder hetzelfde.

In dit geval ging de vragenlijst over persoonlijkheidskenmerken en gedrag van onze kinderen en de mogelijke plaatsing in de plusklas. Het leuke is dat ze éérst werden geplaatst (op grond van cijfers en inschatting van de juf), daarna moest er nog een lijst worden ingevuld door de ouders. Waar verder geen consequenties aan leken te zitten, maar nu opeens, een half jaar na dato, misschién eventueel onverhoopt zou kunnen gaan worden gebruikt om volgend jaar, als er opeens te veel kinderen in aanmerking zouden komen toch een klein beetje als soort van meting gebruikt zou kunnen worden... criteria, blabla, zwartwit doen we niet maar en ... arrgghhhhh.

Vandaag een evaluatiegesprekje over dochter in de plusklas(*). Het lijstje dat de juf had ingevuld en het lijstje dat ik had ingevuld verschilden dus ook nogal. Waar de juf van haar groep positief was was ik dat een stuk minder. En dat is stóm! Want dochter voelt zich prima in de plusklas, de uitdaging is heel goed voor haar, de plusklasjuf is tevreden... Al kijkt dochter volgens haar wel de kat uit de boom en is ze wat voorzichtig in haar uitlatingen.

Mh. Ja.. Van wie zou ze dat nou hebben. Verdorie.

(*) Morgen beoordeling van de lijstjes en het werk tot nu toe van oudste zoon. Ik denk dat ik Pappalien maar stuur.

zondag 5 januari 2014

Tijd

Twee weken heerlijke kerstvakantie, en vanmorgen begon het gewone leven weer. Trommeltjes klaarmaken, kinderen vroeg uit bed vissen en -lastiger- aankleden. Pas op school merkte ik dat ik er echt helemaal uit ben. De school kon ik nog vinden, maar ik ben kleuters gymtas vergeten, zowel dochter als ik waren vergeten dat zij op maandag een ander programma draait dan normaal en zaten bijna in het verkeerde lokaal. Terug in het lege huis wist ik ook even niet waar te beginnen.

Die twee weken vakantie zijn voor mijn gevoel een maand of twee geweest. Maar wat Pappalien me nou ineens toefluisterde gisteravond, toen we allebei al bijna sliepen: het is ruim zeventien en een half jaar geleden dat we elkaar hebben leren kennen. ZEVENTIEN EN EEN HALF jaar? Het waren geweldige jaren, daar niet van, maar zo lang al? Terwijl ik vóór hem gewoon ook al een heel leven had. Die tijdsberekening klopt helemaal niet, voor mijn gevoel. Ik kan niet anders dan concluderen dan dat ik gewoon een ouwe taart ben.

Even rekenen. Tweeduizendveertien min negentienachtenzestig, dit jaar word ik... eh.... Ja. Twee-en-dertig. Precies. Dat klopt beter.

zaterdag 4 januari 2014

Ook ik

stylecraft special dk ripple dekenVan een (ex) medeblogster kreeg ik de tip om eens een deken van Stylecraft DK wol te maken in plaats van die dure en vooral zware katoen die ik voor mijn vorige deken gebruikt heb. Dus wat op het net gezocht, en daar vond ik deze mooie ripple deken van Attic (weer, het is een mooi patroon en half hakend bloggend Nederland is me al voor geweest...)

Ik heb de golfjes alvast uitgeprobeerd met een restje katoen, en volgens mij gaat het wel lukken. Inmiddels heb ik de wol besteld en kan niet wáchten tot het er is om er gelijk maar een hele grote deken van te gaan maken. Nieuw haakprojectje voor in het nieuwe jaar.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...