zaterdag 27 december 2014

Sturen

Mama, ik wil een nieuwe stoel op mij kamer. Mama, dat spel, dat wil ik! En ik wil ook wel weer eens op vakantie. En naar de film. Wanneer eten we weer pannenkoeken? Mama, mag X blijven logeren? Ik wil cakjes bakken, en papier maché-en. Ze is nog moe van de ene activiteit maar de volgende leuke kán ze niet laten gaan.

Dochter wil altijd zo graag, zo veel. We zijn nog bezig met het een of ze maakt al weer plannen voor het volgende. Aan de ene kant irriteert me dat soms. Ten eerste vind ik al dat materialistische gedoe, nóg een barbie bij de honderd andere die er al staan, geen goed idee. En wat de doe-dingen betreft, ik word dan meestal geacht om als moeder direct in een ondersteunde rol in actie te komen. Aan de andere kant, het is ook wel goed om ambities te hebben en plannen te maken en lekker bezig te zijn.

Want...

Jongens, we gaan naar de dierentuin! (Want ik heb nog een abonnement dat een paar dagen geldig is en daar moet van geprofiteerd worden). Nee, vindt oudste. Saai. Hij gaat écht niet meer mee. Jongste is het zoals gewoonlijk met hem eens. Ook een museum of zwemmen wil oudste niet. Jongste en oudste schelen zes jaar. Wat de een leuk vindt wordt door de ander afgekeurd. Spelletje met mij spelen? Fietsen? Kamer opruimen! Nee, nee en nee! Wat dan wel? Nou, eh. Oudste wil gewoon thuis blijven, gamen. Eventueel met een vriendje gamen. Jongste vertelt me op besliste toon dat hij altijd al zoveel moet en nu in de vakantie gewoon niks wil. (Ook niet alleen thuisblijven, trouwens. Ik moet bij hem blijven.) Tja, dat is ook een standpunt. Had ik zelf laatst niet eens zoiets gezegd, dat hij in de vakantie wat bij kon komen van alle drukte?

Maar toch, hoe lekker rustig het ook voor mij is als ze de halve dag op de bank achter een computerscherm hangen, het irriteert me. Waarom willen ze nu nooit eens wat, iets, wat dan ook? Hoe moet ik ze ooit groot brengen als ze nergens interesse voor hebben en nooit iets willen dóen? Zelfs douchen is voor oudste een onoverkomelijk probleem, lijkt het tegenwoordig. Gelukkig wil jongste nog wel, liefst elke dag drie keer, in bad.

En zo maak ik me druk. Om alles, om niets. De gebruikelijke irritaties van die lange saaie donkere kerstdagen, bovenop elkaars lip. Ik probeer te duwen en te trekken, maar krijg geen enkele reactie.

Lossssslaten, Mammalien. Ze worden vanzelf wel oud en wijs. Of niet. Ik zou me eens minder druk om de kinderen moeten maken en meer om mezelf.

Komende dinsdag, dan is het mijn dag. Hoef ik me alleen maar druk te maken om de handen van de masseur in mijn nek, of ik wel of niet onder de koude douche ga na die hete sauna, en of ik een salade of een broodje kroket bij de lunch neem.

(En ik laat me 's ochtends niet gek maken door kleuter die roept dat hij niet wil dat ik wegga omdat hij iets met me wil doen.... Daar heeft hij namelijk ook nog een papa voor, de hele dinsdag lang.)

woensdag 24 december 2014

Lekker lakje

Kom, dacht ik, het is bijna kerst, ik ga uitmet dochter en twee blog-dames (MacD en Disney on Ice)  en ik heb een uurtje over: ik verf m'n nagels in een winters wit kleurtje.

De rest van de avond heb ik zitten snuffelen: ruik ik die nagellak-lucht nou nog? Het is toch droog en mijn handen zijn gewassen. Zal wel verbeelding zijn. 

Eenmaal 's avonds thuis gaf ik oudste nog even een knuffel, in zijn bed. Mijn handen om zijn hoofd. "Bah, mama. Je stinkt. Naar nagellak." 


maandag 22 december 2014

Dagje kerstvakantie

Hoewel de kinderen (en sommige volwassenen in mijn omgeving) vaak vergeten dat ook mamalien een baan heeft naast het huismoederen, werd het nu toch wel even duidelijk én gewaardeerd. Ik had namelijk via een "relatie" een uitnodiging gekregen. En mocht ook mijn hele familie meenemen. Gratis en voor niks dagje Duinrell WinterPark. Daar hadden ze dan weer niks op tegen, de kindertjes. En man al helemaal niet.

Wie mij een beetje kent weet dat ik zelf niet zo'n kerst-type ben. Maar ik moet zeggen, de kerstdepressie die mij elk jaar treft heeft gisteren in ieder geval niet toegeslagen. Het was een leuk sfeertje. Gezellig versierd met bomen, lichtjes. De onvermijdelijke levende kerststal stond er, we konden marshmallows roosteren, cupcakes versieren, ijsblok bikken.. er liep een gezellig orkestje van -  oke, kerstmannen, maar het klonk goed. Mijn oudste ging op de loop toen hij Scrooge in levende lijve tegenkwam ("wat een enge man!"). Dochter genoot van de "show"met Sita en een of andere semi-bekende artiest.

Het park - ik was er nooit geweest - is niet overweldigend groot, dus prima te doen voor een middagje sjouwen met de kinderen. En wat was het lekker rustig!! Het grote publiek had het duidelijk nog niet ontdekt, we konden overal direct in en overal werden we enthousiast begroet en binnengehaald.

De oudste ging voor de achtbanen, kleuter had wat minder spannende attracties gevonden, dochter - middelste in leeftijd-  deed overal aan mee. Aan het einde van de dag ontdekten ze een speeltuin waar Pappalien en ik nostalgische gevoelens bij kregen zo oud was ie, (zo'n "familieschommel", een antieke glijbaan en zo'n draaiding met van die stoeltjes, helaas vergeten een foto te nemen...in drie kleuren verbladderde verf) Zij vonden het geweldig, en wij dus ook. Maar het werd wel een beetje koud zo langs de kant. Gelukkig kwam daar de mascotte van het park om ze af te leiden. Een dikke knuffel van kikker Ri.ck voor alle drie (kleuter heeft dat altijd leuk gevonden, de oudste twee zijn er inmiddels niet meer bang voor, voor mensen in rare grote pakken en vinden het heel genant maar toch ook wel heel grappig om toch mee te doen).

En toen in de auto naar huis. Waar ik een uur of drie nodig heb gehad om te ontdooien. En er toen achter kwam dat ik met mijn stijve vingers de thermostaat op 23 had gedraaid ipv 21,5.

Het eerste kerstuitje zit er op. En het was zeer geslaagd.

zondag 21 december 2014

Groei

Oudste zoon, voorheen nogal laag scorend in de groeicurves, heeft het ineens in de gaten, dat groeien. De broeken die ik voor hem kocht aan het begin van de herfst zijn inmiddels weer te klein. Hij eet inmiddels ook de oren van mijn hoofd. De ene maaltijd is nog maar nauwelijks op of hij heeft alweer "honger". Vooral 's avonds als de brusjes naar bed zijn neemt hij graag nog een extra maaltijd. Ben benieuwd hoe lang deze broeken meegaan. (En of ik, als hij nóg langer en dunner wordt nog ergens broeken kan vinden die wel lang genoeg zijn maar niet van zijn buik en billen afglijden.)

Ook kleuter wil sinds een week de hele dag door eten. Groente of ander minder aantrekkelijk avondeten is nog een probleempje, maar de boterhammen met leverpastei zijn niet aan te slepen. Mocht ook wel, want na zijn griep-veertiendaagse was ook hij een heus gratenpakkethuisje geworden. Ik verwacht ook hier een groeispurtje. En niet alleen in de lengte. Hij is opeens aan het prikken op zijn prikblok, doet alsof hij het leuk vindt om met een bal te spelen en is zelfs gaan kleuren. Moet niet gekker worden.

Helaas groei ook ik de pan uit. In de breedte. En dat zal ook wel iets met mijn eetpatroon (en niet-beweegpatroon) te maken hebben ja. Potver. Na een dag als een worst in mijn grootste broek en t-shirt rondgelopen te hebben, in ademnood door de beha die nog niet zo lang geleden best wel goed paste, heb ik het helemaal gehad. Hier moet iets gebeuren. En dat hoeft echt niet te wachten tot aan het nieuwe jaar.

woensdag 17 december 2014

Vragenlijst

Ik kwam ergens deze vragenlijst tegen..  Doe je ook mee? 


1. Pak het boek dat het dichtste bij je ligt, ga naar pagina 18 en zoek regel 4.

"Een tasje!". Staat er. Heb het boek (nog?) niet gelezen. Kinderboek "Rover en broertje" van Karine Jekel.

2. Strek je linkerarm zo ver uit als je kan. Wat kan je aanraken? 

Niks. Nog een halve meter tot de muur.

3. Wat deed je voor je deze tag begon in te vullen?

Was opvouwen.

4. Gok hoe laat het is zonder op de klok te kijken. Zat je in de buurt?


14.35 Nee, 1439! Ja, in de buurt

5. Wat hoor je op het moment?

Zoooooeeeeem. De ventilator in de pc. Keertje vervangen. Ook ergens een helikopter of vliegtuig zo, buiten in de lucht.

6. Wanneer ben je voor het laatst buiten geweest? Wat deed je toen?

Om 12 uur, kinderen van school gehaald. Geen lekker weer.

7. Heb je gedroomd afgelopen nacht?

Weet niet. Wel veel wakker gelegen. 

8. Wanneer heb je voor het laatst gelachen? Waarom?

Ik lach veel, om van alles. Net nog om grappige uitspraak zoon, die ik nu allang weer vergeten ben. Helaas, anders had ik hem opgeschreven. 

De laatste keer dat ik echt helemaal niet meer bijkwam van het lachen was eigenlijk heel gênant. Eén of andere voorstelling van de kinderen, we stonden allemaal buiten dicht op elkaar gepakt te kijken. Ik kreeg opeens een hoestaanval. Dacht dat keurig en onopvallend te hebben afgehandeld. Tot Pappalien naast me heel droog opmerkte dat er nog een stuk van mijn granenontbijt in de witte bontkraag van de vrouw voor me was blijven zitten. Ik schaamde me rot natuurlijk, maar durfde het niet tegen haar te zeggen. En zo als met alles waar je je geen raad mee weet en helemaal als je op zo'n moment stil zou moeten zijn kwamen we - heel puberachtig - niet meer bij van het ingehouden lachen. 


9. Wat hangt er op de muur van de kamer waar je in bent?

Niets! Gordijnen, behang. Wel veel ramen aan twee kanten. Mooi vind ik dat.

10. Vertel iets over jezelf dat de meeste mensen niet weten.

Jullie bloglezers weten alles over mij inmiddels! Of zijn er nog vragen hier en daar? Leef je uit in de reacties...

11. Houd je van dansen?

Nee!

12. Zou je het ooit overwegen te emigreren?

En alles achterlaten? Nee hoor, niks voor mij. Als ik moet verhuizen, dan naar een lekker rustig land met aardige mensen. Australië of Scandinavië of zo (hoewel ik niet zo van koude en donkere winters houd).


13. Door wie ben je voor het laatst gebeld?

Net nog door een vriendin en tevens moeder van een vriendje van zoon. Bleek een mistverstand. Zij belde mij terug, maar ik had haar niet gebeld. Was zoon die met haar zoon wilde spelen en het verkeerde nummer had geprobeerd. 

14. Wat heb je als laatste gedownload op je computer?

Programmaatje om filmpjes te kantelen. Ik kan nooit onthouden hoe ik mijn telefoon moet vasthouden als ik een filmpje maak, dus de helft daarvan moet je later op je vaste beeldscherm met een scheve nek bekijken. Tenzij je zo'n kantelprogrammaatje hebt.

15. Laatste keer dat je in een zwembad zwom?

Een maand of twee geleden. Met de kinderen natuurlijk, dus veel serieus zwemmen doe je dan ook niet. 

16. Luister je op het moment naar muziek?

Nee, zelden tijdens computeren.

17. Welke kleur is de vloer van je slaapkamer?

Donkerbruin hout, eh, laminaat. 

18. Als je iets kon veranderen aan je huis/kamer (ook al is het niet handig of niet mogelijk), wat zou het dan zijn?

Een serre om fijn van het licht te genieten in de koudere tijd van het jaar. Ik wil er ook nog wel een stuk zolder bij. Grotere kinderkamer voor jongste. Een diepere achtertuin. Grotere hal bij de voordeur en nieuwe deuren beneden.

19. Wat is het laatste wat je hebt gekocht?

Kerstkaarten, gisteren. 


20. Ooit op een motor gereden?
Nee. 


21. Ken je alle woorden van je eigen taal?

Vast niet!

22. Waar denk je als eerste aan als je ‘s morgens wakker wordt?

Wat moet ik aan vandaag? 

23. Van wie heb je je laatste smsje/WhatsAppje ontvangen?

Vriendin, over gezamelijk saunabezoek.

24. Hoe laat ga je naar bed?

Half elf lig ik er wel in. Dan moet er nog wel gelezen natuurlijk.

25. Ben je donor?

Ja.

26. Met wie heb je het laatst avond gegeten?

Man en kinders. Hoewel man wat later kwam en de restjes uit de pan mocht pakken terwijl ik alweer met kinders op stap ging.

27. Is het glas half vol of half leeg?

Half vol.
\
28. Wat is het verste weg dat je ooit bent geweest?

Egypte, Sinai woestijn. 

29. Heb je ooit een trofee/beker gewonnen?

Ja hoor, met tennissen. Toernooitje hier toernooitje daar. Voor je het weet heb je een kast vol. Daar hoef je echt geen topper voor te zijn. 

30. Heb je ooit een schooluniform moeten dragen?

Nee! Die van dat halve jaar scouting vond ik al erg genoeg.

31. Typ je op een touch toetsenbord?

Nee, vind ik vervelend. Beperk ik tot kleine stukjes tekst.

32. Wat ligt er onder je bed?

Stof, vooral. En lege dozen die niet weggegooid mogen worden van man.

33. Geloof je in liefde op het eerste gezicht?

Oei. Man zegt dat hij het direct wist toen hij me zag. Ik vond hem ook wel heel erg leuk maar moest er nog wel heel erg lang heel hard over nadenken voor ik serieuze plannen wilde maken.

34. Hoe laat sta je op?

Zeven uur.

35. Hoe heette je eerste huisdier?

Pukkie. Wit konijntje.

36. Hoe voel je je op dit moment?

Fijn!

37. Waar denk je het meeste over na?

Over de kinderen. Schoolkeuze van oudste. Hoe het straks moet met jongste op school met zijn scheve ontwikkeling, het vervelende sfeertje tussen de meiden in dochters klas, dat soort dingen. De gezondheid van mijn ouders. Mijn eigen bedrijfje.

38. Als je de loterij had gewonnen, hoe lang zou je wachten om het te vertellen?

Ik denk dat ik het aan sommige mensen direct vertel aan de meeste nooit. Of heel algemeen, zo van "we hadden een meevallertje". Lijkt me een ramp als de postco.deloterij je met naam en toenaam in het nieuws brengt en heel de buurt weet hoeveel jij gewonnen hebt.

39. Wat is de laatste film die je in de bioscoop hebt gezien?

Vergeten! Een of andere kinderfilm geloof ik. Laatste film voor volwassenen was slecht, ook vergeten. De volgende waar ik heen ga is de "Hunger games" deel 3.

40. Zing je onder de douche?

Nee, vooral in de auto. Klinkt ook goed, als ik er alleen in zit tenminste :-) 

41. Wat doe je als je je verveelt?

Snaaien. Of wordfeuden. 

42. Wat wilde je vroeger worden?

Juf en moeder.

43. Wat was er eerder, de kip of het ei?

Pffff.
44.
Hoeveel sleutels zitten er aan je sleutelbos?


Vijf.

45. Welke auto rijd je?

Ik heb zelf een Toyota Aigo. Super fijn autootje maar past weinig in dus heb een man met een wat groter beest.

46. Wat zijn je beste lichamelijke punten?

Eh... weet ik veel. Mijn haar? Vroeger was ik lang en slank gebouwd. Tegenwoordig zit er wel wat te veel vet om dat slanke. 

47. Wat zijn je beste karaktereigenschappen?

Trouw, eerlijk, positief, gevoel voor humor, lief

48. Wat zijn je favoriete boeken?

Fictie. Ik lees of literaire thrillers of psychologische romans, soms science fiction maar kan niet heel veel goeie meer vinden de laatste twintig jaar.

49. Wat is je favoriete tijd van de dag?

Ik ben een ochtendmens. Einde middag zak ik in. En 's avonds moet het ook niet te laat worden tegenwoordig. 

50. Hoe ver van je geboorteplaats woon je?

Dichtbij.  

51. Ben je een vroege vogel of een nachtuil?

Vroege vogel

52. Kun je je neus aanraken met je tong?

Ja

53. Na hoeveel keer overgaan neem je je telefoon op?

Ik ga er meestal direct op af maar het ligt er aan waar 'ie ligt. Mijn mobiel hoor ik niet altijd. Zeker niet als ik thuis ben omdat ik hem dan niet met me meesleep. Dan zie ik soms pas een halve dag later dat iemand me dringend nodig had.

54. Wat voor baantjes heb je gehad?

Vakantiebaantjes? Heel lang geleden? Administratief medewerker op verzekeringskantoor, koffie rondbrenger in bejaardentehuis, lopende band bij een drukkerij. Ik weet dat ik het allemaal maar heel vreemd vond, de echte wereld vol volwassenen en rare vaak ongeschreven regels in zo'n bedrijf. Heel anders dan school.
55. Nieuwe spannende dingen die je zou willen delen?

Die loterij die ik gewonnen heb zeker. Nee, houd ik even voor mezelf. 

donderdag 11 december 2014

Zingen maar

Dochter zingt in het pas opgerichte schoolkoor. Super leuk! Elke week een uurtje oefenen en af en toe een uitvoering. In deze drukke decembermaand is het natuurlijk één en al uitvoering. Met sinterklaas, met kerst. 's Ochtends om 8 uur moeten het koor al opdraven. Even oefenen, en dan maar zingen, in de hal of buiten, voor alle ouders en kinderen die tussen kwart over acht en half negen de school binnenkomen.

Vanmorgen was het dus weer zo ver. De opstart was wat moeilijk (opstaan en op gang komen kost ze in de donkere weken voor kerst toch wel veel moeite, en wat was het een bokkeweer vandaag!!) maar eenmaal daar hadden ze er weer zin in. En het klonk super.

Maar niet alleen het koor moet zingen, met kerst hebben alle klassen om de beurt een dag dat ze extra vroeg de school in de juiste sfeer mogen zingen. Morgen mag kleuter met zijn klas in het ene gebouw, terwijl dochter met het koor driehonderd meter verderop in de dependance staat.

Ik probeer mezelf maar in tweeën te splitsen dus. (Maar hé, als het me lukt om ze morgen alle drie weer om acht uur 's ochtends op school te krijgen, dan kan ik alles aan.)

maandag 8 december 2014

DigiSint

Dank u Sinterklaasje! Ik ben een paar mooie oorbellen rijker, zilveren hangers met parels. In het echt nog mooier dan op de foto. Ook kreeg ik een kleurboek voor volwassenen en lekkere chocola.


Sterling zilver oorbellen / lange dunne ketting hangers / parelmoer keshi parels / zoetwaterparels / draadomwikkeld / 925 / zilveren

Ik schaam me wel een beetje voor mijn verlanglijstje: wat heb ik die bejaarde Sint aangedaan, om iets op Etsy te bestellen? Internet is al onbekend terrein (en dus verdacht) maar dan ook nog betalen met paypal of creditcard i.p.v acceptgiro, dat is echt te veel gevraagd voor iemand die zelfs zelf nog nooit gepind heeft... Ik had er ook wel wat dingen op staan die gewoon in de winkel te koop zijn, maar Sint wilde toch deze oorbellen. (Gelukkig was er nog een jonge, handige hulpsinterklaas met wat meer digitale kennis van zaken die haar te hulp is geschoten :-)

vrijdag 5 december 2014

De aftocht

Het weer werkt natuurlijk ook niet mee. Wat een kou. Maandag stond ik om kwart over acht op het schoolplein met de jas die ik tot op die dag met veel plezier gedragen had simpelweg te bevriezen. Een uur of twee later liep ik zeer tevreden de winkel uit met een verse nieuwe dubbeldikke extra lange warme winterbestendige donsjas. Heerlijk. Sjaal uit de kast gehaald, handschoenen aan.

Die kouwelijke genen, die hebben kleuter en dochter van mij. Dochter weet inmiddels wel dat warme kleding en veel bewegen scheelt, dus die speelt nog af en toe lekker buiten. Kleuter heeft er echter ook nog dat virusje bij dat maar niet over lijkt te gaan en zodra hij buiten loopt verschrompelt hij helemaal, wordt wit en begint te huilen dat hij NIET MEER WIL. Hij is zelfs van de week een keer door de juf halverwege het buiten spelen van het plein afgehaald om in de klas even warm te worden. Toen zelfs dat niet lukte heeft ze hem op schoot genomen en heel hard warm geknuffeld.

Vanmorgen was het natuurlijk dé grote dag, 5 december. Alle kleintjes moesten op het schoolplein verzamelen. Hebben daar een kwartier in de kou gewacht, en toen kwamen daar wat Pieten. En de directeur. En ja hoor, het volgende "probleem": Sinterklaas was weg. Uiteindelijk hebben ze hem wel weer gevonden (hij lag binnen te slapen) en kwam de beste man nog even wat zwaaien en liedjes aanhoren. En toen trok kleuter het niet meer en spuugde zijn broek en het plein vol.

Arm kind. Gelukkig was ik er ook nog, kon hem schoonpoetsen en mee naar huis nemen, waar hij met een schone broek aan heel hard rillend onder een dekentje is gaan zitten. Om net toen ik dacht dat het weer ging nog een keer de wc (en de tegels er om heen en mijn sok) vol te spugen.

Inmiddels begrijp ik het, het is niet over, dat griepje. Hoe vrolijk en enthousiast hij soms ook doet en zelf gewoon naar school wil, elke keer heeft ie weer een terugval. Hij moet maar even een paar dagen gewoon niks. Lekker thuis hangen, uitrusten, warm worden en vooral blijven. Hopelijk gaat virusje dan echt weg, met Sint mee terug naar Spanje.

woensdag 3 december 2014

Decembermaand

Een drukke periode, zo voor de kerstvakantie op school. De oudste twee moeten opeens allerlei werk nog snel even af hebben voor de kerstvakantie. De plusgroepjuf slaat door met het afkeuren van ingeleverde ideeen (denk er nog maar eens over na, dat kan béter! Begin maar opnieuw) En er moet natuurlijk geknutseld worden voor Sinterklaas en kerst.

Ze merken de druk allebei, maar gaan er anders mee om. Dochter begint al aan haar huiswerk nog voor ze haar jas uit heeft, om maar op tijd alles af te hebben. En is dan inderdaad ook opgelucht als ze ruim op tijd klaar is. Oudste zoon probeert zo lang mogelijk zijn kop in het zand te steken en probeert het moeilijkste - zijn projectwerk, veel werk met verre deadline - zo ver mogelijk weg te schuiven om heel chagrijnig te worden als juf of ouders er iets over zeggen. Gelukkig zijn de sinterklaasgedichten en surprises al wel af, en zeer goed gelukt. En wat mij betreft is dat nu even belangrijker dan huiswerk.

Verder waart er natuurlijk ook nog een of ander virus door de buurt en ook kleuter is getroffen. Koorts, hoesten. Zat op een speeldate ontzettend ongelukkig te zijn omdat hij zich zo beroerd voelde en ik de help-whatsappjes niet gehoord of gezien had die de vader van zijn vriendje me stuurde.... Arm kind.

Nu is kleuter weer naar school. Het ene moment ziet hij er zo beroerd uit dat ik zeker weet dat ik hem de rest van de week thuis houdt, het volgende moment staat hij klaar om weer vrolijk naar school te gaan. Om daar vervolgens wel direct te laten zien dat zijn lontje wel erg kort is...

Het gedoe rond Sinterklaas vind ik zelf altijd wel leuk, maar je merkt ook dat het voor de kleine kindjes best wel spannend is. En overal en nergens duikt die baard weer op, moeten er schoenen gezet, worden ze uit hun vertrouwde ritme gehaald om het feest nog maar weer eens te vieren en elke keer duikt er dan weer een ander "probleem" op met de pakjes, de boot, het paard of opa-piet dat dan weer snel opgelost wordt. Niet om bij te houden. Vrijdag komt ie op school, zaterdag bij ons thuis. En dan gaat hij weer naar Spanje. En denk ik altijd hoe lekker het zou zijn om zelf richting warm zonnig Spanje te vertrekken, zonder Sint en pieten dan... en pas terug te komen als de kerstbomen en kerstrollades weer opgeruimd zijn.

zondag 30 november 2014

Onbewoond eiland

"Mama, zullen we nog even knuffelen voor ik ga slapen?" Ah, dochter heeft aandacht nodig. En ik vind dat heerlijk om te doen natuurlijk. We knuffelen wat, we praten wat, voor het slapen gaan. Onder meer over verliefd zijn, over liefde. Ik ben nogal romantisch ingesteld en vind het een mooi onderwerp. Zij praat er ook graag over mee.

Ik probeer het een en ander in context te zetten. Op mijn vraag wie ze het liefst mee zou nemen naar een onbewoond eiland om daar de rest van haar leven mee door te brengen antwoordt ze dan ook geen "Lars", zoals volgens haar het leukste jongetje van de klas op dit moment heet, maar Papa. "Of jij, mama", zegt ze er snel achteraan. Phew. Gelukkig.

Dochters achterliggende motieven zijn echter vooral van praktische aard: "Ik zou dan iemand meenemen die goed voor me kan zorgen en die al wat meer weet en kan dan een kind van negen."

Kijk. Dat bedoel ik. Echte liefde.

zaterdag 29 november 2014

Eigenlijk ben ik een heldin

Soms ben ik zo gewend om grapjes over mezelf te maken of gewoon in alle nuchtere bescheidenheid vooral de negatieve kanten van de zaak benadruk, dat ik heel verbaasd ben als mensen er later in zijn gaan geloven. Mensen die wel geïnteresseerd zijn maar niet helemaal juist voorgelicht vragen me dan met een blik van medelijden in hun ogen of ik er nog wel eens wat aan doe, aan dat eh... tja. Noem eens wat. Dat handeltje, dat werkje, dat hobbyding of die sport, dat goede voornemen. Was al niet veel en is vast nog minder, hoor je ze denken. Waarop ik me afvraag wat ik fout heb gedaan, gaat het zo slecht? Wat heb ik gemist? O ja. Nou weet ik het weer. Weten zij veel, het was waarschijnlijk mijn eigen schuld.

En dan opeens, soms, als ik eens goed kijk, zie ik dat het allemaal niet alleen best wel meevalt, maar dat het vaak ook gewoon super gaat. Met mij en mijn ding. En dat doet me toch ook wel weer deugd. Ik ben eigenlijk best trots op mij. En op mijn ding. Al hoef je dat dan ook weer niet al te hoog van de toren te blazen haha.

zondag 16 november 2014

Sintperikelen

Van de drie kinderen is alleen kleuter nog officieel Sinterklaas-gelovige, maar de oudste, en met name dochter, lijken nog enthousiaster dan hij. We kijken met de hele familie Sinterklaasjournaal, waren bij de intocht in het dorp hiernaast (met alleen zwarte pieten en een gezellige oerdergelijke dorpssfeer).

En er mochten gisteren drie schoentjes worden gezet natuurlijk. Zelfs bij oma waren er pieten langs geweest die chocoladeletters hadden gebracht.

Helaas alleen voor de kinderen, terwijl ik toch ook heeeel lief ben geweest het afgelopen jaar?! (Of zou de gluurpiet hebben gekeken hoe ik eruit zie zonder kleren op de weegschaal? )



vrijdag 14 november 2014

Kleuter en de medemens

Bij de meeste volwassenen en grotere kinderen ligt kleuter goed. De jongens uit de groep (acht) van oudste vinden hem stuk voor stuk een leuk ventje. De fysiotherapeut moet altijd stiekem erg om hem lachen. Zijn vindingrijkheid en zijn originele invalshoeken, zijn grappige uitspraken. Hoe kleuter -  wachtend aan de tafel waar het boekje ligt - aan de fysio de instructies bij de testjes voorleest als fysio verderop in de zaal even hardop tegen zichzelf zegt dat hij niet meer weet hoe vaak de oefening moest... Hoe hij aan saaie of moeilijke oefeningen zelf even een twist geeft door zijn kennis van getallen of talen in te zetten of een extra hoge sprong te maken op de evenwichtsbalk waar hij voetje voor voetje over moet (en gelukkig is onze fysio heerlijk flexibel en zelf ook heel creatief in zijn aanpak, dat werkt prima!). Kleuter is slim maar tegelijk ook heel onschuldig en kinderlijk. En dat vertedert vaak enorm.

Tussen leeftijdsgenootjes gaat het anders. Mede-kleuters, en dan vooral de jongens, vinden andere kleuters vaak niet vertederend of slim, die willen gewoon zelf de beste zijn en alles beter weten. En daar heeft kleuter, jongste van drie met thuisblijfmoeder, niet-voetballende jongste jongen van de straat, gewoon niet veel ervaring mee.

Ik was er laatst, en zag hoe dat toeging daar in de klas. In eerste instantie zat kleuter gezellig mee te dollen, kletste hij wat tegen jongetje A en knuffelde/stoeide hij met jongetje B. Viel een keer voor de grap van zijn stoel en kwam gezellig bij een paar kinderen kijken die een spelletje aan het doen waren.

Maar wat een apenrots, is het eigenlijk, die kleuterklas. Bij een simpel kwartetspelletje werd er niet alleen enorm vals gespeeld, maar koos ook een groot deel van de klas openlijk partij voor het andere, populairdere jongetje, en dus fel tegen de andere. Wat een rivaliteit. De een is nog beter (zo gilt hij zelf) dan de ander. Of het nu gaat om wie de grootste vader heeft of wie denkt te weten hoe de wereld in elkaar zit. Er zijn er een paar die dat zéér overtuigend kunnen brengen. Mijn kleuter kan daar niet tegenop en al helemaal niet goed tegen. Zeker niet als hij wel gelijk heeft maar het niet krijgt.

Dus trekt kleuter zich na verloop van tijd terug en gaat zijn eigen ding doen, alleen. Wil niet meer meespelen en begint al helemaal niet aan dingen waarvan anderen zeggen dat ze er "heeeel goed in zijn". Of staat er bij en bevriest ter plekke van faalangst, de kleine perfectionist.

"Hij kan soms zó passief zijn!", vond de juf. En dat hij zo vaak alleen speelt. En sociaal emotioneel nog erg jong ja. Die ook natuurlijk.

Dus ik heb maar weer wat afspraakjes voor hem geregeld deze week. Deze week was hij maar liefst drie keer bij een ander ventje thuis. En dat was gezellig, geloof ik. Vooral ook voor de moeders van de ventjes. "Wat is hij lekker rustig, veel beter dan jongetje X. die hier laatst was!".

Net kreeg ik weer een app-je van een moeder die hem een tijdje niet gezien had: "wat is die J. toch een geweldig kind, nog steeds!" En dat ze leuk samen spelen, hij en haar zoon (schat van een ventje trouwens). Kijk, dat doet een moederhart toch wel weer goed.

Even later in de auto op weg naar huis had zoon overigens geen idee wát hij daar dan gespeeld had. En nu wilde hij weer graag zelf thuis alleen op de i-Pad.

Misschien heeft de juf toch ergens wel gelijk dat hij het fijn vindt om zijn eigen ding te doen. En gelijk heeft, ie, wat mij betreft. Daar hebben er wel meer last van in deze familie. Als dat alles is?

donderdag 13 november 2014

Cadeautjes

Via die ene bekende loterij hadden we een tegoedbon van de Alb.ert H gewonnen: 12.50 te besteden aan duurzame producten. Nou, dat leek me wel wat in deze toch al zo dure november maand. Dus ging ik naar de supermarkt en heb me verwonderd in het schap met duurzame spullen wat er nu precies duurzaam is. Die biologische paprika, die verbaasde me niet - mocht wel mee. Maar knakworsten? Verder flink wat pasta en rijst gekocht omdat we dat toch altijd nodig hebben. En toen moest ik nog langs het schap met wijn en langs de snacks en ... Eenmaal bij de kassa gaf ik tegoedbon van 12.50 af en moest alsnog 14 euro betalen. Gaat lekker, dat gratis boodschappen doen.

Nog consuminder-technisch minder geslaagd waren mijn ervaringen bij het maken van het verlanglijstje voor de Sint. We gaan met mijn familie ook dit jaar weer bij ons thuis het grote Sint feest vieren, en de volwassenen trekken dan lootjes. Ik moest dus een lijstje maken met dingen voor 25 euro die ik wel wilde hebben.

Eerst was het even diep nadenken en surfen op internet, maar ik kwam al snel lekker op gang. Ik vind altijd dat je de gever wat keus moet bieden, dus schrijf er van alles op. Want niet iedereen wil of kan op internet kopen, terwijl anderen juist liever gewoon makkelijk alleen maar op die ene link hoeven te klikken in plaats van uren in de stad te lopen zoeken, en een aantal wannabe-sints hebben geen flauw benul wat ik bedoel met "leuke oorbellen" of "zachte sjaal". Genoeg keuze dus. Dacht, ik zo.

Echter. Misschien ook wel weer te veel keus. Want die ketting die ik op Etsy heb uitgezocht, die wil ik echt wel heel erg graag hebben. En snel. Staat perfect op m'n grijze jurk. En wat als Sint die nou net niet kiest?

En dus heb ik zelf maar vast het een en ander besteld. Waaronder die ketting. Bedankt, Sint! eh, bedankt, Mammalien.

Duur maandje. November.

donderdag 6 november 2014

Switch

Hebben we afgelopen weekend het verjaardagsfeest van Pappalien nog in de tuin gevierd en hangen de meeste blaadjes nog aan de bomen, wat mij betreft is het nu echt wel herfst. Gisterochtend gaf het weerstationnetje buiten 8 graden aan en vroren mijn vingers er af, op de fiets. Het is zover, bedacht ik vanmorgen. Tijd voor de grote seizoenen-switch (of voor een hele grote hal met veel kastruimte.)

Om te beginnen werd kleuter in een winterjas gehesen. Het is weliswaar een erfenisje van broer, en hij valt aan de ruime kant, maar hij is heerlijk zacht en donzig en warm. Hij huppelde er blij mee naar school, de veel te lange mouwen lekker flapperend over zijn armpjes. Misschien van het weekend toch maar even een maatje kleiner kopen. Als hij déze tenminste nog uit wil doen.

Eenmaal thuis ben ik los gegaan. Alle zomerschoenen zijn opgeruimd, de dunnere jassen verdwenen in de kast boven. Ruimte in het halletje, voor even. Eén van mijn dikke winterjassen (die witte pluche-berenbontjas, die zo leuk match met dochters witte pluche-berenbontjasje) is inmiddels de kapstok al weer aan het opvullen. De rest volgt vast snel. Een speurtocht door de diverse kamers leverde ook genoeg op. Handschoenen in de juiste maten en kleuren?! Check. Mutsen, sjaals. Check. Hier moet het mee lukken. Snowboots? Waterdichte skibroeken voor de kinderen, voor als het echt gaat sneeuwen dit jaar? Vanmiddag even laten passen, en indien nodig wat bijkopen, nu er nog genoeg voorraad in de winkels is.

En dan nu, verwarming op sambal, kopje thee erbij en blogjes lezen. Ik ben er klaar voor.











maandag 3 november 2014

Waar papa's wel niet goed in zijn

Ik zit op zolder, even achter mijn pc na een drukke mama-dag. Papa is nu beneden bij ze, hij let vast wel even op. Plots gaat de telefoon. Een mobiel nummer. Een best bekend mobiel nummer.

- "Mama," hoor ik de stem van de vader van mijn kinderen, "mama, je spreekt met kleuter. Ik zit op de wc, en ik wil heel graag dat jij komt!". Ja ja.

- "Dag lieve kleuter! Is papa niet in de beurt om je te helpen?"

- "Maar mama, ik wil echt heel heel erg graag dat jij komt", sprak de man die beweerde mijn kind te zijn.

Nou ken ik mijn man een beetje, en mijn kleuter, dus ik ben maar gezwicht en snel twee trappen afgehold om te zien hoe of wat. Man op de bank - onderuit voeten op tafel, gsm nog in zijn hand - glimlachte me liefjes toe. Op de wc hing kleuter, broek op zijn knietjes. In de wc pot had een enorme ontploffing plaatsgevonden, de stinkende lichtbruine klodders zaten werkelijk overal. Het was overduidelijk, hier kan alleen een mama tegenop.

Kleuters buikpijn was wél over nu. En zijn gedachten waren alweer bij een van zijn op het moment favoriete spelletjes.

- "Mama, is dit ook een verstop-plek?" Eh, nou kleuter, dit heeft helemaal niets met verstopping te maken geloof ik, mompelde ik vanachter mijn glori.x doekjes. En daar moesten ze in de huiskamer vanaf de bank dan wel weer heel hard om lachen.

zondag 2 november 2014

Abraham

Dat rustig weekendje, wat een aantal van jullie suggereerden in de vorige reacties, zat er niet echt in. Zaterdag was er namelijk een feestje: Pappalien is (bijna) 50 jaar! Wow. Hij wilde er niets van weten toen ik een tijdje terug voorstelde om dit jaar eens wat aan zijn verjaardag te doen. Misschien zelfs wel eens een serieus groot feest? Hij had geen geld, geen zin, en 50 was al helemaal geen reden om überhaupt iets te vieren.

Dus regelden wij - vrouw en kinders - zelf maar iets. Geen abraham, geen vreselijk foute "ondeugende" teksten op spandoeken of geprinte a4-tjes op de lantaarnpalen, maar een paar slingers, ballonnen en taartjes met de onvermijdelijke cijfers er op, dat moest kunnen vonden we. En toen hij thuiskwam van de wekelijkse boodschappen op zaterdagochtend keek hij verrast, maar blij verrast.

Even later, de door dochter versierde cakejes waren nét klaar, kwamen de gasten. Het werd behoorlijk druk met vrienden en familie (al zijn negen broers en zussen, met het grootste deel van de aanhang waren aanwezig, en dat was al in geen jaren gebeurd!). Maar gelukkig had ik ook voor een prachtig broeikaseffecterig lenteweer gezorgd dus we konden ook deze novemberverjaardag lekker in de tuin vieren. Het bier en de wijn waren al veel te snel op, en ook de hapjes waren sneller op dan gemaakt. Toch waren de volwassen gasten, de kinderen die gezellig samen gespeeld hebben (lekker boven, ergens uit het zicht, dat is het leukst!) én het feestvarken zeer tevreden.

Een hele tijd later, toen de laatste gasten vertrokken waren, de (jongste twee) kinderen éindelijk uit gestuiterd en compleet uitgeteld in bed gegooid, zaten man en ik dan weer op de bank. (Panty uit, beha uit, voeten op de tafel en even helemaal niets meer hoeven te zeggen of te luisteren, wat een genot.) Moe maar voldaan. Jammer dat we er zondagochtend al weer zo vroeg uit moesten voor de zondagse kindersporten.

En over een paar dagen vieren we het met ons vijven nog even "voor het echie".

donderdag 30 oktober 2014

Stuk

Het was me het weekje wel. De kinderen mopperen en tieren dat er zoveel huiswerk is, ze zóveel moeten doen. En dan óók nog die plusklas, het is niet eerlijk. Waarom moeten zij, kinderen die goede cijfers halen juist méér doen dat de kinderen die het niet snappen? Mama's uitleg - zo leer je ook eens om je in te spannen - werd door de prepuber niet gewaardeerd. Toen hij ook nog naar de wekelijkse training voor z'n sportclub werd gestuurd na een middag druk spelen was hij helemaal boos.

Ik had het ook druk, met van alles en niks. Op de school van de kinderen, bij mijn ouders, genoeg te doen op m'n werk en in huis. Het huis mocht wel weer eens even grondig gereinigd en opgeruimd na de herfstvakantie. Bovendien waren er nog wat losse eindjes van die interne verhuizing. En deden we ons best om droger, telefoon en internetverbinding te herstellen.

Voor de droger kwam er een monteur langs. Voor niks. Nou ja, voor vijfenzeventig euro. Die droger werkte dus prima, maar hij raadde ons wel aan om de afvoer aan de buitenkant van de muur ook eens schoon te maken... Dát hadden we in veertien jaar nog nooit gedaan. En ik moet zeggen, het was een briljant idee. Het ding droogt weer als een tierelier.

De vaste telefoonlijn werkt helaas nog niet. Man heeft in overleg met Tele2 de schuld op het modem geschoven. Er wordt morgen een nieuwe bezorgd. Ondertussen bellen we met de gsms, die ook prima bellen. Helaas vertoont de oplader wat kuren.


En tot slot, net nu ik mezelf zover gekregen had de kwartaalcijfers door te gaan geven aan de belastingdienst, ligt de site van de belastingdienst op zijn gat. Daar hoef ik zelf gelukkig niets aan te doen behalve even afwachten. Gelukkig heb ik nog een punt op mijn to-do lijstje over: blogje schrijven.

woensdag 22 oktober 2014

Herfstvakantie

Stil hier.

Los van de huishoudelijke problemen (de wasdroger vertoont kuren heeft het begeven, we zijn de verhuischaos nog niet te boven, sinds die verhuizing ligt de internetverbinding 50% van de tijd op zijn gat en kunnen we niet achter de oorzaak komen) is het ook nog eens herfstvakantie. En pokkeweer. En kom ik tot niks.

Papa werkt, dus ik ben alleen met drie kinderen. De oudste twee redden zich wel. Dochter slaapt uit, knutselt in haar uppie op haar kamer of speelt bij iemand anders, komt af en toe gezellig beneden om koekjes te bakken en te kletsen en te kleuren. Oudste zit te minecraften, speelt met andere jongens buiten en heeft de social media ontdekt. Dus zolang ik niet over huiswerk begin is hij een redelijk gezellige en makkelijke huisgenoot.

Maar dan hebben we kleuter nog. Hij is superlief hoor. Maar hij is nogal op een  vermoeiende manier niet helemaal zichzelf de laatste tijd. Hij is elke dag om half zeven wakker, wil 's avonds niet naar bed, en tussendoor is hij een blokje aan mijn been. Hij wil niets, alle leuke vakantieplannen die animatieteam-mama heeft bedacht doet hij af met een "naaaaah" of gewoon géén antwoord. Niet aankleden, niet uitkleden, niet eten, niet knutselen, niet ergens heen, niet met vriendjes (al zou ik ook niet weten waar ik ze vandaan moet halen.). Zélf willen doen als ik help, en zogenaamd niets kunnen als ik niet help.

 De dekentent die we hadden gebouwd stond een half uurtje en toen moest hij weer weg. Cadeautje voor papa's verjaardag knutselen? Mocht ik zelf doen. En na twee keer verstoppertje (ik in het wc-hok en hij in zijn bed) hadden we het allebei ook wel weer gehad. Niks was echt leuk genoeg.

Maar ondertussen blijft ie wél aan mijn rokken hangen. Ik kan geen stap doen of ik struikel over hem en een boek lezen lukt ook niet als hij steeds m'n aandacht vraagt. Pfff. Doodvermoeiend. En eigenlijk weet ik ook wel dat hij waarschijnlijk die aandacht nu juist even extra hard nodig heeft.

zaterdag 18 oktober 2014

De nieuwe kamer

Ik trek en ik duw, ik beargumenteer en smeek (nou ja...). Ik masseer al twee jaar in en opeens was het zover: Papalien ging akkoord en er werd (per direct zo'n beetje) verhuisd. Dochter kreeg in plaats van het kleine kamertje aan de achterkant die hele grote aan de voorkant. Papalien met zijn pc en ál die dozen vol met verzameling propte zich in het kleine kamertje aan de achterkant. Ik verhuisde met mijn pc en mini-bureautje en een kastje naar het hoekje op zolder. Geen probleem, vond ik. Klein plekje met mooi uitzicht, en alle dozen netjes op de plek waar ze horen (namelijk: bij de eigenaar, in zijn eigen kamer!). En vooral natuurlijk: genoeg ruimte voor mijn meissie om te spelen.

Ik ben de hele week met spullen heen en weer aan het sjouwen, Papa heeft zijn eigen kamer behangen en de zware meubels heen en weer gesleept. Ik maakte me druk over een gezellige inrichting van dochters kamer, zoek naar gordijnen, vloerkleedjes, pak dozen speelgoed uit...

En wie krijgt er een bedankje (na een stille hint van mijn kant)?

Juist. Papa.

vrijdag 17 oktober 2014

Moeilijke vragen

Kleuters gedachten gaan vaak een stuk verder dan zijn uitdrukkingsvermogen. Best lastig. Zo vroeg hij me van de week, midden op het overvolle schoolplein "mama, waarom heb jij eigenlijk geen baby in je buik?". Ehm... Tja. "Dát vertel ik je straks thuis wel, als het wat minder herrie om ons heen is", verschafte ik mezelf wat bedenktijd. (En wat meer privacy...)

Maar wát hij nu precies wilde weten?  De bloemetjes en de bijtjes? Mijn sexuele activiteiten van de laatste paar maanden? De ins- en outs van het hormoonspiraaltje? De besluitvorming op familie-plantechnisch gebied?  "Wil je soms een klein broertje of zusje?", bedacht ik me ineens. Aan zijn geschokte uitdrukking te zien was dat niet echt zijn de bedoeling. Het ging hem duidelijk meer om het proces dan om het eindresultaat. Hij begon snel over een ander onderwerp.

Gisteren in bed begon hij er weer over. Dat het voor kinderen helemaal niet leuk was om in mama's buik te zitten. Hij bekeek zichzelf, hij bekeek mijn buik en het leek hem niks (en mij eigenlijk ook niet: zeventien kilo aan knokige bewegelijkheid). Ik heb uitgelegd dat baby's voor ze geboren zijn wel heeeeel klein zijn, en dat hun lijfje nog niet áf is. Dat ze niet kunnen overleven buiten die buik

O. Nou, toen had ik zijn aandacht. En hij wilde foto's zien. Van hem in mijn buik, van baby's die nog niet áf zijn. Ik ben allang blij dat de vragen nu gaan over het ontstaan van het leven in plaats van over de dood. Ik vind het niet alleen een gezelliger onderwerp, ik weet er ook wat meer van. En kan ik veel meer plaatjes van embryo's vinden dan van het hiernamaals.

maandag 13 oktober 2014

Koekjes

Of ik wilde helpen, op school. Tuurlijk, leuk. Ben een beetje druk thuis, maar even er uit is vast wel ontspannend.

Ik haastte me naar de klas en kreeg daar een groepje kinderen toegewezen. Of ik koekjes met ze wilde bakken. Ik ben geen keukenprinses, maar dat moet niet moeilijk zijn toch? Gelukkig zijn ze al negen jaar, dus kunnen ze best al veel zelf. Ze hadden in ieder geval woeste plannen hoe de koekjes er uit moesten gaan zien, het zouden ware kunststukjes worden qua vorm en smaak.

Kind één mocht - wegens gebrek aan leesbril en geheugen van de begeleidend ouder, ik dus - keer op keer de kleine lettertjes op het pak bakmeel voorlezen. Kind twee klutste de eieren, kind drie sneed de boter af, en kind vier rommelde alles door elkaar met een eh, vork en lepel in een eh, pan. De lerarenkamer op school heeft een mooie koffieautomaat, maar plastic kommen, mixers en keukenpapier zijn ver te zoeken.

Van alle door elkaar geklutste ingrediënten konden we met geen mogelijkheid een serieus deeg maken dat ook nog uit te rollen was. Kind één en twee zaten hopeloos met hun handen vast in een grote kleffe klont, net als de deegroller. Kind drie - hopelijk met goed afweersysteem - probeerde de schade te beperken door hele handen rauw deeg op te eten. Kind vier, een keurig meisje, vond alles víes en rende naar de juf om hulp terwijl kind vijf (de mijne) de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd veegde. Net op het moment kwam natuurlijk de directeur binnen voor een kopje koffie en vroeg zich af wie het keukentje had laten ontploffen. Eh... ik dus. De van-de-regen-in-de-drup-hulpmoeder.

Uiteindelijk is het me gelukt de kinderen te bevrijden uit de grote gevaarlijke deegklont en de platgeslagen massa in zijn geheel de oven te schuiven - een ding met veel knopjes zonder gebruiksaanwijzing. Terwijl de jongens op pad werden gestuurd om wc papier te halen hebben de meisjes fijn alle resten van de muur, de vloer en het jasje van de directeur gepoetst. Kind drie lag nog steeds zijn vingers af te likken, kind één en twee heb ik niet meer gezien. Wel kwamen er wat meisje van de tegenoverliggende klas bij me klagen dat er "jongens op het meisjestoilet zaten" Aha. Nou, liever daar dan in mijn keuken, vond ik persoonlijk...

Tegen kwart voor drie waren keukentje en alle kinderen redelijk schoon, de kinderen klaar om via hun klas naar huis te vertrekken en de oven dacht dat hij klaar was met mijn koekdeeg. Een grote kleffe zachte massa die wel lekker rook maar niet echt gaar was.

Stress en twijfel. Kleuter stond inmiddels ook al beneden, te wachten op zijn mam. Maar die koekjes dan? Oudste zoon even uit zijn klas gehaald om te vragen of hij kleuter vast kon houden terwijl ik nog één poging deed om de koekjes bruin en hard te krijgen. Helaas bleek na nog eens tien minuten dat het een hopeloze zaak was. Heb de ovenschaal in de prullenbak geleegd, en ben 's middags naar de supermarkt gerend voor nieuw deeg. Makkelijker deeg van een goed merk, eigen keuken, mixer, moest lukken.

Helaas... het eindresultaat was 's avonds in mijn eigen keuken eigenlijk net zo slecht. Het enige voordeel was dat ik vergeten was de schaal direct in de prullenbak te gooien. Een uurtje was de koekmassa toch stevig genoeg om er wat brokken af te breken en in een tupperware te duwen voor de volgende dag op school. Mooi zo. Geen kind die het in de gaten heeft. Dacht ik nog. Of toch?



Ik ben een waardeloze koekjesbakker. Ik geef het toe.

Gelukkig had ik wel al binnen het uur de door mij gemaakte foto's op de schoolwebsite staan. En dat kan ook niet iedereen zeggen.

zaterdag 4 oktober 2014

De dag van ...

Naast moederdag, vaderdag, bevrijdingsdag, goede vrijdag, de dag van het kind en secretaressedag is er kennelijk ook zoiets als "de dag van de juf". Tot voor kort wist ik niet van het bestaan ervan, maar in de wekelijkse updates die de juf van kleuter naar alle ouders van haar kindjes stuurt staat het nu al voor de derde keer aangekondigd. Aanstaande maandag, 6 oktober, is het zover: dag van de juf. Wat ze daar nu toch mee bedoelt?!

We vieren de verjaardag van alle juffen in de hele school tegelijkertijd op juffendag, ergens einde voorjaar. Dan wordt er met de hele school feest gevierd, geld opgehaald voor cadeautjes voor de juffen, etc etc. Aan het einde van het schooljaar komen de meeste ouders dan ook nog met bloemen en zelf geknutselde bedankjes.

Nu is het schooljaar net begonnen en eh... juffendag?  Ze is een lieve juf hoor, ben er blij mee en laat dat ook wel merken. Maar om daar nu weer een dag voor uit te roepen? Bestaat de bakkersdag eigenlijk al, de vuilnismannendag en de dag van de tandarts? Ik wacht nog even op de "de dag van de it-ster" voor ik daar aan mee ga doen denk ik.

Ondertussen staan onze twee poezenvriendjes maar tegen m'n benen aan te koppen en op de kalender - 4 oktober - te wijzen. Wat zouden ze toch van me willen??

woensdag 1 oktober 2014

Waar kleuter zoal mee bezig is

"Mama," klinkt zijn lieve stemmetje vanaf de achterbank, "over 13 jaar ben ik volwassen. En over 15 jaar ben ik 20 en dan ben ik wel heeeel groot."

Mhm, ja, jongen, praat me er niet van. Ik voel nu al een midlife-crisis en empty-nest syndroom opkomen. Ik probeer blij te klinken: "Nou! Je wordt al groot! En misschien woon je dan al wel in een eigen huisje. Kom je dan nog wel eens bij mama op bezoek?" Hij denkt er even over na.

Even later zitten we ergens in een wachtkamer. Hij komt op mijn schoot hangen, even knuffelen. "Ik ben M. <naam oudste broer en groot voorbeeld>, en ik ben 11 jaar". Ik moet glimlachen. "O, echt? Wat gróót!. Heb je ook een vader en moeder eigenlijk?" Nee, die zijn dood. Ook geen oma of opa. Hij woont helemaal alleen. Hij heeft wel een broer en een zus. En die broer díe heet eigenlijk M., en is 11 jaar. Want eigenlijk is hij J., en  hij is pas vijf. Giechel de giechel.

En dan gaat hij - en plein public - op de grond liggen. Hij trekt een heel zielig hoofd en doet zijn ogen dicht. Hij is dood.  Alleen kan hij zijn lachen er bijna niet bij houden. Gelukkig maar.

dinsdag 30 september 2014

Een nieuwe fase

Zijn haar is steeds sneller vet, af en toe zie ik een pukkeltje op zijn zachte vel. En over de nog intiemere persoonlijke zaken -voor zover ik dat al weten mag- houd ik mijn mond maar. Op school wil hij liever niet meer dat ik mee kijk in de klas als hij aan het werk is. En ook thuis krijg ik steeds vaker een "máham" als ik goeie tips probeer te geven. Wat niet wil zeggen dat het geen schat van een jongetje is die graag met me knuffelt. Maar het is wat stakeriger dan voorheen, en een stuk mondiger.

Nog een jaar, dan is hij basisschoolkind af. En zijn zus begint ook gevaarlijk hard te groeien. Tel daarbij op dat meisjes meestal nét wat harder gaan in de groei op die leeftijd dan jongens, en dan weet je het wel...

Ik heb dan nog wel een grote eigenwijze kleuterige kleuter thuis, maar toch voelt het anders. Ik ben bang dat we in huize Mammalien langzaam een andere fase ingaan. En wat dat inhoudt voor het Mammalien blog - al negen jaar schrijf ik over het wel en wee van mijn kleine kindertjes - daar moet ik nog eens over nadenken.

vrijdag 26 september 2014

De eerste indruk

Op een terrasje, lekker in het zonnetje, onder het genot van een biertje vinden Pappalien en ik het heerlijk om voorbijgangers te bekijken en samen zachtjes te becommentariëren. Goedbedoeld onschuldig vermaak. De mensen waar je zo even heel snel een eerste indruk van krijgt zie je waarschijnlijk nooit meer terug.

Net zo iets maar toch heel anders was het afgelopen week. Het huis van de buren staat te koop en er kwamen heel wat kijkers langs. Ik stond verstopt achter de jaloezieën van zoon's kamertje mezelf in onmogelijke bochten te wringen om maar een goed beeld te krijgen van waar ik mogelijk de komende twintig jaar mee moet gaan leven. Mijn bevindingen direct door whatsappend aan Pappalien op zijn werk.

"Zij heeft een donderkop en een oud autootje, hij lijkt op Hank uit BreakingBad en heeft een terreinwagen."
 "Twintigers! Zij ziet er lief uit met die pony, maar hij is een beetje een sukkel op sokken".  Dat soort info. Speciaal voor Pappalien het merk en type auto erbij, zodat ook hij een goede inschatting kan maken op basis van vooroordelen.
Op een bepaald moment stonden er op de oprit twee "sportieve" zilvergrijze fietsen op de oprit, precies hetzelfde, alleen één dames en één herenmodel. Beiden met dubbele fietstassen...

Ik vond die twee homo's ook niet geschikt. Heb niets tegens homo's, maar de kans dat ze kinderen in de leeftijd van onze kinderen in huis hebben is niet groot. Later bleek overigens één van beide mannen gewoon de makelaar en die ander toverde opeens een vrouw achter zijn rug vandaan...

Zelfde probleem met veel te jonge stellen, of -erger nog- veel te oude. Maar goed. Stel dat we géén leuke buurkinderen in de juiste leeftijd krijgen, dan wel graag een beetje leuke mensen. Liever een beetje te saai dan dat ze teveel gezelligheid in huis en tuin maken. En graag een beetje een betrouwbaar stel, dat vooral.

Ik kijk stiekem en bemoei me er verder natuurlijk niet mee. Geef mijn bevindingen aan Pappalien door en duim dat de één het niet wordt en de ander wel. Maar lastig is het wel. Toen er een kruising tussen Eucalypta en mevrouw Tokkie in de tuin stond heb ik heel lang nagedacht over de juiste zet (Gaan vertellen dat verderop in de wijk de huizen véél goedkoper zijn? De vuilnisbak legen in de heg? De kat op de tuinstoelen laten pissen? Een van de kinderen héél hard laten krijsen? Een opera opzetten met de stereo op tien? ) Maar voor ik eruit was was ze al verdwenen. Om hopelijk nooit meer terug te komen.

We wachten af.

woensdag 24 september 2014

Eng

Ik heb het koud. Al drie dagen lang. Eerst dacht ik nog dat het mijn hormonen waren (en twijfelde ik tussen menstruatie, spiraal en/of overgang). Maar inmiddels vermoed ik dat het ook best wel eens een soort buikgriepje kan zijn. Er komt in ieder geval weinig uit mijn vingers. En als ik alleen thuis ben hang ik van lamlendigheid alleen maar op de bank stomme series te kijken.

Oudste zoon durft niet tegen de juf te zeggen dat hij zijn rekenwerk in de klas niet afkrijgt. En zit daarom 's avonds op de bank nogal stressig te doen.

Dochter durft niet tegen de juf te zeggen dat het "kopieer-taakje" wel erg hoog gegrepen is: het kopieerapparaat is een onwillig monster dat zijn geheimen niet makkelijk prijsgeeft. Eerst had ze het boek er in de verkeerde gleuf ingestopt. Later kwamen er niet 2 kopietjes uit maar 22. En nu wil ze niet naar school omdat ze het niet tegen de juf durft te zeggen..

En kleuter, onze koppige, zeer vasthoudende eigenwijze kleuter? Die durft op school nauwelijks mee te kwartetten met de grote jongens uit zijn klas. Laat zijn kaarten inkijken en neem voetstoots de regels aan die de goed gebekte jongens in de klas hem opleggen.

Het is weer even wennen, zo aan het begin van het schooljaar.

dinsdag 23 september 2014

Verdwalen

Vorige week bedacht ik me dat het tijd werd om oudste alleen naar zijn tennisles te laten gaan. Niet alleen is het fijn voor mij en de brusjes om wat te besparen op de hoeveelheid taxiverkeer, maar ook is het misschien tijd dat de elfjarige uit groep acht wat zelfstandiger wordt, ook in het verkeer. We zijn nog wel een stukje mee gefietst. Het is een route met drie bochten en een nare oversteek, maar hij wist niet zeker of hij de weg wist.

Het ging prima! Ook de terugweg. Hij sms-te netjes voor hij wegging, en even later kwam hij alweer thuis. Zette zijn fiets in de schuur, appeltje eitje.

Vandaag, een week na dato, was er weer tennisles. En hij ging weer alleen op zijn fietsje op pad. Ruim te laat, want dit keer had ik bedacht dat hij óók zelf wel zijn spullen kon pakken en zijn kleren aan kon trekken zonder dat ik daar al te zeer bovenop zat. Al mijn waarschuwingen ten spijt was hij uiteindelijk precies klaar om op de fiets te stappen op de tijd dat de tennisles begon. En zou dus tien minuten te laat komen op de les. Soi.

Maar die tien minuten, daar bleef het niet bij. Welke kant hij op moest, vroeg hij me nog even, toen hij opstapte. Links of rechts? Ik heb hem heel kort even uitgelegd wat de goede route was. Links, bij de supermarkt rechts, dan weer links. Tien minuten later stond hij weer voor de deur. Hij kon het niet vinden, was bij de kapper uitgekomen in plaats van bij de supermarkt, en zijn mobiel bleek ook al leeg.

Ik ben dus maar weer een stukje mee gefietst. Onderweg nog even uitgelegd dat "langs de super" betekent dat 'ie gewoon op het fietspad aan de andere kant van de weg mag blijven fietsen en niet persé de aanbiedingen op de ruit hoeft te lezen...  En toen hij de laatste bocht zag wist hij het weer.

Hij kwam, zo hoorde ik later, precies op tijd om de traktatie mee te pikken die aan het einde van de les werd gegeven. En hij kreeg een complimentje van de tennisleraar omdat hij ondanks alles tóch nog gekomen was. Zijn dag was weer goed. De weg naar huis vinden ging natuurlijk prima.

Ik vind het wat, dat loslaten. Volgend jaar is het menens, dan moet hij twaalf kilometer op zijn fietsje over onbekend terrein naar de middelbare... Nu maar wat oefenen dus. Ook voor mama.

maandag 22 september 2014

Chocola

Maandagochtend. Alle feestjes voor dochters verjaardag zijn nu echt voorbij, mijn to-do lijst loopt over. Maar in plaats van enthousiast aan vanalles tegelijk te beginnen heb ik opeens wat opstartprobleempjes. Buiten lijkt de herfst nu toch echt te beginnen. En ik heb het binnen al koud, voel me slap en moe, kribbig en heb enorme trek in chocola.

O, ja. Op die fiets. Hoe snel kun je het vergeten. Ik denk dat ik vandaag maar onder een dekentje op de bank begin met een rustig spelletje Wordfeud. De to-do's hebben niet allemaal even hoge prioriteit vind ik opeens. De boodschappen komen later wel, als het weer droog is en de zon hopelijk wat gaat schijnen. Want die chocola, die moet er wel komen natuurlijk.

woensdag 17 september 2014

Eindelijk waardering

Laatst was ik overblijfouder in de kleuterklas. Er was één huilertje, dat liever niet wilde dat de juf wegging. De juf wist haar te overtuigen dat ze toch best bij mij kon blijven, "want ik was één van de liefste moeders uit de hele klas". Oeps. Bloos. Tactische juffenzet, vond ik. Maar ze meende het serieus. Zouden mijn kinderen moeten horen... (Het huilertje begon, nadat ze haar brood op had wéér te huilen, maar even stevig op mijn schoot met een voorleesboek onder haar neus werd ze inderdaad weer stil.)

En dan nog een. Kom ik vandaag de moeder van F. - een ander, heel lief braaf meisje uit de klas van kleuter J. - tegen. Vertelde ze me dat F. het zo jammer vond dat ze vandaag niet aan de luizencontrole mee had kunnen doen. "Want dan mag je op de gang naar de moeder van J". Dat ben jij toch? keek ze me nog wat onderzoekend aan. Juist ja. Ben ik. 

Ik heb geen idee wat er nu precies zo leuk is om door mij gevlooid te worden, maar ik ben zeer verheugd met het compliment. Kennelijk doe ik soms toch wel eens iets goed...

zondag 14 september 2014

Je zult het maar hebben, zo'n broer(tje)

"Die grote sterke man naast me, dat is mijn broer!", roept kleuter vanaf de achterbank enthousiast tegen eigenlijk niemand in het bijzonder. De elfjarige met ondergewicht naast hem moet er vreselijk hard om lachen en vertelt het sindsdien tegen iedereen die het maar horen wil.

Je zult het maar hebben, zo'n klein broertje dat tegen je opkijkt. En misschien nog wel bijzonderder, zo'n grote broer die zo zijn best voor je doet. Een bijna puber met eindeloos geduld voor kleine kleuterbroer.(*) Die met zijn enorme creativiteit en gevoel voor humor kleuter vaak weet te krijgen waar wij hem hebben willen, lang nadat papa en mama dat opgegeven hebben. Broer krijgt hem weer op gang als hij niet vooruit wil omdat hij alleen op de grijze tegels wil lopen en niet op de witte. Broer laat zien dat de grote glijbaan niet eng is en legt uit hoe je achteruit moet trappen om te remmen. Dat je "gloeiende pijn" moet roepen als je je stoot, en "superrrrpowerrrrrrr" als je iemand inhaalt op de fiets. De mede-kleuters begrijpen die grapjes niet altijd maar de broertjes moeten er zelf vreselijk hard om lachen.

(*) ook met zus kunnen ze allebei goed opschieten, maar daar ging het verhaal nu niet over. Wij boffen met kinderen die het zo goed met elkaar kunnen vinden en zo lief zijn voor elkaar. Meestal hè, want het blijven natuurlijk wel kinderen... 

dinsdag 9 september 2014

Even stilstaan

Na een dure drukke zomer vol pretparken, dierentuinen, zwembaden en musea begon de school weer. Onnozel als ik ben keek ik uit naar de rust en de mogelijkheid mijn financiën beter onder controle te houden. In de paar dagen vóór september begon werd ik echter bestookt met "zet dit vast in je agenda" mails en rekeningen voor de nieuwe clubjes. Daarbij bleken de kinderen ook nog eens per direct niet meer in de lange broeken en dichte schoenen te passen en moest er geshopt worden.

Inmiddels zit de eerste schoolweek van de kinderen en de eerste werkweek van manlief bij zijn nieuwe baas er weer op. Leuk, maar vermoeiend. Vroeg op, maar nog steeds te laat naar bed. Het ritme moeten we nog een beetje vinden. Ik zelf kwam eigenlijk aan mijn eigen werk nog steeds niet toe: ik chauffeurde en regelde, holde binnen schooltijden wat heen en weer voor allerlei boodschapjes in de breedste zin des woords, en na schooltijd van fysiotherapie naar floor.ball, van tandarts naar tennisles. Overal met minstens twee kinderen heen, omdat jongste niet alleen thuis mag blijven van mij en middelste dat na een incidentje laatst niet meer durft..

En toen was het weekend, een moment van rust. Zou je denken. Helaas is het moeilijk af te leren om steeds maar weer Leuke Dingen te willen doen. "Wanneer gaan we weer eens naar de J.ulianatoren?", vroeg dochter dus. "Ik wil nog een keer naar het Arch.eon", riep zoon. Zolang het abonnement geldig is ben ik Hollander genoeg om daar gretig gebruik van te willen maken, dus plande ik alles zorgvuldig in die twee dagen vrij in. Tussen de weekboodschappen, het afzwemmen en de gewone zwemles door. Man liet zich niet kennen en deed dapper mee..

Tot we zondagmiddag samen met veel te veel medelanders in de rij stonden voor een of andere attractie in de Julian.atoren. De oudste twee met witte bekkies, kleuter in de contramine. Oudste, meestal onvermoeibare, zoon durfde hardop durfde te zeggen wat we allemaal dachten: hij was moe. En wanneer we naar huis gingen...

Dus nu denk ik dat ik het door heb. In plaats van de family-planner vol te schrijven en iedereen op tijd van hot naar her te dirigeren ga ik eens nadenken over een paar rustmomentjes hier of daar. Wie weet. 

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...