dinsdag 17 december 2013

Hoe doet ze het

Op onze school ben je als ouder verplicht een paar keer per jaar te helpen als overblijfouder bij de kleuterklas van je kind: de juf gaat een half uurtje pauzeren, de kleuters eten en drinken hun pauzehap en mogen daarna nog wat spelletjes uit de kast doen of een boekje lezen terwijl de dienstdoend ouder zorgt dat alles vlekkeloos verloopt. Hier en daar een tegenstribbelende drinkbeker opendraaien, een boekje voorlezen... De afgelopen twee keer dit jaar ging dat best goed.

Gisteren was ik weer aan de beurt. Dat ze nogal wiebelig waren, waarschuwde de juf me al bij binnenkomst. Er zat storm in de lucht dacht ze. En ze ging er snel vandoor.

Onmiddellijk veranderde de kring kleuters in een bende gillende apen. De ene helft vond het leuk om zo veel mogelijk herrie te maken, de andere helft begon terug te schreeuwen dat ze stil moesten zijn en de derde helft begon zich daarover tegen mij te beklagen ("ik voel me niet zo lekker en als ze zo schreeuwen krijg ik buikpijn") En toen moest ik nog 29 minuten...

Het enorme gekrijs heb ik op de een of andere manier weten te stoppen, en toen kon ik het "Wie heeft er op mijn kop gepoept" boek voor gaan lezen. Ondanks jongen A. die voortdurend wilde weten of ik kip lustte ("ik mag geen varken, want ik ben M.arokaan"), meisje I. die zere voeten had en tegen het uitdrukkelijk bevel van haar buren haar schoenen uittrok en meisje K dat altijd al een flink impulsief-hyperactiefje is maar vandaag helemaal niet te stuiten was - kreeg ik het boek toch uit. Maar toen was het ook klaar. De eerste honger was gestild en zelfs de redelijk brave kinderen konden niet meer stil op hun stoeltjes zitten.

Voortdurend was ik ruzietjes aan het oplossen, kinderen uit de gordijnen aan het trekken, luisterend oor aan het bieden aan de aandacht behoevende zeurpietjes en drukte de verklikkers op het hart dat ik de boefjes zo wel even zou gaan aanpakken. Tussendoor moest ik nog een wc-ganger die eigenlijk helemaal niet zo nodig moest terugzoeken en omgevallen melk van de vloer deppen. Of R., die allergisch is voor alles wat met voedsel te maken heeft ook écht niets anders dan zijn eigen eten gegeten heeft, ik zou het niet weten. Aaaaaaaaarrgh. Hoe snel kun je van een begripvolle, relaxte moeder veranderen in een oververhitte snauwende neurotische kinderhater. Of ik kip lustte, begon A. weer. NEE! Gadverdamme, ik lust geen kip, bovendien vind ik het niet diervriendelijk wat ze allemaal met die kippen uitspoken. Maar daar begreep  hij helemaal niets van. Hij vond het heerlijk, maar hij mocht geen varken, want...

En toen kwam de juf weer binnen. Ik weet niet hóe ze het doet, maar in plaats van te proberen naar al die 30 kleuters te kijken en luisteren ging ze gewoon midden in de kring staan, klapte in haar handen en toen keken en luisterden ze alle 30 naar háár. Wow. Ze daalden af uit de gordijnen en kropen onder de tafel vandaan, ruimden hun troep op en gingen netjes in de kring zitten.

Volgens mij kunnen ze toveren, die juffen. Ik zou het leuk vinden als ze me voor de volgende overblijf-beurt toch eens een klein toverspreukje zou willen lenen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het w...