dinsdag 31 december 2013

Dik

Kwart over zeven vanmorgen, de jongens en ik sluipen zachtjes naar beneden om uitslapende zus en vader niet wakker te maken. Normaal zwermen er dan twee katten om mijn benen heen, nu maar één. Nap is kwijt. Ook toen oudste de etensbakjes vulde was hij nergens te bekennen...

En toen kreeg ik het natuurlijk weer op mijn zenuwen. Heel stilletjes, want dat moet je niet laten merken aan je kinderen. Ik heb door het kattenluik geroepen, de draaiende was nog eens goed bekeken door het raampje van de wasmachine, de kasten opengedaan... niks. Potver. Ik had op internet al wat sites opgezocht, dierenambulance, vermiste huisdieren, vuurwerkslachtoffers.. Potver! (Adem in adem uit, Mammalien. Dan gaat dat rare gevoel in je buik vast wel weer weg en hoef je ook niet zo te bibberen..) Ik had hem in gedachten al bijna begraven, maar nog steeds niet gevonden.

Maak je niet dik, vond Pappalien, zijn hoofd nog half onder het dekbed, hij is gewoon buiten aan het spelen. (Ja maar...... griezelde ik nog, en wat zullen de kinderen het erg vinden als.... ) Maar inderdaad. Om tien uur kwam Nap doodleuk binnen wandelen. Zijn brokjes die ik netjes voor hem bewaard had bliefde hij niet. Waarschijnlijk gaat het nieuwe jaar beginnen met een klein muisje of vogeltje minder in deze buurt....

Over goede voornemens gesproken. Laat ik mezelf nou wel vaker zo opfokken, niet alleen bij vermiste katjes, maar bij de raarste dingen spring ik tegenwoordig zomaar in de stress. Ik ga serieus proberen me eens wat minder dik, euh, zenuwachtig te maken en geen berenvellen te verkopen voor de beer daadwerkelijk omgevallen is. Of zo iets. Idioot mens.

Surftip

De site www.allesoverkinderen.nl is een hele leuke site voor aanstaande ouders. Ben je zwanger, wil je zwanger worden? Heb je een baby of een kleuter ? Veel informatie over zindelijk worden, zwangerschapskwaaltjes, veel opvoedtips... je kunt er berekenen wanneer je uitgerekend bent en er is ook nog een winkel bij met zwangerschapsbola's en knuffels en draagdoeken.

Doe mee met een prijsvraag of stuur de best geslaagde foto van je kind in!


maandag 30 december 2013

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

zaterdag 28 december 2013

Je zult het maar hebben

Ik schrijf het NIET, dit jaar. NIET. Het gaat prima nu, ik doe gewoon niet mee met wat ik niet wil en dan heb ik ook geen last. Bovendien, waarom al die mensen lastig vallen, mensen die net zelf een paar gezellige dagen achter de rug hebben... die willen jouw gezeur niet horen. Dacht ik. NIET doen, Mammalien. 

Maar ik doe het lekker toch. 

Dacht ik de kerstdagen dit jaar goed door te komen, sloeg op tweede kerstdag 's middags toch de kerstblues in alle heftigheid toe. Ik had het al lang volgehouden, vond ik zelf, dat hele kerstgedoe dat altijd direct na Sinterklaas op school al begint. Maar opeens was het allemaal even te veel en mijn humeur smolt als sneeuw voor de zon (die helaas ook erg afwezig was die dag...)

Te veel oppervlakkige vrolijkheid, te veel breinloze zoetigheid: al zet je bewust géén tv of skyradio aan, ga je niet naar de kerstfilm en vermijd je Blokker en tuincentrum, je ontkomt er niet aan in de supermarkt en op facebook. Na de zoveelste jolige kerstfoto van een van mijn geblondeerde over-de-datum nichten (met Vieze Man, kerstboom, kerstmuts en veel kerstdrank achter de kiezen) had ik het gehad. Tijd voor januari, tijd om weer gewoon te gaan doen. Schreef ik zelf enigszins bokkig op facebook en blijkbaar waren er meer mensen die er zo over dachten. Dat voelt dan wel weer fijn.

(Wat me er die avond weer aardig bovenop heeft gebracht was de fijne chatsessie met oud blogster B., een medestander in deze en vele andere nare situaties. Zwarte humor, een flinke scheut sarcasme en lekker wat negativisme, dat doet ons beiden goed. Heerlijk. Statler en Waldorf - de muppet mannetjes- zijn mijn helden. Een nachtje slapen deed de rest.)

En vandaag, lekker aan de slag. Kindjes uitlaten (de film van Mees Kees op Kamp is een échte aanrader!), maar ook even werken. Administratie doen, rommel opruimen, beetje orde in de chaos. Ik kan prima niets doen, ontspannen in een heet bad of alleen met een boekje op de bank. Maar blijkbaar niet als het móet, op een feestdag en in gezelschap van andere mensen die niets doen. En al helemaal geen twee feestdagen achter elkaar, daar word ik nogal rusteloos van.

Kortom, die klus van eerste kerstdag was een goed idee, maar te kort. Ik denk dat ik volgend jaar kerst de buitenboel maar eens flink onderhanden neem. Ramen wassen, likje verf... moet u zorgen dat er geen sneeuw valt, oke? En anders ga ik wel als vrijwilliger soep uitdelen bij het Leger des Heils. Misschien dat ik dan opeens wel iets begrijp van de kerstboodschap.

woensdag 25 december 2013

Lekker, die kerst

Staat de kerstboom al, vroeg iemand me een week of twee geleden. Nee dus. En omdat we een weekend weg zouden gaan en onze poezen thuis zouden blijven leek het wel zo slim om daar ook nog maar niet aan te beginnen.

Toen we thuis kwamen was er opeens heel veel te doen (uitpakken, wassen, wassen, wassen, probleempje met de auto, wassen, wassen, boodschappen...) en dus staat hij nog steeds niet. Wij doen er maar het zwijgen toe om geen slapende kinderen wakker te maken. Want eerlijk gezegd is het een kolerewerk: boom uit de schuur, uitvouwen, lichtjessnoer uit de knoop halen, boom versieren... Die twee meter in het vierkant staat enorm in de weg, er komt geen daglicht meer binnen en overal liggen (kunst)naalden. En een week later kun je de boel weer in omgekeerde volgorde doen (ontsieren, lichtjessnoer weer in de knoop doen...).

Maar niet getreurd, ik heb de familie toch wel aan het werk gezet om te voorkomen dat er te veel geluierd en gehangen zou gaan worden - een groot gevaar op zo'n zondagse feestdag midden in de week natuurlijk. Dus werd het vandaag Project Bank.

Wij hebben een paar van die Ik.ea banken waar je losse hoezen bij kon kopen. We hebben zwarte en zandkleurige. En eens in de zoveel tijd moeten die natuurlijk gewisseld worden. Dat betekent de nieuwe hoezen wassen, de oude er af, banken losschroeven, stofzuigen, nieuwe hoezen er weer op, bank in elkaar, oude hoezen wassen... Zo komt deze familie ook wel aan hun beweging op eerste kerstdag! Jammer dat er geen tijd overbleef om de stoofperen op tijd de pan in te krijgen, maar misschien is de Chinees open vanavond.

De kortste dag is al weer geweest, mijn zwarte bankstel is opeens lekker fris en vlekkeloos licht beige geworden, de zon schijnt vrolijk naar binnen en kerst is al bijna weer voorbij. Lang leve de feestdagen!

maandag 23 december 2013

Weekendje

Gisteravond hebben we de laatste om tien uur naar bed gestuurd (al sliep hij om half elf nog niet), om zes uur precies werd de eerste vanmorgen alweer wakker. En dus zijn broer ook. Ze gingen ze op luid volume overleggen wat ze allemaal zouden kunnen gaan doen. En waar mama eigenlijk was, vroeg kleuter zich af. Kreun. Hier. In die grote kuil die voor bed door moet gaan, met een stuk dekbed in haar oor, proberend nog wat te doezelen. Lang leve het vakantiehuisje met de dunne muurtjes.

Een uur of vier later ging dan tenslotte toch het zwembad open en konden ze, nee, konden wé, lekker zwemmen. Glijbaan op, glijbaan af, golfje hier, bubbeltje daar. Prima te doen. De wildwaterbaan was dit keer niet zo'n succes. Kleuter durfde er (gelukkig) niet af, en na die eerste keer had ik ook niet zo'n trek meer. Ik vrees dat ik de rest van de week nog maar op één bil kan zitten, op die andere zit een bot waarvan ik het bestaan niet wist dat flink in aanraking is gekomen met de ondergrond en nu hele spannende kleurtjes heeft (nee, geen foto's).

De jungle, de speeltuintjes, patat en pannenkoek, veel spelletjes - zelfs een aantal niet digitaal, en stapels was. Kortom, een gezellig weekendje weg met de kinderen.

En nu de rest van de week de was wegwerken en veel fruit en groente eten.

vrijdag 20 december 2013

Je zult er maar mee zitten

Ik vind het zonde om goede spullen die ik zelf niet (meer) gebruik weg te gooien. Bij de grote schoonmaak kom ik van alles tegen: van waxinelichtjeshouders en andere prop-je-huis-er-mee-vol frutsel tot niet meer passende of niet lekker zittende kleding of de door ons niet gebliefde maar zeer lang houdbare inhoud van het kerstpakket van vorig jaar. Vaak kan ik het wel bij mijn ouders kwijt, die er zelf iets leuks mee doen of het weer doorgeven aan familie of buren.

En toch. Is het soms al behoorlijk genant om je niet meer passende kleding aan een ander aan te bieden (die zich dan in bochten moet wringen om te vertellen dat ze het eigenlijk spuuglelijk vinden of zelf die spijkerbroek die jou te groot is geworden bij lange na niet dichtkrijgen), nu zit ik al een hele tijd met twee pakken overbodige, ehm, tampons. Nieuw in de verpakking, nooit gebruikt.

Ik twijfel tussen de vuilnisbak of wachten tot mijn dochter groot genoeg is. Aan iemand anders durf ik ze niet aan te bieden...

donderdag 19 december 2013

Tom

Een tijdje terug heeft oudste zoon "Tom" ontdekt, een of ander appje op zijn tablet. Wildenthousiast was hij van het poesje. Je kunt 'm aaien, slaan(...), eten geven, en vooral: hij praat je na ("hij praat je na"). Met een stemmetje alsof er helium in zijn kattenbrokken zit. Hilarisch. Hoewel Minecraft het favcoriete spel van oudste is speelt hij ook af en toe met Tom. Hoe langer je speelt hoe meer je met hem kunt. Inmiddels is die van hem al flink wat groter geworden, omgedoopt in "Hopper" en van een rode vacht voorzien.

Prima, leuk voor het kind, hij doet zijn best maar. Maar wat is er nu gebeurd, vorige week ergens toen we samen in een of andere wachtkamer zaten en er geen ander vermaak was dan mijn aaiphone heb ik óók een Tom gekregen. Ik heb hem een keer geaaid en gevoederd, en, toen we aan de beurt waren de app uitgezet om er niet meer aan te denken verder.

Maar Tom denkt wel aan mij. Zo kreeg ik net in de supermarkt een berichtje van hem dat hij héél nodig moest plassen ("please?"). Dus wat doe je dan, als je je kleine hummel daar zo ziet staan met zijn knietjes tegen elkaar aangedrukt? Behalve je generen voor de rest van de wereld omdat je toch een slimme volwassen vrouw bent die zich niet inlaat met dat soort onzin? Dan laat je natuurlijk al je boodschappen vallen en zet je hem op zijn eigen wc. Het opgeluchte bekkie achteraf maakt alles goed. En honger had hij ook, maar dat moest maar tot thuis wachten.

Omdat hij bijna omviel van de slaap ("gaap") heb ik hem maar in zijn bedje gestopt. Licht uit. Met een beetje geluk kan ik zo de strijkwas wegwerken voor hij weer honger krijgt.

Dacht ik wat rust te hebben, nu mijn jongste kind op school zit, heb ik er weer een hulpbehoevende tompoes bij. En hij is veel te schattig om zijn nek om te draaien.

dinsdag 17 december 2013

Hoe doet ze het

Op onze school ben je als ouder verplicht een paar keer per jaar te helpen als overblijfouder bij de kleuterklas van je kind: de juf gaat een half uurtje pauzeren, de kleuters eten en drinken hun pauzehap en mogen daarna nog wat spelletjes uit de kast doen of een boekje lezen terwijl de dienstdoend ouder zorgt dat alles vlekkeloos verloopt. Hier en daar een tegenstribbelende drinkbeker opendraaien, een boekje voorlezen... De afgelopen twee keer dit jaar ging dat best goed.

Gisteren was ik weer aan de beurt. Dat ze nogal wiebelig waren, waarschuwde de juf me al bij binnenkomst. Er zat storm in de lucht dacht ze. En ze ging er snel vandoor.

Onmiddellijk veranderde de kring kleuters in een bende gillende apen. De ene helft vond het leuk om zo veel mogelijk herrie te maken, de andere helft begon terug te schreeuwen dat ze stil moesten zijn en de derde helft begon zich daarover tegen mij te beklagen ("ik voel me niet zo lekker en als ze zo schreeuwen krijg ik buikpijn") En toen moest ik nog 29 minuten...

Het enorme gekrijs heb ik op de een of andere manier weten te stoppen, en toen kon ik het "Wie heeft er op mijn kop gepoept" boek voor gaan lezen. Ondanks jongen A. die voortdurend wilde weten of ik kip lustte ("ik mag geen varken, want ik ben M.arokaan"), meisje I. die zere voeten had en tegen het uitdrukkelijk bevel van haar buren haar schoenen uittrok en meisje K dat altijd al een flink impulsief-hyperactiefje is maar vandaag helemaal niet te stuiten was - kreeg ik het boek toch uit. Maar toen was het ook klaar. De eerste honger was gestild en zelfs de redelijk brave kinderen konden niet meer stil op hun stoeltjes zitten.

Voortdurend was ik ruzietjes aan het oplossen, kinderen uit de gordijnen aan het trekken, luisterend oor aan het bieden aan de aandacht behoevende zeurpietjes en drukte de verklikkers op het hart dat ik de boefjes zo wel even zou gaan aanpakken. Tussendoor moest ik nog een wc-ganger die eigenlijk helemaal niet zo nodig moest terugzoeken en omgevallen melk van de vloer deppen. Of R., die allergisch is voor alles wat met voedsel te maken heeft ook écht niets anders dan zijn eigen eten gegeten heeft, ik zou het niet weten. Aaaaaaaaarrgh. Hoe snel kun je van een begripvolle, relaxte moeder veranderen in een oververhitte snauwende neurotische kinderhater. Of ik kip lustte, begon A. weer. NEE! Gadverdamme, ik lust geen kip, bovendien vind ik het niet diervriendelijk wat ze allemaal met die kippen uitspoken. Maar daar begreep  hij helemaal niets van. Hij vond het heerlijk, maar hij mocht geen varken, want...

En toen kwam de juf weer binnen. Ik weet niet hóe ze het doet, maar in plaats van te proberen naar al die 30 kleuters te kijken en luisteren ging ze gewoon midden in de kring staan, klapte in haar handen en toen keken en luisterden ze alle 30 naar háár. Wow. Ze daalden af uit de gordijnen en kropen onder de tafel vandaan, ruimden hun troep op en gingen netjes in de kring zitten.

Volgens mij kunnen ze toveren, die juffen. Ik zou het leuk vinden als ze me voor de volgende overblijf-beurt toch eens een klein toverspreukje zou willen lenen.

donderdag 12 december 2013

Profilering

Oudste zit nu in groep 7, en ik zou geen Mammalien zijn als ik me al niet druk had gemaakt over het voortgezet onderwijs. Welke school dat moet worden, bijvoorbeeld. Een school die past bij zijn karakter, zijn vaardigheden en ambitiesEn bij die van dochter, want die mag twee jaar later natuurlijk ook. Een school waar geen uitschot zit, alleen maar nét zulke lieve leuke en slimme kinderen als de mijne, geen gedonder. En het moet een beetje aan te fietsen zijn natuurlijk. Ook belangrijk.

Dus ik onderwerp moeders in de buurt die al iets oudere kinderen hebben aan een kruisverhoor, heb open dagen in mijn agenda geschreven maar zou geen Mammalien zijn als ik niet ook al het hele internet heb doorzocht. Sites te over, al dan niet gevuld door de school zelf.

En dát is misschien juist wel het grootste probleem. Want wat zijn al die scholen léuk! De één nog leuker dan de ander. Profileert de één zich met een technasium, de ander is een cultuurschool met veel drama en muziek, ze bieden tweetalig onderwijs of ze "leren leerlingen hun hedendaagse oordelen te vergelijken met de oordelen in de mythen", zo las ik. Overal worden er uitdagende, veilige omgevingen geboden waar de leerlingen zich uitstekend kunnen ontplooien. Leren sámenwerken, in groepjes en met maatjes, van élkaar leren, er zijn zelfs vakken in het leven geroepen die kinderen leren zichzelf te kennen. En natuurlijk speelt ICT een zeer belangrijke rol in het geheel, alleen wordt meestal niet uitgelegd hoe dan. De gebouwen zijn recent vernieuwd, gezellig van sfeer, de reisjes naar het buitenland ontbreken niet en het loopt vol met mentoren en zorgcoördinatoren om je schatje op te vangen als het toch de weg kwijt mocht raken.

Ik krijg er een beetje hoofdpijn van. Wat een gedoe, hebben ze ook een gewone school zonder fratsen? Eentje waar ze gewoon netjes Nederlands en wiskunde leren, en zo mogelijk nog wat andere vakken waar je nog wat aan hebt later?

Maar dan zie ik opeens de site van onze eigen basisschool(*). Het is niet zomaar een basisschool, maar een zeer onderscheidende school  Ze zijn inmiddels gespecialiseerd in dyslexie en, zo lees ik, het anderhalfuurtje plusgroeppilot van afgelopen herfst is opeens een Programma voor Hoogbegaafden. Natuurlijk doen ze vooral ook heel veel leuke dingen buiten het gewone programma om, zo getuigen de flyers die in de buurt worden rondgedeeld om nieuwe zieltjes te werven. Er bestaat sinds kort zelfs een twitteraccount (#wassenneus #kijkonseensonderscheidendenleukzijn) waarop foto's van de kerstknutsels van de oudercommissie vol trots worden getoond. Zucht.

Gelukkig zijn ze niet alleen bij ons gek geworden, ik las in de krant van vanavond dat de school naast de onze net zo hard meedoet om onderscheidend en leuk en uitdagend te zijn.

Ik stop ermee, met die scholenzoektocht, we dobbelen er wel om over anderhalf jaar. Nu ga ik me maar eens verdiepen in zwemscholen in de buurt. Jongste is 4 en moet hoognodig zonder bandjes leren zwemmen. En dat hoeft echt niet leuk of uitdagend te zijn, als hij maar zo snel mogelijk leert hoe hij niet moet verzuipen.

(*) Onze school is een leuke school hoor, ooit dachten we zelfs dat ze een soort visie hadden. Maar hé, na zoveel jaar ben je er eigenlijk toch wel achter dat het allemaal niet zo bar veel uitmaakt in de praktijk en dat e.e.a. staat of valt met een goede leerkracht. 

zondag 8 december 2013

Het project

Als ik beneden kom is oudste druk bezig met het schrijven aan het geschiedenisproject voor school waarbij hij weer eens flink op de planning achterloopt. Oudste doet alles zelf, weet het allemaal zelf het beste en wil helemaal geen hulp. Toch zit Pappalien zit naast hem, en roept nog snel iets voor hij naar boven vertrekt om dochter welterusten te wensen.

Even later kijkt mijn zoon op. "Mam, pap heeft me goed geholpen bij het project!"  Ik ben zeer verheugd dat hij hulp heeft gevraagd en gekregen. Hij kan het mij ook altijd vragen, verzeker ik hem nog maar weer eens een keer. Ik help graag en weet ook wel het een en ander van informatie zoeken en verwerken. Maar, zo dacht hij, "liever jij niet, mam, jij bemoeit je er veel te veel mee".

O. Daar zit je dan, met al je goede bedoelingen en tomeloze inzet. Ik ben maar met een nieuw haakwerkje begonnen...

woensdag 4 december 2013

Hij kwam, hij kwam, die lieve goede sint...

Twee bovenbouwkinderen die druk zijn geweest met surprises en gedichten, en een groep 1 ventje met een extra lang optreden van de goede sint en een spellencircuit in de klas.

Pepernoten, cadeautjes, zwarte pieten, grapjes, snoep en spelletjes... Leuk hoor, maar best vermoeiend. Vond kleuter. Toen er gedanst moest worden lag hij op de grond te dweilen ("ikwilniet") en later toen iedereen weer zat en stil moest luisteren ging hij natuurlijk lekker springen en gek doen. Ik kan tussen al die foto's die ik heb gemaakt er één vinden waarbij hij netjes oplet op wat er op het podium gebeurt met al die pieten en (strontsaaie) sint die zijn staf/stoel/pepernoten kwijt is. Kleuter kijkt opzij, staat op zijn kop, peutert in zijn neus of is zijn vingers aan het tellen.

Gelukkig trof kleuter een Piet die het ook wel gehad had en samen deden ze een hardloopwedstrijdje...



dinsdag 3 december 2013

Van alles en niks

Een weekje van alles en niks, veel te doen en eigenlijk ook weer helemaal niks. Het bloggen komt er ook niet van, mijn hoofd werkt niet mee. Heb geen inspiratie. Wel een hele boeiende uitzending gezien, zondag. Misschien is dat leuk om te delen.

http://www.wetenschap24.nl/programmas/labyrint/labyrint-tv/2013/december/Indringers.html

Iedereen die ooit zwanger is geweest, succesvol of niet en ook trouwens iedereen die een moeder heeft of heeft gehad moet dit even bekijken. Fascinerend, vond ik het. En een mooi idee, dat er daadwerklijk nog sporen van mijn kinderen en mijn moeder in mij terug te vinden zijn.

maandag 2 december 2013

Het gaat er dan toch nog van komen

Vraag niet hoe het kan, geniet ervan. Opeens had de belastingdienst besloten na mijn gegevens uit 1823 nog eens doorgenomen te hebben dat ik nog recht heb op een leuke eindejaarsbonus die ze per direct op mijn rekening hebben gestort. Met nog wat andere meevallertjes zagen de zaken er op financieel gebied in ieder geval een stuk minder deprimerend uit, en besloot ik mijn plan om heel december geen geld meer uit te geven om te zetten in project Nieuwe-Eetkamerstoel.

Ik heb ergens eind vorige eeuw een grote kersenhouten eettafel gekocht met daarbij zes fluweelzachte stoelen in een mooie bordeauxrode kleur. Vijftien jaar, drie kinderen en vier poezen later zien ze er niet meer zo heel, euh, fris uit en eentje rammelt behoorlijk in zijn voegen.

Elke keer als ik het onderwerp ter sprake bracht vond Pappalien dat we maar even moesten wachten. Tot de kinderen groter zijn. Tot de katten niet meer aan het meubilair zullen krabben. Tot in de pruimentijd, waarschijnlijk dus. Of tot pasen en pinksteren op een dag vallen.

Maar nu gaat het dus toch gebeuren. Ik heb al op internet gekeken, maar meubels koop je toch het beste in een echte winkel, waarbij je ook nog wat kan proef-zitten en voelen. Ik ben niet heel snel in het maken van keuzes, en we moeten het ook nog samen eens worden, dus er zullen wel wat bezoekjes aan de diverse woonmalls gemaakt worden voor er hier daadwerkelijk iets staat, maar ik heb er zin in.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...