zondag 24 november 2013

Kwijt

Laatst was ik Nappie kwijt. Hij kan vrij in en uitlopen, maar heeft zo toch wel zijn vaste gewoontes en toen ik hem al een paar uur niet gezien had begon ik me toch wat zorgen te maken. Heb hem geroepen, buiten gezocht, met kattenvoer gerammeld.... Niks. Tot ik opeens een briljant idee kreeg en terug naar die kast ging die ik niet zo vaak opendoe maar waar ik nou net die morgen iets had uitgehaald. En ja hoor. Mauw.

Ook kleuter bezorgt me regelmatig stress. Hij gaat nu regelmatig mee als het schoolvriendje van om de hoek hem komt vragen. Ze spelen samen, of met andere buurtkinderen, meestal bij het huis van dat vriendje voor, in de autovrije straat. Soms gaat één van mijn andere kinderen ook mee, maar hoe ik hen ook op het hart druk op hun kleine broer te letten, het zijn ook maar kinderen die graag zelf spelen en soms zijn ze hem gewoon vergeten.

Dus helemaal vertrouwen doe ik het niet. Zoals gisteren. Hij was op stap met oudere broer en het buurtjongetje. Al een hele tijd, en ik zag ze niet meer terug. Ik reed langs de straat waar ze altijd spelen en ook daar zag ik ze niet. Waarop ik de moeder van het vriendje snel even app en - phew- het antwoord krijg dat ze verstoppertje aan het spelen zijn, achterin de tuin. Ah. Oke. Gerustgesteld.

En denk je alles gehad te hebben, alle poezen en kinderen binnen, je viert je verjaardag en het is gezellig... gaat opeens de telefoon. Mijn moeder. Ze klinkt bezorgd. Mijn vader die een kwartiertje voor schemering bij ons is weggereden op zijn scootmobiel - hij wilde voor donker thuis zijn - is nog steeds niet thuisgekomen. Het is inmiddels helemaal donker en hij is al oud. Zij ook, maar ze springt toch op haar fiets om hem te gaan zoeken. Als ik de telefoon neerleg staan Pappalien en mijn broer ook hun jas al aan te trekken en een zoekactie wordt op touw gezet. Het duurt een tijd, oudste zoon ruikt onraad en begint ook al wat nerveus te worden merk ik.

En dan gaat de telefoon. Mijn vader. Hij zit al een tijdje thuis en is mijn moeder kwijt. Of die weer naar ons toe is misschien? Hij was wat later, ja, want hij wilde 'gewoon' nog even een stukje gaan rijden en zijn mobiele telefoon was leeg.

En zo kreeg de zoekactie weer een andere richting. Gelukkig is de wijk niet zo groot en zijn de twee zoekers, i.t.t. mijn ouders, wel eenvoudig mobiel te bereiken, dus was het ook dit keer weer snel opgelost.

Maar beste bloglezeres, u begrijpt dat een Mammalien een sterk hart moet hebben. Of een gesloten camerasysteem om de hele dag al haar dierbaren goed te kunnen volgen. Dat kan ook.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?