maandag 18 november 2013

It's alive!

Zie je het voor je? Dat je je na de harttransplantatie even helemaal goed voelt, maar een paar uur later ineens inzakt en niet meer bij te brengen bent. Tot de chirurg dan maar je oude, beetje versleten hart terug stopt en je langzaam weer tot leven komt....

Ik zag afgelopen zondag bij labyrint een bijzonder interessant verhaal over transplantaties, armen, organen... mocht je het gemist hebben, het is de moeite waard om even te kijken. Maar daar wilde ik het verder niet over hebben. Wel even een blogje om ten eerste Pappaliens naam even te zuiveren (het lag niet aan hem maar aan de batterij) en ten tweede u mede te delen dat ik me een beetje schaam hoe erg ik het ding gemist heb.

Als ik mocht kiezen tussen leven zonder handen of zonder gsm zou ik het wel weten, dat lijkt me duidelijk. Maar het viel me toch wel vies tegen hoe onthand ik was zónder mijn gsm. De afspraken in mijn agenda, de telefoonnummers... ouders van vriendjes die me whatsappen over waar mijn kinderen zich bevinden en wie waar wanneer opgehaald dan wel weggebracht moet worden... en ik kon natuurlijk zelf niemand bereiken omdat ik die nummers alleen maar in mijn gsm heb staan... dat idee.

En ik schijn de enige niet te zijn die in volledige symbiose met zo'n ding leeft. Werd ik in de jaren negentig nog voor "yup" uitgemaakt omdat ik een mobiele telefoon kocht, riep ik vijf jaar geleden nog dat ik zo'n smartphone echt helemaal niet nodig had... inmiddels is het dus zover. Ik kan niet meer zonder het ding. Snel maar even in de oplader.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...