zaterdag 30 november 2013

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

donderdag 28 november 2013

Er wordt gewerkt op school!

Hele boekwerken komen er mee naar huis. Zelfinzicht, lijkt het thema. Gelukkig was het multiple choice.


Onze vierjarige kalender-fetistjist wil  liever de gezondheidszorg in dan bij de brandweer of de politie. 
Lees ik. Prima keuze lijkt me.


Hier wordt het al wat dubieuzer. Fijn dat het logeren leuk was, maar volgens mij is hij nog
nooit een nachtje ergens anders geweest. En wij
ouders hebben hem in ieder geval nog nooit naar zwemles gebracht...
Bruin is wel een hele mooie kleur. Al vermoed ik dat het de dichtsbijzijnde niet bezette viltstift was...



Ja ja, ik moet de kapper een keer bellen. Maar wel prettig dat hij op de vraag 
"wat is het leukste op school" gewoon álles aankruist.


Op de rechterbladzijde, de rode kaft, mocht hij twee tekening maken. 
Eén over de leukste vakantie (tekst: "miniloco") en
één van zijn verjaardag. Ik lees iets van "word" (april?) en "ik ben 4"... Duidelijk.
Kan geen tekening tegenop.



Of toch... Hier de tekening "Sinterklaas bij ons thuis". Die roze linksonder met 
die flaporen zal ik wel zijn, gezien de kleur van de letters.  


zondag 24 november 2013

Kwijt

Laatst was ik Nappie kwijt. Hij kan vrij in en uitlopen, maar heeft zo toch wel zijn vaste gewoontes en toen ik hem al een paar uur niet gezien had begon ik me toch wat zorgen te maken. Heb hem geroepen, buiten gezocht, met kattenvoer gerammeld.... Niks. Tot ik opeens een briljant idee kreeg en terug naar die kast ging die ik niet zo vaak opendoe maar waar ik nou net die morgen iets had uitgehaald. En ja hoor. Mauw.

Ook kleuter bezorgt me regelmatig stress. Hij gaat nu regelmatig mee als het schoolvriendje van om de hoek hem komt vragen. Ze spelen samen, of met andere buurtkinderen, meestal bij het huis van dat vriendje voor, in de autovrije straat. Soms gaat één van mijn andere kinderen ook mee, maar hoe ik hen ook op het hart druk op hun kleine broer te letten, het zijn ook maar kinderen die graag zelf spelen en soms zijn ze hem gewoon vergeten.

Dus helemaal vertrouwen doe ik het niet. Zoals gisteren. Hij was op stap met oudere broer en het buurtjongetje. Al een hele tijd, en ik zag ze niet meer terug. Ik reed langs de straat waar ze altijd spelen en ook daar zag ik ze niet. Waarop ik de moeder van het vriendje snel even app en - phew- het antwoord krijg dat ze verstoppertje aan het spelen zijn, achterin de tuin. Ah. Oke. Gerustgesteld.

En denk je alles gehad te hebben, alle poezen en kinderen binnen, je viert je verjaardag en het is gezellig... gaat opeens de telefoon. Mijn moeder. Ze klinkt bezorgd. Mijn vader die een kwartiertje voor schemering bij ons is weggereden op zijn scootmobiel - hij wilde voor donker thuis zijn - is nog steeds niet thuisgekomen. Het is inmiddels helemaal donker en hij is al oud. Zij ook, maar ze springt toch op haar fiets om hem te gaan zoeken. Als ik de telefoon neerleg staan Pappalien en mijn broer ook hun jas al aan te trekken en een zoekactie wordt op touw gezet. Het duurt een tijd, oudste zoon ruikt onraad en begint ook al wat nerveus te worden merk ik.

En dan gaat de telefoon. Mijn vader. Hij zit al een tijdje thuis en is mijn moeder kwijt. Of die weer naar ons toe is misschien? Hij was wat later, ja, want hij wilde 'gewoon' nog even een stukje gaan rijden en zijn mobiele telefoon was leeg.

En zo kreeg de zoekactie weer een andere richting. Gelukkig is de wijk niet zo groot en zijn de twee zoekers, i.t.t. mijn ouders, wel eenvoudig mobiel te bereiken, dus was het ook dit keer weer snel opgelost.

Maar beste bloglezeres, u begrijpt dat een Mammalien een sterk hart moet hebben. Of een gesloten camerasysteem om de hele dag al haar dierbaren goed te kunnen volgen. Dat kan ook.

vrijdag 22 november 2013

Sint

Het blijft leuk, sinterklaastijd. Ook al zijn de oudste twee min of meer hardhandig van hun geloof geholpen, dat houdt ze niet tegen om volop van het feest te genieten. Het hebben van een kleine kleuterbroer heeft soms wat nadelen, maar is in deze tijd toch wel heel erg handig. Als je met je tien en een half jaar ongegeneerd mee wilt zwaaien bij de intocht van de goeie Sint bijvoorbeeld....

Onder aanvoering van oudste zitten ze elke avond scherp om zes uur klaar voor het Sinterklaasjournaal. Achteraf is hij nooit te beroerd om wat spelletjes met jongste op de site te doen. Er zijn al heel wat pakjes ingepakt. Dochter is meer van het schoenen zetten. Ze maakt niet alleen de mooiste tekeningen, ze onderhandelt vooral ook met mij wanneer de pieten langs mogen komen.

Kleuter moest er even inkomen, maar inmiddels is hij ook helemaal Sint-minded. Hij zingt de hele dag sinterklaasliedjes en vanmorgen vond ik hem slapend in zijn bedje met de pietenmuts strak over zijn oortjes getrokken. Zo enorm schattig! Maar omdat ik 's ochtends vroeg zelden een camera bij me heb moeten jullie het maar doen met een plaatje van de tekening die in dochters schoen zat gisteravond (die heb ik snel nog even gefotografeerd voordat het paard hem opgegeten heeft natuurlijk!)



maandag 18 november 2013

It's alive!

Zie je het voor je? Dat je je na de harttransplantatie even helemaal goed voelt, maar een paar uur later ineens inzakt en niet meer bij te brengen bent. Tot de chirurg dan maar je oude, beetje versleten hart terug stopt en je langzaam weer tot leven komt....

Ik zag afgelopen zondag bij labyrint een bijzonder interessant verhaal over transplantaties, armen, organen... mocht je het gemist hebben, het is de moeite waard om even te kijken. Maar daar wilde ik het verder niet over hebben. Wel even een blogje om ten eerste Pappaliens naam even te zuiveren (het lag niet aan hem maar aan de batterij) en ten tweede u mede te delen dat ik me een beetje schaam hoe erg ik het ding gemist heb.

Als ik mocht kiezen tussen leven zonder handen of zonder gsm zou ik het wel weten, dat lijkt me duidelijk. Maar het viel me toch wel vies tegen hoe onthand ik was zónder mijn gsm. De afspraken in mijn agenda, de telefoonnummers... ouders van vriendjes die me whatsappen over waar mijn kinderen zich bevinden en wie waar wanneer opgehaald dan wel weggebracht moet worden... en ik kon natuurlijk zelf niemand bereiken omdat ik die nummers alleen maar in mijn gsm heb staan... dat idee.

En ik schijn de enige niet te zijn die in volledige symbiose met zo'n ding leeft. Werd ik in de jaren negentig nog voor "yup" uitgemaakt omdat ik een mobiele telefoon kocht, riep ik vijf jaar geleden nog dat ik zo'n smartphone echt helemaal niet nodig had... inmiddels is het dus zover. Ik kan niet meer zonder het ding. Snel maar even in de oplader.

zondag 17 november 2013

De chirurg

Had Pappalien laatst mijn nieuwe autootje helemaal gestript om er het een en ander aan fijne opties in te bouwen, vandaag was mijn telefoon aan de beurt. Het ding had, nadat ie een keer met fietsmandje en al tegen de stoep was gekletterd- een flinke barst in zijn rug en bovendien was de batterij niet helemaal jofel meer.

Pappalien wist raad. Na wat onderdeeltjes te hebben besteld, het nodige gereedschap geleend en nog even snel een instructiefilmpje op youtube bekeken te hebben begon hij aan de operatie. Bril af, spot aan. Op het moment dat hij mijn geliefde aaifone had gereduceerd tot een leeg omhulsel ben ik maar even gevlucht.

En het duurde even, maar uiteindelijk kwamen de verlossende woorden. Operatie geslaagd, patiënt weer helemaal oke en gelukkig ook geen last van geheugenverlies... Hij doet het weer als een zonnetje.

Fijn, Pappalien! Nu eens kijken of hij net zo handig is in het schillen van de stoofpeertjes...


P.S. we zijn een paar uurtjes verder en er zijn toch wat complicaties opgetreden... de patient heeft een flinke terugval en moet alweer opgeladen... hoop dat hij er bovenop komt...


dinsdag 12 november 2013

Schone schijn

Dat je altijd een schone onderbroek aan moet doen, omdat je nooit weet wat er gebeuren kan... drukten ze je vroeger op het hart. Voor hetzelfde geld loop je onder de bus en lig je even later in het ziekenhuis en kijken de artsen tegen jouw vieze onderbroeken aan. De schande....

Ja, duh. Dacht ik altijd. Ten eerste is die kans niet erg groot. Ten tweede, nou én. Ik ben Hyacint Bouquet niet, ze denken ze maar wat ze willen. Ten derde, schóón zijn ze wel elke dag. Alleen zitten die katoentjes van de Hema nou eenmaal het lekkerst en ja, wassen doe ik vaak en lang en heet. Daar worden ze wel eens wat minder mooi van...

Dus lag ik een paar jaar terug op de operatietafel toch wat gegeneerd naar een oude uitgelubberde en verwassen onderbroek te kijken. De operatie was welliswaar gepland, ik had mijn teennagels leuk gelakt voor de gelegenheid, maar ik was me niet bewust van het feit dat niet álles uitging onder dat operatieshirt: die onderbroek werd pas op de operatietafel zelf uitgetrokken. Ik nam me toen voor mijn leven te beteren op keurig ondergoed gebied. Wat precies een dag is blijven hangen waarschijnlijk.

Gisteren had ik een afspraakje bij de fysiotherapeut. Pas op het moment dat ze me vroeg alle bovenkleding uit te trekken behalve mijn beha, realiseerde ik me dat ik A. vrij naïef ben dat ik niet gerekend had op een uitkleedpartijtje, B. dat ik vergeten was mijn okselhaar te scheren en C. dat mijn beha's in tegenstelling tot mijn onderbroeken gelukkig van wat betere en luxere kwaliteit zijn en er op het oog best mee door kunnen.

Wat ik even vergeten was is dat ik toch wel flink ben afgevallen. Ook die beha zit een stuk losser inmiddels. Als ik rechtop sta gaat dat met behulp van de zwaartekracht prima. Maar op mijn zij op de bank wil de inhoud van de beha er dus wel eens uitfloepen. Toen de fysiotherapeute een tijdje later klaar was mijn schouder te mobiliseren door er met haar hele lijf tegenaan te duwen en ik weer overeind mocht, zag ik dus opeens iets bungelen dat er eigenlijk ín hoorde in plaats van er naast. En dat vond ik best genant.

Volgende week doe ik maar mijn stevigste strakste sportbeha aan denk ik. En een extra laagje deodorant.

maandag 11 november 2013

Laatste rustplaats

Gisteren zag ik de laatste aflevering uit de serie Licht op het Noorden, dit keer over Denemarken. Interessante serie. Aardige mensen ook, die Denen, ik zou me er wel thuis voelen. Ik had ooit bijna een heuse Deen aan de haak geslagen, toen ik nog een frisse studente was. Hij was knap, slim, bescheiden en vol humor. Maar helaas zo'n 30 centimeter te klein en bovendien zag ik er nogal tegenop, zo'n buitenlandse liefde. Wat een gedoe. Maar dat terzijde.

In het programma ging het ook even over de filosoof Ki.erkegaard. Omdat hij inmiddels al weer een tijdje overleden was maakten ze opnames bij zijn graf. Hij lag op een mooi kerkhof, middenin een park. Mensen kwamen er naar de graven (zijn graf) kijken maar ook gewoon in het park wandelen en zelfs topless zonnen. Nou ben ik niet van het topless zonnen  (na die ene keer lang geleden dat het vel van mijn tienerborstjes helemaal rood en pijnlijk was) maar zo'n begraafplaats, dat lijkt me dus wel wat. Niks geen griezelige dooie bedoening ergens in een uithoek waar je alleen tegen heug en meug komt als er een familielid of bekende aan de beurt is. Gewoon middenin de stad, de doden tussen de levenden. Beetje wandelen, beetje naar de bomen kijken, op een bankje zitten. En uiteindelijk, als het jouw tijd is, aan de andere kant, onder een mooie steen, nog steeds tussen diezelfde bomen die af en toe in bloei staan en dan weer hun blaadjes laten vallen. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Een zender verderop zag ik een andere begraafplaats in het reisprogramma van b.nn, de minnares van Dali (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gala_Diakonoff) die in haar eigen kasteel in een crypte is bijgezet. Ook wel weer fijn om in je eigen huis te liggen, denk ik dan, maar dan moet je niet in het bezit zijn van een driehoogachter huurwoninkje....  Als je je laat cremeren heb je in ieder geval wat minder ruimte nodig, pas je opeens zomaar in een lelijke vaas op de schoorsteenmantel. Ik heb ook wel eens een prachtig kunstwerk in de tuin gezien waar een echtgenoot in verwerkt was, en je schijnt ook in een ketting of ring voor de nabestaande te passen. Geen idee of dat gezellig draagt, naar een feestje.

Ik weet het eigenlijk niet, waar en hoe ik wil, zover ben ik gelukkig nog niet. Toen we hier pas woonden reed ik vaak langs een mooie rustiek klein kerkhofje, onder de bomen, met uitzicht over grote velden vol leegte en mist. Waar ik waarschijnlijk toch geen kaartje voor had kunnen reserveren omdat ik me natuurlijk niet alleen daarvoor bij een kerk ga aansluiten, maar toch. Mocht er een plekje over zijn, dan vind ik dat vast wel leuk, tzt.

Maar de grote leegte was al een tijdje niet zo leeg meer, en nu wordt ook het kerkhofje ontruimd, omdat er weer wat nieuwe tweekappers en hockeyvelden bij moeten. De doden moeten opzouten om de levenden wat meer ruimte te geven. En dat snap ik dan ook wel weer. Maar ik wil geloof ik niet weten waar al die nieuwe vinexbewoners terecht zullen komen, mocht het hun tijd zijn om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Er was nog een plekje in de geluidswal naast de snelweg, vlak bij het ziekenhuis, waar ze zo gauw geen bouwmarkt of autoshowroom in konden krijgen, geloof ik.

Jullie al enig idee en/of voorkeur?

donderdag 7 november 2013

De mopperrobot

Niet alleen heb ik een hekel aan dweilen en stoffen, ook aan een vieze vloer en aan stof. Aan banken en stoelen opzij schuiven en onder de kasten kruipen. En aan werksters in mijn eigen huis: behalve dat ze duur zijn, gaan ze me op den duur ook steeds meer irriteren. (Wat waarschijnlijk meer aan mijn eigenwijze eenzelvige karakter ligt dan aan de werkster, maar dat maakt voor het verhaal even niet uit.)   Dus kocht ik laatst een heuse robomop. Zo'n groen ding, doekje eronder om stof op te vangen, balletje met chip erin dat zorgt dat ie de kamer rondrolt. Oók onder die kast.

Ik moet het toegeven, robots fascineren me. Tijdens mijn studie informatica, ergens eind vorige eeuw, heb ik natuurlijk ook wel iets van robotica meegekregen, maar dat was vooral behoorlijk ingewikkelde wiskundige theorie. En dit ding is vast in tegenstelling tot de RoboSapien die we ooit hadden, geen speelgoed maar een serieuze hulp in huis. Als ik ook maar een spriet gras in de tuin had was ik allang voor zo'n maai-robot gezwicht, zo gezellig als die over je gazon dwalen de hele dag...

Ook de kinderen waren gefascineerd. Dochter heeft kennelijk een stukje opvoeding gemist, want noch het werkwoord moppen noch de praktische uitvoering zijn haar bekend. "Een mopper-robot?!", riep ze dus uit toen ik vertelde wat er in de doos zat, "Wat doet die dan de hele dag?" Het antwoord gaf ze zelf en ze moest er erg om lachen. (Waarop broer hem kon inkoppen: "Dáár hebben we 's ochtends vroeg geen robot voor nodig, we halen gewoon mijn zusje uit bed!")

 "Kan nooit wat zijn, voor dat geld", mopperde Pappalien toen hij mijn nieuwe moppervriend deskundig in de oplader installeerde. Maar, zo redeneerde ik, mopperrobot zal allicht meer stof opnemen dan mopperPappa ooit gedaan heeft of zal doen. En voor die dertig euro heb ik dan toch weer even lol.

En toen begon het eerste rondje van onze moppervriend over de benedenverdieping. Als je niet veel verwacht (dat hij niet op de bank zuigt, het speelgoed opruimt of de aardappels afgiet) dan valt het heel erg mee. Na een half uurtje was hij bijna overal geweest. Onder bank, onder de kast, tussen de pootjes van de verwarming. En het doekje zat vol met stof van járen.  

Het enige nadeel: ook de katten zijn zeer gefascineerd door de mopperrobot. Ik ben benieuwd hoe lang ze hem laten leven.

dinsdag 5 november 2013

Scheel

Een kat, poes of kater, die moet lekker stevig zijn. Want dik is gezellig. Bovendien kan ik niet zo goed tegen de smekende blikken van mijn poezenvriendjes. Ik hoef maar een stap de keuken in te zetten of ze staan me naast hun lege bakjes hongerig aan te staren en koppen mijn benen omver. Dus dan geef ik maar weer wat brokjes bij. Of ik laat een stuk leverworst vallen. Voeden op verzoek, dat was een tijdlang bij baby's helemaal in.

Nu heeft de dierenarts echter besloten dat mijn vriendjes al na slechts één jaar onder mijn dak te hebben gewoond behoorlijk vet zijn. Nap, die is nog lekker actief op jacht buiten, maar Fien ligt de hele dag op haar dikke derriere - als ze niet wakker geschud wordt door het geluid van een openslaand keukenkastje tenminste - zodat ze op een wit behaarde matroesjka begint te lijken. Niet gezond, besloot de dierenarts en adviseerde mij om ze wat minder voer te gaan geven.

Tel bij dat advies nog het dure voer dat we moeten kopen in verband met het blaasgruis, en je snapt dat er in huize Mammalien een streng regime heerst tegenwoordig. Twee keer per dag een beetje afgepast eten. Met de nadruk op beetje. Fien ziet scheel van de honger, ze loopt de godganse dag achter mijn kont aan te mauwen. Ze kijkt elk hapje mager rookvlees dat ik op mijn eigen boterham plak uit mijn mond. Maar helaas.

En Fien. Weet je. Baasje moet ook weer wat strenger worden voor zichzelf. Want dat plakje magere rookvlees wordt veel te vaak opgevolgd door een flinke chocoladereep of een handje pepernoten (en nog een en nog een en .. ope s de zak is leeg..)

Ik ben vanmorgen begonnen met magere yoghurt met twee gram muesli er in, en vanavond mag ik vast nog wel een halve druif. Ik kijk inmiddels net zo scheel als poes. En als ze niet oppast vreet ik samen met haar broer haar bakje met anti-gruisbrokken leeg.

vrijdag 1 november 2013

Metamorfose

Eens in de zoveel tijd krijg ik er last van, van mijn uiterlijk. Dan moet er een metamorfose komen en krijg ik opeens het idee dat make-up eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee is.

Laatst was het weer zo ver. Ik kwam mezelf per ongeluk 's ochtends ergens onderweg tegen in een spiegel waarvan ik niet zo snel doorhad dat het een spiegel was. Meestal als ik met voorbedachte rade naar zo'n ding toeloop strijk ik eerst even wat rimpels glad, zet mijn vrolijkste glimlach op en duw mijn haar omhoog. Nu overviel ik mezelf nogal met mijn afgetrokken bekkie, slap haar en enorme wallen.

Dat haar, dus, denk ik dan. Moet daar geen ander kapsel in? Ik heb toch inmiddels de leeftijd dat ik een módel zou moeten hebben, in plaats van studentikoos halflang op één

lengte met af en toe een staartje of knotje? Daarbij is het steil en valt het slap langs mijn gezicht naar beneden in een soort nana-mouskouri-coupe. Is tegenwoordig weer heel modern, geloof ik, maar mij flatteert het niet zo. Wat meer volume is gewenst.

Dan moet er zeker wat kleur op het gezicht. Zonder dicht te plamuren, want a. dat is lelijk, en b. dat zit niet fijn. Een dot dagcreme trek ik ook maar af en toe, het voelt gewoon niet lekker. Heel soms smeer ik dan ook nog een lekker kleurtje op mijn ogen, maar dan zie ik er voor mijn gevoel eerder uit als pipo de clown dan als een vrolijke veertiger. Het enige dat me enigszins bevalt is het eyeliner lijntje, de mascara (het eerste half uur, daarna ben ik al snel een soort pandabeer) en de niet zo opvallend gekleurde lippenstift van dat anti-allergiemerk. Maar dat vergeet ik dan weer eigenlijk bijna altijd op te doen.

Ik ga maar eens op zoek naar een personal styler. Of beter nog, een kamermeisje die me 's ochtends klaarmaakt om naar buiten te gaan. En ja, dochter helpt me af en toe met make-up en kapsel. Maar dan durf ik helemaal niet meer naar buiten.