maandag 28 oktober 2013

Naar de dierenarts

"Brak de tent compleet af", las de dierenartsassistente aan de telefoon hardop voor uit het dossier van Nappie. Ah ja, die castratie. Daar had hij niet zo'n zin in de vorige keer. Dit keer zal het hem meevallen. Dat weet ik, maar hij nog niet. Hoe moeilijk zou hij het mij gaan maken om hem weer in dat reismandje te proppen waar vast nog een vleugje dierenarts-trauma in hangt?

Ik had een strak plan bedacht. De twee reismandjes stonden klaar, al een paar dagen. En elke dag deed ik er iets lekkers in. Helemaal achterin. De kattenhersentjes een beetje brainwashen, dacht ik zo. De herinnering aan nare dierenarts vervangen door de fijne ervaring van een smakelijk hapje. En op het moment-supreme, vijf minuten voor vertrek, zou ik dan het laatste hapje er in gooien, de katten zouden er in kruipen en ik zou dan twee deurtjes tegelijk dicht doen en op slot. Briljant, vond ik zelf.

Tot ik vanmorgen beneden kwam en zag dat ze het doosje met lekker snoepjes zélf al hadden opengemaakt en helemaal leeg gevreten. Met bolle buikjes lagen ze me loom aan te staren. ("Wat doet baasje gek?", gaapte de één naar de ander...)

Uiteindelijk ben ik toch met twee met kat gevulde reismanden op tijd bij de dierenarts beland. Waar ze lafjes gingen zitten mauwen en er natuurlijk niet meer úit wilden. Maar verder ging het allemaal prima. De inentingen en wormenpillen zitten er weer in. Ik ben streng toegesproken door de dierenarts dat ik ze niet moet voeden op verzoek maar netjes brokjes moet afpassen(*). Fientje heeft inderdaad een fikse buik, en daarbij beweegt ze lang niet zoveel als broer Nap, dus maar wat strenger zijn dan. Ik kreeg ook nog een do-it-yourself vang-de-urine-setje-op voor thuis - omdat Fien veel te vaak naar de bak gaat en dan vervolgens niets produceert. En toen mocht ik honderdenzoveel euro afrekenen terwijl de volgende patiënt, een gespierde bullenbakkenhond van gigantisch formaat, een poging deed zijn tengere bazinnetje om te trekken om de inhoud van mijn reismandjes - en daarna waarschijnlijk mij - op te kunnen lebberen.

Hmh. Het is niet mijn favoriete bezigheid, zo'n bezoekje. Hoop maar dat dat urinegedoe niet te veel oplevert en Fientje weer normaal gaat doen. Ik heb het wel weer even voor een jaar gehad met dat dierenartsen.


(*) Een hele nieuwe ervaring dus, op het consultatiebureau vond men altijd dat ik er juist méér eten in moest proppen...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?