woensdag 30 oktober 2013

Doe ik zo mijn best

Kleuter zit al een tijdje alleen met zijn ipad op de bank. Tijd om uitgelaten te worden! We besluiten dat het speeltuintje op de hoek leuk is, en dat we gelijk maar gaan vragen of die twee vijfjarigen die ook wel eens bij ons aan de deur bellen met ons mee willen. Kleuter belt aan en vraagt het beleefd. Hij roept "nee!" en knalt de deur dicht. Zij wil wel.

Het is heel gezellig, zo samen. En ik hoor nog eens wat. Dat jongste altijd zo grappig doet bijvoorbeeld. Een kleine demonstratie volgt. Zij vraagt hem iets te doen, en hij doet het. Of net even anders. Zij vraagt of hij haar nazegt en hij doet het bijna, maar maakt er dan toch een gek rijmpje van. Of hij, net als oudste destijds altijd deed, er ook bij omvalt en de vloer veegt met zijn shirt, dat weet ik niet. Maar het zit overduidelijk in de genen, dat clown uithangen. "Ik kan alleen maar gek doen!", hoorde ik hem op een bepaald moment zelfs zeggen. De meisjes in de klas vechten om een plaatsje naast hem in de kring.

Op de terugweg nog even langs onze tuin, waar ze ook lekker gespeeld hebben. Helaas werd het feest net even voor sluitingstijd beëindigd omdat ik de deur probeerde dicht te doen waar zij haar vingers net tussen had gestopt. Auuuuw! Ze hield zich stoer, maar ze had een flinke deuk en na even wat koelen onder de kraan wilde ze toch liever naar haar moeder (en ik eigenlijk ook naar de mijne, gelukkig was koelbloedige pappalien ook thuis...)

Ik heb haar snel weggebracht naar haar huis. Niet alleen bijzonder genant om een kind terug te brengen met het verhaal dat je haar vinger hebt geplet, maar ook niet zo handig bij zoons eerste redelijk geslaagde speeldate. En ik deed nog zo mijn best om het gezellig voor ze te maken.

Volgende keer ga ik zelf denk ik maar ergens spelen en laat het verantwoordelijke werk aan wat slimmere mama's en papa's over.

dinsdag 29 oktober 2013

De uitslag

Een uurtje nadat ik braaf een flesje poezenpis had ingeleverd bij de dierenarts kwam er een telefoontje. Overduidelijk niet goed, die urine. Blaasgruis en een veel te hoge zuurgraad.

Hoe en waarom, tja. Stress, misschien? Hoewel haar tante (jaja, ze heeft geen stamboom maar we kennen de hele familie - van moeders kant dan..) het ook had. Gelukkig was het de poes en niet kater, die kunnen daar nog slechter tegen met hun smalle pisbuisjes. Nu hebben we een pijnstiller en voor minimaal zes weken en met grote kans op de rest van haar leven toch wel aan de dure dieetvoeding. En controles bij de dierenarts natuurlijk. Bah.

maandag 28 oktober 2013

Naar de dierenarts

"Brak de tent compleet af", las de dierenartsassistente aan de telefoon hardop voor uit het dossier van Nappie. Ah ja, die castratie. Daar had hij niet zo'n zin in de vorige keer. Dit keer zal het hem meevallen. Dat weet ik, maar hij nog niet. Hoe moeilijk zou hij het mij gaan maken om hem weer in dat reismandje te proppen waar vast nog een vleugje dierenarts-trauma in hangt?

Ik had een strak plan bedacht. De twee reismandjes stonden klaar, al een paar dagen. En elke dag deed ik er iets lekkers in. Helemaal achterin. De kattenhersentjes een beetje brainwashen, dacht ik zo. De herinnering aan nare dierenarts vervangen door de fijne ervaring van een smakelijk hapje. En op het moment-supreme, vijf minuten voor vertrek, zou ik dan het laatste hapje er in gooien, de katten zouden er in kruipen en ik zou dan twee deurtjes tegelijk dicht doen en op slot. Briljant, vond ik zelf.

Tot ik vanmorgen beneden kwam en zag dat ze het doosje met lekker snoepjes zélf al hadden opengemaakt en helemaal leeg gevreten. Met bolle buikjes lagen ze me loom aan te staren. ("Wat doet baasje gek?", gaapte de één naar de ander...)

Uiteindelijk ben ik toch met twee met kat gevulde reismanden op tijd bij de dierenarts beland. Waar ze lafjes gingen zitten mauwen en er natuurlijk niet meer úit wilden. Maar verder ging het allemaal prima. De inentingen en wormenpillen zitten er weer in. Ik ben streng toegesproken door de dierenarts dat ik ze niet moet voeden op verzoek maar netjes brokjes moet afpassen(*). Fientje heeft inderdaad een fikse buik, en daarbij beweegt ze lang niet zoveel als broer Nap, dus maar wat strenger zijn dan. Ik kreeg ook nog een do-it-yourself vang-de-urine-setje-op voor thuis - omdat Fien veel te vaak naar de bak gaat en dan vervolgens niets produceert. En toen mocht ik honderdenzoveel euro afrekenen terwijl de volgende patiënt, een gespierde bullenbakkenhond van gigantisch formaat, een poging deed zijn tengere bazinnetje om te trekken om de inhoud van mijn reismandjes - en daarna waarschijnlijk mij - op te kunnen lebberen.

Hmh. Het is niet mijn favoriete bezigheid, zo'n bezoekje. Hoop maar dat dat urinegedoe niet te veel oplevert en Fientje weer normaal gaat doen. Ik heb het wel weer even voor een jaar gehad met dat dierenartsen.


(*) Een hele nieuwe ervaring dus, op het consultatiebureau vond men altijd dat ik er juist méér eten in moest proppen...

zaterdag 26 oktober 2013

Hij wil zo graag

Sesenta-cuatro, sesenta-cinco... hoor ik opeens uit de hoek komen waar kleuter het laatst gesignaleerd is. Nou is mijn Spaans niet zo best, maar enigszins verstaan kan ik dit nog wel. Hij gaat door tot in de sesenta's en de setenta's. Op verzoek doet hij 's avonds onder het eten voor papa nog even van uno helemaal tot cien. We wisten niet dat hij het kon of dat hij er mee bezig was. Lang leve het internet en de iP.ad. Kleuter heeft zijn herfstvakantie weer goed besteed, begrijp ik.

Hij heeft het de eerste twee jaar van zijn leven redelijk goed weten te verstoppen, ik dacht eigenlijk altijd dat hij net even wat minder snel was dan zijn slimme broer en slimme zus. En toen begon hij met vormen en kleuren en puzzels. Tellen, letters en als vanzelfsprekend door met serieus lezen en rekenen. En hij blijft ons keer op keer verbazen. Zo frustreert hij dochter als wij haar de tafels overhoren. (Ze is slim en kan rekenen, maar tafels stampen is geen geliefde bezigheid.) Nog voor zij heeft nagedacht over hoeveel acht maal acht ook alweer was roept hij direct "vierenzestig". Waar de oudste twee zuchten en steunen over dat saaie stampwerk zie je zijn oogjes glimmen als hij weer een nieuwe tafel leren kan. En een kleine overhoring van oudste zoons Engelse woorden leverde ook al heel veel goede antwoorden op van de jongste.

Hij wil het ook echt zo graag. Niks met autootjes spelen, dino's of voetbal. Na een gezellig dagje bij oma (de speeltuin en de bakker en spelletjes vindt hij dan wel weer leuk gelukkig...) zit hij naast me op de bank, pakt mijn i.pad en gaat op zoek naar yo.utube filmpjes. "Mama, ik wil dat ook.", wijzend op een filmpje waarin Amerikaanse schoolkindjes papiertjes met woordjes uit een doosje pakken. "En ik wil ook sommen maken".

Ik zal het na de vakantie nog eens voorzichtig bij de juf aankaarten, maar die heeft al gezegd dat hoewel ze hem wel nu op de een of andere manier al "extra uitdaging" bieden, ze geen stof uit groep 3 kan gaan geven (daarbij moet hij eerst leren om samen te werken en zijn eigen schoenen aan te trekken). Dus denk ik dat ik het maar aan Sinterklaas overlaat. Een sommenboekje, in plaats van een nieuwe rode brandweerauto. Past vast ook beter door de schoorsteen.

vrijdag 25 oktober 2013

Onverwachte vrijheid

Ze zijn zo lief, mijn kindjes en mijn man. Maar ook wel eens wat handenbinderig. Dus bedenk ik in zo'n vakantieweek de hele tijd hoe fijn het zou zijn als ze eens even niet aan mijn rokken hingen zodat ik dit of dat zou kunnen gaan doen, al die dingen die nu liggen te wachten tot ze weer allemaal fijn naar school en op hun werk zijn.

Ik verzin allerlei sluwe listen om even een uurtje voor mezelf te hebben. Meestal mislukt dat. Maar vanmiddag, nu, is het moment opeens daar: ik ben helemaal alleen thuis!

En nu weet ik eigenlijk niet wat ik met die plotselinge vrijheid moet doen... Ik kan niet kiezen of ik ga werken of luieren, of ik de badkamer een grote beurt zal gaan geven of toch even die belastingklus zal doen.

Ik heb al wel inmiddels zo'n honderd keer whatsapp gecheckt, of de kuikentjes misschien alarm hebben geslagen en per direct naar mama terug willen. Maar nee. Voorlopig is het heel stil.

dinsdag 22 oktober 2013

Herfstvakantie

Tja, herftsvakantie. Wat doe je dan zoal? Nou, zondag had Mammalien een dagje vrij en ging met een vriendin naar de sauna. Einde van de middag kwam ik rozig en zeer schoon weer thuis en was ik niet gemist. Pappalien bleek uitstekend in staat voor zijn kinders te zorgen. Hij heeft ze door een herfstig bos gesleurd waar ze ook nog ezeltjes, een speeltuin en pannenkoeken hadden (wie hier wel eens in de buurt is geweest, drie maal raden...) 's Middags kwamen er de nodige vriendjes en vriendinnetjes langs, dus ze hadden een gezellige dag.

Gisteren kwam er een vriendinnetje van dochter logeren. We hebben koekjes gebakken, buiten gespeeld, de  nodige uurtjes op de aaipets en -pots gehad, de trampoline. Zelfs jongste heeft de smaak te pakken en gaat - onder begeleiding van broer en/of zus - nu regelmatig "spelen" met met het ventje dat hier steeds aan de deur kwam leuren. We gaan nog een keer naar het zwembad en ik ben nog aan het broeden op een plan om ze een of ander kindvriendelijk museum in te lokken of een andere buitenshuizige activiteit te gaan doen.

Morgen zoek ik nog een leuke activiteit voor mij en jongste samen, als de oudste met papa l.egow.orld onveilig gaan maken.



Lekker springen.


Een geletterde krokie. "Het zal toch niet besmettelijk zijn," vroeg oudste zich bezorgd af. 


Glacee koeken zelf gebakken. Erg lekker!

zaterdag 19 oktober 2013

Autoperikelen

Als een soort gemotoriseerde Grietje van Hans laat ik al een tijdje overal in de wijk een spoor van wieldoppen in plaats van broodkruimeltjes na. En als ik weer naar huis rijd kom ik er meestal wel weer een paar tegen. Niet allemaal, zodat de megaverpakking wieldoppen die manlief voor me heeft aangeschaft om de lege plekken steeds weer op te vullen nu bijna op is. Tijd voor stalen velgen, vond man, die toch weer iets anders naar auto's kijkt dan ik.

Bovendien schijnt het profiel van mijn bandjes niet meer helemaal te voldoen aan de eisen, dus heeft man ook maar direct actie ondernomen en nieuwe bandjes en nieuwe velgen besteld. Ik hoef maar de helft te betalen. Een half rib uit mijn lijf dus. Maar dan rijd ik er wel weer netjes en veilig bij.

Ik hoop maar dat ik de weg naar huis terug kan vinden, zonder dat spoor.

vrijdag 18 oktober 2013

Dochter

Ik had er graag een leuk filmpje bij gedaan, maar dat wat ik net heb overgezet vanaf mijn telefoon is niet echt voor publicatie geschikt. En dat lag niet aan dochter maar meer aan mijn mobiele telefoon en de persoon (wie, ik?) die daarmee een filmpje heeft proberen te maken.

Het was het einde van de kinderboekenweek, en dan moet er natuurlijk iets worden gepresenteerd in de klas. Een klas vol ouders en kinderen, en een paar kinderen moeten dan iets laten zien of horen. Dochter deed zowel met het (hét) dansje mee als met de verhalenwedstrijd. Ze had zelf een mooi verhaal geschreven, uitgetypt en las het voor in de klas.

Wow. Wat een kind. Dat schrijven, dat deed ik ook zeker wel, maar uit eigen beweging voor in de klas gaan staan en iets voorlezen aan een groot publiek? Pappalien en ik deden vroeger allebei ons best onder spreekbeurten uit te komen, en ik heb het mezelf onzichtbaar maken in de klas in al die jaren op school tot kunst weten te verheffen.

Maar de juf kijkt er niet van op. Dochter, dat is een kind dat je graag in de klas wilt hebben. Ze is zeker niet brutaal maar ook niet echt verlegen. Ze is heel betrokken, doet altijd mee, steekt regelmatig haar vinger op en heeft dan vaak goede ideeën, ook voor de rest van de groep. En ze probeert overal een positieve draai aan te geven. (Vooral dat laatste, papalien en ik moesten even controleren of het echt over hetzelfde kind ging dat wij 's avonds in bed proberen te stoppen en er 's ochtends weer uit moeten rammen...  hihi.. maar dat bleek van wel. Sorry meisje, flauw grapje. Als je zo je best doet mag je daar best moe van worden na een lange dag...) 

Eigenlijk ben ik gewoon heel erg trots op mijn meisje.




woensdag 16 oktober 2013

Over kleding en het kleuterbrein en een heuse give-away

Voor jongste zoon heb ik een tijdje terug een shirt gekocht bij de Henn.es. Niet duur, wel leuk. Vond ik. Hij vond hem vooral éng. Dat er op zijn dekbedovertrek ook monsters staan en dat hij laatst geen enkel probleem had met het uitkiezen van nieuwe schoenen betekent blijkbaar niet dat ik hem een nieuw monstershirt door zijn strotje kan duwen.

Na veel gedoe heb ik het opgegeven. Dus vandaag een serieuze give-away. Wie wil dit mooie shirt, maatje 104? Niet gedragen, niet eens gepast. En neem van mij aan, die monstertjes doen echt niets....  Liefhebbers reageren hieronder graag.


Daarna heb ik dus maar een ander nieuw wintershirt voor hem uitgezocht. Een lekker dikke polo van Z.8, donkerblauw met geprinte bretels en letters. Vooral dat laatste moet aanspreken, dacht ik. Maar ook deze was éng en kon ongepast weer retour.

Daarentegen vroeg hij vanmorgen zelf opeens om zijn winterjas. Die hele nieuwe die nog lag te wachten in de kast. Die wilde hij graag aan. En hij liep er zeer gelukkig mee naar school. In het blaadje van H.ennes heeft hij en-passant ook nog een shirt met groene streepjes aangewezen dat hij wél wil hebben.

De wegen van mijn zoon zijn soms ondoorgrondelijk. 

maandag 14 oktober 2013

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

zaterdag 12 oktober 2013

Herfst

Vrijdagochtend. Als ik opsta is het pikkedonker. Aankleden, eten maken, alles moet bij kunstlicht. Pas om acht uur schuif ik de luxaflex wat omhoog, in de hoop dat er wat meer licht van buiten komt. Om negen uur is het nog steeds donker in huis, en kil. Ik begrijp waarom de kinderen niet uit bed willen komen, niet willen aankleden en al helemaal niet naar school willen. Maar stiekem ben ik toch blij dat ze zo gaan, want mijn hoofd voelt zwaar en mijn holtes zitten dicht.

Rond tien uur besluit ik boodschappen te gaan doen, met de auto. En ik ben duidelijk niet de enige met dat plan. Op een regenachtige vrijdagochtend parkeren bij de super in het winkelcentrumpje hier, dat is vragen om problemen. Na samen met nog een tiental andere chagrijnige bestuurders tevergeefs een paar rondjes in de parkeergarage gereden te hebben geef ik het op en rijd door naar een andere supermarkt waar het hopelijk rustiger is.

Even later ben ik weer thuis. De neusspray was uitverkocht, maar een pak punselies biedt troost. Ik zet de verwarming op 23 en duik samen met mijn boek onder een dekentje op de bank. De regen ratelt nog steeds tegen het raam, maar het maakt me even niet meer uit.

vrijdag 11 oktober 2013

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

donderdag 10 oktober 2013

Het lag dus niet aan mij

Pappalien ging dochter uit school halen. Niet alleen dochter maar ook een vriendinnetje, zo bleek. Prima, altijd leuk. Tot ik zag wie het was. O. Zij. Daar heb ik al eens een blogje over geschreven. En dat was niet positief.

Na de boterham ("Ik wil niet", riep het kind. "Maar dan krijg je ook geen snoep zo", waarschuwde ik vast, wijs geworden na de vorige ervaring. "Dan wil ik wel. Met pindakaas en hagelslag. Een wit bolletje.")... Na de boterham dus, moest ik even weg. Pappalien paste op. En het eerste dat hij verzuchtte toen ik na een uurtje weer terugkwam was : "Wat een k-kind. Die komt er nooit meer in."

Waarop hij me precies vertelde wat mij de vorige keer ook al zo dwars zat. Ze luistert niet, niet naar ons en niet naar dochter, doet alleen waar ze zin in heeft. Overal door het huis rennen, met andermans (in dit geval kleuters) speelgoed gooien, onaardig praten over andere kinderen, geen overleg, vals spelen bij spelletjes...

Zo fijn dat ik niet die lastige zeikmoeder ben maar dat Pappalien, die toch niet de moeilijkste is, precies dezelfde ervaringen had. Nog anderhalf uur, dan wordt ze hopelijk opgehaald. En dan komt ze er de eerstkomende honderd jaar niet meer in.

woensdag 9 oktober 2013

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

dinsdag 8 oktober 2013

Luik

's Nachts uit je bed gemiauwd te worden door poes omdat poezenbroer voor de buitendeur staat en naar binnen wil - dat is één keer grappig maar daarna best wel irritant. En omdat ik het ook zielig vind als ze door honger, kou of behoefte aan knuffels gedreven naar binnen willen maar er niemand thuis is, hebben we maar een kattenluik aangeschaft. Niet zomaar één. Een zeer intelligent luik, dat onze katten herkent uit duizenden en alleen die van ons binnenlaat. Want mee-eters en ongenode gasten die het toilet komen bevuilen, daar zijn we hier niet zo van gediend in huize Mammalien.

De katten vonden het uitermate boeiend, dat gezaag in de deur. Maar echt snappen deden ze het niet. Ze bleven stug volhouden in het zeer hulpeloos bij de deur staan kijken tot een van de baasjes de deur open zou doen. Zoals dat het afgelopen half jaar steeds ging. Helaas.

Wel heb ik, zeer behulpzaam, poes met haar koppie tegen het luik aan gedrukt om te laten zien dat dat de nieuwe uitgang was. Poes vond het maar eng en rende weg. Na wat gehannes met snoepjes, boterhamworst en een poging van oudste zoon om zelf door het luikje te kruipen was mijn geduld op en heb ik ze één voor één door het luikje gewrongen. En toen waren ze buiten. Om na een tijdje weer héél vragend voor de deur naar me te gaan zitten staren. "Baasje? Openmaken? Huh?"

We zijn er maar druk mee geweest, het halve weekend. Maar uiteindelijk is het kwartje toch gevallen en lopen ze nu zomaar vanzelf in en uit. En soms, zoals gisteren, probeert kat 1 naar binnen te komen terwijl kat 2 naar buiten komt. Wat ook niet echt handig is. Maar ook dat krijgen ze nog wel een keer door.

zondag 6 oktober 2013

Sociaal doen nieuwe stijl

Sociaal doen dus, zie ook vorige blog. Mijn ouders zijn al veel meer gewend dan mijn kleuter. Samen hebben ze al meer dan 160 jaar ervaring met de gewone ouderwetse manier, face to face, en in de speeltuin hebben ze zelden nog ruzie of moeite om vriendjes te maken. Aan de andere kant, ze zijn ook wat minder mobiel aan het worden, en hun vriendjes en familieleden ook al. Dus dat vraagt bijna om gezellig doen via internet.

Mijn vader wilde graag een computer die hij vanuit zijn luie stoel kan bedienen i.p.v. zo'n gevaarte op een bureau. Hij speelt soms wat spelletjes en stuurt zo nu en dan een mail. Mijn moeder vindt het zeer irritant dat zij niet meer alle nieuwtjes als eerste hoort en doorvertelt, want dat is tegenwoordig de taak van "dát feesboek". Dus dat is stom. Maar - if you can't beat them, join them - ze wil het ook wel eens proberen, dat feesboek, of dat wat voor haar is. En skypen wil ze trouwens ook wel leren, want er zit ook nog familie in Duitsland, en die ziet natuurlijk ook niet vaak meer.

Dus gaven ze ons opdracht een aaipat (met camera) te kopen, en een snelle wifi. Wij hebben het ding net ingericht en afgeleverd, en dan is het nu voor opa en oma vooral een kwestie van heel veel oefenen met al die nieuwe technische snufjes.

En dáár is kleuter dan weer een kei in. Ik weet niet hoe het met zijn didactische vaardigheden zit, maar ik heb ineens een geweldige manier voor ons bedacht om de herfstvakantie door te komen!

donderdag 3 oktober 2013

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

woensdag 2 oktober 2013

Schoolreisje

Een schoolreisje. De groep van dochter, groep 5, nog een groep 5 en twee groepen 6. De reis ging naar het Ar.cheon, dat ik zo leuk vond in de zomervakantie, dus ik bood mij spontaan aan als vrijwilliger. Ik ben niet zo goed in ehbo en boefjes aan hun oren trekken, maar foto's maken, veters strikken en hier en daar een schouderklopje kan ik prima. Bovendien mochten de kinderen zelfstandig het park door.

Was het 's ochtends nog wat fris, al gauw zaten wij met twee moeders en twee juffen in het zonnetje op een bankje te wachten bij de tassen tot er kinderen zouden opdagen met bloederige wonden of uit de hand gelopen ruzies. Met de nadruk op in het zonnetje. Jasjes uit, kopje thee er bij. Het ontbrak er nog aan dat er iemand een fles rode wijn kwam uitschenken.

Daarnaast liepen we af en toe een rondje, toonden wat interesse, maakten veel foto's en hebben vooral vaak geteld of iedereen er nog was. Ik heb aan het einde van de dag nog een verloren schaap uit een prehistorische hut weten te bevrijden - het wichtje had geen horloge en ook de weg terug naar de verzamelplek wist ze niet meer. Hulde voor Mammalien. Maar dat was wel zo'n beetje het spannendste. De kinderen hadden het allemaal prima naar hun zin en er gebeurde vrijwel niets wat niet hoorde. 

De juffen verzuchtten in de bus op weg naar huis dat ze nog nooit zo'n relaxed schoolreisje hadden gehad.