vrijdag 27 september 2013

Het zal wel aan mij liggen

"Ga eens naar De Hoorzaak", adviseerde ik haar een tijdje terug. "Wat zeg je?" Juist. "DE HOORZAAK, zit vlakbij, en daar kunnen ze je prima adviseren over een hoortoestel".

Maar behalve doof is ze ook wat oostindisch doof en een beetje een twijfelaar, dus er gebeurde natuurlijk niets. Tot vandaag.  Ze vertelt me enthousiast dat ze maar eens naar De Ho.orzaak gaat. Zit vlakbij en daar adviseren ze je prima. Dat wist ze helemaal niet, maar dat vertelde mijn broer haar gisteren namelijk. En blijkbaar komt hij duidelijker over dan ik.

Zal hem ook eens vragen of hij mijn kinderen wil vertellen dat ze hun huiswerk moeten maken en mijn man dat de schuur wel eens opgeruimd mag worden. En waar je kan leren om zo te praten dat ze ook daadwerkelijk iets van je aannemen.

dinsdag 24 september 2013

Mooi

Een van de mooie kanten van de herfst, die prachtige spinnenwebben 's ochtends als je naar buiten gaat. (Er met je hoofd of arm tegenaan stoten is minder lekker, maar vandaag waren ze goed zichtbaar gelukkig).



Mijn dag begon goed dus. Jongste vertelde spontaan tegen papa dat hij het altijd zo leuk vindt als broer en zus op school zitten en papa op zijn werk. "Want dan zijn mama en ik alleen samen!" En dan gaan we blijkbaar altijd leuke dingen doen... volgens hem. Meevaller!

Maar nu zitten ze alle drie op school en moet mama zelf zo ook opdraven: ik mag meedoen met de atletiekdag van (onder meer) groep 5! Mijn afkeer van atletiek en sportdagen is zoveel jaar na mijn eigen schoolcarriere wel enigszins gesleten. Bovendien hoef ik nu alleen maar aan te moedigen, uit te leggen en te meten hoe ver dan wel hoog ze gesprongen hebben. Op het fietsen heen en terug na is dat waarschijnlijk de zwaarste fysieke inspanning van mijn atletiekmiddag...

Kan iemand nog even een zonnetje regelen?

maandag 23 september 2013

Niet kapot

In de maandagochtendstress met een kind dat niet uit bed willend komen, een die niet wil aankleden, niet wil plassen en niet op de fiets wil zegt nummer drie, als we dan toch allemaal min of meer klaar voor school op de fiets zitten: "Mama, het lijkt wel of wij je kapot gemaakt hebben". Waarom durft hij bijna niet te zeggen. "Omdat je het niet zo leuk meer lijkt te vinden om dingen voor ons te doen. Daarom denk ik dat wij jou stuk gemaakt hebben."

Mijn hart breekt. Ik ben niet kapot, en al helemaal is dat niet de schuld van mijn hartjes. Een beetje moe en ongeduldig soms denk ik. Misschien moet ik inderdaad wat minder hooi op mijn vork nemen, eens wat bijtanken zónder kinderen, iemand anders eens de de maakjehuiswerk en ruimjespullenop commando's laten geven op zijn tijd. Want er iets niets liever dat ik doe dan er voor hen zijn. En dat moeten ze merken ook.

zaterdag 21 september 2013

Ik vind het maar vreemd

Kleuter en ik zijn de hele middag al op pad. Hij fietst van speeltuin naar speeltuin, ik wandel er achter aan en we kletsen heel wat af onderweg. Af en toe vindt hij een speelkameraadje (m/v), maar zo niet dan is de eer aan mij om hem te mogen duwen op de schommel en zijn verhalen aan te horen.

De laatste speeltuin is leeg, maar daar komen opeens een paar grotere kinderen aan met daarachter een ventje van een jaar of twee in een hele dikke winterjas. "Hoe heet jij?", vraagt mijn kleuter aan het ukkie dat naar ons toegehobbeld komt. Het kind kijkt hem met grote ogen aan en weet geen antwoord. Ik leg de mijne uit dat het ventje het niet onaardig bedoelt maar hoogstwaarschijnlijk gewoon nog niet zo heel goed praten kan. "O, jij bent een báby!", is de conclusie van zoon. "Kom maar mee, báby, dan laat ik je wel zien hoe je van de glijbaan moet glijden!"

Het kind is te klein om dat báby als een belediging op te vatten, en de trap naar de glijbaan lukt hem ook al niet. Wel is hij hevig geinteresseerd in het fietsje dat mijn zoon mee heeft, daar staat een plaatje van een auto op.

Als even later het groepje zevenjarigen waarvan ik dácht dat ze Uk op sleeptouw hadden ervandoor gaat blijkt Uk niet bij ze te horen. Hij is van die vissers, dáár.

Waar? Dáár blijkt een heel eind weg. De vissers kijken niet op of om, en het kost me heel wat overredingskracht om Uk duidelijk te maken dat hij niet met ons mee naar huis kan. Hij vindt kleuters fiets echt heel mooi, die andere jongens zijn weg en alleen is ook maar alleen, moet hij gedacht hebben. Ik denk daar echter heel anders over. Zodra we bij de weg zijn waar wij oversteken pak ik hem dus maar bij zijn schoudertje en zeg op mijn beste peuterspeelzaaltoon: "Waarrr is mama? Ga maar naar mama!" Het kwartje schijnt toch te vallen. Hij sukkelt weer terug, op weg naar de grote waterplas (..) waar zijn ouders zitten. Tot hij onderweg de speeltuin weer tegenkomt en daar toch maar blijft hangen in zijn eentje. Zijn ouders kijken nog steeds niet op of om.

Ik mag dan in de ogen van sommige mensen wat overbezorgd zijn, maar je dreumes zomaar alleen zijn gang laten gaan terwijl je zelf godbetert zit te vissen? Niet alleen zeer ongezellig voor het kind in kwestie, maar ik kan wel aardig wat ongelukken en ongelukjes verzinnen die zomaar kunnen gebeuren. Zelfs al is het de gehoorzaamste, meest initiatiefloze peuter van de wereld.

"Het zal wel geen duur kind geweest zijn", was de droge conclusie van Pappalien toen ik, eenmaal thuis, hem dit verhaal op zeer verontwaardigde toon vertelde. Ik ben inderdaad bang dat ze hun hengels beter in het oog houden.

donderdag 19 september 2013

Jongste en de lijntjes

Jongste is een kind dat net als oudste wel weer wat extra aandacht behoeft, in gesprekken tussen juf en ouder. Maar dan wel zo'n kind dat niet heel stil net gaat zitten doen alsof dat niet zo is, zodat ouder daar na een tijdje zelf mee naar de juf moet. Nee, jongste die maakt het juf direct op dag een duidelijk at er met jongste niet te spotten valt. Hij is wie hij is en dat mag iedereen weten. Hij kan heel veel en dat laat hij horen, en als hij het niet wil of niet kan dan is houdt hij ook geen blad voor zijn mond, ahum.

We moeten eens praten! riepen beide juffen al na een week. En op de algemen infoavond werd mijn zoon al aangehaald als voorbeeld (gelukkig alleen zijn positieve kanten) van een kind waarbij het wel heel fijn is als de juffen niet een standaard programma hebben maar "handelingsge.richt" kunnen werken en de stof en benadering kunnen aanpassen aan het kind in kwestie. Hmh. Ten eerste heel genant voor een moeder die zich ala oudste lekker onzichtbaar zat te maken en nu vollop door de rest van de groep werd aangestaard.
Ten tweede klinkt het leuk, maar door ervaring scpetischer geworden moet ik eerst nog even zien wat dat in de praktijk anno 2013 betekent....

dinsdag 17 september 2013

Niet wéér he.

Hier in huis wonen verschillende aaiphones en aaipets. Lieve apparaten die hard werken en dus ook veel moeten eten. En dat is nou net het probleem. Ze eten stroom, via een oplader. En op de een of andere manier zijn die opladers nou net niet van die beste apparaten...  Ja, die ene, die in in het vakantiehuisje heb laten liggen vorig jaar, die deed het prima. En die paar die het wel deden maar niet tegen het enthousiasme van oudste zoon bestand waren en spontaan uit elkaar vielen... De andere driehonderd die we inmiddels gekocht hebben waren vanaf begin af aan niet goed.

Wat is dat balen zeg. Koop je voor 20, 25 euro een oplader mét snoertje, je vraagt nog speciaal na of dit echt een goeie is voor dat en dat type. Je wordt helemaal gerustgesteld door de griezelige telefoonaccessoireverkopert (ik generaliseer niet natuurlijk, maar wat zijn dat altijd enge ventjes!)  En eenmaal thuis blijkt het ding niet in het stopcontact te blijven zitten, het snoertje te ontbreken of gewoon niet op te willen laden.

Potver. Dus na mijn zoveelste foute aankoop gisteren (na een hele nacht stopcontact slechts 1 procent opgeladen!) ga ik straks even terug naar de winkel. Ik heb onlangs de tips gekregen dat ik mijn emoties eens zou moeten uitspreken, dat ik daar soms best eens wat meer mee zou kunnen doen. Ha.

Als ik jullie was zou ik vast een kaarsje gaan branden voor die telefoonaccessoiresverkoopcreep die mij zo tegen gaat komen.

zaterdag 14 september 2013

D i s c o z w e m m e n

Gisteravond hadden we een kinderfeestje. Met acht meisjes en één grote broer. (Kleine broer vond het maar niks, dat hij niet mee mocht, maar dan moet hij toch eerst een stuk of drie zwemdiploma's halen en wat meer toegevoegde waarde hebben dan blok-aan-het-been zijn. Dat grote broer - hoeder, animator, gast - mee was vonden niet alleen de meisjes leuk maar ook wij ouders.... ) 

Het begon om half zes, met het uitpakken van de cadeautjes. En alleen dát al gaat heel anders dan bij een jongensfeestje. Zo worden de cadeaus uitgebreid (positief) becommentarieerd, er wordt bedankt en geknuffeld, het duurt een eeuwigheid maar het is allemaal zeer lief en gezellig.

Ook in de auto, was het allemaal heel interessant om aan te horen, die gesprekken op de achterbank.  Ik ben inmiddels he-le-maal op de hoogte van alles wat de dames zoal voelen, denken en meemaken in hun leventje. Welke problemen ze ondervinden ("ik ben gewoon heeeel gevoelig en daarom ga ik nu elke week tekenen bij juf Silke in het huis op nummer 94!") hoe de konijnen van de zusjes van de jongetjes waar ze verliefd op zijn heten en wat hun moeders voor de kost doen. Ik zei het al, een feestje met tienjarige jongens is écht heel anders :-)

Op de plaats van bestemming hebben we eerst wat patat en snacks naar binnen gewerkt. Een paar dames konden er heel wat kwijt in die kleine buikjes, maar er was ook een heel stel dat van de spanning over wat komen ging al snel vol zat en misselijk was. Dus maar snel omgekleed en toen kon het beginnen: disc.ozwemmen!

Het zwembad was donker met spannende discolichtjes en natuurlijk vrolijke dansmuziekjes. Gelukkig vonden de dames dat allemaal heel erg leuk. Er werd van de kant gedoken, van de hoge duikplank gesprongen, in de golven gespeeld, met zijn allen van de glijbaan...

Niet alleen voor de kindjes was het spannend. Alle gastjes waren voorzien van genoeg zwemdiploma's maar ik was natuurlijk toch elke keer aan het tellen of ik ze allemaal nog met het hoofd boven water zag...(alsof ze allemaal netjes bij elkaar blijven..duh...dus was er steeds een paar kwijt...) En als je denkt dat het alleen of met je eigen kinderen al zweten in meerder opzichten is, in zo'n kleedhokje na afloop van een zwempartij, neem er dan nog eens zeven van een ander mee. Phew.

Gelukkig zijn ze dan ook wel weer zo groot dat er op wat oordoppen en vlechtjes na eigenlijk geen hulp meer nodig was. Er zijn geen kledingstukken of handdoeken kwijtgeraakt, geen oorbellen door de goot gespoeld, en alle kinderen zijn in goede gezondheid en min of meer droog en aangekleed weer bij hun ouders afgeleverd na afloop. En dat ze eenmaal thuis, vér na kleinemeisjesbedtijd, hoorden dat menig grote brus al lag te slapen was natuurlijk ook wel héél spannend!

Ik vond het een heel leuk feest, zuchtte dochter tevreden toen ze eenmaal in haar bedje lag. En zo was het.

donderdag 12 september 2013

ACHT

Het belangrijkste van vandaag: 
onze mooie lieve slimme dochter is 8 jaar geworden!!! Hoera!



De foto van de traktatie die we gisteren geknutseld hebben is er even bij ingeschoten. Eierkoeken met gezichtjes. Het was weer een hoogtepunt in de culinaire knutselkunst.

woensdag 11 september 2013

Eigenwijze krengen zijn het

Vrijheid is leuk, maar gevaarlijk Voor je het weet willen ze niet meer in het stramien. Ordnung muss sein! Rust en regelmaat. Bladiebla. En dan heb ik het nu eens niet over mijn kinderen - die gedijen prima bij wat vrijheid -  maar over mijn voeten: je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand. Laat je ze de hele zomer op teenslippers lopen, willen ze met geen mogelijkheid meer in gewone dichte schoenen. Dat het koud nat regenachtig herfstweer is vinden ze geen argument.

Op mijn nette hooggehakte roze pumps heb ik het gisteren welgeteld tien minuten, de wandeling van auto naar school en terug, volgehouden. Niet alleen struikelde ik om de haverklap, nu heb ik ook overal dikke blaren. Zelfs mijn uitgelubberde moccassins van zacht suede doen pijn. De shoppingactie gelijk dus maar iets uitgebreid: niet alleen moesten er nieuwe broeken aangeschaft, ook schoenen. En nee. Ook daarvoor natuurlijk nog niet geslaagd.

Er zijn mensen onder u die zweren bij birc.kenstocks en ug.gs, maar dat is niet mijn kopje thee. Vooralsnog zijn mijn ogen de baas over mijn tenen. Een paar fijne ballerina's of wat lagere pumps daarentegen, dat vind ik wel mooi en dat ging vroeger prima. Toen ze nog niet zo verwend waren, mijn voetjes. Om nu al met lekker zachte sokken in die grote winterlaarzen te gaan lopen is ook zo weer wat. Even voorop gesteld dat die eigenwijze voeten daar uberhaupt nog voor te porren zijn.

Ik moet ze heropvoetden, en snel. Anders zit er niets anders op dan te emigreren naar tropischer oorden.

maandag 9 september 2013

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

Feest!

Ze is pas donderdag jarig, maar het "grote mensen feest" vierden we afgelopen zaterdag. Vanaf een uur of twee, stond er in de uitnodigingsmail.

Ze ging 's ochtends mee om de taart te halen. Ze hielp bij het opruimen en stofzuigen van het huis. En toen alles er klaar voor was was het pas twaalf uur. En ging ze zich "vervelen". Stuiterend van de spanning en met een iets te kort lontje liep ze door het huis. Tel daarbij op een vermoeide kleuterbroer in een dwarse bui, een altijd vrolijk stuiterende grote broer die per ongeluk wel eens een lang knokig ledemaat in je gezicht slingert en een storing bij Ziggo zodat een rustgevend uurtje tv kijken er ook al niet meer inzat en je kunt je voorstellen waarom de feeststemming even helemaal weg was.

Eindelijk, eindelijk.. om kwart over twee kwam oma. Opa en andere oma moesten om gezondsheidsredenen verstek laten gaan, maar oma was er toch maar mooi: het kon beginnen! De taart met acht kaarsjes bleef nog even wachten tot de volgende gasten er een kwartiertje later ook waren. En toen was het allemaal goed. Het feest barstte los. Ze blies de kaarsjes keurig uit, opende wat cadeautjes, kreeg zoenen en ging lekker met de nichtjes spelen.

Het was een mooie dag. Zondag was er nog wat na-bezoek én is het verjaardagsgeld samen met een beetje spaargeld bij de speelgoedwinkel omgeruild voor een heuse stoere sp.acesc.ooter step. Donderdag is ze dan echt jarig en krijgt ze een cadeau van ons én mag ze trakteren op school. Vrijdag is haar kinderfeestje.

En dan is deze achtste verjaarweek ook weer klaar en is ze vast al snel weer bijna negen.

maandag 2 september 2013

Snijwerk

Op de één of andere manier is het slotje van haar oorbel helemaal in haar oorlelletje gegroeid toen we even een weekje niet opletten. Die aan de linkerkant kregen we er zelf nog uit, rechts is nu aan de huisarts. Een verdoving, even snijden. En nog een verdoving en nog wat voelen, nog verder snijden, waar zit het ding nou? Nog even peuteren maar...

"Mevrouw, gaat het met ú een beetje? Wilt u even liggen?" Ik zit op de behandeltafel, met mijn dochters hand in mijn handen, en voel een ongelofelijk misselijkmakende golf op weg naar boven. De wereld om me heen wordt heel wazig en de muur komt langzaam op me af. Ho, Mammalien, stop, dát komt nu even slecht uit, roep ik mezelf tot de orde. Ik ben hier de stoere mama die troostend en zeer geruststellend bezig is. Een lichtend voorbeeld voor mijn beetje zenuwachtige meisje. Kuch. O nee, niet kuch, mond dicht en diep ademhalen, het zweet breekt me opeens letterlijk uit.

Ik houd haar handje goed vast, maar verhuis snel naar de stoel met leuning naast de tafel en knik dochter nog wat bemoedigend toe. Ik hoop tenminste dat het er enigszins geloofwaardig uitziet.

De huisarts zwoegt door en dan is het ding er toch eindelijk uit. Het is toch wel een flink gat geworden. Er moet een hechting in, en ze mag voorlopig ook niet de nieuwe ringetjes-oorbellen in die we voor dit doel hadden meegenomen. Het maakt dochter allemaal niet uit, het is nu klaar. Ze is een beetje misselijk van de spanning, fluistert ze me toe als de dokter even wegloopt. (Dat maakt twee misselijke meisjes dus.) Maar zij is super-stoer geweest, en dat vertellen we haar ook.

Ze neemt opgelucht een hap van de eierkoek die we speciaal voor na afloop hadden meegenomen. Zo. Klaar. De bebloede oorbel inclusief aangekoekt vel krijgen we mee in een plastic buisje.

Lekker

Kleuter stond blij op, omarmde zijn rugzak en huppelde naar school. Hij had er zin in!

Eenmaal bij de ingang van zijn nieuwe klas stokte hij. Wacht even, mama, dit is verkeerd! Dit was niet zijn juf, en al helemaal niet het lokaal waar hij voor de zomer zat! Hij deed zijn handjes voor zijn oogjes en ging in zitstaking. Midden in de deuropening. Waar zijn nieuwe juf hem met vriendelijke stem maar stevige hand vandaan wist te sleuren. Oeps.

Met zijn kleine handje in de mijne zijn we toch maar even binnen in die "verkeerde" klas wat rond gaan kijken. Opeens bleek daar een bekend gezichtje dat vrolijk naar onze kleuter begon te roepen. En de kring met stoeltjes was er nog. En ook (hoera!) de dagen van de week op het bord. Ik propte kleuter naast het "vriendje" en een wat ouder meisje dat nog een opgedroogd traantje op haar wang had zitten en maakte een gezellig praatje. Toen ik na een paar minuutjes wegging keek hij al weer vrolijk.

Een uurtje of wat later. Ik moest voor de een of andere hulpouderactiviteit bij oudste opdraven, en liep langs het raam van de kleuterklas. En ja hoor, binnen no-time had kleuterzoon me in de gaten en stond samen met dat andere ventje samen voor het raam blote buiken te tonen en gekke bekken te trekken. En luisterde blijkbaar ook weer braaf toen de juf ze op hun plek terug de kring in riep.

Ben heel benieuwd wat ze me straks vertellen als ik hem kom halen, maar dat beeld van dat ondeugende eigenwijze en vooral vrolijke jongetje heb ik vast zitten.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...