zaterdag 31 augustus 2013

Binnen de lijntjes kleuren

We zijn in het ziekenhuis, controleafspraak bij de orthoptist. Op weg naar afdeling O komen we natuurlijk eerst weer alle andere letters tegen. Het Walhalla voor kleuterzoon, die niets liever doet dan cijfers en letter lezen, liefst hardop en op flink volume. Zie een vorig logje. We zijn nu echter een half jaar verder, en die letters op de deuren zijn niet meer zo heel boeiend. Hij leest nu de woorden boven de deuren. Zolang ze maar van flink formaat zijn heeft kleuter nergens meer moeite mee.  Zo stopt hij onderweg om even "HUISARTS, eh. HUISARTSEN, eh. HUISARTSENP, O, S, HUISARTSENPOST!" te lezen. Een langslopende medewerkster van het ziekenhuis keek nog eens goed hoe groot hij eigenlijk wel niet is en gebaarde naar mij -ik stond al weer een paar meter verderop- dat dat toch wel heel bijzonder is. Aan de andere kant, zijn eigen schoenen aan trekken, daar is dan niet zo goed in.

Waar de rest van Nederland zich druk maakt over wel of geen citotoetsen op groep 2-ers los te laten maak ik me vooral zorgen over mijn eigenwijze kleuter die nog twee jaar verplicht moet plakken en knutselen en binnen de lijntjes moet leren kleuren voor hij de dingen mag gaan doen die hij echt leuk vindt. Misschien weten jullie nog mijn trotse blogje, net voor hij vier jaar werd en op school begon, dat hij zelf "maan" en "vis" van die losse letters kon maken. Hij heeft niet stilgezeten en leest ons tegenwoordig hele bladzijden voor uit de prentenboeken die ik voor hem in de bieb haal. Liefst zo kinderachtig mogelijk, Ka.atje helpt Mama, Nijntje, dat soort. Die vindt hij het leukst. Dat er dan best lastige woorden met meer dan drie lettergrepen en onuitgelegde spellingsregels in staan boeit hem niet - zolang de letters groot genoeg zijn. En leest hij niet, dan vermaakt hij zich met you.tube en filmpjes waarin iemand in het Engels uitlegt hoe de tafel van 11 gaat. En dat is geen grapje.

Maandag begint hij weer, in een nieuwe groep 1/2. Twee (voor hem) nieuwe juffen, een paar bekende gezichten uit de instroomgroep van voor de zomer, maar de overige 25 oudere kinderen kent hij niet. Ik ben erg benieuwd (en tips zijn welkom). Ik hoop vooral dat hij het er een beetje naar zijn zin zal hebben en wat vriendjes zal maken.

vrijdag 30 augustus 2013

Dat kan ik dus allemaal hier niet kwijt

Lastig, zo'n openbaar blog. Kan je niet al te veel opzetten wat de privacy schendt. Ik kan dus in niet in detail uitleggen waarom ik zo blij ben met de dag van vandaag.

Ik schrijf dus niet dat de internist vandaag in één klap heeft besloten dat ik voor Jan met de korte achternaam heb zitten piekeren de afgelopen zomer, onze angsten ongegrond bleken.

Ik schrijf ook niet dat oudste net stralend en zeer tevreden thuiskwam van een hele geslaagde kind.ervak.antieweek. Veel stralender dan vorig jaar, toen hij zichzelf er wat te groot voor leek te vinden. Blijkbaar waren er dit jaar nieuwe inzichten. Je bent tien en opeens huppelt zo'n inzicht zomaar voorbij. En nog een keer, en dan jij weer achter haar aan. Was dat vorig jaar nog stom, dit jaar is het allemaal een stuk spannender.

Het was een mooie dag. Ik denk dat het gewoon het lekker nazomerweer was. Of de nieuwe spuitbus waarmee ik de hardnekkigste badkamervlekken in één keer weg heb gespoten (en mijn netvlies en vingertoppen ook bijna). Of omdat Slurf toch weer niet echt kwijt bleek maar gewoon in de struikjes naast de trampoline gesprongen was.

Mammalien is in ieder geval een blij mensch. Zomaar. Om van alles en niets.

woensdag 28 augustus 2013

Eigenlijk is hij heel goed te pruimen

Soms kan kleuter een draak zijn, met een flinke eigen wil, geldingsdrang en zeer goed ontwikkelde stembanden. Meestal als er te veel volwassenen of grotere kinderen zijn die bepalen wat er gebeurt, veel tegen en door elkaar heen praten. Heb je kleuter alleen en geef je hem ook nog wat persoonlijke aandacht, laat je hem wat meebeslissen, dan is er meestal geen vuiltje aan de lucht.

Deze week zijn de oudste twee overdag lekker aan het spelen bij de Kinder.vakantieweek hier verderop. Hoe dol we ook op die twee zijn, het bevalt jongste zoon en mijzelf prima, even wat rust in huis. Jongste kan nu heerlijk een tijdje ongestoord alleen spelen, en áls hij dan aandacht nodig heeft staat zijn moeder natuurlijk helemaal tot zijn beschikking. Ik wandel achter zijn fietsje aan naar de speeltuin, we hangen wat rond in de bibliotheek, we schillen "samen" de aardappels en dan gaan we weer even ieder ons eigen gang op de computer. Ook de bezoekjes aan kapper en oogarts zijn gewoon gezellig.

Er is opeens niets meer over van het dwarse draakje dat ik vorige week nog bijna achter het behang geplakt had. In ruil heb ik een heel lief meegaand kleutertje. Hij heeft gespreksstof voor tien, geeft me kusjes en zegt steeds dat hij me lief vindt. Ik zou hem bijna nog een dagje extra thuishouden als volgende week de school weer begint, zo gezellig is het met zijn twee.

dinsdag 27 augustus 2013

Van wie is deze?

Kleuter speelt fijn even buiten. Hij springt wat op de trampoline, rommelt er wat omheen. Opeens staat hij in de huiskamer met in zijn vingers iets wat lijkt op eh...

"Van wie is deze muis?", vraagt hij, ons één voor één aankijkend. Ik ben er in twee stappen en zie dat het niet de speelgoedvariant maar een échte muis is. Was.

Ik ben nog steeds op zoek naar een mooi filosofisch antwoord op die vraag, maar heb inmiddels wel een donkerbruin vermoeden wat onze nachtbrakende kattenvriend gisteren heeft uitgespookt.

Nachtje doorzakken

Vroeger zakte ik nog wel eens een nachtje door, tegenwoordig ben ik al brak als ik midden in de nacht een uurtje mis. Meestal is het rond drie uur dat ik wakker word en in plaats van te slapen fijn ga liggen piekeren. Over dochter, die zo bang is voor dat ingreepje. Over de gezondheid van mijn moeder. Mijn schoonmoeder die zich niet lekker voelt. Oudste die zo opziet tegen het schoolse werken straks weer, en jongste die eh, nou ja, al helemaal geen gemiddeld jongetje is. En vannacht over kater Nap, die niet thuis was gekomen gisteravond toen wij naar bed gingen en dus -bij gebrek aan kattenluik en eigen sleutel- maar buiten moest slapen.

Meestal slaap ik dan na zo'n piekeruurtje toch weer in, om vervolgens als het tijd is om op te staan diep in slaap te zijn. Vannacht ging het anders. Net nadat ik weer wat begon in te dommelen ging poes Fien los. Maaaaaauw. Miaaaaaauw. Zeer klagelijk allemaal. Ze begon zelfs tegen onze deur aan te krabben, doet ze anders (gelukkig) nooit.

Ik werd natuurlijk vooral wakker van Pappalien die elke keer zuchtend en steunend uit bed kwam om poes op de overloop op haar donder te geven. En op de reactie van poes als hij weer in bed stapte. En dat een paar keer achter elkaar. Vermakelijk, als ik niet zo'n slaap had gehad. Uiteindelijk kreeg ik een helder idee en ben met poes mee naar beneden gelopen en heb de buitendeur opengedaan. Inderdaad, daar stond onze stoere nachtbrakende kater. Nap floepte snel naar binnen, op weg naar zijn etensbak. In het voorbijgaan gaf hij zus nog een knipoog: dank meid, na zo'n nachtje stappen wil je toch wel graag naar je eigen huis. Vanaf dat moment was het rustig. Zus en broer nestelden zich toen samen op de bank, en hebben nog heeeerlijk liggen slapen tot ver in de ochtend.

Zij wel.

maandag 26 augustus 2013

Gelukkig is hij zelf nog maar vier

Opa is naar de wc geweest. En ondanks dat kleuter daar echt niet bij was, weet hij toch op zeer welluidende toon te vertellen wat opa daar heeft gedaan. Niet geplast, nee. Maar wel een héle grote drol gemaakt. Want opa is al heel groot, al 88. En dan maak je zúlke grote drollen. Zijn armpjes zijn bijna te klein om de maat aan te geven.

Gelukkig is zelf nog maar vier. Hij vindt het zo vaak al moeilijk genoeg, dat poepen.

woensdag 21 augustus 2013

Lekker rustig beetje vechten enzo

Hoe leuk ze ook met elkaar zijn, het kan, zeker tegen het einde van de vakantie, ook wel zéér verfrissend werken als je een paar brusjes inruilt voor een vriendje. Eentje van dezelfde leeftijd, geslacht en met dezelfde interesses. Zelfs in de auto op weg naar de bestemming was onze oudste stuiterbal opeens heerlijk rustig op de achterbank. (Toen we een uur lang op een bankje in de volle zon bij de vogelshow moesten zitten had hij het wel even zwaar, maar verder ging het prima.) Zeer relaxed ook voor moeders, twee tienjarigen ipv het driekoppig eigen broedsel. Kon ik ook eens rustig om me heen kijken, zonder dat er een kind aan mijn arm liep te jengelen en zonder steeds achterom te hoeven kijken of nummer drie nog volgt...

Dagje Ar.cheon deden we. Ik, zoon en zoons beste vriendje. Waren de heren vooral geìnteresseerd in de doe-dingen (cursus zwaardvechten, boogschieten, middeleeuwse spelletjes), voor mama's was het ook leuk. Ik heb genoten van alles wat er te zien was. De prehistorische hutjes en Romeinse badhuizen en de blote mannenknieën onder die romeinse pakjes haha... Ik vond het leuk te horen hoe bijvoorbeeld ijzererts werd gemaakt en hoe het Romeinse leger handelde, minder leuk maar wel boeiend om te zien hoe ze (achgossie) een molletje vilden...

Ik was nog nooit in het park geweest, maar vond het echt top. Een fijne sfeer hing er, het was niet te druk, niet te commercieel. De medewerkers daar deden allemaal hun best om net te doen alsof ze echt in de vroegere tijd leefden, met een knipoog dan. Allemaal zeer vriendelijk en met verstand van zaken en met een fijn soort humor dat ik wel waarderen kan. Zelfs de shows waren top. Aanrader!

Alleen die helmen: ze staan me goed, maar ietwat benauwd krijg ik het er wel van. Ik weet nog niet of ik 'm houd. Wat denken jullie?  






maandag 19 augustus 2013

Het was een zware dag

De "leuke dingen lijst" is al voor een groot deel afgevinkt, Pappalien al weer aan het werk. We konden geen pretpark meer zien, de geur van patat niet meer ruiken en ook mijn badpak heb ik even in een verre hoek van de kast gegooid. Soms is het ook fijn om niets te doen in de vakantie, zo vertelden we de kinderen.

En dat hebben ze goed in hun oren geknoopt. Dus hangen ze nu voortdurend op de bank, ongeacht het weer buiten. Ze willen nergens heen, niets in gezinsverband "doen" (alleen die pretparken dan, maar een keertje naar de bieb of fietsen, dat natuurlijk niet). Af en toe verwisselen ze hun aipets voor een kort spelletje waarbij ze de hele kast omver gooien en niet meer opruimen. Pas halverwege de avond hebben ze genoeg van het minecr.aften, van yo.utube, van stomme kinderfilmpjes op tv en gaan de oudste twee opeens - als kleuter net in bed ligt - heel druk in de weer met springtouwen en ballen. Binnen. Niet alleen slopen ze ons huis daarbij maar maken ook de nodige herrie. Zodat de niet-slapende kleuter nog eens extra wakker wordt.

Kleuter is trouwens al dagen zo baldadig als wat. Uit pure verveling denk ik, of als gevolg van een paar weken vakantie waarin alles mocht en alles kon, weet ik veel... Hij heeft in ieder geval besloten dat hij niet meer eet, niet meer naar bed gaat, alleen maar wil keten en vooral heel boos wordt als wij daar anders over denken. Dochter is vooral van mening dat ze het liefst een enig kind zou zijn, want dat kon ze de hele dag alle aandacht voor zichzelf opeisen en alles alleen beslissen. Oudste is lief en zoet, zolang hij maar een scherm voor zijn neus heeft. Zodra dat over en uit is weet hij het ook niet meer.

Ik had het gisteren even zwaar. Toen eindelijk om half tien, na veel ik-wil-niets, de jongste twee in bed lagen te slapen en oudste - boos omdat wij Sponge.bob tv hadden afgezet - naar boven was gevlucht, zuchten wij ouders eens heel diep. Rust. Het huis was weer van ons, we hoefden even niks meer te ouderen.

Helaas is dat gevoel meestal van korte duur, want de volgende morgen even na zevenen zijn de jongens weer wakker en hebben in hun enthousiasme dan binnen een half uur ook dochter -die wel wil uitslapen- wakker gemaakt. Elke avond neem ik me voor ze de volgende dag eens heel flink fysiek uit te putten, maar elke volgende ochtend ben ik zelf zo moe dat ik niet meer weet hoe.

Nog twee weken zomervakantie te gaan en wat ben ik het af en toe zat. Tijd dat er weer eens actie ondernomen wordt. Dat een ander ze eens een schop onder hun hol geeft, ze wat leert, ze wat laat dóen. Dat ze moe en vol nieuwe indrukken thuiskomen. en mama ze alleen maar hoeft te knuffelen en te voederen en ze vanzelf heel braaf vroeg naar bed gaan en als een blok in slaap vallen. Wat zou dat eens lekker zijn voor de verandering.

Genaaid

Ik ben genaaid, getild, opgelicht door een webwinkel (*). Ik, it-er, internetter van het eerste uur, groot-inkoopster op het web, webwinkel-eigenaar. Misschien dat er ééntje is die nog net iets meer van het www weet, en dat is mijn man. Maar ook hij was vergeten vóór de koop even na te gaan of die winkel waar ik mijn geld naar heb overgemaakt een beetje een goede reputatie had. Als je achteraf ziet dat het halve web volstaat met klachten over die zaak dan sla je jezelf toch wel voor je kop.

Moe van het voortduwen van het logge gevaarte dat moederfiets heet, besloot ik dat het tijd werd voor een "gewone" fiets. Met slechts één kind in een zitje achterop moet dat kunnen dacht ik. De fiets van mijn keuze werd in diverse winkels verkocht, dus Hollander als ik ben, ging ik op zoek naar de aller- allerbeste aanbieding. Voor de zekerheid heb ik nog een mailtje gestuurd met de vraag of deze fiets geschikt was voor m'n mandje (onmisbaar voor het vervoeren van knutselwerkjes, handtas en minimaal één schooltas) en voor peuters achterzitje.

Tuuuuuurlijk mevrouw, daar zijn deze fietsen uit-er-ma-te geschikt voor. Ik hoorde het accent bijna door de mail heen. En nog steeds geen rinkelende bellen.

Dus heb ik de fiets besteld, betaald en werd hij binnen een dag al geleverd. Super! Dacht ik. De fiets werd door man in elkaar gezet en wat bleek: mijn kinderzitje paste er écht niet op. Geen ruimte. Potver. En dat ene handvat dat scheef zit blijkt stevig vastgeplakt en ook daar kan niets aan gedaan. We vermoeden ook dat deze fiets een showroommodelletje was geweest. Op zich niets mis mee, maar vertel dat wel even van te voren.

De zaak kreeg een mailtje van me, met wat keurig geformuleerde puntjes van kritiek en wat vragen. En toen begon de ellende pas goed. Wat ik wel niet dacht! Natuurlijk zijn zij een keu-ri-ge winkel, en alles wat er mis was, dat was niet waar, en anders was het onze fout. Ik werd uitgescholden en bijna bedreigd. Hoe durfde ik het een keurige zaak te verwijten dat er iets mis was?

Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt. Wat een ei.kels zeg. Maar goed, we zijn weer even van de straat met het schrijven van boze e-mails en het plaatsen van slechte reviews. Het aanschrijven van de club die achter het (wassen-neus) keurmerk op die winkel zit ("wij kunnen verder niets doen mevrouw").  En met het aanpassen van fiets en zitjes en mandjes zodat ik er toch een beetje mee overweg kan.

(*) dit blogje vond ik nog ergens, is van ruim een half jaar terug dus voor wie mij kent: nee, ik heb niet weer een nieuwe fiets..

zaterdag 17 augustus 2013

Half augustus: tadaaaaa... de wintercollectie!

Het is weer zover. De catalogus van de Hen.nes was de eerste die me wreed wakker schudde uit mijn zomerslaap. Het schijnt dat er een einde komt aan het blote benen- en teenslippertijdperk. Ook in de kledingzaak waar ik gisteren per ongeluk was hing alleen nog maar herfstmode. Dikke vesten en - de heer sta me bij - winterjassen!

En de trouwe oplettende lezer weet dat ik daar elk jaar weer een probleem mee heb. Meedoen of gewoon laten hangen? Moet ik nou slim zijn, die winterjas en laarzen voor dochter kopen nu ze haar maat nog hebben of laat ik me fijn nog even in slaap sussen door het weerbericht? Komende week wordt het maar liefst 27 graden! Die winter, dat duurt nog een eeuwigheid. Maar dan sta ik waarschijnlijk over een tijdje op de eerste natte koude donkere dag van het jaar met honderden anderen in de rij voor die paar winterjasjes die ze nog hebben en zijn de leukste weg.

Het zij zo. Ik pas er voorlopig nog even voor, de zomervakantie duurt nog zeker twee weken. Die laat ik niet verpesten door die dikke kleding. Hoe leuk de kleurtjes van de nieuwe collectie ook zijn.

Ode aan onze oma's

Oma's zijn er in alle soorten en maten. Er zijn rijke oma's, extravangante. Met een grote zolder vol spannende troep, oma's die altijd voor iedereen truien en sokken breien. Met knotjes of mijn grijze permanentjes. Ik ken er zelfs een paar die net doen alsof ze niet thuis zijn als hun kinderen aan de deur staan te bellen. Die mopperen als er weer op de kleinkinderen moet worden opgepast.

Er zijn ook oma's die altijd klaar staan voor de kinderen en kleinkinderen en echt altijd blij zijn om hen weer te zien, te kunnen oppassen of een logeeradres te kunnen bieden. Ook als het soms even niet zo lekker gaat staan ze voor ze klaar. In iedere familie zijn wel eens wat problemen, dus ook in die twee grote families van ons. Hier en daar zit er wel eens bij de een of ander een steekje los, is er een heftige puberteit, zijn er relatieproblemen of zit er eentje gewoon even niet lekker in zijn vel. En ook dan staan ze klaar. Al kunnen ze praktisch misschien niet heel veel meer doen, steun en liefdevolle omgeving bieden is al heel wat. Ze nemen iedereen zoals hij of zij is. De deur is altijd open en iedereen is welkom.

Wij hebben er twee van het laatste type. En daar zijn we heel trots op.

woensdag 14 augustus 2013

Bangerik

"Leuk, dit wordt vet!", gilt zoon in mijn oor. Hij is helemaal in zijn element. Ik niet: we zitten in een klein karretje en worden langzaam omhoog getakeld op een grote groene rails. Eenmaal bovenaan vliegt het kreng met een rotvaart naar beneden, en ik trek me terug in mijn diepste zelf op zoek naar de schakelaar om al mijn zintuigen uit te zetten.

"Mama!", roept zoon blij, "je moet je armen omhoog doen, zo!" Ik piep van nee, en na de eerste keiharde bocht mindert het ding een beetje vaart en durf ik één oog een beetje open te doen. Ik zie dan ook nog net hoe zoon me een beetje meewarig aankijkt. Hij is tien, ik ben vierenveertig. Ik ben zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, weet alles beter (sowieso) en ben er altijd om hem te beschermen. Dat de rollen een keer zouden worden omgekeerd dat wist ik wel, maar nu al? Hij kijkt nog eens een lacht me vrolijk toe: "Mama je bent een bangerik!" Hmh. Ja. Heel opmerkzaam hoor. Het tweede rondje ging trouwens al stukken beter.

Eenmaal veilig terug op aarde probeer ik mijn gezicht weer enigszins in een normale moederlijke plooi te trekken. Nu is het namelijk de beurt aan papa en dochter, en dochter was ook nogal zenuwachtig. Dus aan mij de schone taak om even iets geruststellends te zeggen. Papa ziet echter direct de verwilderde blik in mijn ogen en moet hard om me lachen. Om het nog erger te maken schreeuwt zoon keihard naar zijn zus: "Mama was óntzettend báng!"

Maar eigenlijk vond ik mezelf best stoer, vorig jaar durfde ik het nog niet, ook al was het maar een kinderachtbaantje. En nu heb ik het gewoon gedaan. En eigenlijk ehm, was het best wel een beetje leuk.  

zaterdag 10 augustus 2013

Nog even over die vakantie dan

Het was een leuke week. Op de even dagen in het subtropisch zwembad, waar ik -met steeds meer frisse tegenzin- met kleuter op mijn schoot honderduizend keer de wildwaterbaan af ben gegaan en evenzovele blauwe plekken heb nu. Wat vond hij het geweldig! Net als broer en zus overigens. De blik in hun oogjes maakt alles goed. Op de oneven dagen naar T.overland, waar vooral oudste niet te houden was in alle attracties  en na een minuut in de rij al begon te piepen dat het zoooo lang duurde. Verder natuurlijk nog veel speeltuinwerk, een ballenbakje, kinderdisco...  En natuurlijk de nodige patatten, ijsjes en pannenkoeken, kale macaroni. Vakantievoer. Snel, niet duur, iedereen hier lust er wel wat van. Hoe lekker dat soms ook is, die groene salade en dat glaasje wijn op het terras voor man en mij, in die anderhalf uur dat we de kids bij het entertainment team hebben ondergebracht waren pas écht hemels.

Maar nu zijn we weer thuis. Mijn eigen bed, mijn eigen bank, badkamer, wasmachine... het ruikt hier fris, we hebben de ruimte, er is van alles te doen, het is niet godsgruwelijk duur in de supermarkt, we eten weer eens een gewone maaltijd en kleuter heeft fijn weer genoeg rommeltjes en speelgoed voorhanden om een uurtje zónder vermaak van anderen door te komen. Hoera, hoezee, wat een heerlijkheid.

vrijdag 9 augustus 2013

We zijn weer terug

We zijn weer thuis. Met spierpijn en blauwe plekken, ik ben een kilo afgevallen. We zijn de afgelopen week geen kinderen verloren en geen van allen is ernstig beschadigd geraakt. Ze hebben een hele leuke vakantie gehad, dus mijn doel is geslaagd, nu kan ik ook weer rustig ontspannen. Laat de vakantie beginnen!

Later meer :-)

zondag 4 augustus 2013

Trein.Zomervakantie 2013 dag 17/45


Een mooie dag om de grote Pl.aymobil trein weer eens tevoorschijn te halen. Een circuitje door het huis gelegd (de wc deur kan nog nét ver genoeg open!), batterijen opladen en rijden maar...

Overigens is zitten er 231 kleine mini kooltjes in het plastic zakje achter in de goederenwagon. Kleuter móest het weten en heeft ze één voor één uit het zakje gehaald en geteld. Waarvan hij er, door mij even snel geschat, 30 weer terug heeft gestopt en ik de overige steentjes in mijn voetzolen heb teruggevonden de rest van de dag.

vrijdag 2 augustus 2013

De boot. Zomervakantie 2013 dag 15/45

Wat is er nou lekkerder dan met dit tropische weer het water op? Zeker als je er zó dichtbij woont. De (opblaas)kano maakt dus regelmatig een tochtje over het water. Zeker sinds de dit jaar niet meer afhankelijk zijn van papa, maar oudste zelf kan zelf peddelen. En hij neemt graag zus of een vriendje mee.

Gisteren ben ik er zelfs bij ingestapt. Heel even. Want de boot begon toch wel heel erg eng over te hellen terwijl ik keurig in het midden zat?