woensdag 31 juli 2013

Winkelen - Zomervakantie 2013 dag 13/45

Ben ik na 44 jaar eindelijk zo ver dat ik niet meer alles wil hébben, ook al kan ik het betalen. Dat ik eerst eens kritisch nadenk over nóg een extra paar teenslippers van de soort die welliswaar fijn zit maar waar ik er al een paar van in de kast heb staan. Dat ik géén lullige troepjes meer op mijn kasten en in de vensterbank wil - en zéker niet van de B.lokker en de X.enos. Dat ik een bruine boterham verkies boven de Mac en even doorsparen boven nog een paar plastic pareloorbellen.

Net nu ik gekozen heb voor meer tijd thuis en minder inkomsten, nu ik het nut inzie van consuminderen, de flauwekul van marketing en commercie...  heb ik een dochtertje dat graag met me uit winkelen gaat. En zich bij elke winkel op alles wat roze is stort, alles met glitters en glimmende tijgerprint. Alles waar je zonder kan of waarvan je eigenlijk niet weet wat het is of wat je er mee moet. Of waar je er al hondervijftig van hebt (knuffels).

En dan kijkt ze me aan met die oogjes... "maar mama, ik vind het allemaal zo mooi!".

En natuurlijk strijk ik dan mijn hand een beetje over mijn hart, als zij dat nou leuk vindt... ze groeit er ook nog wel eens overheen... dus natuurlijk mocht ze een paar dingen uitzoeken. En heb ik maar weer eens zo'n soppige cheesburger weg zitten knagen omdat zij het aller-allerliefst bij de Ma.cD eet. Het was een gezellige dag, mijn meissie en ik in de grote stad. En nu gaan we zo samen de allernieuwste Barbie-dvd bekijken....

maandag 29 juli 2013

Bedtijd

Het is al ruim over kleuterbedtijd. Hij is moe, maar wil niet slapen. Uitproberen, dat wil hij wel, en scheldt zijn moeder uit voor "baby":  zo ongeveer de ergste belediging die hij heeft geleerd in die paar maanden instroomgroep. Mij heeft hij echter niet, ik doe wel mee. Ik ben een baby. En babietjes moeten slapen, dus hij mag mij naar bed brengen. We sjokken samen de trap op naar zijn kamertje. Ik gniffel in mijn vuistje, één-nul voor mama.

Dan moet ik in zijn bedje gaan liggen. Het kleuterledikantje kraakt vervaarlijk onder mijn gewicht en het is bloedheet onder het dekbedje, maar het moet van mijn kleutermama. Ik pak Slurf dus maar stevig vast en vraag om een verhaaltje.

Hij gaat op het stoeltje naast mijn bed zitten, pakt "Heksje Mimi" erbij en begint het boekje voor te lezen. Wow! Het is dan wel een verhaal dat al twee keer is voorgelezen, en er staan veel plaatjes in, maar wat kan dat jong goed lezen zeg. Ook de woorden met drie lettergrepen spelt hij gewoon lekker weg. Ik ben zeer onder de indruk.

Ook zijn acteertalent is indrukwekkend, hij doet me precies na. (Au, hoe genant) Halverwege het boekje moet "baby" opeens een stukje lezen, en vertellen wat er op het plaatje staat. Als het boekje uit is ben ik hard aan het snurken, maar dat is verkeerd. "Je vergeet nog wat, een liedje!" O ja. "Slaap, mama, slaap", klinkt zijn stemmetje, opeens heeeeel lief en zacht. Ik krijg een zoen, en hij drukt me op het hart dat als ik morgen wakker word ik eerst nog wel even een boekje op mijn kamertje mag gaan lezen (al weet ik niet of hij mijn beweegredenen daarvoor, namelijk zelf wat uitslapen, ook doorheeft). 

Licht uit, deur dicht. Op de gang zegt hij op een mama-toon: "Zo. En nu ga ik zus in bed stoppen!" en loopt vervolgens niet naar zus maar linea recta naar de studeerkamer waar hij achter mijn computer neerploft. Kleine potjes, grote oren.

Gelukkig hadden die grote oren tóch wel slaap en kwam hij me direct weer uit ons beider lijden verlossen. Deur open, grote grijns, en het ledikantje én Slurf hadden hun rechtmatige eigenaar weer terug. En ik ben dan toch maar weer achter die pc gekropen....

zondag 28 juli 2013

Erfenis (Zomervakantie 2013, dag 10/45)


Tweehonderdtachtig vierkante meter aan barbies, barbiemeubels, barbiewinkelspulletjes, barbiebaby, barbiebabyaccessoires, barbiepaarden, barbiepaardenmanege, barbietroepjes en barbiekleertjes... 

... heeft dochter zomaar gekregen van nicht N. die daar nu toch écht te groot voor geworden is (en haar moeder die ook wel wat ruimte in huis wil)...

Dochter is de koning te rijk en zal de rest van de vakantie wel overleven. Wij zelf zoeken zelf nog even een nieuwe plek om te slapen, aangezien Barbie met al haar vriendinnen en uitzet op onze slaapkamer is neergestreken... :-)

zaterdag 27 juli 2013

Te klein

Het past net op de achterbank, ons drietal. In het midden de oudste, aan zijn ene zijde zus op een stoelverhoger, aan de andere broertje in zijn kinderstoel. Riemen vast, auto starten, we gaan!

Het meisje praat soms gezellig mee, maar kijkt vooral naar buiten. Als we wat verder rijden wordt ze stiller en droomt ze weg, doet soms even haar ogen dicht.

Voor zover dat lukt. Oudste in het midden heeft namelijk een smal lijf, maar ook een smal plekje en vooral grote bewegingsdrang. Een tijdje houdt hij het nog wel vol om stil te zitten, zeker als hij grapjes mag maken en zelfverzonnen liedjes mag zingen. Broertje mag vermaken.

Broertje gaat daar meer dan graag in mee. Broertje, die een riante plaats heeft voor zo'n klein lijfje. Hij heeft geen problemen met stilzitten, maar wil wel heeel graag gehoord worden. Letterlijk en figuurlijk. Op mijn vraag "wie is hier een schreeuwlelijk?" zeggen de oudste twee kinderen niets, roept papalien keihard "IK NIET" in mijn oor, en kleuter zo mogelijk nog harder: "IK WEL!" Zelfkennis heeft ie wel dus.

Een kwartiertje is het gezellig. Na een half uur vragen ze wanneer we er zijn. Na drie kwartier is de auto te klein. De ene begint zich te vervelen, de andere vindt de grapjes niet leuk meer. Jongste is zijn rem even kwijt en gaat steeds harder commanderen en het "duw-voorzichtig-op-mijn-neus-spel" is uitgemond in flink rake klappen op de kop van oudste. Oudste kan veel hebben maar dit wordt ook hem te gek. Als zijn moeder dan ook nog eens begint te zeuren dat hij het zijn eigen schuld is en het niet had moeten uitlokken is de maat vol en zitten ze er drie te pruilen, te jammeren en te krijsen.

Ik heb gehoord dat er mensen bestaan die met een auto met kinderen erin gewoon naar Italie of Spanje rijden. Wonderbaarlijk. Dit jaar ligt ons vakantieadres op twee uur rijden en dat lijkt mij al een hele uitdaging.

maandag 22 juli 2013

Ledigheid (Zomervakantie 2013 dag 4/45)

Op dag 1 gingen we naar de speeltuin met wat vriendjes (en hun mama). Op dag 2 een dagje pretpark. Dag 3 was een dagje thuis, met taart bakken en bezoek van opa en oma. En toen begon dag 4....

Dag vier begon om kwart over zeven. Kleuter eiste dat ik uit bed zou komen. Ik. Niet papa, die toch ging werken. En op een dusdanig volume dat ook zus en broer wakker werden. Zodat we min of meer in het schoolritme om acht uur allemaal aangekleed en met ontbijt achter de kiezen klaar zaten om de dag te beginnen. En nu? Wat nu? zag je ze denken.

Na wat huishoudelijke taakjes gedaan te hebben heb ik dus met dochter geknutseld. Oudste en jongste zaten achter een beeldscherm geplakt. Dus na knutseltijd moesten we naar buiten. Vond ik. Kleuter was er nog een half uurtje voor te porren, maar daarna kwamen we -al enigszins oververhit - weer terug thuis waar de oudste twee verveeld zaten te pruilen. Eén gebroken zwaard en één barbie-zeemeermin die uit haar staart is geknapt. Wat er verder nog te doen is, ze weten het niet, kunnen niets verzinnen. Die kunst hebben ze in de afgelopen periode op school blijkbaar weer verleerd en moeten ze opnieuw uitvinden. Ook kleuter hangt aan mijn been te "mama-wat-moet-ik-jij-moet-het-zeggen".

Ik ben dus maar even naar mijn stille computerhok gevlucht. Ik doe mijn best voor ze, maar ben niet van plan 45 dagen lang 24 uur per dag voor éénpersoons entertainmentteam te gaan spelen.

Typische eerste dag van de zomervakantie. Ook deze gaat weer voorbij.

donderdag 18 juli 2013

Zomervakantie 2013 dag 1/45

Kwart over zes 's ochtends. Ik hoor kleuter al zingen in zijn bed maar stop mijn dekbed in mijn oren en draai me nog een keer om.

Zeven uur. Verderop hoor ik kleuter schreeuwen. Hij moet plassen (en heeft daarbij publiek nodig) en wil naar beneden. En ook daarvoor moet er iemand mee, al was het maar om te voorkomen dat het alarm wéér afgaat. Gelukkig moet Pappalien werken, hij loopt dus ik kan nog even blijven liggen.

Eerst uit te voeren plan deze zomervakantie: kleuter wat manieren bijbrengen over hoe zich te gedragen in de vroege ochtend. Ik kan zelf ook niet uitslapen, maar even wat langer blijven liggen dan zeven uur, dat zou wel fijn zijn.

Doe maar iets met kinderen ofzo

"Mam! Ik heb vandaag samen met J.ojis gespeeld buiten!", kwam hij enthousiast binnen. Is er het hele jaar een strak schema welke klas op welk tijdstip buiten mag spelen, de laatste schooldagen kan het zomaar gebeuren dat de jongens uit groep 6 naar buiten wordt gestuurd om zelf wat te spelen terwijl de instroomgroepkleutertjes ook lekker op het plein aan het scharrelen zijn. Tot groot genoegen van beide broers.

Oudste was naar kleuter toegegaan en ze hadden samen gespeeld. "Pakkertje", volgens oudste. De jongens kennende gaat dat dan meestal gepaard met vreemde woordjes en rare liedjes, springen en rennen. Maar niet alleen onze eigen kleuter vond het leuk, na een tijdje werd oudste belaagd door 15 kleuters die achter hem aan zaten, aan hem trokken en op hem wilden klimmen. Niet ongevaarlijk, dus.

Maar wel leuk. Voor de kleuters, voor oudste. En ook ik geniet ervan om ze zo bezig te zien. Als ik oudste zo bezig zie. Hij vindt ze echt leuk, kleine kindjes. Moet vreselijk lachen om hun gekke uitspraken en capriolen, hij heeft er echt lol in om die kleintjes een leuke tijd te bezorgen (wie weet wat hij daar later nog eens mee kan gaan doen als hij een of ander beroep moet gaan kiezen). Kleuter mag zijn handjes dichtknijpen met zo'n grote broer. En het zal ook niet voor niets zijn dat als je aan hem vraagt wie zijn beste vriend is, dat hij direct de naam van oudste roept. Dát is zijn beste vriend!

woensdag 17 juli 2013

Bijna

Het is bijna vakantie op school. Al weken, trouwens, heb ik het idee. De schriftjes en potloden zijn netjes mee naar huis gekomen in een grote tas, de tekeningen van de muur gehaald. De juffen zijn bedankt met bloemen en lieve briefjes, de kinderen hebben ijsjes en snoep getrakteerd gekregen. Vorige week al zijn alle klassen door min of meer vrijwillig bereidwillige ouders eens goed gepoetst in de grote eindschoonmaak. Vandaag was het grote eindfeest voor alle groepen in de gymzaal.

Vrijdag zijn de kinderen vrij en begint de vakantie. O ja. En morgen. Morgen is er nog een dag school. Ben benieuwd wat ze nog eens kunnen gaan doen.

maandag 15 juli 2013

Gezellig hoor


De poesjes zijn zo gezellig de laatste tijd. Als we op de bank neerzakken kwamen ze ons al altijd gezelschap houden, maar blijkbaar moet er méér aandacht zijn. Nap heeft er een gewoonte van gemaakt met kleuter en mij mee te lopen als we samen naar het speeltuintje in de straat lopen. Hij loopt als een gek kopjes gevend hondje met ons mee en wacht braaf daar tot we weer terug lopen. Zo leuk!

Fien is liever thuis, maar komt me wel opzoeken als ik ongezellig hard aan het werk ben. Ze loopt over mijn toetsenbord, gooit mijn to-do lijstjes op de grond en gaat zich breeduit zitten wassen voor mijn beeldscherm. Gezellig hoor, poes. Maar nu even opzouten ja! Ga maar op mijn schoot liggen, want ik voel opeens een blogje opkomen.

zaterdag 13 juli 2013

En weer een!

Na haar B diploma nam ze anderhalf jaar rustpauze, maar laatst kwam ze toch weer op het idee om verder te gaan zwemlessen. En dat ging super! De eerste de beste keer is het C diploma binnen. En ze gaat door... als het meezit mag ze na de vakantie beginnen met de cursus zwemvaardigheid 1.


maandag 8 juli 2013

Tent

En toen zat ik opeens weer-  hallejuja! - op het gewicht dat ik al jaren nastreef maar waar ik vaak iets en de laatste tijd nog vaker flink boven zat. Het gewicht dat ik had voor mijn allereerste zwangerschap, nu alweer zo'n elf jaar geleden dus... Het gaat lekker nu, met minder en minder ongezond eten, dus ik ga ervan uit dat ik nog even doorzak - qua gewichtscurve dan... en dan maar hopen dat het jojo-effect wegblijft. En dat ik ook vanzelf weer strak en glad en vlekkeloos word zoals ik dertig jaar terug was.

Allemaal leuk en aardig, maar zondag met kleuter in het (subtropisch binnen) zwembad vielen me toch een paar dingen op. Dat kleuter opeens met de meisjes aan het sjansen was. Dat hij ook lekker alleen kan spelen met zo'n rubberen plank en een bal en eigenlijk niks. Dat hij nog steeds honderd keer van de glijbaan wil - samen met mama. Maar vooral, dat dat enorme allesverhullende taartenbadpak dat ik laatst had gekocht helemaal niet zo allesverhullend is: de voorgevormde cups hebben flinke kieren aan alle kanten die niet opgevuld zijn met lijf, zodat men gewoon mijn badpak inkijkt.

Mhmm. Misschien is het de komende zomervakantie toch leuker als ik een fleurig pakje in een iets strakker maatje en modelletje aanschaf.

Mocht u me zoeken, ik ben even aan het shoppen. Op het internet. Want die pashokjes met die grote neuzen van die winkeldames, daar kan ik helemaal niet zo goed tegen. Of ik nu mijn streefgewicht heb of niet.

zondag 7 juli 2013

Een jaar verder



Een jaar geleden kwamen ze bij ons wonen. Zo lief, zo klein, zo schattig. Lekker samen stoeien...



Ze zijn nog steeds lief, maar niet meer zo klein. En helaas is de broer-zus relatie is er niet op vooruit gegaan. Hij weet zeker dat hij de baas is, zij duikt af en toe ineen en sist boos naar hem. Stoeien wordt soms serieus vechten tot de plukken haar in het rond vliegen en zij hem snel smeert. Hij loopt graag buiten, verdedigt zijn territorium met verve en heeft zijn eerste prooi al binnengebracht. Zij is wat banger voor het grote boze buiten en vreemde mensen, maar ligt overdag graag bij mij op schoot te spinnen.  
En 's avonds, na alle avonturen van de dag, liggen ze toch meestal weer gebrusterlijk naast elkaar op de bank.  

zaterdag 6 juli 2013

Rapporten

Drie rapporten kregen we thuis, vrijdag. Vol met teksten en zonder cijfers, hier en daar een kolom waar de juf goed/ruim voldoende/voldoende of onvoldoende in mag vullen. En veel ruimte voor tekeningen en foto's.

Er tekent zich wel een patroon af inmiddels: een Mammalien-Pappalien-kind is blijkbaar bescheiden, scoort erg goed op lezen en rekenen, iets minder op sociale vaardigheden, handschrift en gym en vooral de jongens "doen vooral graag hun eigen ding"...  al zijn ze dan ook weer niet de beroerdste om toch netjes mee te doen als de juf dat vriendelijk vraagt.

Toch zijn er ook wel wat verschillen. Zo zou oudste echt wel wat harder mogen praten als hij iets vertelt in de kring en is jongste altijd enthousiast. Oudste scoort nog steeds niet zo best op "verzorging van de materialen". En de mooiste: dochter heeft de "de jongens in haar groepje goed onder de duim". Hilarisch, soms, die beschrijvingen. Ik zie haar echt voor me, hoe ze de drie slimste (en best lieve) jongetjes uit haar klas ophitst en aan het werk zet zodat ze allemaal hun werkjes keurig netjes afmaken en inleveren.

Ik ben trots op ze, alledrie.

donderdag 4 juli 2013

Klein kinderleed

Hoe verzinnen ze het toch? Chocolade paashazen, beertjes van zeep, de meest schattige poppetjes van suiker? Ik vond het vroeger ook vreselijk om de kop van zo'n haas af te happen, al kon mijn chocoladeverslaving me niet weerhouden steeds een heel klein stukje van een oor of voet af te knabbelen... tot ie uiteindelijk toch op was.

Het meest heb ik als kind geloof ik toch wel geleden onder het medelijden met de sneeuwpopjes-kaars. Het sneeuwpopmannetje had een heel lief gezichtje, dat heel langzaam wegsmolt en scheef begon te hangen toen de vlam eenmaal door zijn hoed was... O, wat vond ik dat zielig....

Dat niet alleen ik zo'n teergevoelige sukkel was bewees dochter gisteren maar weer eens. Ze kwam thuis van een kinderfeestje met een zelfgemaakt marsepeinen eendje. Zo lief, zo schattig. En omdat ze zelf geen marsepein lust en papa en broer er dol op zijn vond ze dat zij hem wel mochten delen. Na het avondeten.

Na het avondeten ging ze zelf het toetje versieren. We maakten nog een paar mooie foto's van eendje, en ze zette hem op een bordje dat versierd werd met poedersuiker. Toen ik het grote scherpe mes erbij pakte om hem in tweeën te delen hield ze het niet meer droog (en ik ook niet). Toch moest eendje er aan, vond ze dapper, want het was tenslotte maar een stuk marsepein en geen levend wezen en ze had het beloofd.

In goed overleg (Pappalien lust geen marsepein waar zoveel traantjes aan te pas komen en broer vond het ook wel zielig voor haar) hebben we besloten eendje nog maar even een tijdje op de kast te laten staan zodat mijn lieve meisje er nog even naar kan kijken.

Volgende keer moeten ze maar marsepein maken in de vorm van een snoepje. Of een lelijke drol. Dat is in ieder geval minder zielig om door te snijden.

Ik vraag me af of het zelfgebakken broodje in de vorm van een schildpadje nog in haar lunchtrommel zit als ze vandaag uit school komt...

maandag 1 juli 2013

Lekker!

De kinderen hadden een uitje, en wij eigenlijk ook. We mochten ze om drie uur afleveren op een authentieke boerderij, heuse natuurlijk oase van rust middenin de vinex, waar ze onder leiding van een kindvriendelijke kok een echte (biologisch vegetarisch verantwoorde maar dat gaf vast niets, volgens pappalien) drie-gangen maaltijd in elkaar gingen knutselen. Tien kinderen, twintig volwassen gasten en wat kleuterspul (dankzij de inzichten die tien jaar ouderschap ons heeft opgeleverd hadden we die van ons even ergens anders geparkeerd, zodat wij wél rustig konden eten zonder steeds te hoeven gaan zoeken!) De kinderen vonden het geweldig om te koken, de tafel te dekken, te serveren. Het was gezellig. en het eten was echt heel erg lekker. Nu eens zien of ze elke avond voor ons willen koken.