zondag 30 juni 2013

Spelen!

Oudste is een lieve jongen, altijd behulpzaam, helpt graag broer en zus te vermaken, je kunt hem er goed bij hebben. Hij is onvermoeibaar en altijd vrolijk. Hij heeft niet zo'n hele harde stem, maar meestal hoor je waar hij zit aan het geluid van de omgeving: broer of zus die eerst heel veel lol met hem hebben (zij vragen en hij draait) maar na een tijdje zijn tomeloze positieve energie in hun persoonlijke ruimte niet altijd meer aankunnen. Omdat ze geraakt zijn door een rondzwaaiende arm. Of omdat de grapjes net te vaak herhaald worden of niet begrepen worden.

Gisteren was weer zo'n dag. Kindjes speelden lief, ik las een boekje. Oudste ging op verzoek van kleuterbroer mee op de trampoline. Ze sprongen en sprongen, ze maakten grapjes en lachten zich rot. Oudste had het over pretparken, en vergat even dat jongste nog maar klein is, niet te lang tegen dat tienjarige jongensgeweld kan en tijdsaanduidingen nog niet helemaal snapt. En jongste kan best heel erg irritant zijn omdat hij wél een flink stemvolume heeft en altijd zijn zin wil doordrammen. Soms is tien jaar gewoon te oud om met vierjarigen te spelen en te jong om als leuke verantwoordelijke oppas te fungeren.

Zodat even later de pleuris uitbrak en ik zuchtend mijn boek weg moest leggen. Een stuiterende tienjarige die gek werd van zijn broertje en niet meer met hem wilde spelen, en een overprikkelde boze dwarse kleuter die zeker wist dat we NU naar Plo.psaland gingen, dat broer met hem MOEST spelen. Dat hij NEE, NEE, NEE dat WIL IK NIET... en brul brul brul. Dochter, die lief zat te kleuren begon ook al een beetje te huilen dat ze het niet zo leuk vond, al die herrie...

Na een klein half uurtje was de rust weergekeerd. Gelukkig maar dat dat hier maar af en toe gebeurt, op de een of andere manier heb ik wel de rest van het weekend nodig om van dat half uurtje bij te komen...

woensdag 26 juni 2013

Enthousiast

Het laatste stukje naar school rent hij zijn kleine beentjes onder zijn kontje uit. De Elmo rugzak klappert op zijn rug.

Op de trap die naar de klas van broer leidt komt hij tussen de mensenmassa zijn eigen juf tegen. "He, dat is mijn juf!", brult hij blij tegen niemand in het bijzonder, "Dat is Juf Ch.!"

Zonder haar verder gedag te zeggen stormt hij door naar de klas van zijn broer. Eerst dat even, pas daarna gaat hij naar zijn eigen klas waar juf Ch. hem dan wel zal verwelkomen. Zij groet mij ondertussen met een grote grijns. "Dat doet hij nou altijd, hij is zó enthousiast!"

En zo is het. Als hij boos is mag iedereen het weten, maar gelukkig is hij meestal vrolijk en blij. En dat mag ook iedereen weten.

dinsdag 25 juni 2013

Museumkaart

Lang leve de museumkaart. Afgelopen zondag zaten papa en kleuter in het Nijntje huis bij de zogenaamde verjaardag van Nijntje.


En vanochtend stonden Pappalien en ik even na openingstijd uur bij het nieuwe Rijksmuseum op de stoep. Heerlijk. Lekker rondlopen, mooie schilderijen en andere kunstwerken (weer) in het echt te zien, beetje lezen over het hoe en waarom. En het publiek eens goed bekijken is ook altijd leuk. Het was ook fijn om weer eens samen weg te zijn, zonder kinderen, op een grote mensen uitje... Want hoewel we een paar ouders met kinderen en wat schoolklassen tegenkwamen, waren we het er toch wel over eens dat onze drie schatjes zich hardop zouden beklagen over zoveel sáááis en dat de nachtwacht na het bezoek van onze zoons nog steeds in één stuk op zijn plek zou hangen durf ik ook niet te garanderen :-)

Volgende keer doen we het Van Gogh museum waar we nu alleen maar even naar binnen zijn gewipt omdat Pappalien iets uit het winkeltje moest hebben.

Jammer wel dat de museumkaart niet in de parkeergarage werkt, want als je daar moet afrekenen is het altijd weer even slikken... Gelukkig hadden we al kosten bespaard door sandwiches bij de lokale Appie Heijn te kopen en buiten in het parkje op te eten. Zo was de lunch een stuk goedkoper dan de muntthee met appelgebak in het Rijks zelf...  Tja. Je bent Hollander of niet :-)  Maar al met al, dit soort uitjes moeten we vaker doen.

vrijdag 21 juni 2013

De zoektocht is weer begonnen

Over een tijdje is het weer zover, en de familie, onder aanvoering van dochter, zit me achter de broek. Ze willen op vakantie! Waar gaan we heen, hebben we al geboekt?

Nou blijf ik net zo lief (alleen) thuis als het om mijn persoonlijke rust gaat, maar ach, de schatjes moeten ook wat dus gaan we er maar weer op uit voor het vakantievermaak. Ik start m'n pc op en speur wat op de bekende vakantiesites. In Nederland, want oudste trekt het niet langer dan twee uur in de auto.

Ik vind een bungalowpark van een bekend merk, voorzien van "indoor speelparadijs" en "aquamundo" en de onvermijdelijke animatie met allerlei sport of spelactiviteiten, gelegen naast een groot pretpark. Voor een week middenin de zomervakantie nog wel net te doen, dachten wij, zonder failliet of overspannen te raken. Ik wilde net gaan boeken, toen dochter, toch thuis met fikse buikgriep, even mee kwam kijken. Ze wist het nog niet zo net, misschien dat dat pretpark nog wel aardig was, maar er was maar één lange glijbaan in het zwembad en eh, was dat bungalowpark niet een beetje, eh, tja, saai?

We zoeken dus nog even door. Ondertussen vraag ik me steeds af hoe andere ouders zich weten te redden in een doodgewone tent op het landje van de boer - zonder digitaal vermaak en met alleen wat natuur en ruimte er om heen en hooguit één verrotte wipkip op een dor stukje gras verderop. Het schijnt zelfs zo te zijn dat er kinderen zijn die er dan zelf maar op uit gaan zodat de ouders een boek kunnen gaan lezen? Wonderbaarlijk. Misschien moeten we dat eens proberen.

Wat gaan jullie doen op vakantie?

dinsdag 18 juni 2013

Het leven is verukkuluk

Wat een leven. Ik mag mijn teenslippers aan en een dun bloemenjurkje - natuurlijk geen jas. En het is pas tien uur 's ochtends. Overal zie ik blije blonde moeders met dito jurkjes en lieve kindjes, vol energie om aan een fijne dag te beginnen. Het lijkt verdomd wel op de verkoopbrochure van de huizen in onze wijk, zó had het er uit moeten gaan zien! Wat een beetje zon en warmte al niet kan doen.

Om het feest compleet te maken heb ik een aardbeienslof in mijn tas zitten én draaien ze op de radio  jeugdsentiment vol herinneringen. "He, ga je mee naar Zandvoort aan de zee", een Nick en Simon die me aan Ed doet denken (wat had hij graag meegedaan aan deze vrolijke tropische dag), en The Simple Minds / Don't you forget about me uit mijn middelbare schooltijd waar ik altijd vrolijk van word.

Nu even in de tuin mijn Nicci French uitlezen en dan zet ik het zwembadje voor de kindjes alvast klaar.

maandag 17 juni 2013

Geplukte kip

Tijd voor eens een intiem blogje. Iets wat de diepte ingaat, diep diep dieper naar beneden, ja dáár. Mijn onderbenen. Ze zien er uit alsof ze door de bietenschaaf heen zijn gegaan. En waar er geen bloederige korsten te zien zijn daar is de huid rood en geirriteerd en vol bulten.

Zéér charmant ja. En hoe dat zo gekomen is? Nou, omdat ik op het weerbericht aan zag komen dat het jurkjesweer gaat worden en er dus weer onthaard moest worden. Doe ik wel vaker hoor, maar niet te vaak. Ik kan er eh, niet zo goed meer tegen. Meestal dus niet in de ochtend van maar de avond vóór rokjesweer om de boel nog een beetje toonbaar te houden. (Ik heb het een keer gedaan vlak voor we naar een chloorzwembad gingen. Dat zag er niet alleen heel apart uit maar deed ook godsgruwelijk veel pijn! Beetje dom.)

Ik scheer nat. Met een mesje en scheerschuim voor de gevoelige huid, warm water, apres-shaving creme achteraf. Sinds jaren de minst slechte optie. Laseren werkt niet (te blond). Onthaarcreme daar valt mijn vel van af en de haren blijven zitten. Harsen doet pijn, en wie garandeert mij dat ik er dan niet als een mishandelde grapefruit uitzie?! Een scheerapparaat had ik maar ging kapot, en toen was het mesje van man aan de beurt om ook mij te helpen. En dat doe ik al jaren, ook op de plekken waar de huid wat gevoeliger is. En gek genoeg is dát meestal niet zo'n probleem. Maar die onderbenen he... Ik zal jullie de foto besparen, denk maar aan een geplukte kip. En het lijkt elke keer erger te worden.

Waarom schrijf ik dit? Ten eerste, dan ben je gewaarschuwd. Zie je me in het echt dan weet je dat het niet komt door psychische problemen of huiselijk geweld. Ten tweede en vooral, misschien is er iemand met verstand van dit soort zaken die de gouden tip heeft? En anders houd ik het de rest van de zomer bij die zwarte maillot onder mijn badpak.

zondag 16 juni 2013

Vadernacht in het dinobos

En zo vertrokken pappalien en de (oudste twee) kinderen met een tentje naar het grote gevaarlijke dinobos... barbecue, speurtocht, kampvuur, ijsjes, héél laat slapen, nog een biertje voor papa, en nog een... en om half zes weer wakker en om half zeven lekker ontbijten in het warme gebouw bij de reuzenschildpadden.

Het was super! Volgend jaar weer!









woensdag 12 juni 2013

Het gaat goed!


In drie maanden het vetpercentage omhoog, bijna een kilo erbij én vooral fijn om te zien dat er ook weer 2 centimeter in de lengte gegroeid zijn (en vooral dat hij gewoon gezond is en goed zijn best doet om goed te eten - óók "vieze" dingen als groente en vlees...)

dinsdag 11 juni 2013

Reactievermogen

Terwijl ik met een gangetje van 120 over 's lands wegen rijd zie ik vanuit mijn rechterooghoek iets gebeuren. Nog voor ik weet wát ik zie steek ik mijn arm uit en - ik heb hem stevig vast. Mijn aaifone met houder en al die net nog op mijn voorruit geplakt zat. Die heb ik mooi gered.

Wow, ik ben trots op mezelf. Net als laatst, toen mijn poten onder mijn stoel afbraken en ik geen spatje van mijn gloeiend hete koffie uit mijn bekertje heb gemorst, ondanks dat ik zelf viel. Mijn tennisleraar zou me niet geloven, die weet niet beter of ik ben áltijd te laat als ik aan het net sta. Pas als de bal achter me neerstuitert beweeg ik mijn racket. Maar ja, zo'n volley, daarvan weet je dat hij er aan zit te komen, en ergens over ná gaan denken, dat is bij mij altijd een flink vertragende factor.

Ik overweeg een deel van mijn hersens te laten verwijderen. Of zou het ook beter gaan als zo'n tennisbal wat breekbaarder zou zijn en elke misser je een reparatie van honderd euro voor een nieuw schermpje zou opleveren?

maandag 10 juni 2013

Gesprek met de juf

Ja hoor, kleuter doet het steeds beter op school. En nee, hij is inderdaad anders dan andere kinderen. Heel knap dat hij al kan lezen (zijn rekenvaardigheden heeft hij denk ik nog niet gedemonstreerd...) En dat ze hem ook niet in de hoek op het kleed met de autootjes moeten laten spelen hadden ze ook al door. Wat hij dan doet, in speel-leer-tijd? Nou, meestal kiest de juf wat voor hem, omdat hij het niet zo goed weet wat te kiezen. Dan zet ze hem aan de tafel met kleurspullen. Waar hij braaf naast wat kleurende klasgenootjes de potloden op lengte gaat sorteren....

donderdag 6 juni 2013

Leerzaam

Het is drukker dan ooit, op school, zo de laatste weken van het schooljaar. Voor de laatste cito's worden afgewerkt moet er natuurlijk ook nog wat Leuks worden gedaan. En dus zijn de projecten en uitjes niet van de lucht. Het is hard werken voor die arme kinderen.

Maar wel leerzaam hoor. Ook voor de hulpmoeders. Die treden zo ook eens buiten hun comfort-zone. Zo
heb ik vorige week zelfs  toegekeken geholpen bij het bereiden van een Gezonde Maaltijd. Met groente en zo... Waar ik van de kinderen leerde hoe je groente kunt snijden zonder je vingers mee te nemen en dat andermans kinderen wél tomaat en rauwe paprika eten. En nu wil dochter thuis opeens óók helpen bij het koken, en is ze zelfs bereid nu en dan een stuk tomaat of sla te proeven. Wow.

Afgelopen dinsdag was het voor alledrie tijd voor een buitenschools uitje, en bij alle drie de klassen konden ze wel wat ouders gebruiken. Omdat ik er best moeite mee heb mezelf tijd op drie verschillende locaties tegelijkertijd te manifesteren, heb ik de hulp van Pappalien ingeroepen. Pappalien kreeg vrij van de baas en mocht mee met op het schoolreisje van de kleuterklassen. (Naar de dierentuin. Hij is slechts één keer twee van de vier kinderen uit zijn groepje kwijtgeraakt maar heeft ze ook weer helemaal intact teruggevonden, en er is maar één kleuter met pleisters op handen en knietjes naar huis gegaan, dus volgens mij was het geslaagd!)

Ik zelf kon toen nog kiezen uit twee "boerderij" uitjes, waarbij ééntje op de fiets naar een heuse boer met koeien en waakhonden en ander griezeligs. Ik koos dus maar slapjes voor het autoritje met de klas van dochter naar de vertrouwde stadse kinderboerderij waar alles netjes in hokken is weggewerkt. Het konijn heb ik geaaid, dat wel. En toen ik zag hoe alle meisjes uit mijn groepje dat paardje achter het hek helemaal omver knuffelden en toch niet opgegeten werden heb ik zelf ook, jawel... even aan zijn grote paardenlijf gevoeld. Wow. Leerzaam zeg, die uitjes. Ben benieuwd wat ik volgend jaar allemaal zal leren.

woensdag 5 juni 2013

Lente

"Moeder-va-han, hij slaat steeds met zijn pen op onze vingers!" klinkt het naast me. Nog enigszins met mijn hoofd bij de kleutergroep en de schoolreisjesperikelen gisteren roep ik op dus automatisch op lieve doch strenge toon richting schuldige zoon: "Nou, zeg, dat is níet lief, M."

De reactie van de beide meisjes, euh, leuke hippe meiden die er serieus uit beginnen te zien of ze elk moment kunnen gaan uitbotten, schudt me weer wakker. O ja. Ze zijn alweer een tijdje tien jaar in plaats van vier.

"Dat is níet lief, M, zie je wel!" Ze gieren het uit en zitten mijn knappe blonde oudste hunk nog wat verder achterna. Oudste zelf ziet er uit alsof hij dat verre van erg vindt trouwens. Tijd om te vertrekken, Mammalien.

Op de gang geeft één van de twee me in het voorbijgaan nog snel een knipoog...

maandag 3 juni 2013

Mijn bloemetje

Ons meissie. Ze is lief en gehoorzaam, ze is slim en oplettend. Ze weet wat ze wil en probeert dat voor elkaar te krijgen. Ze is al vanaf haar eerste vroege woordjes communicatief sterk maar geeft zich toch niet snel helemaal bloot. Heel soms verdenk ik haar er de laatste tijd van  alvast een voorsprong te nemen op de puberteit. En net als ik weer eens te boos, te ongeduldig uitval met argumenten die nog lang niet voor kinderen van haar leeftijd bedoeld zijn zie ik pas dat ze eigenlijk gewoon een klein meisje van zeven is, met een zeer gevoelig hartje.

Na een lang weekend iets té vol met leuke activiteiten buitenshuis was ze gisteravond echt doodmoe, naar eenmaal in bed kon ze niet slapen. Stilletjes lag ze te huilen omdat ze zo bang was voor iets wat ze nog steeds niet durft te zeggen. En nog harder moest huilen omdat ze ons daar beneden op de bank niet weer mee lastig durfde te vallen. Arme kleine grote meid, ik houd zoveel van je. Laat je moeder je toch altijd gewoon lekker mogen troosten en van eh.. kuch.. wijze raad voorzien.. ik heb ervaring met kleine gevoelige en bange meisjes...

Ik ben er lekker bij gekropen en samen hebben we in haar smalle krakende hoogslapertje lekker warm onder het roze dekbed met de hartjes de belangrijke en ook vooral de minder belangrijke zaken van het leven eens doorgenomen. En toen ging het weer.