donderdag 30 mei 2013

Wederopstanding

Het kleutertje is ziek. In het halfuurtje dat ik gisteravond even weg was om oudste naar de avondvierdaagse te begeleiden ging kleuter maar liefst twee keer over zijn nek. Tot grote eh, ontsteltenis van zijn vader die "daar niet zo van houdt". (Blijkbaar is dat iets wat moeders wel leuk zouden moeten vinden, kots ruimen?!)
Toen ik thuiskwam lag het kleintje vet te slapen.

Gisteravond heb ik zijn bed nogmaals verschoond, hij was nog steeds diep in slaap maar lag in een grote plas natte zure viezigheid. En vanmorgen werd hij alleen even wakker om te drinken. Arm schaap. Hij had het er echt moeilijk mee.

In de loop van de ochtend werd hij wakker en wilde bij mama zijn. Ik maakte dus braaf een bedje beneden op de bank, gaf hem een sinaspril.letje tegen de koorts, maakte me op voor een lange dag op de bank (lang leve de iPad en Roland Garros, dacht ik nog) en ...

Plop! Het dooie vogeltje dat hij tot voor een minuut geleden nog was had een wonderbaarlijke wederopstanding meegemaakt. Hij stond te springen op de bank en zat vol praatjes. Zijn wangetjes zijn nog wat rood, maar hij heeft al weer eisen genoeg. Zo moest het tennis af en moest Dora (doradoraklikopdoraaaaa - iieeeeeks!!!) op. Naar de bibliotheek kunnen we nog niet, en zeker niet naar school. Daar is hij toch echt te ziek voor, verzekert hij me.

Toch altijd weer bijzonder om te zien hoe snel kindjes van het ene op het andere moment ziek en vooral ook weer van het ene op het andere moment gezond kunnen zijn. Ben benieuwd hoe hij en dat griepje(?!) zich de rest van de dag gaan gedragen.

woensdag 29 mei 2013

Suikeroma

Mijn moeder is de liefste moeder die ik ken, ze is zorgzaam, gastvrij en gul(*). En slaat daarin soms wat door. Terwijl ze zelf zelden iets eet, doet ze niets liever dan de gasten lekkere dingen aanbieden. En nog een keer. En blijven aandringen. De meeste volwassenen weten op een bepaald moment toch wat goed voor ze is en weigeren beleefd. Zo niet mijn kinderen. Die weten wat lekker is en dat bij oma alles mag, in ieder geval van oma en opa. En naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

De oudste twee zijn inmiddels iets beschaafder geworden, maar als kleuter binnenkomt loopt hij direct door naar de kast met etenswaar, ongegeneerd "Oma, wat mag ik hebben?!" roepend. Waarop oma één voor één de koek en snoeptrommels opentrekt en aanbiedt. Dat is de gewoonte, oma is dat ooit zo gaan doen en ze moeten er erg om lachen. Ik zou me dood schamen als hij het ergens ánders ook zo deed dus sputter ik wat pedagogisch tegen. Maar naar mij luistert nooit iemand als we daar zijn.

Als de smarties van de roze koek afgegeten zijn en die droge korst niet meer zo appetijtelijk is, gaan ze over op de volgende ronde. Een chocolaatje dan maar? "Die heeft hij nog niet gehad", bedelt oma naar mij. "Hij mag toch wel íets hebben, dat jongetje..." Het jongetje zelf kijkt me zeer geslepen heel lief aan vanachter oma´s benen. Daar kan ik geen nee meer op zeggen natuurlijk. Ze somt wat `gezonde´ varianten op. Chips zonder kleurstof? Een ijsje voor het vocht? En kijk, op deze verpakking staat dat er extra vitamine C in zit. Dat hebben ze nódig hoor.

Nou gaat hier thuis ook best veel te veel wel wat koek en snoep doorheen, en zeker als we eens bij iemand op visite zijn waar we niet zo vaak komen of op feestjes doe ik niet moeilijk over gezond versus niet gezond. Maar te vaak en te veel, dat is gewoon niet goed en leg oma dus op een later moment uit over wat men anno 2013 denkt over een gezond eetpatroon. Over suikers. Dat bij een wekelijks bezoekje van een half uur echt niet altijd drie soorten koek en snoep horen, dat ze het met een droog biscuitje ook echt wel gezellig vinden. Over onzin op verpakkingen. Dat ook croissantjes en yoki niet direct in de categorie gezond en verantwoord vallen. En dat onze kindjes wel vrij dun zijn, maar dat dat niet  betekent dat ze volgestopt moeten worden met ongezond eten. Dan talen ze helemaal niet meer naar hun boterhammen en groente.

Oma snapt het, ze heeft het beste met de kindjes voor. Ze zal er aan denken.

En dan moet ze nog even naar de supermarkt. Mijn nichtje doet eindexamen, en omdat mijn zus momenteel aan het lijnen is en er daar "niets" in huis is, moet oma maar voor een paar marsen en gevulde koeken zorgen om het nichtje straks toe te kunnen stoppen. "Want dat heb je nodig als je geestelijk zo moet inspannen..."

Zoals ik al zei, naar mij luistert nooit iemand.

(*) en nog veel meer kwaliteiten maar daar gaat dit logje niet over

maandag 27 mei 2013

Yie-ha!

Yie-ha, ik ben mezelf weer. Gisteren was een mooie dag, en de laatste restjes zieligheid verdwenen toen we met zijn allen naar een paar oude filmpjes keken van zo'n vier jaar geleden. Peuter was een gekke baby die alleen maar wat stuntelig lag rond te kijken, dochter een kleutertje met een scheve pony en mama's schoenen aan. Samen met een kleinere, nóg dunnere versie van oudste broer speelden ze met de playmobil. En de blaadjes in de tuin. En met Keefie(*). Wat waren ze liehief!! En wat zijn ze nog steeds lief, bijna liever! Zo hard als ze om zichzelf moesten lachen.

En vandaag schijnt de zon! Ik heb de kindjes naar school gebracht, man op zijn fiets gezet richting werk, en afgemaakt waar man aan begonnen was maar moest stoppen i.v.m. het weer. De kussen zitten er in, de verpakking is opgeruimd, heb zelfs wat groen gesnoeid. Dus wat houdt mij tegen om even een uurtje lekker even in het zonnetje op de nieuwe tuinset een potje te Wordfeuden?! Met een lekkere gezonde vruchtensmoothie erbij! Yie-ha! Het leven is zo beroerd nog niet.

zondag 26 mei 2013

Het assepoester-syndroom

Vrijdag begon het, gisteren had ik het even helemaal gehad. Ik zou bijna denken dat ik ongesteld was, ware het niet dat ik al een paar maanden een spiraal heb laten implanteren. Moe, alweer vage buikpijnen (waar komen die nou weer vandaan, het zal dat ding toch niet zijn?), kloteweer al de hele week....

Ik weet niet wat, maar ik zat even niet zo lekker in mijn vel. Terwijl ik druk was met het pamperen van de huisgenoten negeerden ze me compleet (al was het maar als ik vroeg wat ze op hun brood wilden). Ze deelden wel orders uit en wisten ook te melden als er iets kwijt leek of verkeerd was gegaan. Daar ben ik hier namelijk altijd uiteindelijk altijd verantwoordelijk voor, wat dat betreft sta ik - in de ogen van de familie- net een treetje hoger dan onze lieve heer. Dat dan weer wel.

Waarschijnlijk doe ik iets helemaal verkeerd. Misschien moet ik maar eens een weekje in staking en stoppen met zorgen voor, herinneren aan, opruimen, met overal mee bemoeien en in de weg zitten. Even de mamma van de lien losknippen en iets voor mezelf gaan doen?

Ik begrijp best dat kleine kindjes me niet bedanken voor het feit dat ik ze soms probeer op te voeden en dat ze niet altijd vrolijk kijken als ik ze groente i.p.v. patat voorzet. Hé, het zijn normale kinderen hoor. En dat ik als ik net heb opgeruimd met mijn ogen knipper en opnieuw kan beginnen, ook dat is het lot van de huismoedervrouw, ben ik bang. Ondankbaar werk. Geeft niks, ik doe het graag. Maar kan iemand, liefst met verstand van zaken, me misschien een keer een schouderklopje geven? Omdat ik toch best wel mijn best doe? Het hoeft niet elke dag, alleen maar af en toe. Als ik me zielig en alleen voel, niet lekker in mijn vel.

En vandaag (na de ontploffing gisteren en een lange nacht lekker slapen) gaat het weer. Soms mag je jezelf wel eens een beetje zielig voelen, toch? Maar voorlopig liever even niet.

vrijdag 24 mei 2013

Buikpijn

We zouden naar het circus, papa, mama, oudste zoon en dochter. Zoon ging mee maar zat wat suf voor zich uit te staren. Zou dit wel leuk worden? Dochter was helemaal druk en opgewonden, ze had er zin in.

We gingen vroeg weg om goede plaatsen te bemachtigen. De eerste ring was vol. Gelukkig, want ik heb het niet zo op zo'n paard of -erger nog - een clown in mijn boezem. Maar we vonden iets verderop mooie plaatsen op de tribune. Nog een kwartiertje wachten.... en daar begonnen de lichten te bewegen, de muziek zwol aan, de spreekstalmeester begon zijn verhaaltje.

Toen ze lekker op gang waren leefde zoon op, dit was leuk! Hij kroop bij mij op schoot om het beter te kunnen zien. (Dat was even geleden, in het openbaar, dus daar was de mama van deze tienjarig best blij mee. Al is één meter veertig aan uitstekende botten best lastig vasthouden.)

Dochter daarentegen was helemaal stilgevallen en zat er met een sip gezichtje bij. Haar handje kroop in de mijne, ze mocht bij papa op schoot. In de pauze fleurde ze zelfs niet op de koek-en-zopie tentjes waar ze iets mocht uitkiezen. Buikpijn. Hele erge buikpijn. Van die buikpijn die je zomaar opeens krijgt als het allemaal een beetje druk is, als je niet weet wat je verwachten moet, als je bang bent voor wat dan ook, voor iets wat er misschien wel kan maar waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Die kennen papa en mama maar al te goed van vroeger toen ze zelf klein waren.

Thuis was alles natuurlijk weer goed. Kleertjes uit, nachtjapon aan, heel eventjes op de bank en daarna lekker spelen. En de patatjes gingen er prima in, geen zere buik meer te bekennen.

En wat was er nou, met die buik? vroeg ik haar 's avonds in bed. Ze had het toch wel spannend gevonden, dat circus. En dat vond ik dan toch wel weer fijn, dat ze zelf die conclusie trok en het ook nog eens tegen ons vertelde.

donderdag 23 mei 2013

Blender

Jarenlang heb ik me afgevraagd wat men met een blender moest doen. Eigenlijk wist ik niet eens dat het ding zo heette, dat heb ik even opgezocht. Ooit heeft man er eentje gewonnen. Het kreng heeft een tijdje in de kast in de weg gestaan, tot ik het zat werd en hem bij het oude vuil heb gezet. (Wat ook niet voor hem pleitte was dat hij vóór wij hem wonnen tien jaar in een vochtige opslag had gestaan en een bijbehorende lucht verspreidde.)

Op de een of andere manier heeft man op slinkse wijze een tweede blender in huis weten te krijgen. Die ook een tijd werkeloos heeft gestaan. Tót de kinderen leerden dat milkshakes en smoothies lekker zijn. Liever natuurlijk die van de grote gele M, maar die huisgemaakte dingen waren toch ook wel oke.

En nu opeens, zo kinderloos thuis, vol goede voornemens is er één voornemen in ieder geval omgezet in concrete actie. Elke dag mik ik wat overrijpe bananen en slappe kiwi's in het ding. Beetje yoghurt of melk erbij, wat diepgevroren ananas en gisteren zomaar verse aardbeien en -het moet niet gekker worden- frambozen. En dat is me lekker! Wow. Hoera voor mijn blender.

Na dit onverwachte fruitsucces ga ik ook maar eens op zoek naar recepten om groente naar binnen te krijgen, wat ook dat schijnt mijn blendervriendje aan te kunnen (hopelijk ik ook). Iemand?

dinsdag 21 mei 2013

Slurf

Slurf (Sulluf) is al jaren de allerbeste vriend van onze jongste zoon. In die jaren is er natuurlijk van alles gebeurd, lief en leed hebben ze samen gedeeld, Slurf is een paar keer zoek geweest - o, drama! - maar steeds weer opgedoken. Onlangs bleek zelfs dat Slurf een heuse identieke tweeling was, toen de andere helft uit de kast kwam. En nu liggen ze samen in het bed van zoon, die overigens precies weet welke de échte Slurf is en welke de andele, eh andere. Die andere Slurf is wel lief maar niet zo lief als de echte. Hij is niet zó vies en afgeslurfd, en vooral, hij heeft aanmerkelijk méér Slurf.

Dat Slurf nog Slurf heten mag is een wonder, want het kenmerkende reuk- en grijporgaan heeft door de jaren heen behoorlijk ingeleverd aan centimeters. Van de oorspronkelijke stevige gevulde 10 centimeter is er nog hooguit één over. Het ding is inmiddels gereduceerd tot een flinke brede slappe snuit met onderin een groot gat. Toen ik gisterochtend op de grond naast het bedje ook nog een flink deel van de herseninhoud van Slurf zag liggen besloot ik actie te ondernemen.

Nadat Slurf met een zeer zielig stemmetje aan zoon om toestemming had gevraagd (én gekregen!) stonden we met zijn drietjes bij oma  (pluche-beesten-dokter-bij-uitstek, geen wachttijden, vriendelijke doch stevige behandeling, ook op feestdagen) op de stoep. Ik had zelf al wat originele Slurfvulling teruggepropt in het slappe koppie, oma heeft daarna het stompje vakkundig dichtgenaaid. We hebben zelfs nog over een protheseslurf in een vrolijk bloemetjesstofje gebrainstormd, maar daar moesten we later nog een keer voor terugkomen. Tot zover zoon blij, ik blij en vooral Slurf blij natuurlijk.

Thuis bekeek zoon Slurf echter nog eens goed, vóelde nog eens goed en was het er niet meer mee eens. Dit was niet hoe hij Slurf het liefste had. Hij moest weer open. Gelukkig deed de omkoop-afleid-eierkoek  wonderen, en heb ik hem er later niet meer over gehoord. Vannacht hebben ze in ieder geval weer heerlijk samen geslapen. Al weet ik niet of Slurf geen nachtmerries heeft gehad over dat happende mondje en die peuterende vingertjes.

maandag 20 mei 2013

Ook ik ben stil

En dan is het opeens toch niet zo'n mooi pinksterweekend meer, met dat vreselijke nieuws. Ooit heb ik besloten op dit blog geen zaken uit het nieuws te bespreken, niet de zoveelste te zijn met dezelfde mening over de jurk van Max.ima of de toespraak van Wil.ders, om maar eens wat te noemen.

En toch gaat dit blogje over het vreselijke nieuws van de vermoorde broertjes. Zo triest... ik ben er echt heeel heel erg stil van.

Ik hoop maar dat jeugdzorg de volgende keer wat beter zal slagen in het beschermen van kinderen in zo'n situatie en dat dit nooit meer zal gebeuren. Dat alle kinderen een fijne jeugd hebben en dat kindermishandeling nooit meer zal voorkomen. En meer van dat soort onrealistische maar diep gekoesterde wensen.

Kon ik er maar wat aan doen. Maar het enige wat ik kan is vandaag mijn schatjes maar eens extra hard knuffelen. Met een beetje een brok in mijn keel.

zondag 19 mei 2013

Op een mooie pinksterdag

Laatst was ik er weer ingestonken, goedkope kaartjes voor - in dit geval de dierentuin - gekocht, zonder dat we gepland hadden wanneer te gaan. Op het moment dat ik ze kocht was de uiterste inleverdatum nog ver weg, dus dat zou wel goed komen een keer. Dacht ik. Tot het opeens nog maar een week of drie was, en de familie-agenda helemaal volgepland stond met andere dingen én de weerberichten voor de rest van de maand alleen maar regen en kou voorspelden.... Op vandaag na dan. Phew. Toch nog gelukt. Een dagje Blijd.orp met het hele gezin.

En wat was het leuk! Zelfs (juist) de twee die in eerste instantie dachten dat dierentuinen sáái zijn konden er bijna geen genoeg van krijgen... Na vijf uur had jongste het wel echt helemaal gehad en was ook dochter moe. De laatste paar hokken zijn we dan ook in flink tempo voorbijgewandeld op weg naar de auto. En eenmaal thuis, zoals dat eigenlijk altijd gaat, waren vooral pap en mam uitgeteld, stonden de oudste twee al snel op de trampoline en zat de uitgetelde kleuter weer vol leven en vol ondeugende plannen....

donderdag 16 mei 2013

Help

Ik zit in de kapperstoel en kijk in de spiegel. Boven die zwarte kapmantel zie ik mijn eigen gezicht. Het haar is nat en met klemmen opzij getrokken, onbarmhartig tl-licht schijnt van boven.

Mijn God.....

Ik probeer snel te bedenken of ik thuis nog ergens een pot vochtinbrengende dagcreme heb of dat ik zo beter direct naar de drogist kan gaan om wat anti-aging rimpelwerende wondercreme te gaan kopen. Een creme met een tintje zou trouwens ook wel helpen. Dat witte gezicht met die grijsgroene vlekken flatteert ook niet zo. Een flinke dot kleur rond de ogen is helemaal een must.

Ik besluit voor nu de spiegel even te negeren en pak het tijdschrift dat voor me klaar is gelegd. Een roddelblad. Ik blader erdoor heen en zie voetbalvrouwen, Nederlandse "sterren" op leeftijd, een Amerikaanse actrice... en dan weet ik weer waarom ik me straks toch beter wat kan inhouden als ik straks langs de make-up afdeling van de drogist loop. Misschien toch maar eerst maar eens een cursusje natuurlijke visagie voor beginners.

Maar mijn haar zit wél weer goed.

dinsdag 14 mei 2013

Memory Lane

Laatst waren we bij een concert. Nou is dat op zich al iets uit een vorig leven, concertbezoek, maar om het helemaal een avond vol jeugdsentiment te maken was ook nog eens op een plek waar ik een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik heb er gewoond, gesport, op school gezeten, ben er gezoend en dronken geworden. Maar nog nooit een concert bijgewoond - dat kon daar toen nog niet

Alleen de reis er heen gaf me al het gevoel óud te zijn. Je begraaft je even een paar jaar in een buitenwijk tussen de kleine kinderen, en als je weer eens "buiten" komt is alles opeens anders. De bedrijven op het industrieterreintje, de sporthal zelf (waar blijkbaar nu concerten gegeven worden) en - krijg nou wat- mijn oude middelbare school bleek gewoon helemaal wég, vervangen door een paar rijen nieuwbouwhuis....

Om het allemaal nog wat erger te maken was het een concert van de Golden Earring. Een goeie band, maar wel eentje die al optrad voor ik geboren was. Ruim 25 jaar geleden zag ik deze band voor het eerst live, samen met mijn zus. Daarna nog vele keren samen met Pappalien, die ook flink geindoctrineerd is door oudere broers en zussen waar het dit soort muziek betreft. Gezellig. (Had ik al gezegd dat een een avond vol jeugdsentiment was?) Maar ik moet zeggen, de heren mogen dan op leeftijd zijn, ze zijn nog steeds vitaal. Wat je niet kon zeggen van iedereen in de zaal. Mensen, ik heb mijn ogen uitgekeken op het (zeer gevarieerde) publiek. En dat was eigenlijk ook wel leuk.

maandag 13 mei 2013

De mei-sinterklaas

Zo op de eerste regenachtige vroege maandagochtend dag ná de fijne lange meivakantie zijn we allemaal een beetje van slag. Zo was daar opeens een heuse Sinterklaas die ons allen cadeautjes kwam geven.



Sint was in een prima humeur, zelfs toen hij hoorde dat hij vandaag weer naar school mocht. Toen bleek dat het schóól was, en geen peuterspeelzaal was dat even jammer, maar het humeur was niet stuk te krijgen. De mijter en jas gingen uit, de (dé) zomerjas aan en hij huppelde vrolijk naar school. Gevolgd door een iets minder enthousiaste zus en een zeer verdrietig kijkende broer die op de een of andere manier iets minder gemotiveerd waren om naar school te gaan vandaag.

Eenmaal in de klas schoof hij op het stoeltje met zijn naam er op om vervolgens blij rond te gaan zitten kijken. Hij zwaaide me na met een grote grijns op zijn gezicht. Hoop dat hij er vanmiddag om kwart voor drie nog steeds zit, die grijns...

vrijdag 10 mei 2013

De zomerjas, deel honderdenzoveel

De zomerjas, ik kan er blogjes over blijven schrijven. Hij wil hem niet aan. Maar de winterjas is op mysterieuze mama-weet-er-zogenaamd-niets-van wijze verdwenen en het is nu toch écht te koud om zonder naar buiten te gaan. Maar hij wil hem niet aan.Nee. Weeeeeeeeeh. (En vond hij vroeger jassen uittrekken nog lastig, nu lukt dat prima.)

Omdat ik niet de beroerdste ben gaf ik hem dus maar een keuze. Déze mooie blauw met witte zomerjas, of een andere, die hij vandaag zelf in de winkel mocht gaan uitzoeken. Hij keek me opgelucht aan. "Een andeje". Ik ben altijd in voor een uitje, dus zouden wij samen naar het winkelcentrum, waar we behalve jassen nog veel meer leuke dingen gingen omkopen, zoals snoep en even kijken in de speelgoedwinkel. Maar dat kon natuurlijk alléén maar als hij iets jasserigs aandeed over zijn truitje. Een vest dat nog van broer was geweest, een bodywarmer (helemaal gek natuurlijk, jas zonder mouwen!), of zijn zomerjasje.

En dus sprong hij weer in de paniekstand. Nee. Weeeeeeeh. Niet.

Eenmaal buiten op onze stoep waaide de wind toch wel heel vies om zijn lijfje vandaag en gaf hij zomaar toe. Snel stak hij zijn armpjes in de bewuste zomerjas. Voor één keertje dan, want zo meteen gingen we een andeje kopen.

In de winkels hingen heel veel jassen. Maar zoon wilde er nauwelijks naar kijken, laat staan ze passen. Nee, niet die groene, en die rode ook niet. Hij wilde ze allemaal niet. Na twee kledingzaken was het kwartje gevallen. Als hij dan mocht kiezen, dan hield hij zijn éigen nieuwe zomerjas wel, die hij nu aan had. Die was toch alweer net wat vertrouwder dan al die andere jassen in de rekken.

En zo hadden we mooi weer geld over voor een ijsje.

Inmiddels staat hij op de trampoline te springen, en heeft zelf zijn oude nieuwe jasje aangetrokken.


woensdag 8 mei 2013

Even wachten nog...

We zijn drie dagen lang in de Ef.teling geweest. Wie de Eftel.ing een beetje kent weet dus waar de titel op slaat. Niet alleen hebben we drie keer de vierdaagse gelopen in dat park (wat is het groot!! Veel attracties en daar tussenin nog veel meer eetgelegenheden...)  maar ook heel veel moeten wachten.

Bij elke attractie (én voor de toiletten) stonden giga wachtrijen. Je was zo drie kwartier verder voor je ergens een ritje van twee minuten kon maken. Zwaar, zeer zwaar. Voor ongeduldige Mammalien, voor oudste (stuiterbal-moeite-met-wachten-en-stilstaan) maar vooral voor onze kleuter (en dus voor mij): rustig in de rij staan is er bij hem niet bij. Door de rij heen en weer rennen, één van ons vieren beklimmen, bij mensen voor ons in de rij in de tas gluren, praatjes maken, in de billen van tieners die op het hekje zaten porren... en wat ik het ergst vond: uitbreken uit de rij en wegrennen.... waarop wij oudste achter hem aan stuurden die onze opdracht "breng hem terug" altijd heel kindvriendelijk en met zeer creatieve oplossingen wist uit te voeren - veel beter dan een bozige ongeduldige mama dat kan.... Kreun. Doodvermoeiend. Hoewel er ook nog zat mensen waren die het ventje met vertederende blik en grote grijns bekeken, bij mij staat het zweet dan wel op mijn bovenlip.

Eigenlijk, achteraf, was dit park nog een beetje hoog gegrepen voor kleuter. Voor een gewone kleuter vind ik het al heel wat: al dat lopen (gelukkig hadden we een buggy mee!), al die indrukken en dan met name al die enorme wachtrijen. En laten wij nu net een kleuter hebben die alles behalve gewoon is. (*) 

Hij heeft ook heel veel dingen wél leuk gevonden hoor (zoals die Wildwaterbaan, waar vooral papa en ik heel erg nat werden!) Eigenlijk kwam het er op neer dat het allemaal nét iets te veel was. Te veel wachten, te lange dagen, te veel ongezond eten, te veel spanningen en indrukken. Niet alleen het park zelf maar ook nog eens dat huisje waar we in sliepen en al het onbekende daar... het ventje is een gevoelig type. En dan zo halverwege de middag, dan is het gewoon óp en dan komen de nukken en de (drift)buitjes.

Gelukkig (voor mij) was het na drie dagen klaar en konden we naar huis. "Bijna thuis!", riep ik dus vrolijk naar de ietwat bleekneuzerige achterbank, onderwijl de laatste pakjes yoghurtdrank uitdelend. Helaas bleek de A2.7 afgesloten, en bleef man maar naar de zich daar niet van bewust zijnde Tom.Tom luisteren in plaats van naar mij, zodat we zigzaggend door het land heen gereden zijn en keer op keer bij die afsluiting terecht kwamen of anders in een vette file reden. In plaats van drie kwartier waren we al anderhalf uur onderweg en nog geen zicht op verlossing. "Even wachten nog...", riep ik, zelf al flink wat minder Zen, naar de achterbank. Waar oudste begon te kreunen van het ongemakkelijk stilzitten op zijn kleine plekje in het midden en jongste de feestvreugde nog wat verhoogde door al zijn Fristi en de resten van drie dagen patat, donuts en pannenkoeken over zichzelf en broer heen te spugen....

Maar toen waren we er opeens: bij onze wasmachine en douche, kleuters favoriete dvd, onze teerbeminde katjes. Wat een genot om weer thuis te zijn!

Eerlijk is eerlijk, ondanks wat ik gisteren schreef, met onze oudste twee is het tegenwoordig prima vakantie vieren, zij redden zich wel. Het Louvre is vast nog te hoog gegrepen voor ze, maar zo'n paar dagen in een kindvriendelijke omgeving vol vermaak is goed te doen. Zelfs uit eten (ze verkochten ook patat) was gezellig!

Ik zei het al. Even wachten nog. En dan kunnen we vast gewoon zonder zorgen en gedoe met drie kinderen op vakantie.



* Ik las net bij Josine in haar blog "jongens zijn geen meisjes" allemaal dingen die ik heel erg herken. Laat ik nu ook een redelijk volgzaam, sociaal en oplettend meisje hebben en twee jongens die zo hun eigen ideeen hebben... Oudste is inmiddels wat wijzer en voor rede vatbaar, ik denk dat jongste er ook nog wel overheen groeit, al zullen het nooit meisjes worden, haha

zondag 5 mei 2013

Ontspannen op vakantie

Eén van de redenen dat ik sinds ik kinderen heb soms als een berg tegen op vakantie gaan opzie is dat het zo vermoeiend is. Het schijnt dat je op vakantie zou kunnen uitrusten, alle zorgen even achter je kunt laten. Ik merk daar niets van. Ben ook altijd weer opgelucht als het klaar is.

Vooraf en achteraf is het altijd een heel gedoe. Ik ben vóóraf altijd druk met het huis opruimen (je laat geen vies onopgeruimd huis achter, toch?), plannen en organiseren, inpakken. En achteraf moet ik weer uitpakken en bergen met was verzetten. Per kind verdwijnen er altijd sowieso drie paar kledingsetjes per dag in de koffer: je weet het maar nooit met het weer, en ze weten het toch altijd weer zo vies te maken dat ze elke dag schone kleren blieven.

Verder is het op zo'n vakantieadresje voor mij zelden rustig zitten. Ben aan het zorgen, opletten, voortdurend alert op wat er zou kunnen gebeuren. Inmiddels zijn we uit de fase dat tijd en samenstelling van melkflesjes en fruithapjes nogal nauw luistert, breekt de pleuris niet meer uit als we de favoriete knuffel niet ingepakt hebben en hoef ik ook niet meer de hele dag op te letten dat ze zich bezeren aan ongelukkig geplaatste trapjes of hun fikkies in de open haard steken. Twee van de drie hebben hun zwemdiploma's en van eentje (..) weet ik zeker dat ze niet zomaar zal verdwalen als wij haar even uit het oog verliezen....

Het voortdurend opletten is tegenwoordig dus wel iets minder geworden. Maar toch. Ik maak het mezelf veel te moeilijk, loslaten is niet mijn sterkste punt. Dat van hun ook niet trouwens. Ze zijn gewend en vragen zéker op vakantie (waar in dat kleine rothuisje verder niet zoveel te doen is als thuis en er ook al geen vriendjes om de hoek wonen) om aandacht ende vermaak. Om half zeven staan ze op, om half acht is die bal en het bos buiten niet leuk meer en willen ze wat "doen". (Wat gaan we nu doen, mama? Schat, het subtropisch zwembad en de achtbaan gaan pas om tien uur open... )

Onnodig te zeggen dat we natuurlijk géén dingen gaan doen die ze niet alle drie leuk vinden, laat staan iets dat wij volwassenen graag doen en waar kinderen heel chagrijnig van worden - zoals uit eten bij een heus restaurant of langs een bezienswaardigheid, de sauna in of gewoon rode wijn slempen op een terras. Niet omdat ik vind dat ze dat niet moeten leren (zich aanpassen of bezienswaardigheden leuk gaan vinden bedoel ik, dat slempen hoeft niet persé), maar vooral omdat ik het niet leuk vind mijn favoriete ding te doen als de rest zich niet vermaakt. Andersom hebben wij een fijne vakantie als de kinderen lol hebben.

Dus ga ik de komende week met frisse moed langs achtbanen en speeltuinen, doe ik misschien zelfs wel een spelletje kaart als het echt niet anders kan en probeer ik kleuter warm te laten lopen voor bizarre vakantie-achtige activiteiten zoals voetballen. Lees ik mijn boek wel uit als we weer thuis zijn.

donderdag 2 mei 2013

Nieuwe kleding en een ander kapsel

Nee, hij wil die jas niet aan. Het is een zomerjas, een hele stoere, van een heus merk en in vrolijk rood en blauw en wit. Zit hij niet lekker? Is hij niet mooi? Moet ik een andere zomerjas gaan zoeken, een vest? Dat is het allemaal niet, het is gewoon niet zijn oude vertrouwde jas die hij altijd aan heeft, dus wil hij hem niet aan. Dat die oude jas een lekker dikke donsjas is en het inmiddels 20 graden is buiten, dat is geen argument.

Ik zucht maar weer en weet, ook deze fase gaat over. Tenminste, dat is bij zijn oudere broer ook zo gegaan. Wat heb ik een trucs uitgehaald om oudste in zijn peutertijd nieuwe schoenen en nieuwe jassen aan te laten trekken (op de een of andere manier was het met shirts en broeken geen probleem). Voor nu geef ik mijn jongste nog maar even zijn zin en de oude kapotte winterjas tevoorschijn uit mijn Zeer Geheime verstopplek. Want hij moet zo naar de kapper, en dat is vast ook heel stressvol. Als hij tenminste op oudste lijkt. Die vond dat altijd zo vervelend, het stil zitten bij de kapper, het gekam en gekriebel en - o gruwel - het "nieuwe" haar dat er dan geknipt werd....

En om maar weer te bewijzen dat alle kinderen, zelfs binnen een gezin, anders zijn en hun moeder graag verrassen, huppelde hij zeer vrolijk de kapperszaak binnen en was alleen even boos dat broer hem vóór was op die stoel. Ze kletsten allebei honderd uit en lieten braaf hun haartjes in model knippen. Even later liep ik met twee vrolijke en keurig geknipte jongetjes weer in het zonnetje. Eéntje zonder jas en zonder gel (dat mag er absoluut niet in want dat voelt zo naar), en ééntje met gel in een lekkere dikke donsjas.

woensdag 1 mei 2013

Op stap

Geinspireerd door al dat koninklijke gedoe gisteren hebben we vandaag een beetje de toerist in eigen land uitgehangen en de kinderrondleiding van kasteel de Haar bezocht (zo'n beetje in onze achtertuin). En dat was leuk! Vooraf had oudste (net tiener geworden dit jaar) wel wat bedenkingen, maar het bleek natuurlijk weer zat mee te vallen en eigenlijk moest hij achteraf erkennen dat het toch wel heel leuk was geweest.

Dochter, mét eigen kroon, was natuurlijk zeer te spreken over de prachtige vertrekken die ze zag. Vooral de roze slaapkamer van de barones met eigen badkamer maakte indruk. Dat wil ze nu zelf ook. En ook dat belletje, waarmee ze ontbijt op bed kan bestellen...

Na afloop nog een pannenkoek in het dorp, en toen konden we jongste weer op gaan halen.

Jongste mocht (en wilde) namelijk niet mee, die hebben we bij oma gedumpt. Konden ze lekker samen naar de supermarkt en de speeltuin, wat voor jongste een veel beter idee is dan een kasteel bezoeken en braaf naar een gids luisteren. Veel rustiger ook voor de rest van de familie... hoeven we hem niet steeds overtuigen stil te zijn, op te letten en netjes aan de voet te volgen....