donderdag 18 april 2013

Wennen

De eerste keer wennen op school was spannend. Voor hem én voor mij.  In de klas was zijn voornaamste tekst dan ook "ik weet het niet" en liep hij liever rondjes door de klas (om overal eens goed te kijken) dan stil op een stoeltje naar de juf te gaan zitten luisteren.

Bij het buitenspelen heeft hij de juf vooral beziggehouden door steeds naar het schoolplein van de school ernaast te wandelen. Daar zijn leuke speeldingen en er staat geen duidelijke afscheiding tussen, en van mama mag het na school ook altijd...

Na afloop dacht hij wel dat het "leuk" was geweest, maar mogelijk was dat een sociaal wenselijk antwoord. Eenmaal thuis vertelde hij nog wel een paar dingen over "zijn" school ("bij mij in de klas gaat het zus en zo") maar gedroeg zich vooral als een drakerige tiran, moe en nukkig.

Gisteren was de tweede wendag. Hij had er beduidend meer zin in en huppelde naast broer en zus naar school. In de klas zat de andere juf, de juf die hij nog niet had gezien. Zij kwam naar hem toe en zakte op haar hurken om hem vriendelijk toe te spreken. Hij bekeek haar eens goed en zuchtte uit de grond van zijn hart: "Wat ben jij mooooooi!" Kijk, dat is natuurlijk een goed begin van de relatie.

Na een half uurtje kring - waar hij dit keer keurig bleef zitten - volgde het kiesbord. Hij koos voor tekenen. (Wat? Waarom? Waarschijnlijk om mij voor gek te zetten na al mijn verhalen over zijn hekel aan tekenen en knutselen... ) En hij ging het nog min of meer serieus proberen ook, zie foto hiernaast. Toch kreeg ik aan het einde van de ochtend geen tekening mee maar wel een papier vol met gestempelde cijfers...

Hij heeft gegymd met zijn "nee-wil-ik-niet-passen" gymschoentjes aan, zijn drinkbeker en etensbakje waren leeg, thuis had hij een bere-honger en zat vol met goedgehumeurde energie. Het komt vast goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?