zondag 28 april 2013

Fijn, zo'n vent...

Stel je voor, je hebt net van je laatste restje spaargeld een mooi bijna nieuw autootje gekocht. Hij staat nog maar een dag of wat voor je huis te glimmen en dan komt je man langs met een grote zaag en verwilderde blik in zijn ogen. Voor je het weet liggen alle deuren aan de binnenkant open, en - na wat gemopper en getier- heeft hij dan toch ook nog het dashboard klein gekregen...

Slik.

Maar na nog wat meer gemopper en getier, wat informatie opzoeken, even bellen, en uiteindelijk dat ene onmisbare miniscule onderdeeltje weer uit de prullenbak(!) gevist te hebben ging alles dan ook weer netjes dicht. En nu kan ik met één druk op de nieuwe afstandsbediening in mijn sleutel alle deuren tegelijk open en dicht doen. En daar ben ik dan wel weer heel blij mee. Toch wel fijn, zo'n vent.

vrijdag 26 april 2013

Het grote zwarte gat

Hoe het mij bevalt, vroeg iemand hier, zo helemaal alleen thuis nu jongste op school zit. Nou, ik ben ook benieuwd. Sinds hij maandag op school is begonnen is me dat nog niet echt gebeurd. Ben ik vooral druk geweest met van alles en niks. Hulpoudertje spelen op school. Bovendien was het huis nog steeds niet leeg omdat Pappalien opeens spontaan een paar daagjes thuis kwam zitten... Maar vanmorgen ga ik het eens even uitproberen.

Dat mijn kindje er overdag niet meer is, dat is wel even wennen. O, o, wat is het stil. Ik mis dat peuterblok aan mijn been nu al. Wat is een Mammalien nou zonder kindertjes?  Wat moet ik, mezelf herdefinieren? Een nieuwe naam aannemen? Als het gekke kattenvrouwtje door de Vinex gaan wandelen met de poezen in de draagdoek? Elke kinderwagen die ik tegenkom aanhouden om er even in te kunnen koekie-poekie-doekie-en?

Gisteren bij de huisarts (reden van de afspraak: anticonceptie) in de wachtkamer voelde ik me wel enigszins geamputeerd, zo tussen de moeders met kleintjes. Duurde overigens niet lang. Al snel zat ik spontaan een vreemde baby te  borst flesvoeden omdat de papa van het kind steeds achter zijn andere kindje, een net wandelende en zeer ondernemende dreumes aan moest rennen. ("Jaja", knikte Omalien naar de vent die met het zweet op zijn voorhoofd me zeer dankbaar aan stond te kijken, "je hebt je handen er vol aan he, aan die kleintjes. Ik weet het nog goed...")

Er zitten ook wel een hoop voordelen aan. Eigenlijk ben ik zeer gesteld op rust, fijn alleen met mijn eigen gedachten zijn (die zijn druk genoeg) en alle vrijheid. Zo hoef ik niet perse een kaasstengel te kopen als ik naar de supermarkt ga, hoef ik niet wéér die mini-loco te doen en kan de tv gewoon uitblijven. Of kan ik, als ik wil, in plaats van Dora een Holland Doc documentaire opzetten, uitkijken én alles verstaan. In de tuin werken zonder dat ik voortdurend moet opletten. Of zou ik mijn btw aangifte kunnen gaan invullen. Misschien....

Maar ik denk dat ik dat laatste nog maar even uitstel tot een andere keer. Want nu moet ik even hoognodig de poezen gaan aaien en over een uurtje mag ik de twee jongsten alweer ophalen uit school. Dan begint de meivakantie en is twee weken lang de hele familie weer thuis. Dat empty nest, dat is nog heel ver weg.

donderdag 25 april 2013

Het is weer tuinweer

Wat een lekker tuinweertje gisteren, en vandaag! Maar na een kwartiertje zitten en genieten begint het bij mij alweer te kriebelen (wie had er bij ons htuis nou ook alweer een diagnose met te weinig rust in het hoofd?!) dus heb gisteren al wat onkruid getrokken en plannen gemaakt. Vandaag fijn naar het tuincentrum. Ik heb een flinke vangst. Van mest en potgrond tot franse geraniums voor in de potten en een paar nieuwe struiken van de soort die het altijd eigenlijk wel doen (aucuba en een laurierstruik) voor op die zompige schaduwplek waar ze de in mijn ogen niet voldoende presterende collega plantjes mogen vervangen. (Sorry, geen geduld of medelijden wat het plantjes betreft!)

Wat het wel prima doet zijn de paarde(n)bloemen die her en der uit de grond komen. Tussen de maagdenpalm, tussen het grind, tussen de tegeltjes... En dat vind ik dan weer minder leuk. (Tips zijn welkom!)

En dan valt mijn oog ook weer op die oude houten tuinset. Een tafel met houten klapstoelen. We kunnen er aan eten, dat wel, maar lekker relaxed liggen valt tegen. Bovendien hebben ze steeds een laag olie nodig, en even een stukje verderop zetten is ook nogal een klus... De kussens zijn aan vervanging toe, en de stoelen misschien eh... tja... ook wel? En laat ik nou in de winkel allemaal mooie vette luie loungebanken hebben gezien die prima in het hoekje daar zouden passen.... Het is dat ik tegenwoordig weinig verdien en op mijn centjes zit. Maar ik houd de blaadjes toch maar even in de gaten.

maandag 22 april 2013

Je zou er bijna zenuwachtig van worden

Mijn schoonmoeder kreeg altijd last van eczeem als één van de dochters of schoondochters zwanger was, vertelt mijn man altijd. De spanning moet er ergens uit, zeg maar. En blijkbaar is het soms zenuwslopender  als je meeleeft met een ander dan als je zelf iets hebt.

Mijn afgelopen week was ook nogal heftig, meeleef-technisch en organisatorisch gesproken. (Geen eczeem hier, en wat voor idiote klachten ik wél van de spanning krijg omdat ik mijn mooie hoofdje al van tevoren breek over wat er mogelijk allemaal kan gaan gebeuren, daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.)

Zo was daar natuurlijk maandag het afscheid op de peuterspeelzaal voor peuter, emotioneel voor hem en voor mama-mutserige-lien. Dinsdag mocht hij wennen op school. Het is een stoer jong, en hij laat er niet veel van merken, maar natuurlijk was dat best wel eng, dat onbekende, nieuwe kinderen, nieuwe juf, nieuwe regels.

Ik mocht er even bijblijven, daarna mocht ik mijn moeder begeleiden naar de afspraak met de cardioloog in het ziekenhuis. De afspraak was zo gepland dat de beste man maar een klein beetje mocht uitlopen als ik nog op tijd op school wilde verschijnen om mijn kind op te halen. Een behoorlijke uitdaging dus. En zit je normaal al een beetje te knijpen wat zo'n specialist je zal gaan vertellen, nu was nog de stress van de klok er ook bij. Gelukkig ging het qua tijd nét goed en joeg mijn moeder met lekkende hartkleppen en al  mij na afloop door de ziekenhuisgangen terug naar de auto om nog nét op tijd weer op school te verschijnen (waar de juf vervolgens de tijd vergeten was en op haar dooie akkertje met alle kindjes op het schoolplein aan het spelen was terwijl ze allang weer in de klas had moeten zitten voor de pauze...)

De dag er op samen met pappalien mijn autootje opgehaald. Op zich niet zo heel spannend  (het is maar geld en materieel gedoe) en ook wel leuk, maar toch was ik blij dat hij er bij was en dat alles was gelukt met de deal. Geen gezeik meer, alles goed geregeld. Klaar. (Nou ja, bijna klaar, inmiddels ligt autootje open met al zijn ingewanden er uit omdat man er nog wat elektrieke deurvergrendeling met afstandsbediening aan het inbouwen is... )

Toen was het donderdag, tweede wendag. In zijn afwezigheid mocht ik aan de bak voor school - omdat ik me ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heb aangemeld als klassenouder moest ik nu samen met een andere moeder het juffen feest van komende week voorbereiden... Vrijdag relatieve rust (op alle normale huishoudelijke activteiten na, het halen brengen van de andere kinderen van naar school en sport en vriendjes en spelen thuis). Zaterdag het grote feest van zijn vierde verjaardag.

Terwijl ik langzaam weer adem begon te halen dat deze week voorbij was, kwamen bij hem zaterdagnacht de emoties er een beetje uit. Werd er veel gedroomd en werd mama wakker gebruld. Zondag was hij moe, tussen de drukke buien door. En ook vannacht heeft hij weer flink gedroomd. Maar vanmorgen liep hij tussen broer en zus in vrolijk naar school en hij ging keurig op een stoeltje in de klas zitten wachten tot de juf begon. Zwaaide vrolijk naar me en leek al helemaal gewend. Mooi.

Nou nog even dat ellendige juffen feest op school en dan kan ik jullie vertellen hoe het is om in alle rust alleen thuis te zijn. Als ik snel blog red ik dat nét voor de meivakantie begint!

vrijdag 19 april 2013

VIER JAAR!!!!!!

.

Geen tijd om te bloggen, vandaag is het feest.

Ons lieve mannetje is 4 jaar !!

donderdag 18 april 2013

Wennen

De eerste keer wennen op school was spannend. Voor hem én voor mij.  In de klas was zijn voornaamste tekst dan ook "ik weet het niet" en liep hij liever rondjes door de klas (om overal eens goed te kijken) dan stil op een stoeltje naar de juf te gaan zitten luisteren.

Bij het buitenspelen heeft hij de juf vooral beziggehouden door steeds naar het schoolplein van de school ernaast te wandelen. Daar zijn leuke speeldingen en er staat geen duidelijke afscheiding tussen, en van mama mag het na school ook altijd...

Na afloop dacht hij wel dat het "leuk" was geweest, maar mogelijk was dat een sociaal wenselijk antwoord. Eenmaal thuis vertelde hij nog wel een paar dingen over "zijn" school ("bij mij in de klas gaat het zus en zo") maar gedroeg zich vooral als een drakerige tiran, moe en nukkig.

Gisteren was de tweede wendag. Hij had er beduidend meer zin in en huppelde naast broer en zus naar school. In de klas zat de andere juf, de juf die hij nog niet had gezien. Zij kwam naar hem toe en zakte op haar hurken om hem vriendelijk toe te spreken. Hij bekeek haar eens goed en zuchtte uit de grond van zijn hart: "Wat ben jij mooooooi!" Kijk, dat is natuurlijk een goed begin van de relatie.

Na een half uurtje kring - waar hij dit keer keurig bleef zitten - volgde het kiesbord. Hij koos voor tekenen. (Wat? Waarom? Waarschijnlijk om mij voor gek te zetten na al mijn verhalen over zijn hekel aan tekenen en knutselen... ) En hij ging het nog min of meer serieus proberen ook, zie foto hiernaast. Toch kreeg ik aan het einde van de ochtend geen tekening mee maar wel een papier vol met gestempelde cijfers...

Hij heeft gegymd met zijn "nee-wil-ik-niet-passen" gymschoentjes aan, zijn drinkbeker en etensbakje waren leeg, thuis had hij een bere-honger en zat vol met goedgehumeurde energie. Het komt vast goed.

Simpel

"Goedemorgen-met-vanPuffelen-van-A.B.C.-autoverzekeringen", ratelt het in mijn oor. "WAARMEE KAN IK U VAN DIENST ZIJN?"

Dat was een aanslag op mijn trommelvlies, maar ik durf natuurlijk niet te vragen of hij zachter praten kan. Ik houd de telefoon maar wat verder van mijn oor.

"Goedemorgen, met Mammalien. Ik wil wat gegevens wijzigen, ik heb een andere auto gekocht."
"O, MAMMALIEN, GEFELICITEERD!!!!", brult hij. Hij gaat helemaal uit zijn plaatje. Wat heeft deze man voor gekke pilletjes op? "MEVROUW MAMMALIEN?! GEFELICITEERD!" roept hij nogmaals als ik niet direct reageer. Ik vraag me af of hij thuis ook zo doet als zijn vrouw met een half gesneden wit, drie tartaartjes en een nieuwe vaatwasborstel thuiskomt.  "Eh, ja. Dank je. Maar nu wil ik graag mijn kenteken doorgeven."

Dat bleek te kunnen, gelukkig. Maar dat gingen we dan wel sámen doen, vond hij. Op het grote boze internet nog wel. "IK LOODS U ER WEL DOOR, MEVROUWTJE!".

Kreun. Ik weet niet of het door mijn geboortejaar, mijn geslacht of iets anders wat hij op mijn polis heeft gelezen komt, maar deze man denkt geloof ik dat hij met een idioot te maken heeft. Of waarschijnlijker, is hij zelf een idioot en denkt hij helemaal niet maar voert gewoon de instructies van zijn baas uit: wees duidelijk en enthousiast en behulpzaam. Helaas slaat hij daarin een beetje door. En daar kunnen sommige Mammalienen zeer slecht tegen.

Nadat hij de url voor me gespeld had (waarom niet gewoon de naam van het bedrijf, dan had ik niet eens hoeven bellen?) heb ik de telefoon opgehangen en bleek ik helemaal zelf in staat mijn kenteken in het desbetreffende veldje in te typen. Ik begon een beetje pukkeltjes van deze man te krijgen, en niet alleen op mijn trommelviezen.  "EN ALS U ER NIET UITKOMT KUNT U ALTIJD TERUGBELLEN!"

Het enige waar ik niet uit ben gekomen is waar ik er precies niet uit zou komen.

maandag 15 april 2013

Van het verjaardagsfeest dat eigenlijk afscheid bleek

Worden jullie al gek van me, met al die verhalen over onze peuter? Deze week is natuurlijk wel een hele belangrijke in zijn jonge leventje, zo'n verjaardagsweek met de grote overgang naar school en zo...  Zo meteen als hij op school zit en we daar allebei aan gewend zijn ga ik maar gewoon bloggen over mezelf. Zullen we eens zien of ik dan nog lezers over houd.

Gisteren begon de verjaarweek met het "feest" op de peuterspeelzaal. Hij vond het wel wat, verjaardag vieren. Op de stoel, mooie muts, uitdelen. "En waar gaan kindjes heen die vier zijn geworden?" vroeg de juf. Je zag de doodsangst in peuters ogen vanonder zijn feestmuts. Wát? Waar ga ik heen? Alle peuters antwoorden in koor: "naar school!". Of dat antwoord al zijn vreselijke vermoedens nu ontkrachtte dan wel bevestigde, dat weet ik niet. Er verscheen een flinke frons in zijn voorhoofdje. Dit was niet zomaar een feestje, dit was een afscheid. En erger nog, zeer binnenkort een nieuwe grote spannende sprong in het duister. Want al gaan broer en zus al jaren naar school, voor hem is het toch allemaal wel nieuw en eng.

Aan het einde van de middag hoefde ik niet te zeggen dat hij De(*) juf moest knuffelen, dat deed hij uit zichzelf. Knuffelen, zoenen, het hield niet op. En toen zij ook nog eens tegen mij begon over hoe ze erg ze hem zou gaan missen ("alle kinderen zijn bijzonder, maar hij is wel héél erg bijzonder!") toen hield ik het ook niet meer droog. En net zoals ik de vorige keer erg heb meegeleefd maar ook wel een beetje moest glimlachen om die gekke jankende moeder van K. toen die op zijn beurt vier werd, zo knikte de rest mij vandaag allemaal vriendelijk lachend toe. Eén pot nat, die moeders. Maar ja. Als zomaar je baby een heuse schoolgaande kleuter wordt, dan is dat niet niks.

Ben benieuwd of ik morgen op school weer ga janken als ik hem alleen op school achter laat.

(*) die ene, die superjuf...

Het moet niet gekker worden

Na alle eerder hier gemelde sprongetjes en ontwikkelingen is bijna-kleuter - meneertje doetnietaanknutselen- vandaag opeens met plezier aan het kleien?! Met de Pl.ay-doh ijsmachine, met de uitsteekvormpjes, hij heeft zelfs een schaartje in zijn handen gehad...

Het kind is op de vooravond van zijn vierde verjaardag in één klap weer zoveel meer gaan kunnen. Het is mooi om te zien maar ook wel een beetje gek vind ik altijd, hoe dat echt van de ene op de andere dag verandert. Het lijkt erop alsof hij, nu hij die moeilijke puzzel van het letters tot woordjes omvormen heeft gekraakt, opeens weer ruimte in zijn hoofd heeft voor andere dingen, andere interesses. Opeens werd hij wakker, keek om zich heen en zag wat er allemaal nog méér voor leuks te doen was in de wereld...

En enthousiast als hij is roept hij dan ook steeds luidkeels als hij ergens komt (bij de lokale bakker, in de wachtkamer van het ziekenhuis, bij de vuilnisbakkenverzamelplaats of willekeurig wat voor ellendige bedompte plek in de vinexklei...): "Ooooo, wat is het hier MOOOOOOI!!"

Hihi. En hij heeft gelijk. Het leven is mooi. Hoewel blijkbaar niet alle mensen op straat zoveel gevoel voor humor of lol in hun leven hebben om daar op zijn minst een beetje om te kunnen glimlachen...

zaterdag 13 april 2013

Sprongetjesdag

Het was echt sprongetjesdag gisteren. Niet alleen was hij opeens zo lekker sociaal bezig, hij klom beter dan dat ik van hem gewend was en was minder bang. En 's middags liet hij wederom mijn mond openvallen door gewoon te gaan lezen?!

Mooi he, hoe dat met die ontwikkeling gaat. Leefde hij de dag ervoor nog in een zee van losse letters, gisteren viel het kwartje en voegde hij de letters samen tot woorden. Hij koos zelf een loco boekje en ging gewoon woordjes bij plaatjes leggen. En een kwartiertje later wist hij ook losse woordjes zomaar te lezen die ik opschreef. Ik schreef v - i -s en hij maakte er vis van! Ik schreef het woord oma, de namen van broer en zus, het woordje rok en sok, bil en (hetmoetleukblijven) poep... het kwartje is nu echt gevallen, hij leest!

Mooi net op tijd voor hij dinsdag voor het eerst op school mag gaan wennen.

vrijdag 12 april 2013

Hij heeft een vriendin

B. heeft ook drie kinderen, ze heeft ze steeds net een paar maandjes later gebaard dan ik die van mij. Ze woont om de hoek en de kinderen zitten op dezelfde school, de oudste twee zelfs in dezelfde klas. Die jongens zijn vriendjes, onze twee middelste zijn vriendinnetjes. Niet meer dan logisch dat we ook de jongste twee proberen te koppelen? Vandaag deden we samen met de peuters een ochtendje ballenbak.

En het wonder geschiedde, mijn peuter heeft ontdekt dat het eigenlijk heel leuk is om een vriendje(*) te hebben. Een vriendinnetje zelfs, in dit geval. Sámen gingen ze van de glijbaan, sámen naar de trampolines. Ze riepen voortdurend elkaars naam en volgden elkaar overal. Hij weet zelfs na een lange dag nog hoe ze heet. Zo'n goede relatie heeft hij de afgelopen anderhalf jaar op de peuterspeel nog niet gehad met een van de andere kinderen. Blijkbaar is het kwartje gevallen.


(*) vriendje = iemand van je éigen leeftijd die niet over je probeert te moederen en die niet per definitie doet wat jij wilt omdat je toevallig het kleine broertje bent

dinsdag 9 april 2013

Niet alleen de koningin houdt er mee op

Hoe meer kinderen, hoe kleiner de auto's bij Mammalien, zo bleek de afgelopen jaren. Zal wel iets te maken hebben met het aantal uren in vaste dienst en bijbehorend salaris. Daarbij verschoven de prioriteiten een beetje, en zodra ik besloot dat kinderen leuker zijn dan auto's ging het al snel bergafwaarts met het aantal pk's en kekke accessoires onder mijn mobiele kont. (Ruimte is trouwens wel belangrijk, want opeens moet je buggy's, autostoeltjes met of zonder kind, kinderwagens, speelgoed en fietsjes overal en nergens naar toe vervoeren...)

Ruim tien jaar terug reed ik nog in een vette Alfa 156,  daarna had ik wat kortstondige wisselende contacten met diverse nieuwe middenklassers van de leasemaatschappij met als dieptepunt een blikkerige Seat Cordoba. Daarna heb ik een tweedehands Ford Focusje in eigen beheer gekocht. Die auto rijdt prima, maar is nu inmiddels vijftien jaar oud, volledig overwoekerd met mos (dus wel groen!), en economisch bijna total-loss verklaard. De man van de garage vond bij de laatste apk dat ik maar eens moest gaan denken aan "afscheid nemen".

Dus dat doe ik dan maar. Vaarwel, lieve Focus. Het was fijn met jou. Maar ik vind veiligheid ook wat waard en bovendien heb ik een pesthekel aan dure beurten.

En nu morgen maar eens kijken of mijn drie schaapjes én hun vriendjes én de boodschappen ook in een écht miniscuul huisvrouwen/boodschappenautootje passen. Het is tenslotte crisis.

Mijn auto is dood. Lang leve mijn auto!

zondag 7 april 2013

Op avontuur

Kleine katjes worden groot. Eind van deze maand worden Nappie en Fientje één jaar. Groot genoeg, hoopten we, om niet meer overal in gaan zitten of zomaar onder auto's lopen... De eerste dag mooie dag van het jaar dat wij met zijn vijfjes in de tuin zouden gaan zitten mochten de poezen ook. Vanmiddag was het zover.

De tuindeuren stonden open. Terwijl Pappalien en ik op onze stoeltjes van het zonnetje zaten te genieten waren de oudste twee kinderen erg hun best aan het doen de poezels met lieve woordjes en geluidjes uit hun vertrouwde hol te lokken. Ik weet niet waarom ik het afgelopen jaar zo panisch  heb geroepen dat die deur dicht moest, want van zomaar naar buiten glippen was natuurlijk geen sprake...

Stoere Nap kwam uiteindelijk als eerste. Koppie naar buiten, beetje ruiken, beetje voelen met één pootje. Na kennismaking met een heus spinnenweb vloog hij alweer naar binnen. Maar niet voor lang, de vogeltjes floten, het avontuur lonkte. Stapje voor stapje verkende hij de tuin, en dook onder de heg door naar de buren. "Buurjongen, doe heel zachtjes met die voetbal, want Nap is nog een beetje bang", waarschuwde oudste.

Fientje is niet zo'n heldin, maar ook zij heeft de stap de tuin in gewaagd. Ze kwam het door broer Nap uit elkaar gerukte spinnenweb tegenkwam. En toen Nap zelf. Even neuzen, en samen verder. Langs de plantjes, de auto, zelfs even bij de buren.

Toen Fien het avontuurlijke buiten allang had ingeruild voor een paar hapjes kattenbrok en een lekker warm plekje op de zachte bank liep Nap nog altijd buiten te schumen. Vliegjes, geblaf, plantjes... er was zoveel te zien! En opeens stond hij tegenover een zwart-met-witte kater die zijn loopje zo door onze tuin heeft. Wat zeg ik, door Náp zijn tuin. Na wat miezerig gemekker en gemauw en veel stoere lichaamstaal was het uiteindelijk toch onze Nap die zich liet imponeren en zich terugtrok op veiliger terrein. En toen hebben we de deur naar de vrijheid weer lekker even dicht gegooid. Maar ik ga ervan uit dat Zwartwitje de volgende keer maar beter een tuintje om kan lopen.

zaterdag 6 april 2013

Verrassingsbrunch

Omdat Pappalien vandaag een van zijn zusters gaat helpen verhuizen en Mammalien dochter moest begeleiden naar de zwemles hadden we ons oppasmeisje thuis gevraagd zodat peuter niet zich niet een uur op de tropische tribune hoefde te vervelen (ook fijner voor mama)

En kijk eens wat een leuke verrassing ze samen voor ons hebben gemaakt?


Dank! Ook voor het vrolijke bloemetje :-) 


vrijdag 5 april 2013

Het alfabetmannetje en het ziekenhuis

Peuter mocht vandaag voor luie-oog controle naar het ziekenhuis, op afdeling "W". Lang leve de bewegwijzering in zo'n ziekenhuis, die letters hangen overal, in gigantisch formaat. Te beginnen met de A, vlakbij de ingang. Het duurde dus even voor we op de W waren, omdat peuter - alias het alfabetmanntje- , onderweg luidkeels alle vleugels bij letter moest noemen en ook en passant de cijfers op de deuren nog moest voorlezen. Ter lering ende vooral vermaeck van de mensen die overal in de gangen zaten te wachten. Maar we zijn er gekomen.

Je kunt veel van peuter zeggen, maar enthousiast is hij wel. Toen hij zijn naam hoorde ging hij blij met de dokter mee, en werd nog eens dubbel zo blij toen hij in haar kamertje een soort meetlat tegenkwam met allemaal - hoezee- cijfertjes er op! Dus dat moest hij even laten weten. Speciaal voor dit cijfer-en-lettermonster deed de orthoptist de ogentest niet alleen met vormen maar ook met cijfers. En laat dat nu veel verschil maken zeg! Met de vormen én met bril scoorde hij nu dit keer echt wel goed (hoera!), maar met de test met de cijfers toch ietsje minder. De 4 en de 2, die gingen wel. Maar de 6 of de 9 en de 8, die lijken verdomd veel op elkaar als ze zo klein zijn...  (Wat ik hem overigens ook had kunnen vertellen - vraag mij dat na zonsondergang ook niet meer zonder leesbril)

Maar de uitslag was dus super! Was er vorige keer na vier maanden plakken niets veranderd, het verschil tussen beide ogen is nu grotendeels weggetrokken. En als hij zijn brilletje netjes draagt hoeft hij nog maar een uurtje per dag zijn pleister op, de komende maanden. Wij zijn blij!

donderdag 4 april 2013

Verrassing!


Papa was al begonnen...


En toen de kinderen thuiskwamen wilden ze maar wat graag helpen...


En springen maar! 

Het cadeau van het jaar, geloof ik. Zó blij waren ze! Oudste heeft me gezoend en wel veertig keer bedankt. 
Dochter heeft al haar vriendinnen al ingeroosterd voor een middagje springen ("maar ik vind het niet leuk als ze alleen voor de trampoline komen en niet voor mij"). En jongste, die had het nou tien minuten in de kou en op dat hobbelige ding wel gezien. Terug naar binnen waar Nijntje (en mama, zucht...) wachtten! 


woensdag 3 april 2013

Weer op zwemles

De vlag ging uit bij mijn collega-zwembad-moeder, anderhalf jaar terug, toen haar dochter voor het B diploma slaagde: ze hoefde nóóit meer naar die vervloekte zwemles met de kinderen! Ook mijn dochter was er toen wel klaar mee. Ze had nipt haar B gehaald en was daar reuzetrots op maar wilde duidelijk niet verder voor C. "Ach," troostte de badjuf me, "ze kan altijd later nog eens haar C halen, als ze dat wil." Yeah. Alsof dat ooit zou gebeuren. .

Maar verdomd. Afgelopen week, toen ik mevrouw 's ochtends uit bed schudde keek ze me wat lodderig vanonder haar dekbed aan en deelde mee dat ze had besloten. Alleen al de manier waarop ze dat zegt weet je dat er geen onderhandelen meer aan is, dus ik hoopte op iets goeds. Ze ging weer op zwemles om het C diploma te halen. Ze wist ook verschillende sterke argumenten aan te dragen. Het was gezond, het was leuk om te doen (de rest van haar vriendinnen zwemt ook op zaterdag, dus wat moet je anders als je je niet wilt vervelen?!) en ook heel veilig als ze nog eens extra goed leerde zwemmen.

Ik beloofde dus vaag eens te informeren. De lokale zwemclub reageerde echter zeer snel ende enthousiast, en voor ik het wist waren er 14 weken lesgeld van mijn rekening afgeschreven en was ze ingedeeld - in het groepje van vriendin A. - op de eerstvolgende zaterdag. Afgelopen zaterdag dus.

En het ging zowaar nog, het zwemmen. Sterker nog, het ging gewoon hartstikke goed. Was het B-gat (zoveel meter onder water en dan door een gat in een zeil) nog moeilijk, het C-gat was dan wel verder maar bleek (nu) een eitje.... En de rest kon ze ook. Mijn kleine meisje, dat nog niet zo heel lang geleden bang was voor water in haar gezicht, en nauwelijks boven bleef in dat grote koude zwembad. Dat met "vrij zwemmen" vooral op papa of mama hangt. Ik vind haar stoer.

Dochter blij, mama blij, vriendin A. blij, én papa blij. Want laat nou net afgelopen zaterdag de les zijn geweest waarop ik een niet te verzetten afspraak bij de kapper had en één van de ouders mee mocht zwemmen... Wat zeg ik, mee-léssen. Niet zomaar wat spelen en spetteren, maar serieuze C-les. Voor papa-met-alleen-een-A-diploma en een beroerde conditie toch wel reden voor zeker drie dagen spierpijn. Ik vind Pappalien ook stoer.

dinsdag 2 april 2013

Doelen

Vroeger las je op internet wel eens blogs met 1001 (of een ander getal, ik ben het even kwijt..) doelen, die de schrijfster dan in een jaar wilde gaan behalen. Daar moest ik gisteren opeens aan denken.

Zo na een paar van die luie feestdagen (nou ja, lui, het is best afzien als mama van kleintjes) begint het altijd enorm te kriebelen om eens "wat te gaan doen", niet consumeren maar produceren. Dus lag ik mezelf  's avonds uitgeteld op de bank af te vragen hoe ik al geweldige talenten nu eens in zou gaan zetten om de mensheid en/of mezelf een stap verder te helpen. Veel concreets is daar nog niet uit gekomen overigens. De kriebels blijven.

Wel heb ik een hele lijst met de gewone to-do-tjes. Naast alles wat ik anders op die lijst heb staan deze week met stip bovenaan passende broeken kopen voor peuter omdat hij er nu bijloopt als een bouwvakkertje. En in de categorie voorkom-het-verslonzen een bezoekje aan een gekwalificeerde kapper en make-up goeroe of plastisch chirurg die die verlopen huismoederkop van de foto gisteren weet om te toveren tot een gesoigneerde dame van stand. (Keep dreaming Mammalien...)

Jullie nog plannen, de komende tijd?

maandag 1 april 2013

Lammetjesdag

Kom, besloot ik, laten we iets gaan dóen, op tweede paasdag. Iets paasachtigs. Dus togen we vijf man sterk naar Lammetjesdag, ergens vijftien minuten rijden van de bewoonde wereld. Geen bijster origineel idee, bleek al snel.

We konden kiezen tussen een fikse wandeling vanaf de plek waar de file begon of achteraan sluiten. Het waaide flink, peuter liep  niet snel, maar het wandelen was eigenlijk wel lekker. De zon scheen en we zijn er gekomen. En toen begon de ellende pas echt. Een overbevolkt springkussen bezorgde jongste een letterlijk knallende koppijn en een flinke driftbui. Dochter mocht na een half uur wachten in de snijdende wind een kort ritje op een aftandse pony, en oudste deed een poging de schietschijf te raken bij het boogschieten maar raakte vooral medebezoekers (met zijn boog, zijn pijlen kwamen alleen op de grond in voor zijn voeten terecht).

Daarna nog even een gratis-dus-kunjenietlatenstaan appelsapje gedronken en een muffin gegeten voor nieuwe energie. In het halfbakken speeltuintje een koprol en een glijbaantje gedaan. Van die boerderij-achtige beesten aaien, dat wilden ze liever niet. En ook het melken van de houten limonade-koe, dat ging ze te ver. Maar ondanks dat en ondanks het gemopper en ge-stress ("heb ik ze alle drie nog?!") van hun koukleumende ongeduldige moeder hebben de kinderen zich op de een of andere manier wel vermaakt. Al was het maar met het windmolentje dat peuter kreeg aangeboden en  waar de oudste twee een hele tijd zoet mee gespeeld hebben....

Eenmaal in de auto, man achter het stuur, zonnetje op het raam, cd-tje aan en mooi uitzicht dat in flink tempo voorbij reed werd ook ik weer warm en gelukkig. En ik bedacht me dat mijn favoriete vakantie eerder een fly-drive is dan een week kamperen bij de boer.

Helaas denkt de achterbank daar nog anders over.


Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...