zondag 31 maart 2013

Enerverende ochtend, zo'n eerste paaszomertijdzondag

Voor iedereen die net zo dom is als ik: de klok moet vandaag vóóruit.

Op mijn nachtkastje twee wekkers, eentje stelt zichzelf netjes op de juiste tijd, de ander moet ik twee keer per jaar een uurtje voor- of achteruit zetten. Laat ik nou de verkeerde wekker serieus hebben genomen en er pas net achterkomen dat ik de hele morgen al twee uur achter loop...

Verder heb ik het zure maar zeer gemeende stuk dat ik hier had getikt - over Pasen en de Commercie en de paashaas die er met een christelijk feest vandoor gaat - maar weer gewist. Want het was tóch wel heel erg leuk om die enthousiaste kindjes te zien die paaseitjes gingen zoeken en te mogen verstoppen En die blije gezichtjes met vieze bruine mondjes aan een voor de gelegenheid gedekte ontbijttafel met "donots". Over tien jaar ziet het er hier vast anders uit op paasochtend, dus nu geniet ik er nog maar van.


vrijdag 29 maart 2013

Daar kan ik zo boos om worden

Een bejaard echtpaar (mensen die niet bij naam genoemd willen worden - en voor iedereen die vermoedt wie het zijn, dit stukje heb ik niet geschreven en heb jij niet gelezen), lieve aardige mensen. Ze weten al lang dat je op goedkope busreizen geen troep moet laten aansmeren die je niet hebben wilt. Ze laten zich niet in met boekenclubs, vertellen elkaar steeds  dat al die mooie aanbiedingen dus eigenlijk gewoon lokkertjes zijn. Maar ze hadden een nieuwe "relax-fauteuil" eh, gemakkelijke stoel, nodig. En dit bedrijf(*), dat leek toch wel heel betrouwbaar en ze kregen nog korting ook. Dus ze belden voor wat vrijblijvende informatie.

Er werd een afspraak gemaakt. Het bedrijf stuurde hele aardige zogenaamd "persoonlijke" kaartjes, ze kwamen bij de mensen thuis om demo's geven van de stoelen die ze verkochten. De stoelen waren vies duur, maar "dat moesten ze toch wel voor zichzelf over hebben". En meer verkooppraatjes. Eenmaal binnen gaf de verkoper niet op tot de mensen - om er maar vanaf te zijn - hun handtekening hadden gezet. Pas daarna overhandigde hij een stapeltje met voorwaarden.

Zodra de verkoper de deur uit was hadden ze spijt, voelden ze zich (terecht) genaaid en belden ze met het bedrijf om de boel te annuleren. Want dat is natuurlijk altijd mogelijk, zeker op zo'n korte termijn. Dachten ze...

De verkoper zeek ze min of meer af. Annuleren kan niet, de stoel kon wel afgezegd maar dan moest er tóch dertig procent betaald worden van dat enorme bedrag. De zogenaamde "klantvriendelijke kwaliteitsmanager" van het bedrijf die ze later aan de telefoon kregen was heel begaan en kon ze een andere mooie "aanbieding" geven. Weliswaar op een paar matrassen die ze nog nooit hadden gezien of hadden geprobeerd, maar ja, die hadden ze ook nodig. En dan hadden ze toch iets voor hun geld. Betaald moest er sowieso worden, daar kwamen ze niet meer onderuit.

Of toch. MIjn broer De oudste zoon kreeg het verhaal de dag er op te horen en is zo'n beetje ontploft. Hij heeft direct de telefoon gepakt en een "goed gesprek" met deze afzetters het bedrijf gehad. De bestelling is alsnog geannuleerd en ze zijn hoeven niets meer te betalen. De verkoper komt ook niet meer langs. Zo ver zo goed. Maar wat een vervelende week hebben die oudjes gehad. Veel spanningen en een flinke deuk in het zelfvertrouwen, dat ze zich zo hebben laten belazeren én dat ze ook de tweede keer zo goedgelovig waren dat ze dachten dat die klantmanager ze echt wilde helpen.

En ik ben ook weer eens hard van mijn geloof afgevallen. Dat zo'n bedrijf gewoon willens en wetens op zo'n agressieve manier de bejaarden opzoekt om ze van hun geld af te helpen. Bah. Er zijn weer veel meer boefjes in het land dan ik had gedacht. En het is nog gewoon legaal ook.

dinsdag 26 maart 2013

Peuter en de speelgoedwinkel

Hij wil dolgraag een cadeautje, als hij zo meteen vier wordt, maar wat er dan in moet zitten? Hij weet het niet. Als we toch in de grote speelgoedwinkel zijn let ik goed op wat hij allemaal leuk vindt. We lopen langs de lego, de knutselspullen (haha), de knuffels, de autootjes, steppen, boekjes.. Is dit leuk, of dat? Neeee. Hij heeft geen interesse.

Hij glijdt een paar keer van zo'n ellendig plastic miniglijbaantje en speelt - net als zus- een tijdje in de speelhuisjes die er uitgestald staan. We hebben zelf zo'n ding in de tuin staan maar dáár kijkt geen van de drie naar om. Dat is toch anders.

Zus kiest uiteindelijk een pakje gummetjes, want daar gingen we eigenlijk voor. Om hem niet met lege handen naar huis te laten gaan mag hij ook iets uitzoeken. Bij voorkeur uit de goedkope rommel rekken aan het einde van de winkel. Maar hij wil niets. Niets wat Zus en ik aanprijzen. Zelf wil hij niet zoeken. Hij hoeft niets. Hij wil nu gewoon naar huis.

Die kinderen die gillend in het gangpad liggen omdat ze geen xxx of yyy mogen kopen van hun mama, ik weet het niet hoor. Ik heb ze niet.

maandag 25 maart 2013

Voorjaarsschoonmaak

Al voelt het als mid-winter, ik heb besloten de lente uit te dagen: ik ben vanmorgen met de grote voorjaarsschoonmaak begonnen. Goed voor de lichaamsbeweging en de muizen in mijn hoofd. En eerlijk gezegd was het ook wel een beetje nodig als ik zo kijk. Het begint op te vallen dat we de schoonmaakhulp drie jaar geleden haar congé hebben gegeven...  Dus terwijl de driejarige op de bank zat te i-padden ben ik druk in de weer met stofzuigers, ragebollen en vooral heel veel emmers met sop.

Heerlijk. Zou ik vaker moeten doen. Het nadeel van al dat frisse geschrob is dat ik nu alleen nog maar meer huishoudelijke wensen heb. De vloer zou eens goed geschuurd en opnieuw gelakt moeten worden. De muren van een nieuw stuclaagje voorzien. De binnendeuren vervangen. En dan heb ik het nog niet eens over de bekleding van de bank en de eetkamerstoelen gehad. Maar daarvoor moeten we eerst op zoek naar een dierenarts die bereid is wat nageltjes te trekken. Of misschien maar zelf een nieuwe bank mozaïeken. Van beton.

zondag 24 maart 2013

Koudwatervrees

Hoe oud peuter is, vragen mensen hem vaak. Zeker nu zijn verjaardag met rasse schreden dichterbij komt. Drie jaar dus, dat weet hij maar al te goed. En soms wil hij maar al te graag vier zijn, "want dan krijg ik een cadeautje en taart".

Maar hoe leuk het ook allemaal wordt gepresenteerd, dat verjaren, hij is niet gek. Hij weet donders goed dat er ook nog wel wat anders bij komt kijken als je die magische grens van vier jaar gepasseerd bent. Moet je opeens naar school ("en dat vind ik best wel spannend mama") in plaats van naar de peuterspeelzaal. En hij had ook al iets opgevangen van zwemles, zonder bandjes, later als je vijf bent. Nou, daar had hij nog geen trek in. Gelukkig is hij nog gewoon drie jaartjes.

woensdag 20 maart 2013

Huiselijk geweld

Napoleon en Josefine noemden we ze. Omdat hij een krielkipje was met een te groot ego, en zij een   voorname dame van formaat. Na ruim 10 maanden is dat beeld een beetje veranderd. Hij is uitgegroeid tot grote gespierde kater, een heel verschil met haar zachte poezenlijfje. En hij is heer en meester in huis: hij mag als eerste eten en zij krijgt de kruimels. Nou zijn er meer dan genoeg kruimels, daar niet van. Ook komt zij lekker bij mij op schoot liggen en neem hij genoegen met een plekje ergens anders op de bank.

Maar toch. Eens in de zoveel tijd spelen zijn hormonen (of de verveling of ik-weet-niet-wat) blijkbaar op en dan jaagt hij haar door het hele huis heen. De witte plukken poezenbont uit haar vachtje vliegen om mijn oren. Nap staat zich groot en stoer te maken, Fien blaast naar hem vanonder de bank, oortjes plat in haar nekje. En dat vind ik gewoon niet zo leuk. Ik hou niet zo van ruzie, al helemaal niet van fysiek ende huiselijk geweld. Zijn eigen zusje nog wel...

Het wordt tijd dat Nap naar buiten mag en daar wat vriendjes/vijanden van eigen formaat vindt. Of ietsjes kleiner, want ik wil toch wel graag dat ook hij heel blijft....

dinsdag 19 maart 2013

Piep

Ben lekker bezig, al zeg ik het zelf. Regelen, plannen, afspraken maken, inkopen... zelfs het zelfgemaakte deel van de trakaties voor over vier weken liggen al klaar overdrijven is ook een kunst.

En nét als ik trots op mezelf even achteruit leun en ik me afvraag wat ik nu eens kan gaan doen klinkt er een ijselijke kreet. En nog een. Om de twintig seconden een piep van een apparaat dat melding maakt van een vreselijk onheil. Rondje door het huis leerde dat het de wasmachine was.

Zeer koelbloedig éérst man gebeld, die in vergadering bleek natuurlijk. Daarna nog koelbloediger wat knopjes geprobeerd, het boekje gezocht, het deurtje open gekregen, de natte soppige was naar mijn moeder gebracht. Heb inmiddels op internet naar oplossingen gezocht en die klaargelegd voor als manlief vanavond moe thuiskomt.

Niet geëmancipeerd he. Nee. Maar hé, ik ben een meisje. Ten eerste heb ik absoluut geen technische en/of apparaten-knobbel, ten tweede ben ik fysiek niet in staat een wasmachine met droger erbovenop een stukje te kantelen om het water te laten weglopen.... De leverancier bellen kan ik wel, maar dat heeft me vorige keer ook een vette rekening gekost voor iets dat we zelf in vijf minuten hadden kunnen oplossen.

maandag 18 maart 2013

Evaluatie

... geen held in knutselen, interesses op ander vlak... heeft zich goed ontwikkeld in de tijd dat hij hier was...   ontwikkelt zich vooral op gebieden die niet op het -door de organisatie door onze strot gedrukte- lijstje staan waarop we scoren (dus laten we het lijstje voor wat het is)... sociaal iets minder ver, ook dat interesseert hem niet zo heel veel, wat de groep doet... maar dat geeft niet, die mensen zijn er ook... ik denk dat dit echt "zo'n type" is dat later gaat studeren...


Mh, ja. Geen sociaal werker dus, geen joviale bouwvakker, geen profvoetballer maar Professor Zonnebloem. Eigenlijk was het onvermijdelijk, genetisch gezien. Op de zwangerschapstest verscheen dan ook geen blauw of roze streepje maar gewoon een brilletje. Of een 8. Dat kon ik niet goed zien. En Pappalien alleen toen hij zijn bril afzette.

zondag 17 maart 2013

Kijk nou

Kijk nou, hij kan het wél! Met twee benen tegelijk omhoog op de trampoline. Terwijl ik zure blogjes over zijn onhandig gespring aan het tikken was heeft zus het hem gewoon even geleerd...



zaterdag 16 maart 2013

De mooiste dag van je leven

Er stoppen twee auto's voor onze deur. Uit de ene komt een jongen met spijkerbroek, warrig haar en een flinke camera. Uit de andere twee mannen in feestelijk kostuum. Samen trekken ze nog een portier open en hijsen er een heuse bruid uit. Zoals alleen een bruid er uit kan zien: veel te veel haarlak, veel te veel te donkere make-up en lange witte jurk. Ze probeert de lappen witte stof over haar gigantische kont recht te trekken en haar blik dwaalt even rond. Een donderwolk in tule. Er kan geen lachje af. Of het stress is of gewoon een chronisch gebrek aan plezier in het leven, ik weet het niet. De druilerige regen die uit de grijze hemel komt maakt het plaatje nog eens extra somber.

Ze bevestigen in ieder geval mijn mening over het uitzicht dat wij vanaf ons huis hebben en gaan op het steigertje voor het water staan om foto's te nemen. Van die foto's, zo zie ik, die de meeste andere bruidsparen ook in hun album hebben zitten: zij leunt tegen hem aan, ze buigen eerst naar links, dan naar rechts. Hij doet een keer iets joligs met haar been. Dan een close-up, de gezichten dicht tegen elkaar aan, ze kijken allebei enigszins dromerig naar een plek ergens in verte. Wáár ze over dromen, god only knows. Ik wil het liever niet weten.

vrijdag 15 maart 2013

Gewicht

Inderdaad, A., zoals je al opmerkte in de reactie op het vorige blogje, daar trapt niemand in, dat ik een vetpercentage van 9,4% zou hebben. En dat terwijl heel veel van jullie me niet eens in het echt kennen / gezien hebben. Ik ben beter in mezelf afzeiken dan in matig en gezond eten, zullen we maar zeggen.

Ik zal voor een keer eens eerlijk zijn. Ik ben echt geen / geen échte olifant, maar er zit wel teveel vet naar mijn zin. Ben met mijn 1 m. 74 meter en 77 kilo, en dat is niet alleen te veel op de weegschaal maar het staat ook niet mooi, die putten en rollen (en met mijn 44 toch al niet zo strak meer als op mijn 18e..). Vooral mijn buik maar tegenwoordig ook de bovenbenen zijn niet echt onderdelen die ik aan de buitenwereld wil laten zien op een zomerse dag. Ik ben heel lang rond de 73 kilo geweest (wat ik ook al teveel vond, maar ja, minder eten lukte ook niet echt). Tijdens de zwangerschappen kwam ik dan 10 kilo aan en dat duurde dan tot een jaar na de bevalling voor het er weer af was. Tot opeens een jaar of twee geleden had ik weer eens last van prikkelbare darmen, stress ende gebrek aan eetlust kreeg ik de afvalgeest en ben ik door heel weinig te eten afgevallen tot 67 kilo. Helemaal trots heb ik een nieuwe zomergarderobe aangeschaft in maat 40. En ja, dat is natuurlijk dom, want toen vlogen de kilo's er opeens weer dubbel zo hard aan... met als niet eerder behaald dieptepunt deze winter de magische grens van 80 kilo. 

Sindsdien ben ik écht aan het opletten wat ik eet. En vooral wat ik niet eet. Noem iets ongezonds, ik lust het. En kan mezelf dan ook niet in de hand houden om er steeds opnieuw een stukje/handje/blokje van te pakken. Een lastig kind, een beetje verveling, een zielige bui en ik snaai weer iets uit die kast. Geen snoep en koek in huis halen is wel een aardige methode, maar man en kinderen worden daar diep ongelukkig van. Dus dat is ook geen echte optie. Heel goed opletten bij het boodschappen doen wel. Chocola met vieze noten voor man, weinig en vooral smerig kindersnoep voor de kinderen, volle vette boter en melk voor oudste die wel moet aankomen, en een blaadje sla voor mij.... Bah...  Maar met vallen en opstaan lijkt het nu dus toch wel weer de goede kant uit te gaan met mijn gewicht, en mijn broeken zitten ook al weer wat minder strak.

Behalve eten moet je ook bewegen natuurlijk. Ik had legio excuses om dat niet te hoeven: jongste kan ik niet alleen laten thuis, het is veel te koud in de winter, blessures aan schouder(*) en heup(**), geen zin in wachten bij de sportschool, geen geld voor een roeiapparaat thuis... Maar eind april, begin mei is alles anders. Jongste is dan ook op school, de sneeuw is dan vast weg, een beetje wandelen en fietsen moet kunnen met mijn heup toch? Zelfs mijn schouder lijkt lijkt het nu al weer bijna helemaal genoeg te doen om te kunnen serveren, dus wie weet pak ik ook mijn tennisracket wel weer eens op. Moet ik natuurlijk wel eerst even zorgen dat dat tennisrokje weer past.



(*) voorjaar 2011, onschuldig kindervirus knaagt een zenuw door zodat ik mijn rechterarm niet meer op kan tillen. Prognose neuroloog: over twee jaar is het wel weer aangegroeid, mevrouw, en kan u hem waarschijnlijk wel weer helemaal gebruiken

(**) heup ging pijn doen toen ik afgelopen herfst bij les twee van Evi's hardloopcursus heb gedaan. Ik voel het nog vaak als ik er gewoon alleen maar op leun. Soms is het weg. Soms zit het in de andere heup. Ik ben gewoon een oud wijf aan het worden denk ik.

maandag 11 maart 2013

Van je moeder moet je het hebben

Fijn, zo'n moeder die je jas binnen twee uurtjes weer vogelpoepvrij weet te maken, roep ik tegen oudste. Niet alleen schoon maar dankzij de droger op superpowerstand ook weer helemaal direct klaar voor gebruik.

De gsm die in zijn jaszak zat is nu trouwens ook schoner en droger dan ooit. Of die ooit nog klaar voor gebruik zal zijn betwijfel ik.

zondag 10 maart 2013

Statistieken

Ik ben dol op lijstjes en statistieken, nutteloze feitjes en verborgen verbanden. Zo maakte ik als prille puber lijstjes van alle (..) jongens die ik meer dan leuk vond, en scoorde rapportcijfers voor ze op allerlei categorieën. Suf he. Maar je bent een beta-nerd of niet. Bovendien durfde ik de onderwerpen van mijn lijst toch niet echt aan te spreken laat staan te zoenen, dus ja... je moet wat.

Tijdens de studie en het werk later bleek het trouwens ook nog een serieus en nuttig iets. Dat opschrijven en analyseren van gegevens in het algemeen bedoel ik. Het eigenschappenlijstje van die jongens heb ik weggegooid. Jammer, had graag nog een keer een controle 30 jaar na dato gedaan, haha, om te zien hoe ze allemaal dikke lelijke kale (bijna) midlife mannen met suffe baantjes en lelijke vrouwen geworden zijn.

Maar goed. Lijstjes. Wanneer je kinderen krijgt, van die niet pratende wezens zonder gebruiksaanwijzing waar je wel heel zuinig op bent, ben je dus al snel weer met zo'n lijstje bezig. Elke zelfhulpgids en adviserende website roept dat het "zeer handig is om in een boekje te noteren hoe vaak en wanneer en in welke omstandigheden het voorkomt". Wat "het" dan ook mag zijn.

Dus begonnen we al vrij snel na de geboorte van de eerste met een heuse excel sheet waarin man en ik aantekenden wanneer het kind een fles had gehad. Handig omdat we afwisselden en we niet altijd van elkaar wisten wanneer er gevoed was (bovendien ben je zo verrot de eerste tijd dat je het zelf ook niet meer weet). Ik kan nu nog terughalen wat er dat eerste half jaar aan poedermelk in is gegaan, op welke tijden, en hoeveel gehuil / slaap / teruggegeven mondjes / poep en plas dat opleverde en zou daar een prachtige analyse op los kunnen laten. Erg nuttig, maar inmiddels minder actueel. (Op patat lijkt hij prima te groeien en de boertjes komen er ook uit zonder onze hulp.)

Wel volgden daarna nog weer hele andere lijstjes, voor elk kind wel wat. Stapels met notitieboekjes heb ik liggen (en dan vraagt men zich nog af waar die thuisblijfmoedertjes zo moe van worden...). Ik houd bij wat er gegeten wordt op een dag. Lijstjes met ingenomen medicatie en vermeend resultaat. Een molboekje. Sinds kort ben ik begonnen met een boekje met op de voorkant in grote letters het p-o-e-p boek. Wat gaat er in, wat komt er -en vooral ook wannéér- uit. Het onderwerp van deze studie kan bijna zelf lezen, maar moet nog steeds door ons aan zijn haartjes naar de wc worden gesleurd, anders zit het er na drie weken nog in en begint hij vreemd gedrag te vertonen (en ik ook).

Morgen maar eens langs de huisarts, met mijn boekje. Mij verrassen ze niet meer met moeilijke vragen.

dinsdag 5 maart 2013

Dierentuinuitje - op herhaling

Natuurlijk was ik vaker in de dierentuin geweest, maar nog niet met dit kind. Ten minste, niet meer sinds hij een baby was. We hebben gewacht tot de oudste twee (wij-vinden-de-dierentuin-saaaaaai) op school zaten en het weer lekker genoeg was. Vanochtend was het zover.

En hoe dom kon ik zijn, denkend dat nu alles anders zou gaan. Natuurlijk was ik weer vergeten dat het park pas om tien uur open was zodat we een half uur voor een dichte kassa hebben moeten wachten. Natuurlijk bestelde mijn kind weer een kaasbroodje in het restaurant om er vervolgens achter te komen dat het ding er anders uitziet dan bij onze lokale bakker en het dus NIET wil proeven. Zodat ik wederom twee van die caloriebommen moest wegwerken. Gelukkig had ik wel weer een oud biscuitje en een bruine banaan in mijn tas om toch ook het humeur van de peuter in kwestie wat op te vijzelen.

Het mini-treintje, waarin mama ook dit keer weer in behoorlijk opgevouwen vorm mee mocht, deed zijn oogjes wél glinsteren. Ook herkenbaar ja, van de vorige twee. Maar het állerleukste van de hele dierentuin, gaf peuter later toe, waren toch wel de speeltuintjes. Drie wipkippen en twee glijbanen, waarvan hij er één te hoog vond. En dat voor 43 euro. Deja-vu. En ik was niet de enige mama met deze ervaring vandaag.

Waar hij wel anders reageerde dan de brussen was in het dinobos. Oudste broer was compleet dinogek en kende alle namen en kenmerken uit zijn hoofd. Zus daarentegen is was doodsbang voor die knap nagemaakte maar toch overduidelijk niet echt levende dingen. Peuter boeide het allemaal niet zo. Hij zag letters op bordjes en vogeltjes tussen de bomen ... maar de gigantosaurus heeft hij over het hoofd gezien. Ook best knap. Scheelde wel veel tijd trouwens.

En de dieren dan? Ik moet er eerlijkheidshalve nog wel even bij vermelden dat de enthousiaste peuter die ik normaal heb vandaag als lulletje rozenwater in zijn uit elkaar vallende en te krap geworden buggy zat geplakt. Snotverkouden en moe kwam hij er alleen uit als het niet anders kon. Hij wedijverde overigens met veel van de dieren die te beroerd waren om zich van hun actieve kant te laten zien, áls ze zich al lieten zien. Die mottige leeuw liet alleen zijn mottige kont zien. En mijn favoriet, de tijger, lag ook al voor oud vuil in een hoekje. Zelfs de aapjes deden maar een paar slappe stappen. De bruine beer deed wel zijn best en de vleermuizen fladderden om het hardst (alleen kijkt daar nooit iemand naar, zó zielig!). Maar het grootste succes bij peuter hadden mama olifant en baby olifant. Die vond hij echt wel schattig! Ik denk omdat het zo  herkenbaar voor hem was. Zo'n lieve kleine die steeds tegen de gigantische kont van zijn moeder aanliep.

Kom ik op de een of andere manier toch weer op die kaasbroodjes uit.

zondag 3 maart 2013

Ochtendritueel

Oudste, wil je je aankleden? Ik weet dat het weekend is, en dat het pas kwart over negen is, maar over een half uur moet je weg. Bovendien ben je al twee uur wakker.

Oudste, eet je ontbijt op.
Oudste, kleed je aan.
Oudste, laat je broertje nou maar, jij moet eten en aankleden. Kun je misschien ook nog tandenpoetsen als je vlot bent.

Is je ontbijt al op?
Oudste, schiet op. Laat die poes met rust en doe wat je moet doen.
Oudste....
Oudste, aankleden!
Niet spelen, ga nou aankleden. Alsjeblieft!
Nee ik ben niet boos, maar schiet nou eens op.
Oudste...
Nog vijf minuten, dan moet je weg.
Nog één minuut.
Als je nu niet opschiet kom je te laat. Mag je de eerste wedstrijd niet mee doen.
Niet leuk voor jou ook niet voor je team.
En papa komt ook te laat voor zijn eigen wedstrijd zo.
IK BEN NIET BOOS, SCHIET OP!!

Oke, oke, ik zeg al niets meer.
(....)
Maar denk je dat je het wel gaat redden op tijd te komen als ik niets zeg?
Ok, regel het zelf maar.
(...)

En dan piept oudste. Waar is zijn tas dan? Waarom wij die verstoppen? Hij ligt niet bij de kast maar er naast. Waarom moet hij eigenlijk nu al zijn sportkleding aan, hij kan zich daar toch ook omkleden? En hij begint de oneindige rij schoenveters van zijn sneakers op zijn dooie akkertje los te trekken. Zijn sportschoenen, die ik al min of meer klaargezet had om maar gelijk nu aan te trekken i.p.v. over een kwartiertje in de hal, hebben gelukkig nog gewoon klittenband.

Arrrgggggggggggh.

Maar ik zeg niets. Ik kijk niet, ik kreun niet. Ik ben zo zen als maar kan, in ieder geval uiterlijk. Al spring ik bijna uit mijn vel. Hij denkt het zelf te kunnen en wil in ieder geval nu even mijn bemoeienis niet. Dus dan moet hij maar zonder stick en schoenen in de sporthal aankomen. Als hij al op tijd komt.

Papalien, fluister ik zachtjes als oudste niet oplet (wat vrij eenvoudig lukt, haha) heeft hij zijn stick?

Als ze eindelijk in de auto zitten durf ik weer van mijn strijkwerk op te kijken. De stick is verdwenen. De drinkfles staat er nog. Hij kan wel zonder denk ik. Een blik op de klok leert dat hij het waarschijnlijk toch op tijd gaat komen. Net.

zaterdag 2 maart 2013

Tijdreizen

Om de een of andere reden was ik opeens verdwaald in een donker hoekje van mijn harddisk waar allemaal lang vergeten foto's stonden van onder meer mijn kindertjes. De oudste twee als peutertje, als eigenwijze kleuters. Zo vertederend. Al is het maar een paar jaar geleden, toch waren ze een stuk kleiner dan nu. Kon ik maar even terug in de tijd om ze te knuffelen. Waren ze nog maar weer even zo klein en onbeholpen.

Als je er middenin zit zie je het niet meer altijd, kijk je uit naar het moment dat ze zelfstandig kunnen zitten zonder steeds om te kukelen, tel je de dagen af tot ze naar school mogen, juich je elk beetje extra zelfstandigheid toe. En als ze opeens zonder je kunnen, dan besef je dat het te laat is, dat je ze nooit had moeten laten gaan. Ik voorzie nu al een enorme post- eh wat? - depressie, empty nest syndroom, op het moment dat ze echt uit huis gaan.

Misschien toch maar tijdreizen dan? De dag die je zo graag voor jezelf wilt als je met je neus tussen de onzindelijke baby's zit, een nacht zonder onderbrekingen... die haal je later als je in een veel te groot en stil huis zonder thuiswonende kinderen zit maar wat graag weer in. Maar zolang niemand dat heeft uitgevonden heb ik zelf een truc bedacht: ik hersenspoel mijn schatjes elke avond, dat ze maar zo snel mogelijk aan lieve kleinkinderen voor mij moeten beginnen. En natuurlijk deze oma en opa vaak als oppas moeten inzetten...


Uit de tijd dat ze nog samen in een teiltje pasten...

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...