donderdag 28 februari 2013

Ouders

Ik ben een trouw bezoeker van ouderavonden, omdat ik mijn "neus" wil laten zien (niet dat mensen 'm niet zullen opmerken in het voorbijgaan, maar toch..) en omdat ik weten wil wat er op school speelt. Maar soms. Mensen wat een hoop zeikerds lopen er rond. Niet alleen op het werk ergerde ik me kapot aan deelnemers van een vergadering die de boel altijd proberen te rekken om hun eigen agenda nog even door te duwen, maar ouders zijn nog tien keer zo erg. Ik kan me best voorstellen dat directie en juffen er overspannen van worden. Bij élke voorgestelde wijziging, of het nu om een nieuwe rekenmethode gaat of om de grootte van de nieuwe laatjes in de tafeltjes, altijd staat er wel iemand op zijn achterste poten. Natuurlijk altijd in het belang van de kinderen. En dan moet daar natuurlijk heel veel begrip van de schoolleiding tegenover staan, en wordt er beloofd dat er later in een andere setting nog wel eens over zal worden gepraat. En dan beginnen ze het nog een keer uit te leggen (...ja maar MIJN kind...) Bijzonder irritante. Vooral ook als de rest van de ouders in de zaal daar allemaal niet zo veel mee te maken heeft. Arrgghh.

Ik heb mij weer van mijn beste ouder-participerende kant laten zien vandaag. Zo zocht ik vanmorgen braaf naar luizen in de klas van zoon, help ik vanmiddag bij de speurtocht in de klas van dochter (we schijnen organen te moeten gaan zoeken in de buurt van de school?!) en dank de directie op mijn blote knietjes dat ze net op tijd hebben besloten een nieuwe instroomklas te gaan beginnen voor de kinderen die de komende periode vier jaar worden en naar school toe mogen. Deze beslissing valt voor ons prima uit. Jammer dat er een juf bij een andere klas wordt weggehaald, er stonden alweer wat ouders te protesteren. Maar hé, je moet wat.

En net als ik denk dat ze mij als ouder wel niet zullen herkennen omdat ik niet zo'n eeuwige ja-maar ouder ben die blijk ik toch bekend te staan. In ieder geval als moeder van die peuter van het schoenenincident. Hij trof de ene helft van de directie vandaag weer op de gang en liet haar trots zijn schoentjes zien die nu wel keurig om zijn voeten zaten. "Ah, J.oris!", wist ze nog. En dat ie in april naar school mag. Of hij er zin in had? "Klopt!", riep hij blij. En toen rende hij er maar weer snel vandoor, want het was tijd voor een ochtendje peuterspeelzaal.

woensdag 27 februari 2013

Hardnekkig

Sommige gedachten zijn nogal hardnekkig. Bepaalde paden in mijn hersenen zijn zo vaak betreden dat de herinnering echt voorgoed ingesleten is. Al zit ik over honderd jaar als kwijlende dementerende bejaarde te bedenken wat mijn eigen naam is, dit soort dingen vergeet ik niet meer.

Topografie of jaartallen, dat bleef allemaal nooit zo hangen. Maar bijvoorbeeld elke keer dat ik het  schoonmaakmiddel gebruik dat allang geen Vim meer heet maar Jif of tegenwoordig zelfs Cif, dat middel dat ook al járen niet meer in die blauwe bus met gaatjes zit maar nog steeds zo lekker schuurt en zo typisch ruikt, elke keer als ik dát dus gebruik, zie en hoor ik weer die kunstschaats die rondjes draait in de gootsteen. (Voor de 40 plussers: weten jullie nog?) Over sterke marketing gesproken. Dat doen de huidige reclames 'm niet na.

Zo roept Pappalien al jarenlang bij het zien van een paar panty's : "door panty's van S.orbella ziet men het been!". Heeft ook indruk gemaakt, waarschijnlijk door de bijzonder sukkelige slogan. Ik vermoed ook dat ik hem aan dat zinnetje zal herkennen, later, als we allebei een beetje vergeetachtig zijn geworden.

Het zijn trouwens niet alleen reclames of irritante, maar lekker in het gehoor klinkende liedjes. Zo heb ik ook elke, echt elke keer als ik aan het stofzuigen ben of als ik zou moeten stofzuigen omdat er overal in huis van die irritante kattenbakgritkorrels liggen die in je voetzolen prikken de gedachte aan die ene collega. Die collega van twintig jaar terug waarvan ik geen naam meer weet, niet meer waar we werkten, wat hij deed of hoe hij er precies uitzag. Maar wel weet ik dat hij me waarschuwde: "Poezen zijn leuk, maar ik wil ze niet meer. Die korrels uit die kattenbak, die vind je door het hele huis terug, en je gaat er altijd op staan."

Hij had gelijk. Dat heeft hij nu wel bewezen. Mag ik dan nu eindelijk eens ergens anders aan denken als ik korrels opzuig, alsjeblieft?

Jullie ook wel eens last van dit soort nutteloze hardnekkige herinneringen?

zondag 24 februari 2013

Decennium

Vandaag - om 21.12 - ben ik tien jaar moeder. Tis me wat. Maar nog belangrijker, vandaag is deze kleine grote held tien jaar geworden! Feest dus. Al tien jaar en hopelijk nog vele jaren erbij.








zaterdag 23 februari 2013

Feestje

Nét terug van een zeer geslaagd kinderfeestje van oudste zoon. Acht drukke (bijna) tien jarige jongens en een meisje (niet zomaar ééntje, een hele stoere zevenjarige die gewoon met de grote jongens meedeed!)  Een goede reden om alleen wat foto's te plaatsen en geen leuke teksten meer te verzinnen dacht ik zo.

Welterusten!


Tuigjes aan, helmpjes op en instructie


Oefenen op het oefentereintje


Het echte klimwerk op grote hoogte



En naar beneden glijden! 




vrijdag 22 februari 2013

Uitslapen

De laatste keer dat ik uitgeslapen heb is op de kop af tien jaar geleden. Vlak daarna kreeg ik een baby, die ervoor zorgde dat er in huize Mammalien nooit later -maar wel vaak eerder- dan zeven uur opgestaan moest worden (en dan heb ik het nog niet over de onderbroken nachten). Op de een of andere manier was dat trouwens meestal mama en niet papa die 's ochtends als eerste op het gekrijs afging en verschoonde en voederde.

Die baby- oudste zoon- heeft nooit slaap nodig gehad geloof ik, maar leerde al wel snel dat hij ook gewoon zachtjes in zijn kamer kan spelen. Maar toen kwam babyzus. En baby's, en zeker de mijne, die zijn nu eenmaal graag vroeg wakker. Ik heb me die eerste paar jaar altijd afgevraagd waarom de rest van de wereld zo stil en dicht was, rond zes uur 's ochtends, als ik alleen met een klaarwakkere baby klaar zat om de dag te beginnen... Maar zus bleek meer van slapen te houden dan broer, en zeker nu heeft ze ook de leeftijd dat ze 's ochtends ook nog wel even een paar keer om wil draaien.

Maar gelukkig hebben we nog kindje nummer drie, die met de goed getrainde stembanden. Peuter is ook meestal om zeven uur, half acht wakker. En gelooft niet in zelf spelen op dat tijdstip. Niet geruisloos in ieder geval. Hij kan/wil/durft zijn deur zelf niet open te maken, maar laat wel op flink volume aan de rest van het huis weten wat er in zijn hoofdje omgaat. Dat hij poepen moet. Of dat hij honger heeft. Ook als er niet perse direct hulp hoeft te komen is het duidelijk dat meneer niet meer slaapt, dan brult hij een abc liedje of voert hij een gezellig gesprekje met Sulluf.

Maar de laatste tijd is daar de bijna tienjarige die datgene goed begint te maken wat hij met zijn geboorte verziekt heeft (mijn nog-een-keertje-omdraaien in bed). Hij haalt zijn broertje zo zachtjes mogelijk (*) uit bed en dirigeert hem naar beneden. Maakt een ontbijtje, duwt hem een puzzel voor zijn neus, voert de poezen, zet de tv (op eigen voorkeurskanaal) aan en dan is de rust wel zo'n beetje weergekeerd. Zodat ik soms (op schoolvrije dagen) soms pas om half negen mijn bed uit stap....  En dát is soms wel even heel erg lekker!

(*) dat is een verhaal op zich, het zachtjes doen van twee jóngens waarvan één met de stembanden van een gigantosaurus en het besef dat de wereld alleen om hem draait, en één stuiterbal die overal tegen botst en bovenop springt en alles laat vallen en de hele tijd grapjes maakt... maar de bedoelingen zijn goed en eigenlijk is het ook wel heel vertederend om te horen...

maandag 18 februari 2013

Zondags uitje





Sterallures

Ze komt me uitnodigen voor een optreden. Helemaal in diva style met zonnebril, glinsterende kettingen en een paar geleende iets te grote schoenen van haar broer. Ik krijg een door haar zelf getekend toegangsbewijs dat ik moet inleveren als ik haar kamer binnenkom. Omdat K.3 blijkbaar te kinderachtig is geworden heeft ze een cd-tje van Adèle opgezet. Ze danst wild heen en weer, klapt een beetje uit de maat en zingt vooral alle uithalen flink hard mee in een prachtig nét geen Engels maar met dramatische uitdrukking op haar gezichtje. Achteraf deelt ze handtekeningen uit als het éénkoppige publiek hard geklapt heeft.

Aandoenlijk, hoe klein ze opeens lijkt als wannabe-popster. Ze wil zo graag groot zijn, maar net als haar broers op bepaalde gebieden haar leeftijd vooruit en op andere weer een stuk minder ver. Heerlijk kind. Dat het nog maar een flinke tijd mag duren voor ze écht met lippenstift op en diep uitgesneden topjes het uitgaansleven induikt.

donderdag 14 februari 2013

Alfa(bet)mannetje

Het was feest op de peuterspeelzaal. Toen ik zoon kwam ophalen zag ik tijgers, boeven, prinsessen... En mijn zoon?! Juist. Dat leek hem wel een goed idee. Niet één, niet de vijf uit zijn naam, maar alle zesentwintig.


woensdag 13 februari 2013

Nijntje

Vroeger, in het pre-moeder tijdperk had ik een bepaalde mening over Nijntje en nam volwassen mensen die het veel te simpele, te zoetsappige konijntje wél waardeerden niet serieus. Bij mijn eerste kind wist ik zeker dat wij niet tot het soort mensen behoorden dat de Nijntje musical zouden bezoeken. Nijntje boekjes kregen de kinderen wel eens op verjaardagen van mensen die mij niet zo goed kenden maar echt warm liepen de kinderen er ook niet voor.

Maar nu. Laatst waren we al in hol van de leeuw, euh, in het Nijntje huis. En vandaag zat ik opeens met een peuter op schoot en een zevenjarige - op het einde toch wat verveelde - dochter naast me in de bioscoop. Nijntje, de film. Hij vond het leuk! En ik, euh, eigenlijk ik ook.

maandag 11 februari 2013

De bijna-naar-school blues

Er zwaaide vandaag weer een peuter af - vier jaar geworden, klaar met de peuterspeel en op naar school. Het kind was vandaag jarig maar last van virusjes en vooral spanning rondom het hele gebeuren waarschijnlijk, dus stond met een treurige blik een beetje stilletjes te kijken hoe haar moeder zich druk aan het maken was.

En toen was ze weg, en nu heeft mijn ventje de twijfelachtige eer de oudste peuter van de groep te zijn. Niet dat hij dat beseft, trouwens. Maar wel begint de "laatste-maanden-blues". Vond en vindt hij het altijd leuk om daarheen te gaan, de laatste paar keer moppert hij, treuzelt hij, wil hij niet naar binnen. Om eenmaal binnen gewoon blij op de juf af te stormen. Dat dan weer wel.

Hij is toe aan nieuwe uitdagingen, ook thuis. De spelletjes die hij deed begint hij saai te vinden, zijn favoriete televisieprogramma's vindt hij ook niet boeiend genoeg meer (en dat is jammer voor mama's die ook wel eens even pauze willen). Hij hangt meer dan anders aan mijn rokken en zijn favoriete tekst lijkt "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we.

Ik peins en pieker en probeer nieuwe dingen te verzinnen. Buiten voetballen of zelf fietsen wil hij niet. Dino's, ooit de heilige graal van broer, boeien hem niet. Eindeloos over alles dingen willen weten of gewoon een beetje kletsen, zoals driejarige dochter deed, dat heeft hij ook nog niet zo. Cijfers wil hij, en letters. En letters en cijfers. Maar dan in een andere vorm(*), want zelfs daar vermaakt hij zich niet zo lang meer mee als eerst.

We zijn toe aan de lente. En aan school. Hoewel ik zeker weet dat ik mijn kleine lieve handenbinder ga missen. Want wat moet ik dan overdag, aan wie kan ik vragen "wat gaan we nu doen?" Met de nadruk op we?



(*) onlangs ontdekt dat hij tóch wel een beetje van tekenen houdt, als het maar letters zijn, of cijfers... er past een alfabet op twee a4-tjes. Morgen nieuw tekenpapier kopen!

vrijdag 8 februari 2013

Tenenkrommend

Sommige mensen doen er alles aan om reclame te maken voor hun producten en schamen zich niet om bloggende huismoedertjes aan te schrijven. Ik krijg vaker verzoeken om links of teksten te plaatsen, reclame te maken voor kleding of producten, maar doe daar nooit aan mee. Natuurlijk niet, dit is een privé blog en het moet leuk blijven. Geld verdienen - voor zover ze al iets aanbieden als tegenprestatie- doe ik graag ergens anders.

Maar het levert wel wat interessante kennis op, zo nu en dan. Zo kreeg ik laatst een verzoekje van iemand met een site en een boek dat nodig gepromoot moest worden over het lezen van tenen. En dat wilde ik jullie toch niet onthouden. Ik geloof eigenlijk nergens in maar zeker niet in astrologie, koffiedik kijken en handlezerij. Bijgeloof en flauwekul. Maar dat je iemands karakter aan zijn of haar tenen kunt aflezen dat geef ik dan wel weer een klein beetje het voordeel van de twijfel. Al toen ik een heel klein meisje was bestudeerde ik de tenen van de medemens, voor zover ik de kans kreeg. Die van mijn oma door haar vleeschkleurige panties heen, mijn vader als het boven de 30 graden was en hij eindelijk zijn sokken uittrok, vriendinnen van mijn broer die op slippertjes binnenkwamen...

Ik heb wel iet met tenen, hoewel dat iets niet altijd positief is. Kan ze bewonderen of vreselijk van gruwelen, neutraal is het zelden. De eerste keer dat ik mijn huidige man zag liep hij met een voet in het verband, zijn tenen staken er uit. Voor de eerste test was hij geslaagd.

Die van mezelf vond ik altijd lelijk, toen ik een puber was. Inmiddels heb ik vrede met ze gesloten en vind ik ze soms zelfs mooi. Het zijn misschien objectief gezien niet de mooiste, maar ze zijn van mij en ze mogen er zijn (ik zou zo een zelfhulpboek kunnen gaan schrijven).

Maar goed. Die link dus, dat boek. Ik kijk even op de site (nee geen link, haha) en bekijk mijn tenen en na slechts drie vragen daarover beantwoord te hebben weet ik opeens alles over mijn karakter. Tja, dat trage, die stilte tussen de vraag en het antwoord waar ik eerst heel goed over na moet denken, dat is wel waar. Maar ben ik wel zo ambitieus? En zijn echt alle mensen met een tweede teen die langer is dan de eerste gevoelsmensen? Ik ben bang dat deze meneer niet verder heeft gekeken dan zijn tenen, eh, zijn neus lang is toen hij dit onderzoek wereldkundig maakte.

donderdag 7 februari 2013

Nieuwe collectie

Mijn mailbox zit vol met nieuwsbrieven dat de nieuwe lente- en zelfs zomercollecties er aan komen. Leuk! Ik ben dol op lente, en luchtige kleertjes. Al dat gedoe met sjaals en jassen en dikke sokken, dat heb ik wel gehad. Tijd voor iets nieuws.

Nadat ik het ijs van mijn auto had gekrabd en bijna onderuit was gegaan omdat de straat lekker was aangevroren toog ik dus naar het winkelcentrum. Helemaal geïnspireerd. Maar toen ik eenmaal de fijne bloesjes en korte mouwtjes tussen mijn vingers door liet glijden begreep ik weer wat er mis was. Het is gewoon begin februari, winter. Voorlopig kan ik helemaal niets met die vrolijke lentecollectie. Ik vond wel leuke laarsjes, nu vreselijk afgeprijsd omdat het euh, nou ja seizoen waarop men winterkleding koopt zo'n beetje is afgelopen. Dus die nam ik ook maar niet mee. Met de winter heb ik het wel gehad. Wat niet wil zeggen dat de winter het al met mij gehad heeft.

Waarom stink ik er toch elke keer weer in? De mode-industrie loopt helemaal uit de pas met de echte seizoenen. Dus ik deed mijn sjaal nog maar eens wat steviger om en ging weer naar huis zonder geld uitgegeven te hebben. Nou ja, met een een pakje sla dan, in plaats van een saucijzenbroodje. Want dat is weer het voordeel, als het nog even duurt voor het zomer is heb ik nog wel wat tijd om weer bikini-fertig te worden.

dinsdag 5 februari 2013

En wederom goedgekeurd

De laatste keer op het consultatiebureau. Daar zat mijn ventje in de wachtkamer, tussen angstige peuters en snoezige waaromslikikeigenlijkeenpil ieniemienie babietjes, in zijn onderbroekje aan een tafeltje te ipadden en het abc nog maar weer eens mee te zingen.

Eenmaal aan de beurt liep hij braaf mee. Met 15 cm en 101 kilo leken de groeicurves opeens wat vreemd te buigen, maar ach, de assistente had ook wat problemen met opstarten vanmorgen. Toen we de getallen omgedraaid hadden bleek het allemaal wel in lijn. De peuterprofessor zelf had een goede bui en heeft de wijkverpleegkundige enthousiast verteld wat hij allemaal wist en kon. (Maar waar spéél je dan verder nog graag mee? Nou, letters! En cijfers. En de iPad. En filmpjes, wist hij ook nog te noemen. Ik was zo verbouwereerd dat ik geen aantekening in mijn moeder-dossier kreeg dat ik helemaal vergeten was dat hij ook graag met de playmobil speelt...)

Hij mocht nog wat blokjes in vakjes doen, torentjes bouwen. Ze heeft hem zelfs zover gekregen dat hij een rondje op papier wilde tekenen. Het prikje waar ik hem uit eigenbelang nog maar even niet over verteld had ging er zonder enig probleem in. De pleister, die wilde hij absoluut niet en ook de beloning-voor-goed-gedrag sticker bliefde hij niet. Blijkbaar hebben die tegenwoordig ook een negatieve lading sinds ze verdiend kunnen worden met écht nare dingen zoals naar de wc gaan of pleisters op je oog.

"Wat gaan we nu doen?", vroeg peuter nog enthousiast aan de wijkverpleegkundige, maar toen was het alweer klaar en moest hij het verder met zijn moeder doen. Die nog een laatste blik op die kleine baby's in de kleedruimte wierp en de deur van het consultatiebureau toen voorgoed achter zich dichttrok.

maandag 4 februari 2013

En bedankt

Ze waren alledrie ruim op tijd wakker, beneden én aangekleed. Keurig op schema jassen en schoenen aan, er hoefde niet ge-heud(*) te worden, geen boze gezichten. Zelfs peuterpuber deed alsof hij de meegaandheid zelve was.

En toen...  waren mijn sleutels kwijt. Niet zomaar kwijt, maar kwijt kwijt. En heb ik de kinderen tot mijn schande weer eens laten horen hoe grote mensen vloeken als het even niet helemaal zo lekker gaat. Maar kwijt bleven ze. Met een reservesleutel ergens opgediept konden we het huis nog afsluiten en op de fietsen springen zodat we, nat en te laat, toch nog op school zijn aangekomen.

Weer thuis heb ik het hele huis binnenstebuiten gekeerd en niets gevonden. Mijn hersens binnenstebuiten gekeerd en daar kreeg ik een vermoeden. Man whatsappte net terug. Inderdaad.

Waarom hij twee sleutelbossen nodig heeft weet ik niet, maar wel dat hij vanavond binnenstebuiten wordt gekeerd.

(*) als voltooid deelwoord van heuen, heujen?! Hoe schrijf je dat? Waarom kennen de woordenboeken op internet dat niet? Jullie toch wel? Als in ophitsen, opjagen...

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...