donderdag 31 januari 2013

Maatje 26

Er moesten nieuwe schoenen gekocht. Toen de snowboots opgeruimd werden en de gewone schoentjes weer aangingen klaagde peuter over zere tenen. In de schoenenwinkel liet dit ventje (i.t.t. oudste broer op die leeftijd) zeer gewillig zijn voetjes meten en keek hij met papa en mama mee in het rek naar nieuwe schoentjes met mooie kleurtjes. Met aan de linkervoet een blauwe en aan de rechter een groene stond hij voor de spiegel. De groene zaten fijner. Consensus. Dachten we. Want toen begon het pas.

Toen de andere groene er ook bij kwam zat opeens niets meer fijn, wilde hij niet meer lopen, was het niet meer mooi en had hij zere voeten. Een hoop geduld en creatieve benadering later kwamen we dan toch met een paar nieuwe schoenen - witte - naar buiten. Die waren mooi en zaten lekker. Zijn keus. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo mooi maar was allang blij dat ik geen gaten in zijn oude schoentjes hoefde te zagen op de plek waar zijn teentjes zitten.

Vanmorgen, vijf voor schooltijd. Dochter en oudste zaten buiten al op hun fiets te wachten maar peuter wilde zijn nieuwe schoenen NIET aan. Dan liever op zijn sokjes naar buiten. (De oude zijn natuurlijk "weg", gna gna, of in ieder geval zeer goed verstopt...) Dat sokjes lopen heeft hij volgehouden tot in de school, waar de directeur hem in de gaten had en er toch even naar vroeg. Toen ze mij met schoentjes onder de arm eenmaal in het vizier kreeg en begreep hoe of wat -ze is zelf ook moeder van een peuter- prees ze zijn nieuwe aanwinsten natuurlijk de hemel in.

Een paar minuten later wist meneer te melden "dat hij nú wel wilde". Hij is zijn beschoende voetjes nog even aan de directeur gaan tonen, en toen moesten we naar de peuterspeelzaal een stukje verderop. Waar hij naar binnen waggelde alsof hij op eieren liep zodat ook voor de peuterspeelzaaljuf gelijk duidelijk was waar ze hem op kon aanspreken. Ze was natuurlijk zeer onder de indruk van deze prachtige nieuwe aanwinsten aan zijn voeten. Mooi hoor. En dat het nog even wennen was, dat begreep ze ook.

Ze knuffelde hem eens goed. "Het is te hopen dat hij een juf krijgt die een beetje begrip voor hem heeft anders is het zo zonde. Als je in het begin de tijd investeert om hem goed te leren kennen heb je zo'n lol van hem, want het is echt een droppie." Wij begrijpen elkaar helemaal. En ik hoop met haar mee dat hij straks zo'n juf ook op school treft.

dinsdag 29 januari 2013

Adoratie

Ze volgen me op de voet. Op, naast of soms zelfs eronder. Op welke verdieping ik ook ben, zijn zij. Het liefst in dezelfde kamer of anders liggen ze braaf voor de deur te wachten tot ik weer tevoorschijn kom. Ze zijn nog te stom te bescheiden om de deur zelf open te maken, gelukkig.

De rest van de familie vinden ze ook lief, maar is er maar één waar ze voortdurend heel dicht bij in de buurt willen zijn. De rest mag ze pakken en aaien, bij mij komen ze vrijwillig kopjes brengen en mijn schoot onderharen.

Ik voel me zeer gevleid. Eindelijk de verering die ik verdien. Euh, ik bedoel, waarom ik? Zou het komen omdat ik zo lief ben? Zo goed kan aaien, zo'n brede warme schoot heb, inzicht in de kattenpsyche? Of misschien omdat ik hoofd katten-catering ben en elke dag zorg voor lekkere harde brokken, vers water en wat melk...



maandag 28 januari 2013

Als sneeuw voor de zon

Heerlijk, die zon. Ik zou er een lentegevoel van krijgen. Snowboots in de kast, schaatsen naar zolder. Met mijn jas half open en een enorme glimlach op mijn gezicht. De zon en die paar graden extra warmte hebben ook dat afgrijselijke humeur van afgelopen zaterdag, zo'n humeur dat geen moeder zou mogen hebben, compleet verjaagd. Ik maak me even niet druk en geniet gewoon van het hier en nu.

Peuter is weer vanachter het behang losgepeuterd - het arme kind kan er ook niets aan doen dat hij niet lekker in zijn vel zat, bedenk ik me nu achteraf weer met enig schuldgevoel - en huppelt vrolijk met me mee. Hoewel huppelen: zijn schoentjes zitten opeens helemaal niet lekker meer. Kennelijk heeft hij de afgelopen dagen een supersnelle groeispurt gemaakt. Morgen maar even langs de schoenenboer voor een paar hippe lente-stappertjes in vrolijke kleuren.

Rest mij nog jullie door te geven wat ik vanmorgen aan de ontbijttafel heb gehoord.

- Het is groen en het drijft? Andrijvie. Aldus dochter.

- Komt een goudvis bij de dokter. Zegt de dokter: Ah, ik weet het al: uit de kom! Aldus oudste zoon.


vrijdag 25 januari 2013

Gebruiksaanwijzing

En toen had ik opeens ook zo'n irritant krijsend peutertje dat plat op zijn buik met stampende voetjes en vuistjes overdwars in het gangpad bij de supermarkt héél héél boos bleef liggen zijn. Niet omdat hij geen snoep van me mocht, niet omdat het winkelen te lang duurde. Maar omdat ik het waagde een fles smoothie in mijn mandje te stoppen waarvan hij uitdrukkelijk had gezegd dat hij dat niet wilde (maar ik wel, lekker!). Het had net zo goed een pak melk, een blik witte boontjes of een roze olifant kunnen zijn, meneertje vond het vooral nodig even te laten weten ook een stem te hebben. En wat voor een.

Ik houd van duidelijkheid. Dat m'n kind bijvoorbeeld gewoon vertelt dat hij het biebuitje met de peuterspeelzaal wel lang vond duren, dat hij wat verward was omdat ik ook nog een ander speelzaalkindje in mijn auto meenam, dat hij het niet leuk vindt om door de sneeuw te lopen en dat hij tot over zijn oren verstopt zit en daar behoorlijk last van heeft. En die combinatie is al helemaal niet fijn. Maar ja, je bent drie(*), dus dat uitleggen kan je nog nie. En dan moet je moeder er maar naar raden en putten uit haar ervaring. Waarom hebben kinderen geen dashboard met knopjes en metertjes waarop je kunt aflezen wat er mis is? Een gebruiksaanwijzing?

Gelukkig zit er wel een gebruiksaanwijzing bij het tubetje dat ik net bij de apotheek heb gehaald. Dat lost in ieder geval één probleem op. Een rustig weekend met veel gezond eten, slaap en wat dooi doet vast de rest.

(*) of zeven of negen jaar, al kunnen ze beter praten, het blijft vaak raden naar de oorzaak als ze opeens bijzonder gedrag gaan vertonen...

donderdag 24 januari 2013

Duur foutje

Laatst werd er een pakje bij mij bezorgd. Nou kijk ik niet zo nauw meer, want ik heb er ongeveer een dagtaak aan om de deur open te doen voor alle pakjesmannen die op een dag langs komen en handtekeningen willen hebben. Dit pakje echter, bleek toen ik het opengemaakt had, niet voor één van ons. Het adres klopte als een bus, maar de naam niet. De inhoud was niet spectaculair, maar zo te zien wel betaald. En niet door mij.

Er is een paar keer over gebeld. De mevrouw van het secretariaat van één van de grotere transportbedrijven wist me regelmatig lastig te vallen, zelfs de dame die de boeken betaald had kreeg ik op een gegeven moment aan de telefoon. Hoe ze aan mijn telefoonnummer kwam is me een raadsel, en waarom ze, toen ze eenmaal zover gekomen was, ook niet gewoon het pakje even zelf op kwam halen ook trouwens. Ze bleek één cijfertje misgetypt te hebben: het huisnummer had een cijfertje te veel. Maar desalwelteplus was het natuurlijk toch de fout van de transportboer.

En dus kwam er vandaag een enorme dubbele vrachtwagen mijn straat inrijden. De twee koeriers hebben nog nét geen steekkarretje meegenomen, maar verwachtten duidelijk iets anders dan dat lullige doosje dat ik ze gaf. Hij bleef er bijna in van het lachen. Is dát alles mevrouw? We handelden de papierboel af, en hij plakte er een andere adres-sticker over. Voor hij het morgen aan de overkant van de straat kan bezorgen moet het echter eerst weer mee naar het hoofdkantoor om de procedure helemaal netjes af te ronden.

Hoofdschuddend over zoveel verspilling van tijd en moeite loopt hij weg. Ik ben het met hem eens. En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen uurtarief gehad.

woensdag 23 januari 2013

Loslaten

Als ze binnen zitten te suffen jaag ik ze het liefst snel naar buiten, hup, de sneeuw in. Lekker van de heuvel af met die sleetjes! Gezonde rode wangen maken. Dat is goed voor ze.

Maar ze zijn nog niet weg of ik word alweer onrustig. Zouden ze wel opletten, geen gevaarlijke dingen doen, onderweg verdwalen in de sneeuw, hard vallen of onaardige kinderen tegenkomen? Kou vatten?

Zucht. Het leven van een moeder is niet gemakkelijk. Pas 's avonds tegen negenen kan ik rustig ademalen, als ze allemaal veilig en moegespeeld in hun bedjes liggen.

En zelfs dat kan ik waarschijnlijk over een paar jaar op mijn buik schrijven.

maandag 21 januari 2013

Mammalien zag sterretjes

Zaterdagavond hadden we een soort van gezinsuitje, 4/5 deel van ons gezin in ieder geval. Peuter had een private date met een beeldschone 19-jarige en dirigeerde haar al snel richting zijn bedje. Waar hij -zoals gewoonlijk- in zijn eentje nog een half uur lang zichzelf met het alfabetlied in slaap heeft gezongen terwijl zij beneden tv keek, maar dat terzijde.

Pappalien, Mammalien en de oudste twee kinderen glibberden door het donker, de sneeuw en de ijzige kou naar de sterrenwacht waar we een heuse kinderrondleiding kregen. En wat was dat leuk zeg. En niet alleen omdat ze ver ná bedtijd gewoon nog buiten mochten lopen in het donker in plaats van naar bed te moeten. Al vond vooral dochter dat ook wel heel stoer.

We kregen op kinderniveau wat korte uitleg over hoe maankraters ontstaan, kindjes mochten zélf maankraters maken met grote stenen in een bak met zand en cacaopoeder. Daarna mochten ze een sterrenkaart knutselen waarop je op elke datum en tijdstip kunt zien welke sterren er aan de hemel staan. We hebben door de grote telescoop gekeken maar het was helaas flink bewolkt, dus veel verder dan 5 kilometer verderop naar het logo van de hogeschool kwamen we niet. ("Ik wist helemaal niet dat er letters in de hemel stonden", reageerde dochter dan ook verbaasd..) Maar eigenlijk was het in alle rust en warmte plat op onze rug naar de geprojecteerde sterrenhemel in het planetarium kijken nog wel het mooiste.

Het planetarium is een flinke opblaasbare koepel. Binnenin een meneer met veel verstand van sterren en een mooi computerprogramma met projector. We zagen de sterrenhemel in sneltempo veranderen, de maan om de aarde draaien, zons- en maansverduisteringen, jupiter en zijn manen, de sterrenbeelden geprojecteerd, er werd uitgelegd hoe je de poolster kunt vinden... etc etc. Boeiend en leerzaam - ook voor ouders- maar vooral ook heel erg leuk.




zondag 20 januari 2013

Gewoon, zondagmorgen

Oudste kwam me vanmorgen om negen uur uit mijn bed vissen: ze hadden een verrassing voor me. Op zich was ik al fijn verrast dat Papalien een uur eerder op het geroep van jongste (ikmoetpoepuh!) was afgegaan, zodat ik nog een uurtje alleen in mijn bed kon liggen dommelen. De verrassing van de kinderen was niet heel verrassend maar wel heel erg lief: een gedekte ontbijttafel.

Na het ontbijt werd er wat gelummeld, wat gewordfeud en wat geknutseld. Ieder zo zijn eigen knutsel.

Pappalien de Kuifjebootknutsel met duizend-en-een miniscule stukjes hout...

Dochter kleide mooie taartjes, ijsjes en koekjes...


En jongste schreef het pak ontbijtgranen over... 



vrijdag 18 januari 2013

Stripfabriek

"Ik zou wel een boek willen schrijven, maar ik houd niet van schrijven en niet van typen", verzuchtte zoon vanmorgen. Even later op school zag ik dat hij er iets op gevonden heeft.

Een papieren bordje met Uitgeverij Flup de Dru.ppelmanzenclub staat er op zijn tafeltje. Hij is een tijdje geleden begonnen met het tekenen van een paar D.ruppelman stripverhaaltjes. In de hoofdrol het figuurtje Dr.uppelmans, een blauwe druppel met armpjes en beentjes. Een stripje van een 4 tot 8 plaatjes, waarin het natuurlijk vreselijk slecht afloopt met meneer Dr.uppelmans. Hij valt, er wordt veel bij geschreeuwd, geschoten, er doen tanks en vliegtuigen mee, wonderbaarlijke verrijzenissen en veel grapjes. Echt iets leuks voor jongens van 10 dus.

Inmiddels is er een hele groep jongens uit de klas fan geworden. Een aantal maakt zelf maakt volgens zijn format. Alle strips worden gebundeld in het Druppelmans-mapje en kunnen dan weer worden gelezen door de rest. Van kneedgummen worden druppelmansjes geboetseerd. Andere merchandise volgt snel, vermoed ik.




Ik zal niet meer zeuren dat hij niet aan zijn extra werk toekomt....

woensdag 16 januari 2013

Brilletje


De brilletjes zijn binnen! En blijkbaar ziet hij er goed mee, want hij houdt ze zonder al te veel gedoe de hele dag op.

dinsdag 15 januari 2013

De clown

Ik kan bijna overal om lachen, maar niet om clowns. Ik haat clowns. Altijd al gedaan. Je kon mij als klein meisje niet erger pesten dan met Bassie van Adriaan op de proppen te komen. Gruweldegruwel. Flauwe moppen, het ligt er allemaal veel te dik bovenop.

Zondag zaten we met vier kinderen en twee ouders ergens in een ballenbakachtig iets. Terwijl de oudsten klommen en schoten, ging er een van ons met peuter mee. De ander had de zware taak om op "de tas" te passen. Net toen het mijn beurt was (voetjes omhoog, cappucinootje erbij en Wordfeud opgestart) kwam hij er aan gelopen: een rode neus, een geruit jasje en hele grote flapschoenen. OnzeLieveHeerStaMeBij, een clown! En laat hij nou net in het gezelschap dat het tafeltje achter het mijne bevolkte een goed publiek te hebben ontdekt.

Ze kwamen niet meer bij. Hoe grover en lomper hij, op zijn plat Uteregs, flauwe mopjes inkopte over schoonmoeders en besnorde tantes, het over "haar" had als hij op een soort van stoere man wees. Ik denk dat hij thuis, zonder neus en schoenen, regelmatig een knal voor zijn kop krijgt als hij zich zo gedraagt. Wat waarschijnlijk ook de reden is dat hij op zondag bij-beunt in de plaatselijke ballenbak. Voor zijn lol deed hij het in ieder geval niet.

Mijn enigszins bevooroordeelde mening over clowns werd alleen nog maar verder bevestigd. Toen hij in plaats van een lachende groep volwassenen opeens door allerlei kinderen werd bestormd wist ik het zeker. Onder dat pak zit gewoon een chagrijnige kinderhater. Hij zuchtte eens diep en begon aan het blazen van wat ballonnen waar hij op verzoek pistolen, lammetjes en konijnenoren van draaide.

Na een tijdje werd hij zo moe van het gezeur van die kinderen  dat hij patsboem op een stoel aan mijn tafeltje neerzakte. Bovenop de schoenen van oudste en de jas van mijn man, zodat stiekem vluchten er voor ons ook al niet meer inzat.

Mijn Wordfeud tegenstanders hadden in ieder geval een makkelijk middagje, ik heb de rest van de potjes verloren.

zondag 13 januari 2013

Het gaat lekker.

Mijn auto is nog niet gerepareerd, de wasdroger heeft inmiddels ook een probleem en is niet goed te gebruiken. Het bonnetje is onvindbaar, net als de simlock-code van mijn telefoon. Mijn eyelinerkwastje lijkt op een bezem en het gisteren geleverde blogbook (voor de archieven, ik print elk jaar mijn blogs uit) had wel mijn foto's op de voor- en achterkant maar de binnenkant bleek een blog van een of andere geschifte Amerikaanse die foto's van haar cavia's aan de wereld toont.

vrijdag 11 januari 2013

Anders

Peuter bekijkt de twee-en-een-halfjarige naast hem. Het ventje zit onbeweeglijk in zijn buggy, dromerig voor zich uit te staren met een speen in zijn mond. "Dat is gewoon een béébie!", brult hij. Niet dat dat nou echt minder is, of het kind is kwestie te verwijten valt, maar het is tóch anders. En hij voelt zichzelf een hele vent met zijn drie jaar en bijna acht maanden.

Even later, we zijn in een nieuwe indoor-speeltuin bij ons om de hoek. Hij scharrelt, luidkeels het Engelse alfabet zingend, wat tussen diverse speelmogelijkheden door. Met blokken met vrolijke letters en cijfers op de zijkant besluit hij een toren te bouwen. Op alfabetische volgorde. En  passant rekent hij nog even uit hoeveel lichtbakken er boven zijn hoofd hangen. "Een, twee, drie, vier en dan nog een rij dus dat is vier plus vier is ACHT!", vertelt hij een in de buurt rondhangende vader die mij wat verbaasd aankijkt. En terecht. Ik heb nog niet eerder een kind van zijn leeftijd gezien met zo'n rekenkundig inzicht en ik schat de kans dat hij kan lezen als hij op dag één naar school gaat redelijk hoog in(*).

Aan de andere kant, een interesse voor dino's of zich afvragen wat er na de dood gebeurt (dingen die ándere slimme kinderen, waaronder broer, bezig houden) daar heeft hij verder (nog) geen boodschap aan. En die prachtige volzinnen die zijn zus maakte op driejarige leeftijd, die heb ik uit zijn mond ook nog niet zo gehoord.

Ook motorisch is het geloof ik geen hoogvlieger. Bij het klimwerk neemt meneer vaak de simpelere route en wordt daarbij nog door leeftijdsgenoten ingehaald, ook al geef ik hem kontjes en handjes. Op de trampoline stond zelfs een meisje dat peuters houterige huppeltjes wat meewarig aankeek en haar moeder meldde "dat dat jongetje helemaal niet zo goed kon springen".

Soms vraag ik me af of hoe het nou moet met zo'n kindje dat ánders is als de rest. Maar dan kijk ik nog eens goed en weet ik, het maakt allemaal niets uit. Hij weet precies wat hij waard is. En dat mag iedereen weten. Hij is gewoon SuperJojis.

(*) het klinkt misschien opschepperig, maar dat is niet zo bedoeld. Ik verbaas me er gewoon elke keer over. Hij telt tot 100 en kan ook van bijvoorbeeld 20 terug naar 0, rekent onder de 10. Kan alle letters en cijfers goed lezen, en doet niets liever dan de hele dag alles wat hij ziet hardop voorlezen. Hij heeft nog niet door dat v-i-s achter elkaar "vis" betekent. Maar dat kwartje valt binnenkort ook.  

donderdag 10 januari 2013

Dwarsliggen

Peuter stond weer eens in de dwarse modes, gisteren. Wij familieleden hebben per definitie géén gelijk, wat we ook zeggen. Nou ben ik best meegaand, maar er zijn grenzen. Dus toen peuter weigerde om zijn toetje, een waterijsje, te eten zonder mes en vork - die wij dan voor hem moesten gaan halen- zaten zijn ouders op één, zeer consequente strenge doch rechtvaardige lijn. Wat een enorme driftbui tot gevolg had. Uiteindelijk heeft hij eieren voor zijn geld gekozen en het ijsje toch maar zo van zijn stokje afgelikt. Wat steeds makkelijker ging naarmate het verder smolt overigens, hij had er nog net geen lepel bij nodig. Een half uur later lag hij (ikwilnietnaarbed) heerlijk te slapen.

En toen ging mijn auto ook nog dwarsliggen. De ruitenwissers willen niet meer uit. Ze kunnen harder of zachter, maar interval weigeren ze, en stoppen doen ze al helemaal niet meer. Zolang de motor draait zwiepen ze vrolijk heen en weer, ook als het droog is. Wat mij betreft mag het dus de komende maanden blijven regenen.

Maar liever nog zou ik willen dat Pappalien van het weekend ergens aan een piefje trekt of op een pafje duwt en de boel het nog een paar maanden gewoon dóet. Ik heb geen zin in garage's en dure reparaties. Mijn auto is namelijk al min of meer aan het einde van zijn levensduur verklaard. De volgende a.p.k. en beurt zijn niet meer te betalen, maar een (niet te dure) vervanger (vaneenoudvrouwtjegeweestaltijdbinnengestaan) is ook niet zomaar gevonden.

En hoe sluit ik nu weer eens positief af na zo'n dag? Ik ben naar de film van K.3 geweest en heb daarmee een klein meisje plus vriendin blij gemaakt. Ik heb het boek "Zelfvertrouwen" gelezen en al ben ik geen ervaringsdeskundige op het onderwerp, ik denk toch dat ik zelf een beter boek had kunnen schrijven dan dit. En die grijze haar, die staat me prima.

woensdag 9 januari 2013

Haar

Vrouwen en haar, dat is wel een puntje, begreep ik gisteren. En terecht. Vraag dat ook maar eens aan Fientje, ons poezelbeest. Mevrouw werd op een slechte dag in de kerstvakantie wakker en ontdekte dat een hele beroerde kapper zomaar een stuk uit haar mooie witte bontje had geschoren. Dat hij en passant ook nog wat voortplantingsorganen heeft meegenomen en dat wij daar dan weer een smak geld voor moesten betalen, dat boeide haar verder niet zo geloof ik.

Wat haar wel tegenviel was dat ze bij thuiskomst geen brokjes in haar bakje vond. Op advies van diezelfde knipper. Dus sprong ze met hechtingen en al voor het eerst van haar leven bovenop het aanrecht, op zoek naar iets eetbaars.

Inmiddels is dat gedoe met draagmandjes in de auto en uithongeren en zo allemaal weer vergeven en vergeten. Er is genoeg lekkers in de bakjes terecht gekomen de afgelopen dagen. Fien zal nooit de geneugten van het moederschap ervaren, maar ze heeft me toevertrouwd dat ze dat niet zo heel erg vindt. Zolang ik haar maar lekker blijf kroelen. En dat haar mooie vachtje weer aangroeit. Want zo'n kaal stuk blote roze buik - met rolletjes wanneer ze in een ongunstige houding gaat zitten- daar zit natuurlijk geen enkele vrouw op te wachten.



maandag 7 januari 2013

Vandaag, nee, gisteren, was de eerste dag van de rest van mijn leven

Gisteren zag ik hem opeens. Ik durf niet te beweren dat hij ook echt de eerste is, maar wel de eerste die ik op heterdaad heb betrapt. Mijn. Eerste. Grijze. Haar.

zondag 6 januari 2013

Ben er weer

Het is stil hier, ik ben me er van bewust. Zowel mijn schoonmoeder als mijn man hebben me op mijn vingers getikt (hihi). Maar ja, hoe minder vaak je schrijft hoe hoger die drempel wordt. In bed bedenk ik nog wel eens een zinnetje dat het goed zou kunnen doen op de blog, maar overdag lijkt het helemaal nergens meer op en heb ik een fiks bloggers-block. Niets te melden, niets blogwaardigs. Wie is er in geínteresseerd en wat wil ik nu eigenlijk vertellen. Heb er zelfs over gedacht om Mammalien, mijn blog dan, helemaal in de wilgen te hangen.

Ook heeft de kerstvakantie er flink ingehakt. De lethargie is toegeslagen, ik hang vooral op de bank met een boek of een iPad (als ik hem tenminste van jongste zelf even gebruiken mag) of ik kijk wat tv/dvd (The Killing). Koken en schoonmaken, administratie of alles wat ook maar enigszins met mijn bedrijfje te maken heeft wordt op de lange baan geschoven. Aan de andere kant, er is de afgelopen twee weken natuurlijk heel energie gaan zitten in het kindervermaak. Van het geldmuseum met vriendin N en kinderen naar het Schateiland waar ik een heuse medeblogster met haar kinderen heb ontmoet, leuk! Er werd gelogeerd (dochter op de kamer van oudste zoon) en we reden we heen en weer tussen ballenbakken, zwembaden, bioscoop, sporthal, bibliotheek, kapper, speelgoedwinkel, visboer en MacDonalds. Is Pappalien met de oudste kinderen nog gezellig kerstmis gaan vieren (je weet, ik heb een kerstmisfobie en doe daar nooit aan mee). En zijn wij zowaar met twee andere volwassen zónder kinderen uit eten en naar de schouwburg geweest. Heb ik een heel gaaf notitieboekje gewonnen bij MammaMaai (dank!). En tussendoor wat artsenbezoek, waarbij ik dan vooral de begeleider was.

En last but not least, omdat dat afplakken van het luie oog alleen niet echt een succes is gebleken, een bezoekje aan de opticien. Is het geen schatje?



Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...