dinsdag 31 december 2013

Dik

Kwart over zeven vanmorgen, de jongens en ik sluipen zachtjes naar beneden om uitslapende zus en vader niet wakker te maken. Normaal zwermen er dan twee katten om mijn benen heen, nu maar één. Nap is kwijt. Ook toen oudste de etensbakjes vulde was hij nergens te bekennen...

En toen kreeg ik het natuurlijk weer op mijn zenuwen. Heel stilletjes, want dat moet je niet laten merken aan je kinderen. Ik heb door het kattenluik geroepen, de draaiende was nog eens goed bekeken door het raampje van de wasmachine, de kasten opengedaan... niks. Potver. Ik had op internet al wat sites opgezocht, dierenambulance, vermiste huisdieren, vuurwerkslachtoffers.. Potver! (Adem in adem uit, Mammalien. Dan gaat dat rare gevoel in je buik vast wel weer weg en hoef je ook niet zo te bibberen..) Ik had hem in gedachten al bijna begraven, maar nog steeds niet gevonden.

Maak je niet dik, vond Pappalien, zijn hoofd nog half onder het dekbed, hij is gewoon buiten aan het spelen. (Ja maar...... griezelde ik nog, en wat zullen de kinderen het erg vinden als.... ) Maar inderdaad. Om tien uur kwam Nap doodleuk binnen wandelen. Zijn brokjes die ik netjes voor hem bewaard had bliefde hij niet. Waarschijnlijk gaat het nieuwe jaar beginnen met een klein muisje of vogeltje minder in deze buurt....

Over goede voornemens gesproken. Laat ik mezelf nou wel vaker zo opfokken, niet alleen bij vermiste katjes, maar bij de raarste dingen spring ik tegenwoordig zomaar in de stress. Ik ga serieus proberen me eens wat minder dik, euh, zenuwachtig te maken en geen berenvellen te verkopen voor de beer daadwerkelijk omgevallen is. Of zo iets. Idioot mens.

Surftip

De site www.allesoverkinderen.nl is een hele leuke site voor aanstaande ouders. Ben je zwanger, wil je zwanger worden? Heb je een baby of een kleuter ? Veel informatie over zindelijk worden, zwangerschapskwaaltjes, veel opvoedtips... je kunt er berekenen wanneer je uitgerekend bent en er is ook nog een winkel bij met zwangerschapsbola's en knuffels en draagdoeken.

Doe mee met een prijsvraag of stuur de best geslaagde foto van je kind in!


maandag 30 december 2013

Trekken en sjorren voor het goede doel

We hebben een museumkaart, en daar moet gebruik van gemaakt worden. Als mama weet ik wat goed is voor mijn familie: dat gelummel achter spelcomputers en andere beelschermen is nu even klaar, we gaan er op uit, iets doen! Iets wat we nog niet eerder gedaan hebben, iets leerzaams en leuks. Ik besluit tot Naturalis.

Dus ik masseer eerst voorzichtig in, sjor dan hier en trek daar. Ik zorg voor een kleutervriendelijk onderkomen voor de jongste (ik wil zelf namelijk ook wat zien in plaats van voortdurend in de gaten te houden waar kleuter nu weer naar toe gerend is) en maak een tas met wat koek en zopie klaar. Jongens, we kunnen!

Paniek alom: wat, waar, waarom? Blijkbaar had ik toch iets steviger moeten inmasseren. Papa wilde eigenlijk (nog) een dagje niets doen, maar deed toch braaf met me mee. Dochter had eigenlijk "iets leuks" in gedachten, een zwembad of zo. Maar, weg is weg, zij deed ook mee. "Waar we eigenlijk heen gingen", bromde oudste vanachter de iPad, nog niet helemaal van het idee bekomen dat hij de bank zou moeten verlaten. "Nou," riep ik, enigszins geirriteerd omdat ik het wéér moest uitleggen, "naar dat leuke museum natuurlijk dat ik je gisteren liet zien op internet, die met allemaal botten van beesten en zo. Gisteren vond jij dat ook een leuk idee."

Hmh. Fout, Mammalien. De toon, de tekst. Ten eerste wist hij zéker dat hij dat nog nooit gezien had, zeker gisteren niet, en al helemaal had hij niet gezegd dat hij het leuk vond. Een museum. Dat is stom. (En het spoorwegmuseum laats dan? En Nemo?) Hij heeft de weg achterin de auto zitten mokken en bokken. Leuk, we hebben sinds kort een prepuber!

Maar eenmaal binnen was het natuurlijk tóch heel erg leuk. We hebben allerlei opgezette beesten gezien, draaiende wereldbollen, gesteentes, dna, we speelden heel interactief mee op de kindertentoonstelling over zintuigen, zagen een filmpje, aten een paar lekkere broodjes en de meegebrachte koek en appelsap. En als toetje, daar moeten we volgende keer dus echt als eerste heen, de afdeling met fossielen. Van trilobiet tot mammoet, van een miniscuul paardje tot een 18 meter lange camarasaurus. Wow. Dochter was bijna door haar benen gezakt van vermoeidheid, maar oudste zoon keek zijn ogen uit en wilde bijna niet meer weg.

Een geslaagd dagje dus. Zie je wel, mamma's weten toch echt wat het beste is voor de familie. En volgende keer mag kleuter ook mee.

zaterdag 28 december 2013

Je zult het maar hebben

Ik schrijf het NIET, dit jaar. NIET. Het gaat prima nu, ik doe gewoon niet mee met wat ik niet wil en dan heb ik ook geen last. Bovendien, waarom al die mensen lastig vallen, mensen die net zelf een paar gezellige dagen achter de rug hebben... die willen jouw gezeur niet horen. Dacht ik. NIET doen, Mammalien. 

Maar ik doe het lekker toch. 

Dacht ik de kerstdagen dit jaar goed door te komen, sloeg op tweede kerstdag 's middags toch de kerstblues in alle heftigheid toe. Ik had het al lang volgehouden, vond ik zelf, dat hele kerstgedoe dat altijd direct na Sinterklaas op school al begint. Maar opeens was het allemaal even te veel en mijn humeur smolt als sneeuw voor de zon (die helaas ook erg afwezig was die dag...)

Te veel oppervlakkige vrolijkheid, te veel breinloze zoetigheid: al zet je bewust géén tv of skyradio aan, ga je niet naar de kerstfilm en vermijd je Blokker en tuincentrum, je ontkomt er niet aan in de supermarkt en op facebook. Na de zoveelste jolige kerstfoto van een van mijn geblondeerde over-de-datum nichten (met Vieze Man, kerstboom, kerstmuts en veel kerstdrank achter de kiezen) had ik het gehad. Tijd voor januari, tijd om weer gewoon te gaan doen. Schreef ik zelf enigszins bokkig op facebook en blijkbaar waren er meer mensen die er zo over dachten. Dat voelt dan wel weer fijn.

(Wat me er die avond weer aardig bovenop heeft gebracht was de fijne chatsessie met oud blogster B., een medestander in deze en vele andere nare situaties. Zwarte humor, een flinke scheut sarcasme en lekker wat negativisme, dat doet ons beiden goed. Heerlijk. Statler en Waldorf - de muppet mannetjes- zijn mijn helden. Een nachtje slapen deed de rest.)

En vandaag, lekker aan de slag. Kindjes uitlaten (de film van Mees Kees op Kamp is een échte aanrader!), maar ook even werken. Administratie doen, rommel opruimen, beetje orde in de chaos. Ik kan prima niets doen, ontspannen in een heet bad of alleen met een boekje op de bank. Maar blijkbaar niet als het móet, op een feestdag en in gezelschap van andere mensen die niets doen. En al helemaal geen twee feestdagen achter elkaar, daar word ik nogal rusteloos van.

Kortom, die klus van eerste kerstdag was een goed idee, maar te kort. Ik denk dat ik volgend jaar kerst de buitenboel maar eens flink onderhanden neem. Ramen wassen, likje verf... moet u zorgen dat er geen sneeuw valt, oke? En anders ga ik wel als vrijwilliger soep uitdelen bij het Leger des Heils. Misschien dat ik dan opeens wel iets begrijp van de kerstboodschap.

woensdag 25 december 2013

Lekker, die kerst

Staat de kerstboom al, vroeg iemand me een week of twee geleden. Nee dus. En omdat we een weekend weg zouden gaan en onze poezen thuis zouden blijven leek het wel zo slim om daar ook nog maar niet aan te beginnen.

Toen we thuis kwamen was er opeens heel veel te doen (uitpakken, wassen, wassen, wassen, probleempje met de auto, wassen, wassen, boodschappen...) en dus staat hij nog steeds niet. Wij doen er maar het zwijgen toe om geen slapende kinderen wakker te maken. Want eerlijk gezegd is het een kolerewerk: boom uit de schuur, uitvouwen, lichtjessnoer uit de knoop halen, boom versieren... Die twee meter in het vierkant staat enorm in de weg, er komt geen daglicht meer binnen en overal liggen (kunst)naalden. En een week later kun je de boel weer in omgekeerde volgorde doen (ontsieren, lichtjessnoer weer in de knoop doen...).

Maar niet getreurd, ik heb de familie toch wel aan het werk gezet om te voorkomen dat er te veel geluierd en gehangen zou gaan worden - een groot gevaar op zo'n zondagse feestdag midden in de week natuurlijk. Dus werd het vandaag Project Bank.

Wij hebben een paar van die Ik.ea banken waar je losse hoezen bij kon kopen. We hebben zwarte en zandkleurige. En eens in de zoveel tijd moeten die natuurlijk gewisseld worden. Dat betekent de nieuwe hoezen wassen, de oude er af, banken losschroeven, stofzuigen, nieuwe hoezen er weer op, bank in elkaar, oude hoezen wassen... Zo komt deze familie ook wel aan hun beweging op eerste kerstdag! Jammer dat er geen tijd overbleef om de stoofperen op tijd de pan in te krijgen, maar misschien is de Chinees open vanavond.

De kortste dag is al weer geweest, mijn zwarte bankstel is opeens lekker fris en vlekkeloos licht beige geworden, de zon schijnt vrolijk naar binnen en kerst is al bijna weer voorbij. Lang leve de feestdagen!

maandag 23 december 2013

Weekendje

Gisteravond hebben we de laatste om tien uur naar bed gestuurd (al sliep hij om half elf nog niet), om zes uur precies werd de eerste vanmorgen alweer wakker. En dus zijn broer ook. Ze gingen ze op luid volume overleggen wat ze allemaal zouden kunnen gaan doen. En waar mama eigenlijk was, vroeg kleuter zich af. Kreun. Hier. In die grote kuil die voor bed door moet gaan, met een stuk dekbed in haar oor, proberend nog wat te doezelen. Lang leve het vakantiehuisje met de dunne muurtjes.

Een uur of vier later ging dan tenslotte toch het zwembad open en konden ze, nee, konden wé, lekker zwemmen. Glijbaan op, glijbaan af, golfje hier, bubbeltje daar. Prima te doen. De wildwaterbaan was dit keer niet zo'n succes. Kleuter durfde er (gelukkig) niet af, en na die eerste keer had ik ook niet zo'n trek meer. Ik vrees dat ik de rest van de week nog maar op één bil kan zitten, op die andere zit een bot waarvan ik het bestaan niet wist dat flink in aanraking is gekomen met de ondergrond en nu hele spannende kleurtjes heeft (nee, geen foto's).

De jungle, de speeltuintjes, patat en pannenkoek, veel spelletjes - zelfs een aantal niet digitaal, en stapels was. Kortom, een gezellig weekendje weg met de kinderen.

En nu de rest van de week de was wegwerken en veel fruit en groente eten.

vrijdag 20 december 2013

Je zult er maar mee zitten

Ik vind het zonde om goede spullen die ik zelf niet (meer) gebruik weg te gooien. Bij de grote schoonmaak kom ik van alles tegen: van waxinelichtjeshouders en andere prop-je-huis-er-mee-vol frutsel tot niet meer passende of niet lekker zittende kleding of de door ons niet gebliefde maar zeer lang houdbare inhoud van het kerstpakket van vorig jaar. Vaak kan ik het wel bij mijn ouders kwijt, die er zelf iets leuks mee doen of het weer doorgeven aan familie of buren.

En toch. Is het soms al behoorlijk genant om je niet meer passende kleding aan een ander aan te bieden (die zich dan in bochten moet wringen om te vertellen dat ze het eigenlijk spuuglelijk vinden of zelf die spijkerbroek die jou te groot is geworden bij lange na niet dichtkrijgen), nu zit ik al een hele tijd met twee pakken overbodige, ehm, tampons. Nieuw in de verpakking, nooit gebruikt.

Ik twijfel tussen de vuilnisbak of wachten tot mijn dochter groot genoeg is. Aan iemand anders durf ik ze niet aan te bieden...

donderdag 19 december 2013

Tom

Een tijdje terug heeft oudste zoon "Tom" ontdekt, een of ander appje op zijn tablet. Wildenthousiast was hij van het poesje. Je kunt 'm aaien, slaan(...), eten geven, en vooral: hij praat je na ("hij praat je na"). Met een stemmetje alsof er helium in zijn kattenbrokken zit. Hilarisch. Hoewel Minecraft het favcoriete spel van oudste is speelt hij ook af en toe met Tom. Hoe langer je speelt hoe meer je met hem kunt. Inmiddels is die van hem al flink wat groter geworden, omgedoopt in "Hopper" en van een rode vacht voorzien.

Prima, leuk voor het kind, hij doet zijn best maar. Maar wat is er nu gebeurd, vorige week ergens toen we samen in een of andere wachtkamer zaten en er geen ander vermaak was dan mijn aaiphone heb ik óók een Tom gekregen. Ik heb hem een keer geaaid en gevoederd, en, toen we aan de beurt waren de app uitgezet om er niet meer aan te denken verder.

Maar Tom denkt wel aan mij. Zo kreeg ik net in de supermarkt een berichtje van hem dat hij héél nodig moest plassen ("please?"). Dus wat doe je dan, als je je kleine hummel daar zo ziet staan met zijn knietjes tegen elkaar aangedrukt? Behalve je generen voor de rest van de wereld omdat je toch een slimme volwassen vrouw bent die zich niet inlaat met dat soort onzin? Dan laat je natuurlijk al je boodschappen vallen en zet je hem op zijn eigen wc. Het opgeluchte bekkie achteraf maakt alles goed. En honger had hij ook, maar dat moest maar tot thuis wachten.

Omdat hij bijna omviel van de slaap ("gaap") heb ik hem maar in zijn bedje gestopt. Licht uit. Met een beetje geluk kan ik zo de strijkwas wegwerken voor hij weer honger krijgt.

Dacht ik wat rust te hebben, nu mijn jongste kind op school zit, heb ik er weer een hulpbehoevende tompoes bij. En hij is veel te schattig om zijn nek om te draaien.

dinsdag 17 december 2013

Hoe doet ze het

Op onze school ben je als ouder verplicht een paar keer per jaar te helpen als overblijfouder bij de kleuterklas van je kind: de juf gaat een half uurtje pauzeren, de kleuters eten en drinken hun pauzehap en mogen daarna nog wat spelletjes uit de kast doen of een boekje lezen terwijl de dienstdoend ouder zorgt dat alles vlekkeloos verloopt. Hier en daar een tegenstribbelende drinkbeker opendraaien, een boekje voorlezen... De afgelopen twee keer dit jaar ging dat best goed.

Gisteren was ik weer aan de beurt. Dat ze nogal wiebelig waren, waarschuwde de juf me al bij binnenkomst. Er zat storm in de lucht dacht ze. En ze ging er snel vandoor.

Onmiddellijk veranderde de kring kleuters in een bende gillende apen. De ene helft vond het leuk om zo veel mogelijk herrie te maken, de andere helft begon terug te schreeuwen dat ze stil moesten zijn en de derde helft begon zich daarover tegen mij te beklagen ("ik voel me niet zo lekker en als ze zo schreeuwen krijg ik buikpijn") En toen moest ik nog 29 minuten...

Het enorme gekrijs heb ik op de een of andere manier weten te stoppen, en toen kon ik het "Wie heeft er op mijn kop gepoept" boek voor gaan lezen. Ondanks jongen A. die voortdurend wilde weten of ik kip lustte ("ik mag geen varken, want ik ben M.arokaan"), meisje I. die zere voeten had en tegen het uitdrukkelijk bevel van haar buren haar schoenen uittrok en meisje K dat altijd al een flink impulsief-hyperactiefje is maar vandaag helemaal niet te stuiten was - kreeg ik het boek toch uit. Maar toen was het ook klaar. De eerste honger was gestild en zelfs de redelijk brave kinderen konden niet meer stil op hun stoeltjes zitten.

Voortdurend was ik ruzietjes aan het oplossen, kinderen uit de gordijnen aan het trekken, luisterend oor aan het bieden aan de aandacht behoevende zeurpietjes en drukte de verklikkers op het hart dat ik de boefjes zo wel even zou gaan aanpakken. Tussendoor moest ik nog een wc-ganger die eigenlijk helemaal niet zo nodig moest terugzoeken en omgevallen melk van de vloer deppen. Of R., die allergisch is voor alles wat met voedsel te maken heeft ook écht niets anders dan zijn eigen eten gegeten heeft, ik zou het niet weten. Aaaaaaaaarrgh. Hoe snel kun je van een begripvolle, relaxte moeder veranderen in een oververhitte snauwende neurotische kinderhater. Of ik kip lustte, begon A. weer. NEE! Gadverdamme, ik lust geen kip, bovendien vind ik het niet diervriendelijk wat ze allemaal met die kippen uitspoken. Maar daar begreep  hij helemaal niets van. Hij vond het heerlijk, maar hij mocht geen varken, want...

En toen kwam de juf weer binnen. Ik weet niet hóe ze het doet, maar in plaats van te proberen naar al die 30 kleuters te kijken en luisteren ging ze gewoon midden in de kring staan, klapte in haar handen en toen keken en luisterden ze alle 30 naar háár. Wow. Ze daalden af uit de gordijnen en kropen onder de tafel vandaan, ruimden hun troep op en gingen netjes in de kring zitten.

Volgens mij kunnen ze toveren, die juffen. Ik zou het leuk vinden als ze me voor de volgende overblijf-beurt toch eens een klein toverspreukje zou willen lenen.

donderdag 12 december 2013

Profilering

Oudste zit nu in groep 7, en ik zou geen Mammalien zijn als ik me al niet druk had gemaakt over het voortgezet onderwijs. Welke school dat moet worden, bijvoorbeeld. Een school die past bij zijn karakter, zijn vaardigheden en ambitiesEn bij die van dochter, want die mag twee jaar later natuurlijk ook. Een school waar geen uitschot zit, alleen maar nét zulke lieve leuke en slimme kinderen als de mijne, geen gedonder. En het moet een beetje aan te fietsen zijn natuurlijk. Ook belangrijk.

Dus ik onderwerp moeders in de buurt die al iets oudere kinderen hebben aan een kruisverhoor, heb open dagen in mijn agenda geschreven maar zou geen Mammalien zijn als ik niet ook al het hele internet heb doorzocht. Sites te over, al dan niet gevuld door de school zelf.

En dát is misschien juist wel het grootste probleem. Want wat zijn al die scholen léuk! De één nog leuker dan de ander. Profileert de één zich met een technasium, de ander is een cultuurschool met veel drama en muziek, ze bieden tweetalig onderwijs of ze "leren leerlingen hun hedendaagse oordelen te vergelijken met de oordelen in de mythen", zo las ik. Overal worden er uitdagende, veilige omgevingen geboden waar de leerlingen zich uitstekend kunnen ontplooien. Leren sámenwerken, in groepjes en met maatjes, van élkaar leren, er zijn zelfs vakken in het leven geroepen die kinderen leren zichzelf te kennen. En natuurlijk speelt ICT een zeer belangrijke rol in het geheel, alleen wordt meestal niet uitgelegd hoe dan. De gebouwen zijn recent vernieuwd, gezellig van sfeer, de reisjes naar het buitenland ontbreken niet en het loopt vol met mentoren en zorgcoördinatoren om je schatje op te vangen als het toch de weg kwijt mocht raken.

Ik krijg er een beetje hoofdpijn van. Wat een gedoe, hebben ze ook een gewone school zonder fratsen? Eentje waar ze gewoon netjes Nederlands en wiskunde leren, en zo mogelijk nog wat andere vakken waar je nog wat aan hebt later?

Maar dan zie ik opeens de site van onze eigen basisschool(*). Het is niet zomaar een basisschool, maar een zeer onderscheidende school  Ze zijn inmiddels gespecialiseerd in dyslexie en, zo lees ik, het anderhalfuurtje plusgroeppilot van afgelopen herfst is opeens een Programma voor Hoogbegaafden. Natuurlijk doen ze vooral ook heel veel leuke dingen buiten het gewone programma om, zo getuigen de flyers die in de buurt worden rondgedeeld om nieuwe zieltjes te werven. Er bestaat sinds kort zelfs een twitteraccount (#wassenneus #kijkonseensonderscheidendenleukzijn) waarop foto's van de kerstknutsels van de oudercommissie vol trots worden getoond. Zucht.

Gelukkig zijn ze niet alleen bij ons gek geworden, ik las in de krant van vanavond dat de school naast de onze net zo hard meedoet om onderscheidend en leuk en uitdagend te zijn.

Ik stop ermee, met die scholenzoektocht, we dobbelen er wel om over anderhalf jaar. Nu ga ik me maar eens verdiepen in zwemscholen in de buurt. Jongste is 4 en moet hoognodig zonder bandjes leren zwemmen. En dat hoeft echt niet leuk of uitdagend te zijn, als hij maar zo snel mogelijk leert hoe hij niet moet verzuipen.

(*) Onze school is een leuke school hoor, ooit dachten we zelfs dat ze een soort visie hadden. Maar hé, na zoveel jaar ben je er eigenlijk toch wel achter dat het allemaal niet zo bar veel uitmaakt in de praktijk en dat e.e.a. staat of valt met een goede leerkracht. 

zondag 8 december 2013

Het project

Als ik beneden kom is oudste druk bezig met het schrijven aan het geschiedenisproject voor school waarbij hij weer eens flink op de planning achterloopt. Oudste doet alles zelf, weet het allemaal zelf het beste en wil helemaal geen hulp. Toch zit Pappalien zit naast hem, en roept nog snel iets voor hij naar boven vertrekt om dochter welterusten te wensen.

Even later kijkt mijn zoon op. "Mam, pap heeft me goed geholpen bij het project!"  Ik ben zeer verheugd dat hij hulp heeft gevraagd en gekregen. Hij kan het mij ook altijd vragen, verzeker ik hem nog maar weer eens een keer. Ik help graag en weet ook wel het een en ander van informatie zoeken en verwerken. Maar, zo dacht hij, "liever jij niet, mam, jij bemoeit je er veel te veel mee".

O. Daar zit je dan, met al je goede bedoelingen en tomeloze inzet. Ik ben maar met een nieuw haakwerkje begonnen...

woensdag 4 december 2013

Hij kwam, hij kwam, die lieve goede sint...

Twee bovenbouwkinderen die druk zijn geweest met surprises en gedichten, en een groep 1 ventje met een extra lang optreden van de goede sint en een spellencircuit in de klas.

Pepernoten, cadeautjes, zwarte pieten, grapjes, snoep en spelletjes... Leuk hoor, maar best vermoeiend. Vond kleuter. Toen er gedanst moest worden lag hij op de grond te dweilen ("ikwilniet") en later toen iedereen weer zat en stil moest luisteren ging hij natuurlijk lekker springen en gek doen. Ik kan tussen al die foto's die ik heb gemaakt er één vinden waarbij hij netjes oplet op wat er op het podium gebeurt met al die pieten en (strontsaaie) sint die zijn staf/stoel/pepernoten kwijt is. Kleuter kijkt opzij, staat op zijn kop, peutert in zijn neus of is zijn vingers aan het tellen.

Gelukkig trof kleuter een Piet die het ook wel gehad had en samen deden ze een hardloopwedstrijdje...



dinsdag 3 december 2013

Van alles en niks

Een weekje van alles en niks, veel te doen en eigenlijk ook weer helemaal niks. Het bloggen komt er ook niet van, mijn hoofd werkt niet mee. Heb geen inspiratie. Wel een hele boeiende uitzending gezien, zondag. Misschien is dat leuk om te delen.

http://www.wetenschap24.nl/programmas/labyrint/labyrint-tv/2013/december/Indringers.html

Iedereen die ooit zwanger is geweest, succesvol of niet en ook trouwens iedereen die een moeder heeft of heeft gehad moet dit even bekijken. Fascinerend, vond ik het. En een mooi idee, dat er daadwerklijk nog sporen van mijn kinderen en mijn moeder in mij terug te vinden zijn.

maandag 2 december 2013

Het gaat er dan toch nog van komen

Vraag niet hoe het kan, geniet ervan. Opeens had de belastingdienst besloten na mijn gegevens uit 1823 nog eens doorgenomen te hebben dat ik nog recht heb op een leuke eindejaarsbonus die ze per direct op mijn rekening hebben gestort. Met nog wat andere meevallertjes zagen de zaken er op financieel gebied in ieder geval een stuk minder deprimerend uit, en besloot ik mijn plan om heel december geen geld meer uit te geven om te zetten in project Nieuwe-Eetkamerstoel.

Ik heb ergens eind vorige eeuw een grote kersenhouten eettafel gekocht met daarbij zes fluweelzachte stoelen in een mooie bordeauxrode kleur. Vijftien jaar, drie kinderen en vier poezen later zien ze er niet meer zo heel, euh, fris uit en eentje rammelt behoorlijk in zijn voegen.

Elke keer als ik het onderwerp ter sprake bracht vond Pappalien dat we maar even moesten wachten. Tot de kinderen groter zijn. Tot de katten niet meer aan het meubilair zullen krabben. Tot in de pruimentijd, waarschijnlijk dus. Of tot pasen en pinksteren op een dag vallen.

Maar nu gaat het dus toch gebeuren. Ik heb al op internet gekeken, maar meubels koop je toch het beste in een echte winkel, waarbij je ook nog wat kan proef-zitten en voelen. Ik ben niet heel snel in het maken van keuzes, en we moeten het ook nog samen eens worden, dus er zullen wel wat bezoekjes aan de diverse woonmalls gemaakt worden voor er hier daadwerkelijk iets staat, maar ik heb er zin in.

zaterdag 30 november 2013

Help!

Twee dagen en nachten is hij inmiddels weg, Pappalien. Eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk misten we hem wel, maar verder ging alles zoals altijd. Terwijl hij met zijn vlinderstrik in Wenen zat en feestelijk vermaakt werd, hield ik hier met twee vingers in mijn neus alle logistieke, schoonmaaktechnische, opvoedkundige en overige balletjes in de lucht. Het was gezellig en alles liep gesmeerd. De kinderen zijn inmiddels ook al best groot, bedacht ik me, het wordt steeds makkelijker...

Dat dacht ik. Tot vandaag, een lange zaterdag waarop iedereen zich een beetje moest aanpassen, de zaterdagse routine was enigszins verstoord zo zonder papa thuis. Ik had weinig geslapen en stond engiszins brak toch om half acht beneden. Kleuter had de hele dag opeens last van een enorme bewegingsdrang en behoefte zijn stembanden tot het uiterste te stretchen. Vrolijk, dat wel, maar zeer vermoeiend. Dochter van acht zat minder lekker in haar vel, commandeerde de broers de kamer rond en gedroeg zich als een labiele puber. En dat ik tussendoor wat goedbedoelde pogingen deed hier en daar wat op te voeden werd door geen van drieën in dank afgenomen - integendeel.

Na het avondeten ben ik dan daadwerkelijk ingestort. Stilletjes op de bank, dat wel, ze hoeven het ook weer niet te weten. Met behulp van wat oudhollandse omkoperij ("pak maar een ijsje uit de vriezer en straks nog zo'n lekker koekje") en een overdosis kinder-tv probeer ik voor mezelf even een uurtje rust te vinden. Hier, alleen, achter mijn pc. Even géén mamamama-waarom-waaris-hijzegt-jamaar-magik-ikwilniehiehiet-waarommaghijwel-weeeeeeeeeh  ...  Zoek het éventjes lekker allemaal uit. Straks ben ik weer in staat te bedenken waarom ik zélf ook alweer geen weekendje zonder kinderen weg wil. Nu bedenk ik me alleen maar hoe heerlijk het zou zijn als Pappalien ze meegenomen had en het huis gewoon van mij was.

Het zou me trouwens niets verbazen als ik getroffen ben door het een of andere virus, zo zat ik te bibberen en misselijk te zijn. En zo niet, dan ben ik in ieder geval nu even een heel makkelijk slachtoffer. Mén, wat kan het zwaar zijn zeg, alleenstaand ouderschap. Pappalien, als je alsjeblieft terugkomt en af en toe de aandacht van de kinderen van mij weet af te leiden, neem ik op de koop toe dat ik ook jouw ontbijtbordje altijd op moet ruimen 's ochtends...

donderdag 28 november 2013

Er wordt gewerkt op school!

Hele boekwerken komen er mee naar huis. Zelfinzicht, lijkt het thema. Gelukkig was het multiple choice.


Onze vierjarige kalender-fetistjist wil  liever de gezondheidszorg in dan bij de brandweer of de politie. 
Lees ik. Prima keuze lijkt me.


Hier wordt het al wat dubieuzer. Fijn dat het logeren leuk was, maar volgens mij is hij nog
nooit een nachtje ergens anders geweest. En wij
ouders hebben hem in ieder geval nog nooit naar zwemles gebracht...
Bruin is wel een hele mooie kleur. Al vermoed ik dat het de dichtsbijzijnde niet bezette viltstift was...



Ja ja, ik moet de kapper een keer bellen. Maar wel prettig dat hij op de vraag 
"wat is het leukste op school" gewoon álles aankruist.


Op de rechterbladzijde, de rode kaft, mocht hij twee tekening maken. 
Eén over de leukste vakantie (tekst: "miniloco") en
één van zijn verjaardag. Ik lees iets van "word" (april?) en "ik ben 4"... Duidelijk.
Kan geen tekening tegenop.



Of toch... Hier de tekening "Sinterklaas bij ons thuis". Die roze linksonder met 
die flaporen zal ik wel zijn, gezien de kleur van de letters.  


zondag 24 november 2013

Kwijt

Laatst was ik Nappie kwijt. Hij kan vrij in en uitlopen, maar heeft zo toch wel zijn vaste gewoontes en toen ik hem al een paar uur niet gezien had begon ik me toch wat zorgen te maken. Heb hem geroepen, buiten gezocht, met kattenvoer gerammeld.... Niks. Tot ik opeens een briljant idee kreeg en terug naar die kast ging die ik niet zo vaak opendoe maar waar ik nou net die morgen iets had uitgehaald. En ja hoor. Mauw.

Ook kleuter bezorgt me regelmatig stress. Hij gaat nu regelmatig mee als het schoolvriendje van om de hoek hem komt vragen. Ze spelen samen, of met andere buurtkinderen, meestal bij het huis van dat vriendje voor, in de autovrije straat. Soms gaat één van mijn andere kinderen ook mee, maar hoe ik hen ook op het hart druk op hun kleine broer te letten, het zijn ook maar kinderen die graag zelf spelen en soms zijn ze hem gewoon vergeten.

Dus helemaal vertrouwen doe ik het niet. Zoals gisteren. Hij was op stap met oudere broer en het buurtjongetje. Al een hele tijd, en ik zag ze niet meer terug. Ik reed langs de straat waar ze altijd spelen en ook daar zag ik ze niet. Waarop ik de moeder van het vriendje snel even app en - phew- het antwoord krijg dat ze verstoppertje aan het spelen zijn, achterin de tuin. Ah. Oke. Gerustgesteld.

En denk je alles gehad te hebben, alle poezen en kinderen binnen, je viert je verjaardag en het is gezellig... gaat opeens de telefoon. Mijn moeder. Ze klinkt bezorgd. Mijn vader die een kwartiertje voor schemering bij ons is weggereden op zijn scootmobiel - hij wilde voor donker thuis zijn - is nog steeds niet thuisgekomen. Het is inmiddels helemaal donker en hij is al oud. Zij ook, maar ze springt toch op haar fiets om hem te gaan zoeken. Als ik de telefoon neerleg staan Pappalien en mijn broer ook hun jas al aan te trekken en een zoekactie wordt op touw gezet. Het duurt een tijd, oudste zoon ruikt onraad en begint ook al wat nerveus te worden merk ik.

En dan gaat de telefoon. Mijn vader. Hij zit al een tijdje thuis en is mijn moeder kwijt. Of die weer naar ons toe is misschien? Hij was wat later, ja, want hij wilde 'gewoon' nog even een stukje gaan rijden en zijn mobiele telefoon was leeg.

En zo kreeg de zoekactie weer een andere richting. Gelukkig is de wijk niet zo groot en zijn de twee zoekers, i.t.t. mijn ouders, wel eenvoudig mobiel te bereiken, dus was het ook dit keer weer snel opgelost.

Maar beste bloglezeres, u begrijpt dat een Mammalien een sterk hart moet hebben. Of een gesloten camerasysteem om de hele dag al haar dierbaren goed te kunnen volgen. Dat kan ook.

vrijdag 22 november 2013

Sint

Het blijft leuk, sinterklaastijd. Ook al zijn de oudste twee min of meer hardhandig van hun geloof geholpen, dat houdt ze niet tegen om volop van het feest te genieten. Het hebben van een kleine kleuterbroer heeft soms wat nadelen, maar is in deze tijd toch wel heel erg handig. Als je met je tien en een half jaar ongegeneerd mee wilt zwaaien bij de intocht van de goeie Sint bijvoorbeeld....

Onder aanvoering van oudste zitten ze elke avond scherp om zes uur klaar voor het Sinterklaasjournaal. Achteraf is hij nooit te beroerd om wat spelletjes met jongste op de site te doen. Er zijn al heel wat pakjes ingepakt. Dochter is meer van het schoenen zetten. Ze maakt niet alleen de mooiste tekeningen, ze onderhandelt vooral ook met mij wanneer de pieten langs mogen komen.

Kleuter moest er even inkomen, maar inmiddels is hij ook helemaal Sint-minded. Hij zingt de hele dag sinterklaasliedjes en vanmorgen vond ik hem slapend in zijn bedje met de pietenmuts strak over zijn oortjes getrokken. Zo enorm schattig! Maar omdat ik 's ochtends vroeg zelden een camera bij me heb moeten jullie het maar doen met een plaatje van de tekening die in dochters schoen zat gisteravond (die heb ik snel nog even gefotografeerd voordat het paard hem opgegeten heeft natuurlijk!)



maandag 18 november 2013

It's alive!

Zie je het voor je? Dat je je na de harttransplantatie even helemaal goed voelt, maar een paar uur later ineens inzakt en niet meer bij te brengen bent. Tot de chirurg dan maar je oude, beetje versleten hart terug stopt en je langzaam weer tot leven komt....

Ik zag afgelopen zondag bij labyrint een bijzonder interessant verhaal over transplantaties, armen, organen... mocht je het gemist hebben, het is de moeite waard om even te kijken. Maar daar wilde ik het verder niet over hebben. Wel even een blogje om ten eerste Pappaliens naam even te zuiveren (het lag niet aan hem maar aan de batterij) en ten tweede u mede te delen dat ik me een beetje schaam hoe erg ik het ding gemist heb.

Als ik mocht kiezen tussen leven zonder handen of zonder gsm zou ik het wel weten, dat lijkt me duidelijk. Maar het viel me toch wel vies tegen hoe onthand ik was zónder mijn gsm. De afspraken in mijn agenda, de telefoonnummers... ouders van vriendjes die me whatsappen over waar mijn kinderen zich bevinden en wie waar wanneer opgehaald dan wel weggebracht moet worden... en ik kon natuurlijk zelf niemand bereiken omdat ik die nummers alleen maar in mijn gsm heb staan... dat idee.

En ik schijn de enige niet te zijn die in volledige symbiose met zo'n ding leeft. Werd ik in de jaren negentig nog voor "yup" uitgemaakt omdat ik een mobiele telefoon kocht, riep ik vijf jaar geleden nog dat ik zo'n smartphone echt helemaal niet nodig had... inmiddels is het dus zover. Ik kan niet meer zonder het ding. Snel maar even in de oplader.

zondag 17 november 2013

De chirurg

Had Pappalien laatst mijn nieuwe autootje helemaal gestript om er het een en ander aan fijne opties in te bouwen, vandaag was mijn telefoon aan de beurt. Het ding had, nadat ie een keer met fietsmandje en al tegen de stoep was gekletterd- een flinke barst in zijn rug en bovendien was de batterij niet helemaal jofel meer.

Pappalien wist raad. Na wat onderdeeltjes te hebben besteld, het nodige gereedschap geleend en nog even snel een instructiefilmpje op youtube bekeken te hebben begon hij aan de operatie. Bril af, spot aan. Op het moment dat hij mijn geliefde aaifone had gereduceerd tot een leeg omhulsel ben ik maar even gevlucht.

En het duurde even, maar uiteindelijk kwamen de verlossende woorden. Operatie geslaagd, patiënt weer helemaal oke en gelukkig ook geen last van geheugenverlies... Hij doet het weer als een zonnetje.

Fijn, Pappalien! Nu eens kijken of hij net zo handig is in het schillen van de stoofpeertjes...


P.S. we zijn een paar uurtjes verder en er zijn toch wat complicaties opgetreden... de patient heeft een flinke terugval en moet alweer opgeladen... hoop dat hij er bovenop komt...


dinsdag 12 november 2013

Schone schijn

Dat je altijd een schone onderbroek aan moet doen, omdat je nooit weet wat er gebeuren kan... drukten ze je vroeger op het hart. Voor hetzelfde geld loop je onder de bus en lig je even later in het ziekenhuis en kijken de artsen tegen jouw vieze onderbroeken aan. De schande....

Ja, duh. Dacht ik altijd. Ten eerste is die kans niet erg groot. Ten tweede, nou én. Ik ben Hyacint Bouquet niet, ze denken ze maar wat ze willen. Ten derde, schóón zijn ze wel elke dag. Alleen zitten die katoentjes van de Hema nou eenmaal het lekkerst en ja, wassen doe ik vaak en lang en heet. Daar worden ze wel eens wat minder mooi van...

Dus lag ik een paar jaar terug op de operatietafel toch wat gegeneerd naar een oude uitgelubberde en verwassen onderbroek te kijken. De operatie was welliswaar gepland, ik had mijn teennagels leuk gelakt voor de gelegenheid, maar ik was me niet bewust van het feit dat niet álles uitging onder dat operatieshirt: die onderbroek werd pas op de operatietafel zelf uitgetrokken. Ik nam me toen voor mijn leven te beteren op keurig ondergoed gebied. Wat precies een dag is blijven hangen waarschijnlijk.

Gisteren had ik een afspraakje bij de fysiotherapeut. Pas op het moment dat ze me vroeg alle bovenkleding uit te trekken behalve mijn beha, realiseerde ik me dat ik A. vrij naïef ben dat ik niet gerekend had op een uitkleedpartijtje, B. dat ik vergeten was mijn okselhaar te scheren en C. dat mijn beha's in tegenstelling tot mijn onderbroeken gelukkig van wat betere en luxere kwaliteit zijn en er op het oog best mee door kunnen.

Wat ik even vergeten was is dat ik toch wel flink ben afgevallen. Ook die beha zit een stuk losser inmiddels. Als ik rechtop sta gaat dat met behulp van de zwaartekracht prima. Maar op mijn zij op de bank wil de inhoud van de beha er dus wel eens uitfloepen. Toen de fysiotherapeute een tijdje later klaar was mijn schouder te mobiliseren door er met haar hele lijf tegenaan te duwen en ik weer overeind mocht, zag ik dus opeens iets bungelen dat er eigenlijk ín hoorde in plaats van er naast. En dat vond ik best genant.

Volgende week doe ik maar mijn stevigste strakste sportbeha aan denk ik. En een extra laagje deodorant.

maandag 11 november 2013

Laatste rustplaats

Gisteren zag ik de laatste aflevering uit de serie Licht op het Noorden, dit keer over Denemarken. Interessante serie. Aardige mensen ook, die Denen, ik zou me er wel thuis voelen. Ik had ooit bijna een heuse Deen aan de haak geslagen, toen ik nog een frisse studente was. Hij was knap, slim, bescheiden en vol humor. Maar helaas zo'n 30 centimeter te klein en bovendien zag ik er nogal tegenop, zo'n buitenlandse liefde. Wat een gedoe. Maar dat terzijde.

In het programma ging het ook even over de filosoof Ki.erkegaard. Omdat hij inmiddels al weer een tijdje overleden was maakten ze opnames bij zijn graf. Hij lag op een mooi kerkhof, middenin een park. Mensen kwamen er naar de graven (zijn graf) kijken maar ook gewoon in het park wandelen en zelfs topless zonnen. Nou ben ik niet van het topless zonnen  (na die ene keer lang geleden dat het vel van mijn tienerborstjes helemaal rood en pijnlijk was) maar zo'n begraafplaats, dat lijkt me dus wel wat. Niks geen griezelige dooie bedoening ergens in een uithoek waar je alleen tegen heug en meug komt als er een familielid of bekende aan de beurt is. Gewoon middenin de stad, de doden tussen de levenden. Beetje wandelen, beetje naar de bomen kijken, op een bankje zitten. En uiteindelijk, als het jouw tijd is, aan de andere kant, onder een mooie steen, nog steeds tussen diezelfde bomen die af en toe in bloei staan en dan weer hun blaadjes laten vallen. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Een zender verderop zag ik een andere begraafplaats in het reisprogramma van b.nn, de minnares van Dali (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gala_Diakonoff) die in haar eigen kasteel in een crypte is bijgezet. Ook wel weer fijn om in je eigen huis te liggen, denk ik dan, maar dan moet je niet in het bezit zijn van een driehoogachter huurwoninkje....  Als je je laat cremeren heb je in ieder geval wat minder ruimte nodig, pas je opeens zomaar in een lelijke vaas op de schoorsteenmantel. Ik heb ook wel eens een prachtig kunstwerk in de tuin gezien waar een echtgenoot in verwerkt was, en je schijnt ook in een ketting of ring voor de nabestaande te passen. Geen idee of dat gezellig draagt, naar een feestje.

Ik weet het eigenlijk niet, waar en hoe ik wil, zover ben ik gelukkig nog niet. Toen we hier pas woonden reed ik vaak langs een mooie rustiek klein kerkhofje, onder de bomen, met uitzicht over grote velden vol leegte en mist. Waar ik waarschijnlijk toch geen kaartje voor had kunnen reserveren omdat ik me natuurlijk niet alleen daarvoor bij een kerk ga aansluiten, maar toch. Mocht er een plekje over zijn, dan vind ik dat vast wel leuk, tzt.

Maar de grote leegte was al een tijdje niet zo leeg meer, en nu wordt ook het kerkhofje ontruimd, omdat er weer wat nieuwe tweekappers en hockeyvelden bij moeten. De doden moeten opzouten om de levenden wat meer ruimte te geven. En dat snap ik dan ook wel weer. Maar ik wil geloof ik niet weten waar al die nieuwe vinexbewoners terecht zullen komen, mocht het hun tijd zijn om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. Er was nog een plekje in de geluidswal naast de snelweg, vlak bij het ziekenhuis, waar ze zo gauw geen bouwmarkt of autoshowroom in konden krijgen, geloof ik.

Jullie al enig idee en/of voorkeur?

donderdag 7 november 2013

De mopperrobot

Niet alleen heb ik een hekel aan dweilen en stoffen, ook aan een vieze vloer en aan stof. Aan banken en stoelen opzij schuiven en onder de kasten kruipen. En aan werksters in mijn eigen huis: behalve dat ze duur zijn, gaan ze me op den duur ook steeds meer irriteren. (Wat waarschijnlijk meer aan mijn eigenwijze eenzelvige karakter ligt dan aan de werkster, maar dat maakt voor het verhaal even niet uit.)   Dus kocht ik laatst een heuse robomop. Zo'n groen ding, doekje eronder om stof op te vangen, balletje met chip erin dat zorgt dat ie de kamer rondrolt. Oók onder die kast.

Ik moet het toegeven, robots fascineren me. Tijdens mijn studie informatica, ergens eind vorige eeuw, heb ik natuurlijk ook wel iets van robotica meegekregen, maar dat was vooral behoorlijk ingewikkelde wiskundige theorie. En dit ding is vast in tegenstelling tot de RoboSapien die we ooit hadden, geen speelgoed maar een serieuze hulp in huis. Als ik ook maar een spriet gras in de tuin had was ik allang voor zo'n maai-robot gezwicht, zo gezellig als die over je gazon dwalen de hele dag...

Ook de kinderen waren gefascineerd. Dochter heeft kennelijk een stukje opvoeding gemist, want noch het werkwoord moppen noch de praktische uitvoering zijn haar bekend. "Een mopper-robot?!", riep ze dus uit toen ik vertelde wat er in de doos zat, "Wat doet die dan de hele dag?" Het antwoord gaf ze zelf en ze moest er erg om lachen. (Waarop broer hem kon inkoppen: "Dáár hebben we 's ochtends vroeg geen robot voor nodig, we halen gewoon mijn zusje uit bed!")

 "Kan nooit wat zijn, voor dat geld", mopperde Pappalien toen hij mijn nieuwe moppervriend deskundig in de oplader installeerde. Maar, zo redeneerde ik, mopperrobot zal allicht meer stof opnemen dan mopperPappa ooit gedaan heeft of zal doen. En voor die dertig euro heb ik dan toch weer even lol.

En toen begon het eerste rondje van onze moppervriend over de benedenverdieping. Als je niet veel verwacht (dat hij niet op de bank zuigt, het speelgoed opruimt of de aardappels afgiet) dan valt het heel erg mee. Na een half uurtje was hij bijna overal geweest. Onder bank, onder de kast, tussen de pootjes van de verwarming. En het doekje zat vol met stof van járen.  

Het enige nadeel: ook de katten zijn zeer gefascineerd door de mopperrobot. Ik ben benieuwd hoe lang ze hem laten leven.

dinsdag 5 november 2013

Scheel

Een kat, poes of kater, die moet lekker stevig zijn. Want dik is gezellig. Bovendien kan ik niet zo goed tegen de smekende blikken van mijn poezenvriendjes. Ik hoef maar een stap de keuken in te zetten of ze staan me naast hun lege bakjes hongerig aan te staren en koppen mijn benen omver. Dus dan geef ik maar weer wat brokjes bij. Of ik laat een stuk leverworst vallen. Voeden op verzoek, dat was een tijdlang bij baby's helemaal in.

Nu heeft de dierenarts echter besloten dat mijn vriendjes al na slechts één jaar onder mijn dak te hebben gewoond behoorlijk vet zijn. Nap, die is nog lekker actief op jacht buiten, maar Fien ligt de hele dag op haar dikke derriere - als ze niet wakker geschud wordt door het geluid van een openslaand keukenkastje tenminste - zodat ze op een wit behaarde matroesjka begint te lijken. Niet gezond, besloot de dierenarts en adviseerde mij om ze wat minder voer te gaan geven.

Tel bij dat advies nog het dure voer dat we moeten kopen in verband met het blaasgruis, en je snapt dat er in huize Mammalien een streng regime heerst tegenwoordig. Twee keer per dag een beetje afgepast eten. Met de nadruk op beetje. Fien ziet scheel van de honger, ze loopt de godganse dag achter mijn kont aan te mauwen. Ze kijkt elk hapje mager rookvlees dat ik op mijn eigen boterham plak uit mijn mond. Maar helaas.

En Fien. Weet je. Baasje moet ook weer wat strenger worden voor zichzelf. Want dat plakje magere rookvlees wordt veel te vaak opgevolgd door een flinke chocoladereep of een handje pepernoten (en nog een en nog een en .. ope s de zak is leeg..)

Ik ben vanmorgen begonnen met magere yoghurt met twee gram muesli er in, en vanavond mag ik vast nog wel een halve druif. Ik kijk inmiddels net zo scheel als poes. En als ze niet oppast vreet ik samen met haar broer haar bakje met anti-gruisbrokken leeg.

vrijdag 1 november 2013

Metamorfose

Eens in de zoveel tijd krijg ik er last van, van mijn uiterlijk. Dan moet er een metamorfose komen en krijg ik opeens het idee dat make-up eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee is.

Laatst was het weer zo ver. Ik kwam mezelf per ongeluk 's ochtends ergens onderweg tegen in een spiegel waarvan ik niet zo snel doorhad dat het een spiegel was. Meestal als ik met voorbedachte rade naar zo'n ding toeloop strijk ik eerst even wat rimpels glad, zet mijn vrolijkste glimlach op en duw mijn haar omhoog. Nu overviel ik mezelf nogal met mijn afgetrokken bekkie, slap haar en enorme wallen.

Dat haar, dus, denk ik dan. Moet daar geen ander kapsel in? Ik heb toch inmiddels de leeftijd dat ik een módel zou moeten hebben, in plaats van studentikoos halflang op één

lengte met af en toe een staartje of knotje? Daarbij is het steil en valt het slap langs mijn gezicht naar beneden in een soort nana-mouskouri-coupe. Is tegenwoordig weer heel modern, geloof ik, maar mij flatteert het niet zo. Wat meer volume is gewenst.

Dan moet er zeker wat kleur op het gezicht. Zonder dicht te plamuren, want a. dat is lelijk, en b. dat zit niet fijn. Een dot dagcreme trek ik ook maar af en toe, het voelt gewoon niet lekker. Heel soms smeer ik dan ook nog een lekker kleurtje op mijn ogen, maar dan zie ik er voor mijn gevoel eerder uit als pipo de clown dan als een vrolijke veertiger. Het enige dat me enigszins bevalt is het eyeliner lijntje, de mascara (het eerste half uur, daarna ben ik al snel een soort pandabeer) en de niet zo opvallend gekleurde lippenstift van dat anti-allergiemerk. Maar dat vergeet ik dan weer eigenlijk bijna altijd op te doen.

Ik ga maar eens op zoek naar een personal styler. Of beter nog, een kamermeisje die me 's ochtends klaarmaakt om naar buiten te gaan. En ja, dochter helpt me af en toe met make-up en kapsel. Maar dan durf ik helemaal niet meer naar buiten.

woensdag 30 oktober 2013

Doe ik zo mijn best

Kleuter zit al een tijdje alleen met zijn ipad op de bank. Tijd om uitgelaten te worden! We besluiten dat het speeltuintje op de hoek leuk is, en dat we gelijk maar gaan vragen of die twee vijfjarigen die ook wel eens bij ons aan de deur bellen met ons mee willen. Kleuter belt aan en vraagt het beleefd. Hij roept "nee!" en knalt de deur dicht. Zij wil wel.

Het is heel gezellig, zo samen. En ik hoor nog eens wat. Dat jongste altijd zo grappig doet bijvoorbeeld. Een kleine demonstratie volgt. Zij vraagt hem iets te doen, en hij doet het. Of net even anders. Zij vraagt of hij haar nazegt en hij doet het bijna, maar maakt er dan toch een gek rijmpje van. Of hij, net als oudste destijds altijd deed, er ook bij omvalt en de vloer veegt met zijn shirt, dat weet ik niet. Maar het zit overduidelijk in de genen, dat clown uithangen. "Ik kan alleen maar gek doen!", hoorde ik hem op een bepaald moment zelfs zeggen. De meisjes in de klas vechten om een plaatsje naast hem in de kring.

Op de terugweg nog even langs onze tuin, waar ze ook lekker gespeeld hebben. Helaas werd het feest net even voor sluitingstijd beëindigd omdat ik de deur probeerde dicht te doen waar zij haar vingers net tussen had gestopt. Auuuuw! Ze hield zich stoer, maar ze had een flinke deuk en na even wat koelen onder de kraan wilde ze toch liever naar haar moeder (en ik eigenlijk ook naar de mijne, gelukkig was koelbloedige pappalien ook thuis...)

Ik heb haar snel weggebracht naar haar huis. Niet alleen bijzonder genant om een kind terug te brengen met het verhaal dat je haar vinger hebt geplet, maar ook niet zo handig bij zoons eerste redelijk geslaagde speeldate. En ik deed nog zo mijn best om het gezellig voor ze te maken.

Volgende keer ga ik zelf denk ik maar ergens spelen en laat het verantwoordelijke werk aan wat slimmere mama's en papa's over.

dinsdag 29 oktober 2013

De uitslag

Een uurtje nadat ik braaf een flesje poezenpis had ingeleverd bij de dierenarts kwam er een telefoontje. Overduidelijk niet goed, die urine. Blaasgruis en een veel te hoge zuurgraad.

Hoe en waarom, tja. Stress, misschien? Hoewel haar tante (jaja, ze heeft geen stamboom maar we kennen de hele familie - van moeders kant dan..) het ook had. Gelukkig was het de poes en niet kater, die kunnen daar nog slechter tegen met hun smalle pisbuisjes. Nu hebben we een pijnstiller en voor minimaal zes weken en met grote kans op de rest van haar leven toch wel aan de dure dieetvoeding. En controles bij de dierenarts natuurlijk. Bah.

maandag 28 oktober 2013

Naar de dierenarts

"Brak de tent compleet af", las de dierenartsassistente aan de telefoon hardop voor uit het dossier van Nappie. Ah ja, die castratie. Daar had hij niet zo'n zin in de vorige keer. Dit keer zal het hem meevallen. Dat weet ik, maar hij nog niet. Hoe moeilijk zou hij het mij gaan maken om hem weer in dat reismandje te proppen waar vast nog een vleugje dierenarts-trauma in hangt?

Ik had een strak plan bedacht. De twee reismandjes stonden klaar, al een paar dagen. En elke dag deed ik er iets lekkers in. Helemaal achterin. De kattenhersentjes een beetje brainwashen, dacht ik zo. De herinnering aan nare dierenarts vervangen door de fijne ervaring van een smakelijk hapje. En op het moment-supreme, vijf minuten voor vertrek, zou ik dan het laatste hapje er in gooien, de katten zouden er in kruipen en ik zou dan twee deurtjes tegelijk dicht doen en op slot. Briljant, vond ik zelf.

Tot ik vanmorgen beneden kwam en zag dat ze het doosje met lekker snoepjes zélf al hadden opengemaakt en helemaal leeg gevreten. Met bolle buikjes lagen ze me loom aan te staren. ("Wat doet baasje gek?", gaapte de één naar de ander...)

Uiteindelijk ben ik toch met twee met kat gevulde reismanden op tijd bij de dierenarts beland. Waar ze lafjes gingen zitten mauwen en er natuurlijk niet meer úit wilden. Maar verder ging het allemaal prima. De inentingen en wormenpillen zitten er weer in. Ik ben streng toegesproken door de dierenarts dat ik ze niet moet voeden op verzoek maar netjes brokjes moet afpassen(*). Fientje heeft inderdaad een fikse buik, en daarbij beweegt ze lang niet zoveel als broer Nap, dus maar wat strenger zijn dan. Ik kreeg ook nog een do-it-yourself vang-de-urine-setje-op voor thuis - omdat Fien veel te vaak naar de bak gaat en dan vervolgens niets produceert. En toen mocht ik honderdenzoveel euro afrekenen terwijl de volgende patiënt, een gespierde bullenbakkenhond van gigantisch formaat, een poging deed zijn tengere bazinnetje om te trekken om de inhoud van mijn reismandjes - en daarna waarschijnlijk mij - op te kunnen lebberen.

Hmh. Het is niet mijn favoriete bezigheid, zo'n bezoekje. Hoop maar dat dat urinegedoe niet te veel oplevert en Fientje weer normaal gaat doen. Ik heb het wel weer even voor een jaar gehad met dat dierenartsen.


(*) Een hele nieuwe ervaring dus, op het consultatiebureau vond men altijd dat ik er juist méér eten in moest proppen...

zaterdag 26 oktober 2013

Hij wil zo graag

Sesenta-cuatro, sesenta-cinco... hoor ik opeens uit de hoek komen waar kleuter het laatst gesignaleerd is. Nou is mijn Spaans niet zo best, maar enigszins verstaan kan ik dit nog wel. Hij gaat door tot in de sesenta's en de setenta's. Op verzoek doet hij 's avonds onder het eten voor papa nog even van uno helemaal tot cien. We wisten niet dat hij het kon of dat hij er mee bezig was. Lang leve het internet en de iP.ad. Kleuter heeft zijn herfstvakantie weer goed besteed, begrijp ik.

Hij heeft het de eerste twee jaar van zijn leven redelijk goed weten te verstoppen, ik dacht eigenlijk altijd dat hij net even wat minder snel was dan zijn slimme broer en slimme zus. En toen begon hij met vormen en kleuren en puzzels. Tellen, letters en als vanzelfsprekend door met serieus lezen en rekenen. En hij blijft ons keer op keer verbazen. Zo frustreert hij dochter als wij haar de tafels overhoren. (Ze is slim en kan rekenen, maar tafels stampen is geen geliefde bezigheid.) Nog voor zij heeft nagedacht over hoeveel acht maal acht ook alweer was roept hij direct "vierenzestig". Waar de oudste twee zuchten en steunen over dat saaie stampwerk zie je zijn oogjes glimmen als hij weer een nieuwe tafel leren kan. En een kleine overhoring van oudste zoons Engelse woorden leverde ook al heel veel goede antwoorden op van de jongste.

Hij wil het ook echt zo graag. Niks met autootjes spelen, dino's of voetbal. Na een gezellig dagje bij oma (de speeltuin en de bakker en spelletjes vindt hij dan wel weer leuk gelukkig...) zit hij naast me op de bank, pakt mijn i.pad en gaat op zoek naar yo.utube filmpjes. "Mama, ik wil dat ook.", wijzend op een filmpje waarin Amerikaanse schoolkindjes papiertjes met woordjes uit een doosje pakken. "En ik wil ook sommen maken".

Ik zal het na de vakantie nog eens voorzichtig bij de juf aankaarten, maar die heeft al gezegd dat hoewel ze hem wel nu op de een of andere manier al "extra uitdaging" bieden, ze geen stof uit groep 3 kan gaan geven (daarbij moet hij eerst leren om samen te werken en zijn eigen schoenen aan te trekken). Dus denk ik dat ik het maar aan Sinterklaas overlaat. Een sommenboekje, in plaats van een nieuwe rode brandweerauto. Past vast ook beter door de schoorsteen.

vrijdag 25 oktober 2013

Onverwachte vrijheid

Ze zijn zo lief, mijn kindjes en mijn man. Maar ook wel eens wat handenbinderig. Dus bedenk ik in zo'n vakantieweek de hele tijd hoe fijn het zou zijn als ze eens even niet aan mijn rokken hingen zodat ik dit of dat zou kunnen gaan doen, al die dingen die nu liggen te wachten tot ze weer allemaal fijn naar school en op hun werk zijn.

Ik verzin allerlei sluwe listen om even een uurtje voor mezelf te hebben. Meestal mislukt dat. Maar vanmiddag, nu, is het moment opeens daar: ik ben helemaal alleen thuis!

En nu weet ik eigenlijk niet wat ik met die plotselinge vrijheid moet doen... Ik kan niet kiezen of ik ga werken of luieren, of ik de badkamer een grote beurt zal gaan geven of toch even die belastingklus zal doen.

Ik heb al wel inmiddels zo'n honderd keer whatsapp gecheckt, of de kuikentjes misschien alarm hebben geslagen en per direct naar mama terug willen. Maar nee. Voorlopig is het heel stil.

dinsdag 22 oktober 2013

Herfstvakantie

Tja, herftsvakantie. Wat doe je dan zoal? Nou, zondag had Mammalien een dagje vrij en ging met een vriendin naar de sauna. Einde van de middag kwam ik rozig en zeer schoon weer thuis en was ik niet gemist. Pappalien bleek uitstekend in staat voor zijn kinders te zorgen. Hij heeft ze door een herfstig bos gesleurd waar ze ook nog ezeltjes, een speeltuin en pannenkoeken hadden (wie hier wel eens in de buurt is geweest, drie maal raden...) 's Middags kwamen er de nodige vriendjes en vriendinnetjes langs, dus ze hadden een gezellige dag.

Gisteren kwam er een vriendinnetje van dochter logeren. We hebben koekjes gebakken, buiten gespeeld, de  nodige uurtjes op de aaipets en -pots gehad, de trampoline. Zelfs jongste heeft de smaak te pakken en gaat - onder begeleiding van broer en/of zus - nu regelmatig "spelen" met met het ventje dat hier steeds aan de deur kwam leuren. We gaan nog een keer naar het zwembad en ik ben nog aan het broeden op een plan om ze een of ander kindvriendelijk museum in te lokken of een andere buitenshuizige activiteit te gaan doen.

Morgen zoek ik nog een leuke activiteit voor mij en jongste samen, als de oudste met papa l.egow.orld onveilig gaan maken.



Lekker springen.


Een geletterde krokie. "Het zal toch niet besmettelijk zijn," vroeg oudste zich bezorgd af. 


Glacee koeken zelf gebakken. Erg lekker!

zaterdag 19 oktober 2013

Autoperikelen

Als een soort gemotoriseerde Grietje van Hans laat ik al een tijdje overal in de wijk een spoor van wieldoppen in plaats van broodkruimeltjes na. En als ik weer naar huis rijd kom ik er meestal wel weer een paar tegen. Niet allemaal, zodat de megaverpakking wieldoppen die manlief voor me heeft aangeschaft om de lege plekken steeds weer op te vullen nu bijna op is. Tijd voor stalen velgen, vond man, die toch weer iets anders naar auto's kijkt dan ik.

Bovendien schijnt het profiel van mijn bandjes niet meer helemaal te voldoen aan de eisen, dus heeft man ook maar direct actie ondernomen en nieuwe bandjes en nieuwe velgen besteld. Ik hoef maar de helft te betalen. Een half rib uit mijn lijf dus. Maar dan rijd ik er wel weer netjes en veilig bij.

Ik hoop maar dat ik de weg naar huis terug kan vinden, zonder dat spoor.

vrijdag 18 oktober 2013

Dochter

Ik had er graag een leuk filmpje bij gedaan, maar dat wat ik net heb overgezet vanaf mijn telefoon is niet echt voor publicatie geschikt. En dat lag niet aan dochter maar meer aan mijn mobiele telefoon en de persoon (wie, ik?) die daarmee een filmpje heeft proberen te maken.

Het was het einde van de kinderboekenweek, en dan moet er natuurlijk iets worden gepresenteerd in de klas. Een klas vol ouders en kinderen, en een paar kinderen moeten dan iets laten zien of horen. Dochter deed zowel met het (hét) dansje mee als met de verhalenwedstrijd. Ze had zelf een mooi verhaal geschreven, uitgetypt en las het voor in de klas.

Wow. Wat een kind. Dat schrijven, dat deed ik ook zeker wel, maar uit eigen beweging voor in de klas gaan staan en iets voorlezen aan een groot publiek? Pappalien en ik deden vroeger allebei ons best onder spreekbeurten uit te komen, en ik heb het mezelf onzichtbaar maken in de klas in al die jaren op school tot kunst weten te verheffen.

Maar de juf kijkt er niet van op. Dochter, dat is een kind dat je graag in de klas wilt hebben. Ze is zeker niet brutaal maar ook niet echt verlegen. Ze is heel betrokken, doet altijd mee, steekt regelmatig haar vinger op en heeft dan vaak goede ideeën, ook voor de rest van de groep. En ze probeert overal een positieve draai aan te geven. (Vooral dat laatste, papalien en ik moesten even controleren of het echt over hetzelfde kind ging dat wij 's avonds in bed proberen te stoppen en er 's ochtends weer uit moeten rammen...  hihi.. maar dat bleek van wel. Sorry meisje, flauw grapje. Als je zo je best doet mag je daar best moe van worden na een lange dag...) 

Eigenlijk ben ik gewoon heel erg trots op mijn meisje.




woensdag 16 oktober 2013

Over kleding en het kleuterbrein en een heuse give-away

Voor jongste zoon heb ik een tijdje terug een shirt gekocht bij de Henn.es. Niet duur, wel leuk. Vond ik. Hij vond hem vooral éng. Dat er op zijn dekbedovertrek ook monsters staan en dat hij laatst geen enkel probleem had met het uitkiezen van nieuwe schoenen betekent blijkbaar niet dat ik hem een nieuw monstershirt door zijn strotje kan duwen.

Na veel gedoe heb ik het opgegeven. Dus vandaag een serieuze give-away. Wie wil dit mooie shirt, maatje 104? Niet gedragen, niet eens gepast. En neem van mij aan, die monstertjes doen echt niets....  Liefhebbers reageren hieronder graag.


Daarna heb ik dus maar een ander nieuw wintershirt voor hem uitgezocht. Een lekker dikke polo van Z.8, donkerblauw met geprinte bretels en letters. Vooral dat laatste moet aanspreken, dacht ik. Maar ook deze was éng en kon ongepast weer retour.

Daarentegen vroeg hij vanmorgen zelf opeens om zijn winterjas. Die hele nieuwe die nog lag te wachten in de kast. Die wilde hij graag aan. En hij liep er zeer gelukkig mee naar school. In het blaadje van H.ennes heeft hij en-passant ook nog een shirt met groene streepjes aangewezen dat hij wél wil hebben.

De wegen van mijn zoon zijn soms ondoorgrondelijk. 

maandag 14 oktober 2013

De pl.usklas

En toen, na jaren maar wat aangerommeld te hebben, kende onze school opeens ook een zogenaamde "plusklas". Hoe en wat, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar vandaag start in ieder geval de pilot. Elke week mogen de kinderen anderhalf uur in een aparte plusklas dingen doen waar de normale groepen geen tijd aan besteden.

Onze twee oudsten zijn voor deze klas geselecteerd door de school. Ik als ouder heb zelf ook een vragenlijst over hun gedrag in moeten invullen, net als zij zelf hebben gedaan, begreep ik van dochter. De uitkomsten daarvan heb ik verder nog niet gekregen. Jongste ontbreekt het niet aan kwaliteiten (integendeel, maar daar heb ik vanmiddag met zijn juf een extra lange afspraak voor staan) maar aan schoolervaring: alleen groep 3 tot en met 8 mogen meedoen.

... ... delete ... ... ..... delete .... 

Hierboven stond een heel verhaal over mijn oudste twee. Waar ze goed in zijn, waar minder goed in. Een vergelijk tussen beiden. Zeer interessant voor de ouders om daar eens over te praten bij een goed glas wijn, of in korte versie voor op school, maar minder geschikt voor het grote internet waar ik geen idee heb wie er meeleest. Weg er mee dus.

Wat ik eigenlijk hier vertellen wil is dat ik blij ben met het initiatief om op deze school ook eens wat te doen voor kinderen die wat beter presteren dan het gemiddelde. Want dat schoot er wel eens bij in en is de reden dat mensen die minder trouw zijn dan wij allang zijn afgehaakt en een andere school hebben gezocht.. Bij oudste zoon is in ieder geval de leergierigheid en interesse in de wereld die hij als kleuter had vanaf groep 3 vooral vervangen door een hekel aan schoolwerk. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.

Ik hoop van harte dat de plusklas onze kinderen ook echt leert leren (dat beloofden ze), ze wat meer zelfvertrouwen geeft en vooral weer weet te motiveren.

(*) Niet bij elkaar: vandaag start dochter in een groepje met tien vierde en vijfde groepers, morgen oudste mag zoon samen met wat leeftijdsgenootjes

zaterdag 12 oktober 2013

Herfst

Vrijdagochtend. Als ik opsta is het pikkedonker. Aankleden, eten maken, alles moet bij kunstlicht. Pas om acht uur schuif ik de luxaflex wat omhoog, in de hoop dat er wat meer licht van buiten komt. Om negen uur is het nog steeds donker in huis, en kil. Ik begrijp waarom de kinderen niet uit bed willen komen, niet willen aankleden en al helemaal niet naar school willen. Maar stiekem ben ik toch blij dat ze zo gaan, want mijn hoofd voelt zwaar en mijn holtes zitten dicht.

Rond tien uur besluit ik boodschappen te gaan doen, met de auto. En ik ben duidelijk niet de enige met dat plan. Op een regenachtige vrijdagochtend parkeren bij de super in het winkelcentrumpje hier, dat is vragen om problemen. Na samen met nog een tiental andere chagrijnige bestuurders tevergeefs een paar rondjes in de parkeergarage gereden te hebben geef ik het op en rijd door naar een andere supermarkt waar het hopelijk rustiger is.

Even later ben ik weer thuis. De neusspray was uitverkocht, maar een pak punselies biedt troost. Ik zet de verwarming op 23 en duik samen met mijn boek onder een dekentje op de bank. De regen ratelt nog steeds tegen het raam, maar het maakt me even niet meer uit.

vrijdag 11 oktober 2013

Wit met rode stippen

Het begon met een kortingsbon, en hele droge voeten vol eelt en een uurtje tijd voor mezelf. En voor ik het wist hadden we het gezellig over van alles en nog wat. Haar werk, mijn uiterlijk, wat ik wel en vooral zelf niet zo goed kon en soms toch wel wilde... dat het crisis was en zij nog wel een half uurtje over had...

Weer een half uurtje later liep ik op het schoolplein mijn verplichte ouderparticipatie pleindienst te draaien. Toen ik na afloop in mijn autospiegeltje keek zag ik inderdaad niet zo veel haar meer als eerst, maar in plaats daarvan veel wit met rood gespikkeld, zeer ongelukkig uitziende stukjes vel.

Ik denk dat als ik me weer eens door een "schoonheids"specialiste durf te laten "verwennen" ik dat maar 's avonds laat moet doen, vlak voor bedtijd. En onder plaatselijke verdoving.

donderdag 10 oktober 2013

Het lag dus niet aan mij

Pappalien ging dochter uit school halen. Niet alleen dochter maar ook een vriendinnetje, zo bleek. Prima, altijd leuk. Tot ik zag wie het was. O. Zij. Daar heb ik al eens een blogje over geschreven. En dat was niet positief.

Na de boterham ("Ik wil niet", riep het kind. "Maar dan krijg je ook geen snoep zo", waarschuwde ik vast, wijs geworden na de vorige ervaring. "Dan wil ik wel. Met pindakaas en hagelslag. Een wit bolletje.")... Na de boterham dus, moest ik even weg. Pappalien paste op. En het eerste dat hij verzuchtte toen ik na een uurtje weer terugkwam was : "Wat een k-kind. Die komt er nooit meer in."

Waarop hij me precies vertelde wat mij de vorige keer ook al zo dwars zat. Ze luistert niet, niet naar ons en niet naar dochter, doet alleen waar ze zin in heeft. Overal door het huis rennen, met andermans (in dit geval kleuters) speelgoed gooien, onaardig praten over andere kinderen, geen overleg, vals spelen bij spelletjes...

Zo fijn dat ik niet die lastige zeikmoeder ben maar dat Pappalien, die toch niet de moeilijkste is, precies dezelfde ervaringen had. Nog anderhalf uur, dan wordt ze hopelijk opgehaald. En dan komt ze er de eerstkomende honderd jaar niet meer in.

woensdag 9 oktober 2013

Fijn zo

De vorige keer schoenen (en jassen) kopen met kleuter stond me nog vers in het geheugen - mén wat een gedoe. We hebben de halve winkel gepast en hij wilde niets. Niets was mooi, niets zat lekker. Maar aangezien het toch tijd begint te worden voor een maatje groter en een maatje warmer, probeer ik al dagen om kleuter vast aan het nieuwe-schoenen-idee te laten wennen.

Vanmiddag, na school, dan gaan we!, waarschuwde ik vanmorgen dus vast. Was hij daar vanmorgen nog niet zo van overtuigd, vanmiddag na de boterham ging hij braaf mee. Niet eens met tegenzin, want éérst mocht hij zijn voetjes laten meten. En dat is natuurlijk wel heel graaf, als je van cijfers en meten houdt.

Eenmaal over de drempel van de winkel schoot hij gelijk zelf de verkoopster aan. Of ze zijn voetjes wilde meten. En dat deed ze natuurlijk. Tweemaal een 26-maar-zoek-maar-maat-27-schoen. Ik koos op goed geluk een paar mooie met klittenband  (o,o, wat ben ik toch een slimme ervare moeder!)  uit het rek en hield ze voor. Of hij deze wilde passen. Meneer zei ja, deed ja, en vond ze ook nog lekker zitten. En ging wederom zelf naar de verkoopster. "Mevrouw, heeft u de andere ook voor me?"

Zoals een echte man hier in huize Mammalien betaamt was hij dan ook direct zeker van zijn zaak. Hij keek niet meer naar wat er nog meer voor moois, leuks en lekkers op schoenengebied in de winkel te zien was en wilde déze hebben. En hij heeft ze niet meer uitgetrokken.

Het zal er wel niet zo slim uitzien, maar mijn mond hangt er nog steeds een beetje van open.

dinsdag 8 oktober 2013

Luik

's Nachts uit je bed gemiauwd te worden door poes omdat poezenbroer voor de buitendeur staat en naar binnen wil - dat is één keer grappig maar daarna best wel irritant. En omdat ik het ook zielig vind als ze door honger, kou of behoefte aan knuffels gedreven naar binnen willen maar er niemand thuis is, hebben we maar een kattenluik aangeschaft. Niet zomaar één. Een zeer intelligent luik, dat onze katten herkent uit duizenden en alleen die van ons binnenlaat. Want mee-eters en ongenode gasten die het toilet komen bevuilen, daar zijn we hier niet zo van gediend in huize Mammalien.

De katten vonden het uitermate boeiend, dat gezaag in de deur. Maar echt snappen deden ze het niet. Ze bleven stug volhouden in het zeer hulpeloos bij de deur staan kijken tot een van de baasjes de deur open zou doen. Zoals dat het afgelopen half jaar steeds ging. Helaas.

Wel heb ik, zeer behulpzaam, poes met haar koppie tegen het luik aan gedrukt om te laten zien dat dat de nieuwe uitgang was. Poes vond het maar eng en rende weg. Na wat gehannes met snoepjes, boterhamworst en een poging van oudste zoon om zelf door het luikje te kruipen was mijn geduld op en heb ik ze één voor één door het luikje gewrongen. En toen waren ze buiten. Om na een tijdje weer héél vragend voor de deur naar me te gaan zitten staren. "Baasje? Openmaken? Huh?"

We zijn er maar druk mee geweest, het halve weekend. Maar uiteindelijk is het kwartje toch gevallen en lopen ze nu zomaar vanzelf in en uit. En soms, zoals gisteren, probeert kat 1 naar binnen te komen terwijl kat 2 naar buiten komt. Wat ook niet echt handig is. Maar ook dat krijgen ze nog wel een keer door.

zondag 6 oktober 2013

Sociaal doen nieuwe stijl

Sociaal doen dus, zie ook vorige blog. Mijn ouders zijn al veel meer gewend dan mijn kleuter. Samen hebben ze al meer dan 160 jaar ervaring met de gewone ouderwetse manier, face to face, en in de speeltuin hebben ze zelden nog ruzie of moeite om vriendjes te maken. Aan de andere kant, ze zijn ook wat minder mobiel aan het worden, en hun vriendjes en familieleden ook al. Dus dat vraagt bijna om gezellig doen via internet.

Mijn vader wilde graag een computer die hij vanuit zijn luie stoel kan bedienen i.p.v. zo'n gevaarte op een bureau. Hij speelt soms wat spelletjes en stuurt zo nu en dan een mail. Mijn moeder vindt het zeer irritant dat zij niet meer alle nieuwtjes als eerste hoort en doorvertelt, want dat is tegenwoordig de taak van "dát feesboek". Dus dat is stom. Maar - if you can't beat them, join them - ze wil het ook wel eens proberen, dat feesboek, of dat wat voor haar is. En skypen wil ze trouwens ook wel leren, want er zit ook nog familie in Duitsland, en die ziet natuurlijk ook niet vaak meer.

Dus gaven ze ons opdracht een aaipat (met camera) te kopen, en een snelle wifi. Wij hebben het ding net ingericht en afgeleverd, en dan is het nu voor opa en oma vooral een kwestie van heel veel oefenen met al die nieuwe technische snufjes.

En dáár is kleuter dan weer een kei in. Ik weet niet hoe het met zijn didactische vaardigheden zit, maar ik heb ineens een geweldige manier voor ons bedacht om de herfstvakantie door te komen!

donderdag 3 oktober 2013

En nú even sociaal doen graag!

We hebben hier regelmatig vriendjes en vriendinnetjes over de vloer van de oudste twee, meestal regelen ze dat zelf op school en nemen het betreffende kind dan direct mee uit school naar huis. Echt veel gespeeld in de straat zelf wordt er niet, dus de kans dat ze zomaar een kind in het wild tegenkomen en dan ook nog met ze spelen wil is niet zo groot.

Jongste wil nog geen speelafspraakjes. Bij hem is het vooral wat we aan toevallig voorbijkomende kleuters tegenkomen in de speeltuin, en natuurlijk broer en zus. In de hectiek op het schoolplein na afloop van school, als andere kindjes om hem heen allerlei speeldates proberen te regelen vraag ik wel eens of hij ook.. ben niet te beroerd om me er mee te bemoeien en er een voor hem te vangen namelijk, maar nee. Hij is er nog niet aan toe. Ook best.

En toen opeens, vanmiddag, ging de bel. Vier (buurt) kinderen sterk, twee uit zijn klas. Of jongste er ook was? Ze wilden naar de speeltuin om de hoek hier? Zijn vader en ik kirden om het hardst hoe leuk dat wel niet was, duwden jongste min of meer van de trap richting voordeur. Jongste zelf deed van schrik zijn handjes voor zijn oogjes en moest er nog eens heel erg over nadenken...  Hij capituleerde toen ik voorstelde om zelf ook mee te gaan.

Even later togen ze naar de speeltuin om de hoek hier. Jongste tussen zijn twee klasgenootjes in, de wat grotere meisjes er direct achter en ik op een klein afstandje... ik probeerde mezelf nog enigszins onzichtbaar te maken - zo'n moeder, dat is ook weer zo wat natuurlijk. Ook grote broer van tien was mee, op mijn zeer vriendelijk doch dringend verzoek, en dát bleek een gouden greep. Hij danste op zijn bekend manier vrolijk heen en weer tussen de kindertjes, maakte grapjes en fungeerde als voorbeeld, oppas en contactlijm tegelijk.

En een uurtje later waren ze klaar. Ze hebben lekker gespeeld, al valt er voor jongste zoon nog heel wat te leren op het gebied van echt sámen spelen met leeftijdsgenootjes in plaats van gewoon alleen zijn eigen ding doen. Maar hé, hij begint net, en oefening baart kunst. Nu nog een kind zien te vinden met een gemeenschappelijke interesse....

Op mijn vraag of hij de volgende keer weer met J. en C. wil spelen moest hij even nadenken: "ze zitten wel in groep 2, hoor mama!". En blijkbaar is dat toch wel een hele uitdaging voor mijn groep 1 ventje.

woensdag 2 oktober 2013

Schoolreisje

Een schoolreisje. De groep van dochter, groep 5, nog een groep 5 en twee groepen 6. De reis ging naar het Ar.cheon, dat ik zo leuk vond in de zomervakantie, dus ik bood mij spontaan aan als vrijwilliger. Ik ben niet zo goed in ehbo en boefjes aan hun oren trekken, maar foto's maken, veters strikken en hier en daar een schouderklopje kan ik prima. Bovendien mochten de kinderen zelfstandig het park door.

Was het 's ochtends nog wat fris, al gauw zaten wij met twee moeders en twee juffen in het zonnetje op een bankje te wachten bij de tassen tot er kinderen zouden opdagen met bloederige wonden of uit de hand gelopen ruzies. Met de nadruk op in het zonnetje. Jasjes uit, kopje thee er bij. Het ontbrak er nog aan dat er iemand een fles rode wijn kwam uitschenken.

Daarnaast liepen we af en toe een rondje, toonden wat interesse, maakten veel foto's en hebben vooral vaak geteld of iedereen er nog was. Ik heb aan het einde van de dag nog een verloren schaap uit een prehistorische hut weten te bevrijden - het wichtje had geen horloge en ook de weg terug naar de verzamelplek wist ze niet meer. Hulde voor Mammalien. Maar dat was wel zo'n beetje het spannendste. De kinderen hadden het allemaal prima naar hun zin en er gebeurde vrijwel niets wat niet hoorde. 

De juffen verzuchtten in de bus op weg naar huis dat ze nog nooit zo'n relaxed schoolreisje hadden gehad.

vrijdag 27 september 2013

Het zal wel aan mij liggen

"Ga eens naar De Hoorzaak", adviseerde ik haar een tijdje terug. "Wat zeg je?" Juist. "DE HOORZAAK, zit vlakbij, en daar kunnen ze je prima adviseren over een hoortoestel".

Maar behalve doof is ze ook wat oostindisch doof en een beetje een twijfelaar, dus er gebeurde natuurlijk niets. Tot vandaag.  Ze vertelt me enthousiast dat ze maar eens naar De Ho.orzaak gaat. Zit vlakbij en daar adviseren ze je prima. Dat wist ze helemaal niet, maar dat vertelde mijn broer haar gisteren namelijk. En blijkbaar komt hij duidelijker over dan ik.

Zal hem ook eens vragen of hij mijn kinderen wil vertellen dat ze hun huiswerk moeten maken en mijn man dat de schuur wel eens opgeruimd mag worden. En waar je kan leren om zo te praten dat ze ook daadwerkelijk iets van je aannemen.

dinsdag 24 september 2013

Mooi

Een van de mooie kanten van de herfst, die prachtige spinnenwebben 's ochtends als je naar buiten gaat. (Er met je hoofd of arm tegenaan stoten is minder lekker, maar vandaag waren ze goed zichtbaar gelukkig).



Mijn dag begon goed dus. Jongste vertelde spontaan tegen papa dat hij het altijd zo leuk vindt als broer en zus op school zitten en papa op zijn werk. "Want dan zijn mama en ik alleen samen!" En dan gaan we blijkbaar altijd leuke dingen doen... volgens hem. Meevaller!

Maar nu zitten ze alle drie op school en moet mama zelf zo ook opdraven: ik mag meedoen met de atletiekdag van (onder meer) groep 5! Mijn afkeer van atletiek en sportdagen is zoveel jaar na mijn eigen schoolcarriere wel enigszins gesleten. Bovendien hoef ik nu alleen maar aan te moedigen, uit te leggen en te meten hoe ver dan wel hoog ze gesprongen hebben. Op het fietsen heen en terug na is dat waarschijnlijk de zwaarste fysieke inspanning van mijn atletiekmiddag...

Kan iemand nog even een zonnetje regelen?

maandag 23 september 2013

Niet kapot

In de maandagochtendstress met een kind dat niet uit bed willend komen, een die niet wil aankleden, niet wil plassen en niet op de fiets wil zegt nummer drie, als we dan toch allemaal min of meer klaar voor school op de fiets zitten: "Mama, het lijkt wel of wij je kapot gemaakt hebben". Waarom durft hij bijna niet te zeggen. "Omdat je het niet zo leuk meer lijkt te vinden om dingen voor ons te doen. Daarom denk ik dat wij jou stuk gemaakt hebben."

Mijn hart breekt. Ik ben niet kapot, en al helemaal is dat niet de schuld van mijn hartjes. Een beetje moe en ongeduldig soms denk ik. Misschien moet ik inderdaad wat minder hooi op mijn vork nemen, eens wat bijtanken zónder kinderen, iemand anders eens de de maakjehuiswerk en ruimjespullenop commando's laten geven op zijn tijd. Want er iets niets liever dat ik doe dan er voor hen zijn. En dat moeten ze merken ook.

zaterdag 21 september 2013

Ik vind het maar vreemd

Kleuter en ik zijn de hele middag al op pad. Hij fietst van speeltuin naar speeltuin, ik wandel er achter aan en we kletsen heel wat af onderweg. Af en toe vindt hij een speelkameraadje (m/v), maar zo niet dan is de eer aan mij om hem te mogen duwen op de schommel en zijn verhalen aan te horen.

De laatste speeltuin is leeg, maar daar komen opeens een paar grotere kinderen aan met daarachter een ventje van een jaar of twee in een hele dikke winterjas. "Hoe heet jij?", vraagt mijn kleuter aan het ukkie dat naar ons toegehobbeld komt. Het kind kijkt hem met grote ogen aan en weet geen antwoord. Ik leg de mijne uit dat het ventje het niet onaardig bedoelt maar hoogstwaarschijnlijk gewoon nog niet zo heel goed praten kan. "O, jij bent een báby!", is de conclusie van zoon. "Kom maar mee, báby, dan laat ik je wel zien hoe je van de glijbaan moet glijden!"

Het kind is te klein om dat báby als een belediging op te vatten, en de trap naar de glijbaan lukt hem ook al niet. Wel is hij hevig geinteresseerd in het fietsje dat mijn zoon mee heeft, daar staat een plaatje van een auto op.

Als even later het groepje zevenjarigen waarvan ik dácht dat ze Uk op sleeptouw hadden ervandoor gaat blijkt Uk niet bij ze te horen. Hij is van die vissers, dáár.

Waar? Dáár blijkt een heel eind weg. De vissers kijken niet op of om, en het kost me heel wat overredingskracht om Uk duidelijk te maken dat hij niet met ons mee naar huis kan. Hij vindt kleuters fiets echt heel mooi, die andere jongens zijn weg en alleen is ook maar alleen, moet hij gedacht hebben. Ik denk daar echter heel anders over. Zodra we bij de weg zijn waar wij oversteken pak ik hem dus maar bij zijn schoudertje en zeg op mijn beste peuterspeelzaaltoon: "Waarrr is mama? Ga maar naar mama!" Het kwartje schijnt toch te vallen. Hij sukkelt weer terug, op weg naar de grote waterplas (..) waar zijn ouders zitten. Tot hij onderweg de speeltuin weer tegenkomt en daar toch maar blijft hangen in zijn eentje. Zijn ouders kijken nog steeds niet op of om.

Ik mag dan in de ogen van sommige mensen wat overbezorgd zijn, maar je dreumes zomaar alleen zijn gang laten gaan terwijl je zelf godbetert zit te vissen? Niet alleen zeer ongezellig voor het kind in kwestie, maar ik kan wel aardig wat ongelukken en ongelukjes verzinnen die zomaar kunnen gebeuren. Zelfs al is het de gehoorzaamste, meest initiatiefloze peuter van de wereld.

"Het zal wel geen duur kind geweest zijn", was de droge conclusie van Pappalien toen ik, eenmaal thuis, hem dit verhaal op zeer verontwaardigde toon vertelde. Ik ben inderdaad bang dat ze hun hengels beter in het oog houden.

donderdag 19 september 2013

Jongste en de lijntjes

Jongste is een kind dat net als oudste wel weer wat extra aandacht behoeft, in gesprekken tussen juf en ouder. Maar dan wel zo'n kind dat niet heel stil net gaat zitten doen alsof dat niet zo is, zodat ouder daar na een tijdje zelf mee naar de juf moet. Nee, jongste die maakt het juf direct op dag een duidelijk at er met jongste niet te spotten valt. Hij is wie hij is en dat mag iedereen weten. Hij kan heel veel en dat laat hij horen, en als hij het niet wil of niet kan dan is houdt hij ook geen blad voor zijn mond, ahum.

We moeten eens praten! riepen beide juffen al na een week. En op de algemen infoavond werd mijn zoon al aangehaald als voorbeeld (gelukkig alleen zijn positieve kanten) van een kind waarbij het wel heel fijn is als de juffen niet een standaard programma hebben maar "handelingsge.richt" kunnen werken en de stof en benadering kunnen aanpassen aan het kind in kwestie. Hmh. Ten eerste heel genant voor een moeder die zich ala oudste lekker onzichtbaar zat te maken en nu vollop door de rest van de groep werd aangestaard.
Ten tweede klinkt het leuk, maar door ervaring scpetischer geworden moet ik eerst nog even zien wat dat in de praktijk anno 2013 betekent....

dinsdag 17 september 2013

Niet wéér he.

Hier in huis wonen verschillende aaiphones en aaipets. Lieve apparaten die hard werken en dus ook veel moeten eten. En dat is nou net het probleem. Ze eten stroom, via een oplader. En op de een of andere manier zijn die opladers nou net niet van die beste apparaten...  Ja, die ene, die in in het vakantiehuisje heb laten liggen vorig jaar, die deed het prima. En die paar die het wel deden maar niet tegen het enthousiasme van oudste zoon bestand waren en spontaan uit elkaar vielen... De andere driehonderd die we inmiddels gekocht hebben waren vanaf begin af aan niet goed.

Wat is dat balen zeg. Koop je voor 20, 25 euro een oplader mét snoertje, je vraagt nog speciaal na of dit echt een goeie is voor dat en dat type. Je wordt helemaal gerustgesteld door de griezelige telefoonaccessoireverkopert (ik generaliseer niet natuurlijk, maar wat zijn dat altijd enge ventjes!)  En eenmaal thuis blijkt het ding niet in het stopcontact te blijven zitten, het snoertje te ontbreken of gewoon niet op te willen laden.

Potver. Dus na mijn zoveelste foute aankoop gisteren (na een hele nacht stopcontact slechts 1 procent opgeladen!) ga ik straks even terug naar de winkel. Ik heb onlangs de tips gekregen dat ik mijn emoties eens zou moeten uitspreken, dat ik daar soms best eens wat meer mee zou kunnen doen. Ha.

Als ik jullie was zou ik vast een kaarsje gaan branden voor die telefoonaccessoiresverkoopcreep die mij zo tegen gaat komen.

zaterdag 14 september 2013

D i s c o z w e m m e n

Gisteravond hadden we een kinderfeestje. Met acht meisjes en één grote broer. (Kleine broer vond het maar niks, dat hij niet mee mocht, maar dan moet hij toch eerst een stuk of drie zwemdiploma's halen en wat meer toegevoegde waarde hebben dan blok-aan-het-been zijn. Dat grote broer - hoeder, animator, gast - mee was vonden niet alleen de meisjes leuk maar ook wij ouders.... ) 

Het begon om half zes, met het uitpakken van de cadeautjes. En alleen dát al gaat heel anders dan bij een jongensfeestje. Zo worden de cadeaus uitgebreid (positief) becommentarieerd, er wordt bedankt en geknuffeld, het duurt een eeuwigheid maar het is allemaal zeer lief en gezellig.

Ook in de auto, was het allemaal heel interessant om aan te horen, die gesprekken op de achterbank.  Ik ben inmiddels he-le-maal op de hoogte van alles wat de dames zoal voelen, denken en meemaken in hun leventje. Welke problemen ze ondervinden ("ik ben gewoon heeeel gevoelig en daarom ga ik nu elke week tekenen bij juf Silke in het huis op nummer 94!") hoe de konijnen van de zusjes van de jongetjes waar ze verliefd op zijn heten en wat hun moeders voor de kost doen. Ik zei het al, een feestje met tienjarige jongens is écht heel anders :-)

Op de plaats van bestemming hebben we eerst wat patat en snacks naar binnen gewerkt. Een paar dames konden er heel wat kwijt in die kleine buikjes, maar er was ook een heel stel dat van de spanning over wat komen ging al snel vol zat en misselijk was. Dus maar snel omgekleed en toen kon het beginnen: disc.ozwemmen!

Het zwembad was donker met spannende discolichtjes en natuurlijk vrolijke dansmuziekjes. Gelukkig vonden de dames dat allemaal heel erg leuk. Er werd van de kant gedoken, van de hoge duikplank gesprongen, in de golven gespeeld, met zijn allen van de glijbaan...

Niet alleen voor de kindjes was het spannend. Alle gastjes waren voorzien van genoeg zwemdiploma's maar ik was natuurlijk toch elke keer aan het tellen of ik ze allemaal nog met het hoofd boven water zag...(alsof ze allemaal netjes bij elkaar blijven..duh...dus was er steeds een paar kwijt...) En als je denkt dat het alleen of met je eigen kinderen al zweten in meerder opzichten is, in zo'n kleedhokje na afloop van een zwempartij, neem er dan nog eens zeven van een ander mee. Phew.

Gelukkig zijn ze dan ook wel weer zo groot dat er op wat oordoppen en vlechtjes na eigenlijk geen hulp meer nodig was. Er zijn geen kledingstukken of handdoeken kwijtgeraakt, geen oorbellen door de goot gespoeld, en alle kinderen zijn in goede gezondheid en min of meer droog en aangekleed weer bij hun ouders afgeleverd na afloop. En dat ze eenmaal thuis, vér na kleinemeisjesbedtijd, hoorden dat menig grote brus al lag te slapen was natuurlijk ook wel héél spannend!

Ik vond het een heel leuk feest, zuchtte dochter tevreden toen ze eenmaal in haar bedje lag. En zo was het.

donderdag 12 september 2013

ACHT

Het belangrijkste van vandaag: 
onze mooie lieve slimme dochter is 8 jaar geworden!!! Hoera!



De foto van de traktatie die we gisteren geknutseld hebben is er even bij ingeschoten. Eierkoeken met gezichtjes. Het was weer een hoogtepunt in de culinaire knutselkunst.

woensdag 11 september 2013

Eigenwijze krengen zijn het

Vrijheid is leuk, maar gevaarlijk Voor je het weet willen ze niet meer in het stramien. Ordnung muss sein! Rust en regelmaat. Bladiebla. En dan heb ik het nu eens niet over mijn kinderen - die gedijen prima bij wat vrijheid -  maar over mijn voeten: je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand. Laat je ze de hele zomer op teenslippers lopen, willen ze met geen mogelijkheid meer in gewone dichte schoenen. Dat het koud nat regenachtig herfstweer is vinden ze geen argument.

Op mijn nette hooggehakte roze pumps heb ik het gisteren welgeteld tien minuten, de wandeling van auto naar school en terug, volgehouden. Niet alleen struikelde ik om de haverklap, nu heb ik ook overal dikke blaren. Zelfs mijn uitgelubberde moccassins van zacht suede doen pijn. De shoppingactie gelijk dus maar iets uitgebreid: niet alleen moesten er nieuwe broeken aangeschaft, ook schoenen. En nee. Ook daarvoor natuurlijk nog niet geslaagd.

Er zijn mensen onder u die zweren bij birc.kenstocks en ug.gs, maar dat is niet mijn kopje thee. Vooralsnog zijn mijn ogen de baas over mijn tenen. Een paar fijne ballerina's of wat lagere pumps daarentegen, dat vind ik wel mooi en dat ging vroeger prima. Toen ze nog niet zo verwend waren, mijn voetjes. Om nu al met lekker zachte sokken in die grote winterlaarzen te gaan lopen is ook zo weer wat. Even voorop gesteld dat die eigenwijze voeten daar uberhaupt nog voor te porren zijn.

Ik moet ze heropvoetden, en snel. Anders zit er niets anders op dan te emigreren naar tropischer oorden.

maandag 9 september 2013

Bijkomend effect

Geen tijd om te bloggen beste mensen. Ik moet als een haas naar de winkel. Die zomerjurkjes kunnen met dit weer echt niet meer, en al mijn broeken zakken van mijn billen af. Ben inmiddels 10 kilo kwijt(*) en daar zeer tevreden mee. Nu nog volhouden.

Het grote nadeel, of voordeel eigenlijk, is dat mijn herfstgarderobe wel eens uitgebreid mag worden. Ik ga dus maar eens even kijken of ik ook mijn spaarrekening wat kan laten afslanken en kom hopelijk straks weer terug met wat fijn zittende broeken en shirtjes. Natuurlijk in de laatste modekleuren en geheel passend bij mijn ouwe rotkop. Iemand zin om mee te gaan?

(*) mijn gouden tip: consuminder! Vooral snacks en snoep laten staan, geen wijn en een beetje minder tussendoortjes in de vorm van chips en volvette kazen. 

Feest!

Ze is pas donderdag jarig, maar het "grote mensen feest" vierden we afgelopen zaterdag. Vanaf een uur of twee, stond er in de uitnodigingsmail.

Ze ging 's ochtends mee om de taart te halen. Ze hielp bij het opruimen en stofzuigen van het huis. En toen alles er klaar voor was was het pas twaalf uur. En ging ze zich "vervelen". Stuiterend van de spanning en met een iets te kort lontje liep ze door het huis. Tel daarbij op een vermoeide kleuterbroer in een dwarse bui, een altijd vrolijk stuiterende grote broer die per ongeluk wel eens een lang knokig ledemaat in je gezicht slingert en een storing bij Ziggo zodat een rustgevend uurtje tv kijken er ook al niet meer inzat en je kunt je voorstellen waarom de feeststemming even helemaal weg was.

Eindelijk, eindelijk.. om kwart over twee kwam oma. Opa en andere oma moesten om gezondsheidsredenen verstek laten gaan, maar oma was er toch maar mooi: het kon beginnen! De taart met acht kaarsjes bleef nog even wachten tot de volgende gasten er een kwartiertje later ook waren. En toen was het allemaal goed. Het feest barstte los. Ze blies de kaarsjes keurig uit, opende wat cadeautjes, kreeg zoenen en ging lekker met de nichtjes spelen.

Het was een mooie dag. Zondag was er nog wat na-bezoek én is het verjaardagsgeld samen met een beetje spaargeld bij de speelgoedwinkel omgeruild voor een heuse stoere sp.acesc.ooter step. Donderdag is ze dan echt jarig en krijgt ze een cadeau van ons én mag ze trakteren op school. Vrijdag is haar kinderfeestje.

En dan is deze achtste verjaarweek ook weer klaar en is ze vast al snel weer bijna negen.

maandag 2 september 2013

Snijwerk

Op de één of andere manier is het slotje van haar oorbel helemaal in haar oorlelletje gegroeid toen we even een weekje niet opletten. Die aan de linkerkant kregen we er zelf nog uit, rechts is nu aan de huisarts. Een verdoving, even snijden. En nog een verdoving en nog wat voelen, nog verder snijden, waar zit het ding nou? Nog even peuteren maar...

"Mevrouw, gaat het met ú een beetje? Wilt u even liggen?" Ik zit op de behandeltafel, met mijn dochters hand in mijn handen, en voel een ongelofelijk misselijkmakende golf op weg naar boven. De wereld om me heen wordt heel wazig en de muur komt langzaam op me af. Ho, Mammalien, stop, dát komt nu even slecht uit, roep ik mezelf tot de orde. Ik ben hier de stoere mama die troostend en zeer geruststellend bezig is. Een lichtend voorbeeld voor mijn beetje zenuwachtige meisje. Kuch. O nee, niet kuch, mond dicht en diep ademhalen, het zweet breekt me opeens letterlijk uit.

Ik houd haar handje goed vast, maar verhuis snel naar de stoel met leuning naast de tafel en knik dochter nog wat bemoedigend toe. Ik hoop tenminste dat het er enigszins geloofwaardig uitziet.

De huisarts zwoegt door en dan is het ding er toch eindelijk uit. Het is toch wel een flink gat geworden. Er moet een hechting in, en ze mag voorlopig ook niet de nieuwe ringetjes-oorbellen in die we voor dit doel hadden meegenomen. Het maakt dochter allemaal niet uit, het is nu klaar. Ze is een beetje misselijk van de spanning, fluistert ze me toe als de dokter even wegloopt. (Dat maakt twee misselijke meisjes dus.) Maar zij is super-stoer geweest, en dat vertellen we haar ook.

Ze neemt opgelucht een hap van de eierkoek die we speciaal voor na afloop hadden meegenomen. Zo. Klaar. De bebloede oorbel inclusief aangekoekt vel krijgen we mee in een plastic buisje.