zondag 30 december 2012

Spelletje

Razend, werd ik ervan, een jaar geleden, toen man de hele dag alleen nog maar aandacht voor zijn mobiel had. In plaats van antwoord te geven of te helpen met kinderen of huishouden had hij alleen nog maar oog voor Wordfeud. Gelukkig is hij er uiteindelijk min of meer vrijwillig en zonder ernstige afkickverschijnselen mee gestopt.

Deze kerstvakantie ben ik er mee begonnen. In het CenterPar.cs huisje, op de bank. Je moet wat. Ik was best benieuwd wat ik er van zou vinden. Want eigenlijk houd ik helemaal niet van scrabble. Ik hou helemaal niet van spelletjes. Tijdens gezelschapsspelletjes aan tafel moet ik altijd halverwege heel hard gapen en krijg daarna last van kriebel in mijn benen. Heb geen greintje winnaarsmentaliteit: als ik het spel kan bekorten door wat nonchalante domme zetten te doen ben ik daar niet te beroerd voor. Komt het humeur van de medespelers meestal ook nog ten goede.

Maar inmiddels speel ik dus zo’n 20 spelletjes tegelijk tegen allerlei (random uitgezochte, onbekende) personen. Waar en wanneer ik zin heb, en ik hoef nooit te wachten. En dát is dus eigenlijk best wel leuk! Ik neem mijn mobiel óf mijn ipad, of liefst allebei mee naar de wc. Ik heb 'm in mijn linkerhand terwijl de rechter de natte was in de droger stopt. Ik schuif met letters als ik aan het strijken ben. Het televisiekijken was nog nooit zo enerverend.

Aardig spel, wel, dat Wordfeud. Jammer dat mijn kinderen zo aan mijn kop zeuren dat ze sinds tweede kerstdag niets meer te eten hebben gehad.

vrijdag 28 december 2012

Het zullen de genen van zijn vader wel zijn

We staan in de rij voor de kassa. Peuter probeert ondertussen alle boeken in het rek te tellen. Een dame van behoorlijke leeftijd draait zich om en glimlacht hem liefjes toe. "Dat is een slimme", probeert ze een gesprek met mij aan te knopen. Maar ook daar is peuter beter in dan ik. Hij kijkt haar met onbevangen blik  aan. "Wie ben jij?", wil hij weten, oprecht geïnteresseerd. Dat dit niet zo'n geweldige openingszin is moet ik hem nog maar eens uitleggen. De bejaarde begint een beetje te stotteren. Daar heeft ze eigenlijk geen antwoord op. Maar hij gaat onverstoorbaar door. "Wie bén jij nou? Ik ben gewoon SuperJojis", helpt hij haar een beetje op weg.

De mevrouw lacht naar hem en mompelt wat maar weet niet wat ze daarop zeggen moet. En dan duikt ze snel achter een boekenrek weg.

woensdag 26 december 2012

Melktandjes

Eén losse tand verdween afgelopen weekend in de wildwaterbaan en nooit meer teruggevonden. Ondanks stoere duikpogingen van de gebroeders (zie vorig logje).

Eén losse tand is er gisteren door een overenthousiast veterstrikkende broer (oeps, sorry) uitgeslagen.

Eén losse tand is er net met het eten mee naar binnen verdwenen.

Het wordt steeds leger in de mond van dochter. Maar het tandendoosje wordt er niet voller van.


maandag 24 december 2012

Hoe groot is de kans?

Dochter en ik stonden net middenin de golven van het subtropisch zwembad toen er opeens een ventje van dochters leeftijd opdook. Zwembrilletje op, nat haar. Ik herkende hem dus niet, maar hij dochter des te beter. "Hoi, A!", riep het jongetje blozend, en opeens leek hij verdacht veel op die Tom uit haar klas. En ja hoor, daar was ook zijn broertje, waar oudste zoon wel eens mee speelt. Hoe toevallig is dat, als je helemaal naar Zeeland rijdt om even geen bekenden te zien voor een paar dagen vakantie?

Oudste twee hadden er dus nog een attractie bij. Want hoe leuk het ook is met je brusjes en ouders zwemmen, nog leuker is het als er opeens een vriendje van je eigen leeftijd opduikt. Letterlijk. Ze splitsten in twee nieuwe teams en we zagen ze niet meer terug. Als peuter er niet was geweest had ik bijna gewoon een hele tijd met een boekje en een drankje op zo'n stoel naast het zwembad kunnen gaan zitten, zoals ik andere ouders al jaren zie doen en waar ik dan altijd een beetje jaloers van werd. Aan de andere kant, peuters gezichtje in de wildwaterbaan was goud waard, hij genoot. Hij is er zo'n vijfhonderachtendertig keer af geweest (samen met mij, of met oudste broer én ik als een bezorgde moederkip er achter aan.) Tot hij écht niet meer op zijn beentjes kon staan.

De kinderen hebben niet alleen urenlang gezwommen, maar ook hebben ze nog samen ge-midgetgolft, gebowld en aan allerlei vakantie-kindervermaak meegedaan. En dus hadden ook wij als ouders er zomaar gratis wat sociale contacten in de vorm van de ouders van die vriendjes bij.... Gelukkig bleken het aardige mensen. En we hebben natuurlijk ook gewoon nog ons eigen familieding gedaan(*) zonder anderen erbij.

Geslaagde vakantie dus. Er is nog heel wat slaap in te halen omdat er altijd wel één van de drie was die het nodig vond de anderen wakker te maken. Maar gelukkig hebben ze (we!) nog een hele kerstvakantie te gaan om heerlijk uit te slapen.

(*) dat klinkt eng he, zo'n familieding?! Ik zal er verder ook maar niet over uitweiden... :-)

donderdag 20 december 2012

Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn? 

woensdag 19 december 2012

Trots

Kerstfeest op school. Papa is met oudste mee, ik met dochter. Heerlijk om dat blije koppie te zien, haartjes mooi gekapt, haar mooiste kleding aan - zelf uitgezocht en vreselijk niet passend bij de door haar zelf uitgezochte nagellak. Daar doorsta ik wel een paar MiddenInDeWinternachts voor.

Dit jaar heeft school bedacht dat kleinere brusjes niet alleen thuis hoeven te blijven; er is een creche ingericht in de gymzaal. Papa bracht ons peutertje weg -omdat hij nou eenmaal dichterbij zat- maar ik kon het toch niet laten om mijn schaapje mee op te gaan halen.

Mama! Papa! A..! M...! riep jongste op zijn eigen kenmerkende enthousiaste maar oorverdovende manier,  terwijl hij me om mijn nek vloog. Blij dat wij hem weer kwamen halen.

O, is dat er één van jou! begreep de moeder die als vrijwillig hoofd opvang was aangesteld opeens. Inderdaad, de mijne. Was hij vervelend, heeft hij het je moeilijk gemaakt?(*) vroeg ik, half als grap, half bezorgd. Nee natuurlijk niet, verzekerde ze me. Hij was super. Ze keek mij - ik heb moeite andere mensen en mezelf serieus te nemen- doordringend aan en verzekerde me met klem dat ze het echt meende, ze hadden écht een heel lief leuk gezeggelijk jongetje aan hem had gehad. Zo sociaal ook. En hij had lief zitten kleuren(!) nota bene.

Super om te horen dat ook mijn kleinste kindje een leuke avond had gehad, dat voorop. Maar stiekem was ik na dat commentaar toch ook wel even een vreselijk trotse mama.

(*) het zou zo maar kunnen, toch? Al weet ik dat hij heel lief is, hij heeft zo zijn kuren en gebruiksaanwijzing, zijn zeer stevige eigen wil, hij is nog maar zo klein en bovendien was het al best wel een eindje na zijn bedtijd.

dinsdag 18 december 2012

Feest van licht

Als kerstmis het feest van het licht is, waarom zetten we dan geen bouwlampen aan? Of zo'n energieopwekkende daglichtlamp, beter voor de sfeer in huis ook. De zonnebank, desnoods? Dat depressieve gedoe met die kaarsjes en dat donker. Gisteravond werd ik door de kinderen al gedwongen mijn avondeten bij het licht van drie waxinelichtjes en de lampjes in de kerstboom op te eten. Het enige voordeel vond ik dat het wonderen doet voor de eetlust van mijn schatjes, als ze die groene sliertjes niet tussen de mie zien zitten, maar dat terzijde.

Ik snap ze best wel, hoor, mijn schatjes, met hun glinsterende oogjes boven al die mooie kleine lichtjes. Toen Mammalien nog een MammaLientje was vond ze het ook nog erg spannend om buiten in het donker te lopen op weg naar de kerstviering op school, liefst nog een paar vlokjes sneeuw te zien vallen en binnen bij een klein lampje achter de kerstboom te zitten. Maar inmiddels zie ik geen f*ck meer in het donker, ben ik een koukleum geworden en rijdt mijn auto niet lekker als er sneeuw ligt  is de lol daar een beetje van af. Vanmorgen toen ik in de druilerige regen in het pikkedonker om kwart over acht richting school moest had ik het dan ook wel weer helemaal gehad.

Doe mij dit jaar een niet te koude kerst met vooral véél zonlicht. Zodra het gaat schemeren duik ik dan een uurtje in een heet bad terwijl Pappalien de kinderen in bed werkt. En dan gaan we samen onder een dekentje op de bank kijken naar de dvd-serie The Killing(*).

(*) Met dank aan een vooruitziende Sinterklaas die weet dat Mammalien zeer ongelukkig wordt van films in het genre Home Alone  

vrijdag 14 december 2012

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.

donderdag 13 december 2012

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 



Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

woensdag 12 december 2012

Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....

maandag 10 december 2012

Zeg nou zelf







Zijn poezenbeesten niet de mooiste beesten op aarde?  

Familie - in twee delen - dus

Het blogje over familie gisteren, en ook jullie reacties er op zette me toch wel weer even aan het denken. Vandaag nog even een extra toelichting - deel twee.

Ten eerste, familie en familie, dat is niet hetzelfde. Mijn kinderen zijn mijn en gaan voor alles, met dank aan de stofjes in het moederbrein denk ik (en daarbij zíjn ze natuurlijk ook echt veel leuker dan andere kinderen, haha, grapje). Mijn ouders, mijn broers en zussen, hun aanhang en kinderen, vroeger mijn oma's (opa's heb ik niet gekend) dát is ook echt familie. Ook al lopen we de deur niet altijd bij iedereen plat, altijd fijn om ze te zien of te horen. Bij hun heb ik wel dat familiegevoel, ook bij de aanhang. Het logje gisteren sloeg vooral op ooms en tantes en meer nog op de nichten en neven.

Ik ben een nakomertje in een grote familie. Mijn vader en moeder komen uit grote gezinnen. Mijn jongste neefje is drie jaar ouder dan ik, de nichtjes en neven daarboven schelen al gauw een jaar of vijf, zes of meer met me. Maar veel zijn er ook veel ouder. Ik had tantes die mijn oma hadden kunnen zijn, veel nichten en neven waren al lang en breed volwassen toen ik nog eens een keer geboren werd, die zag ik zelden. Logisch dat je dan niet zo'n geweldige band opbouwt.

Een paar ooms en tantes kwamen wel regelmatig bij ons over de vloer (en wij daar) - met die mensen heb ik ook wel weer iets meer. Maar veel ooms en tantes woonden ver weg of hadden ook weer niet zo'n band met mijn ouders dat ze zomaar bij elkaar op bezoek gingen. Die zag ik dan drie keer per jaar: op de verjaardag van mijn vader, op de verjaardag van mijn moeder en op die van oma, de nichten en neven nog minder (alleen bij oma). Ik moet zeggen dat ik als kind die feestjes nog wel spannend vond, maar tegenwoordig weet ik niet zo goed wat ik met die mensen  aan moet. Zij zijn soms op de leeftijd dat ze weer zin hebben om de familiebanden aan te trekken, maar los van de verhalen die vroeger via oma's en ouders zijn doorverteld, ken ik ze nauwelijks. En wat belangrijker is, een groot deel zou ik ook niet uitkiezen als vrienden. (Die breinlozen dus, die elke keer met een andere rare vent aankomen kakken op zo'n feestje en zich dan vol overgave als allereerste met veel misbaar op het buffet en de drank storten)   Een paar anderen spreek ik wel eens op zo'n feestje of via de social media, ik stuur er nog wel een paar een kerstkaart. Maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

En jullie? Veel contact met brussen, neven, nichten, ooms en tantes?

zaterdag 8 december 2012

Familiefeestje

Laatst hadden we een familiefeestje, een of andere zoveeljarige bruiloft. De familie van mijn moeders kant is eigenlijk verdeeld in twee kampen. De ene kant vindt de andere saai en schijterig, de saaien vinden de anderen vooral dom en ordinair, kort samengevat. Mag u kiezen bij welke groep ik hoor.

Toen het tijd was om naar huis te gaan bleek mijn man kwijt. Ik vond hem terug op het rookterras, middenin een groep hoogblonde tanige sloeries op leeftijd geflankeerd door bierbuiken met te grote snorren. Mijn man  rookt niet maar had al flink wat sigaretjes gebietst. In ruil voor wat gore moppen vermoed ik. De grootste vorm van vermaak leek tenminste te bestaan uit het hardop roepen van vieze woorden. En ik kan daar niet zo goed tegen. Ik heb geen bezwaar tegen functioneel vloeken of gore taal, maar als het puur alleen dát is wat grappig is, dan haak ik af.

Toen het ook nog persoonlijk dreigde te worden, ben ik dus snel weer naar binnen gerend. Onderweg man nog even dreigend aangekeken en op mijn horloge gewezen: we gáán! Ik heb binnen nog zeker tien minuten boos zitten mokken, wilde niet nóg een keer naar buiten. Sukkel.

Pas dagen later kon ik hem ook wel weer wat credits geven. Hij is nou eenmaal een stuk beter dan ik in grote groepen en sociaal doen op feestjes, gezellig doen met mensen die je niet zo goed kent. Zeker als het maar voor even is (uiteindelijk ben ik toch vaak de flexibelste en  ruimdenkendste van ons twee, op de lange termijn, maar dat terzijde). Zijn argument achteraf was dan ook "ik wou de andere kant ook eens bekijken". Goed van hem. Maar toch fijn dat hij uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen heeft en weer met mij in onze keurige Saab naar huis is gereden.

vrijdag 7 december 2012

Hoe hou je de ouders van de straat

Ik had nog maar net de zwarte-pietenkoppen van het raam van de klas van zoon afgekrabt en vervangen door een groen getamponneerde kerstboom met lichtjes toen ik een mailtje van de juf van dochter kreeg.

Ze wilde de kinderen iets met spelling laten doen, iets met co-operatief leren. Of ik wilde helpen. Natuurlijk ben ik zeer bereid mensen in het algemeen en school in het bijzonder te helpen. Zeker bij dit soort prachtige staaltjes van innovatieve educatie. Ik ben een cij in spellen en durf toch nooit nee te zeggen.

Dus nu ben ik 312 woordjes aan het uitknippen, evenzoveel stukjes karton van 4 bij 6 centimeter aan het snijden en met mijn uitgedroogde Pritt de woordjes op de kaartjes aan het plakken. Als ik dit af heb kan ik in ieder geval zo bij iedere sociale werkplaats aan de gang, met al deze ervaring.

Gelukkig kan ik ook heel goed delegeren. Dus toen dochter thuiskwam en zich afvroeg wat ik met de schaar en de "strik"woorden aan het doen was, mocht zij helpen. De "haai", de "beer" en de "leeuw" woorden zijn inmiddels stevig op het blauwe karton verankerd. De rest van het weekend zijn we zeker nog zoet met de rest. Volgend jaar in groep vijf zijn ze wat spelling betreft denk ik toe aan woorden in de categorie "werkverschaffing", "ouderparticipatie" en "doorslaan".

En toen ik, tussen het fröbelen door even in mijn mail keek zat daar al weer een dreigbrief tussen van de feestcommissie. Dat het allemaal wel héél veel werk is, dat sint- en kerstgedoe en dat wij hulpouders mogen helpen. Stoelen klaarzetten, stokbroden snijden, verkleedpakjes naaien, kerstbomen versieren en kerstmannen aftuigen (of was het nou andersom).  Op het bijgevoegde invulformulier kon je aangeven of je de shift van 9 tot 16 uur of die van 13 tot 20 uur wilde doen.

Ik help graag hoor, echt. Een beetje, op zijn tijd, sommige dingen. Maar wat ik me wel serieus steeds afvraag: waarom bestonden er vroeger (heel lang geleden, toen ik op school zat, ergens jaren zeventig/tachtig vorige eeuw) geen klassenouders en geen overblijfmoeders, pleinwachtvaders, oudercommissies? Deden de leraren toen alles zelf of was er gewoon minder te doen?

donderdag 6 december 2012

Arm schaap

Peuters tekst vandaag was vooral "ik wil dit niet". Op dreinende, jammerende, boze of gillende toon. Geen idee wat hij met "dit" bedoelde. Want "dat weet ik niet", was de andere tekst die er met grote regelmatig uit kwam. Eigenlijk dacht ik, na wat insinuaties mijnerzijds in een niet al te pedagogisch diepte-interview dat het om die ellendige koude sneeuw en de gladde wegen ging, dat hij die niet wilde.

Waarom trap ik er elke keer weer in? Die enorme driftbui, dat dwarse gedoe, dat geneuzel om niets - dat is niet zomaar. Ik had er even geen geduld meer voor. Terwijl ik me van alles in het hoofd haalde werd hij van heel boos weer gewoon, zelfs een beetje vrolijk en toen begon hij er steeds zieliger uit te zien. En kreeg ik opeens een helder ogenblik. Zou het dan toch niet aan zijn karakter en/of zijn opvoeding liggen? Misschien gewoon december stress? Of toch weer dat (niet willen niet kunnen) poep-probleem? Moe? Of...

Om zes uur lag hij in bed, zonder gegeten te hebben. Want ook dat wilde hij niet. Slapen wilde hij des te meer. Ik had gehoopt het klokje rond. Maar net, pappalien en mammalien eindelijk samen op debank geinstalleerd, hoorden we weer een heel verdrietig "dit wil ik niet" uit zijn kamertje komen. Toen ik even ging kijken zag (en rook) ik het. Aaaaaah, op die fiets! Dit wilde ik eigenlijk ook niet, maar ik heb toch beddengoed, knuffels en pyjama maar even in de wasmachine gestopt op een zeer hygiënisch programma.  Wonderbaarlijk hoe vies een kind kan spugen zonder iets in zijn maag te hebben, maar dat terzijde. Ik begrijp inmiddels wel wat hem dwars zit/zat.

Terwijl ik hem toedek onder een schoon dekbedovertrek en zijn warme hoofdje streel kijkt hij me met waterige oogjes en een verdrietige blik aan. "Dank je wel mama", zegt het schaap. Zodat het schuldgevoel over mijn ongeduldige reacties op het gezeur en de driftbuien vandaag nog harder gaat knagen.

"Morgen ben je weer veel beter!", verzeker ik hem. Nou maar hopen dat ik eindelijk eens weet waar het over gaat.  Arm schaap.

dinsdag 4 december 2012

Loslaten

"Dat is er één met een karaktertje", legt een inmiddels met mijn peuterzoon bekende schoolpleinmoeder aan een ander uit als ik met een spartelend en krijsend stuk peutervlees onder mijn arm voorbij kom lopen.

Soms doet hij aan zitstaking, of aan heel hard de verkeerde kant op weglopen, en dan tel ik een paar keer tot 10. Ik verzoek hem vriendelijk, prijs, dreig, ben creatiever dan ik voor mogelijk had gehouden... maar als dat allemaal niet helpt en mijn geduld tijd echt op is draag ik hem gewoon mee. En zelfstandige peuters met karakter zijn daar over het algemeen niet van gediend. Gelukkig groeien ze ook daar overheen, dus de oudste twee lopen achter me aan te sjokken, niet op of om kijkend naar de mensen die zich afvragen wie daar die peuter zo mishandelt.

Een hele gekke vraag

De school is uit, ze huppelt naar met toe. Zonder vriendinnetje aan haar arm dit keer. "Mama, het is een hele gekke vraag, maar mag ik met Tom spelen?" Tom? Help! Zo gek is Tom niet hoor, maar het is wél een jongen. Van de zeer umh, levendige soort. En dochter is een echt meisjemeisje dat het liefst met de barbies en babyborn speelt of rustig knutselt. Aan de andere kant, ik was toch ook een meisjemeisje en heb ik niet vreselijk veel lol gehad met mijn buurjongens vroeger? Bovendien speelt ze ook heel leuk met haar broer. Dus waarom niet? We proberen het gewoon.

Na een half uurtje thuis is het overduidelijk dat deze speeldate een stuk gezelliger gaat verlopen dan die twee nieuwe meisjes die hier laatst probeerden vriendinnetje te worden. Met Tom is het (deze keer in ieder geval) direct een groot succes. Ze hebben de grootste lol. Oók met de barbies die ze tot travestie hebben bekeerd. Ken als drag-queen met een grote gouden jurk en Barbie met een stoere broek en shirt aan. Jammer dat de schoenen niet pasten. Ook in het dierenproject wat ze daarna doen hebben ze allebei even veel lol. Eerst op de computer wat plaatjes zoeken en in een documentje plakken. Dochter tikt er voor de zekerheid nog "dit zijn schildpaden en kitens" onder. Tom is duidelijk zeer onder de indruk van de schrijfvaardigheid van dochter. En terwijl Tom in een andere kamer op zoek gaat naar de printer vertrouwt dochter me toe: "Mam, ik had nooit gedacht dat het zó leuk zou zijn om met jongens te spelen!". En toen gingen ze buiten steppen.

Die Tom, die komt nog wel een keer terug denk ik zo. Maar haar échte vriendinnen, die blijven voorlopig nog wel even favoriet.

maandag 3 december 2012

Sintvirus

Een weekend vol Sinterklaas spektakel, cadeau's, snoepgoed, hyperactieve brusjes (want Sinterklaas spektakel en vooral cadeau's die stante pede moeten worden uitgepakt en -geprobeerd), een moeder die al een paar dagen als een slappe met paracetamolums gedrogeerde dweil door het huis wandelt, én alle vieze virusjes die er her en der op de peuterspeel nog te vinden zijn -  is peuter niet helemaal top-fit. Om het zo maar eens zacht uit te drukken. Hij wil niets meer, heeft een kort lontje en een hele dichte snotneus. Maar hij is vooral MOE. (En hij is niet de enige, las ik elders in blogland, die last heeft van het Sintvirus)

Dus heb ik hem net op de peuterspeelzaal afgeleverd, want ook daar is het vanmiddag feest. Poppenkast, Sinterklaas, cadeautje en vast ook nog wel wat pepernoten en snoep. Als hij dat dan overleefd heeft mag hij nog een kwartier met me op een koud nat sneeuwerig schoolplein staan wachten tot zus naar buiten komt, en dan gaan we fijn weer naar onze warme dekentjes op de bank voor tv.

Is het al bijna lente?

zaterdag 1 december 2012

Bezoek

Nou had ik heel grappig een paar dagen niets van me kunnen laten horen en dan afwachten wie van jullie als eerste was gaan informeren bij de politie of Pappalien heel verdacht loopt te doen met al die snippers en Mammalien kwijt is, maar ik heb wat anders te vertellen.

Vanmiddag verwachten we namelijk hoog bezoek: Sinterklaas in hoogst eigen persoon, met een of meer pieten. O ja, en wat familie van Mammalien's kant. Ik ben al een beetje zenuwachtig en vooral de kinderen zijn er natuurlijk al dagen over bezig. Zoon is hardhandig van zijn geloof geholpen maar doet gewoon nog mee alsof hij van niets weet. Dochter is ook slim genoeg om te begrijpen dat het allemaal een beetje gek is. Maar willen geloven en willen begrijpen, dat is heel iets anders natuurlijk.

Het huis is door de oudste twee inmiddels versierd in Sinterklaasstijl. Dochter heeft lege dozen ingepakt en heel decoratief wat "cadeautjes" overal neergelegd. Zoon heeft een F16 (?) geknutseld en samen laden ze de tafel vol met lekkere hapjes en drankjes. Voor de zekerheid maken ze er briefjes bij, een klein papiertje met "wijn hier" en een pijltje op de dop van de fles, dat niveau. En dochter heeft de woonkamer gestofzuigd, de tafel afgenomen, schoongemaakt en opgeruimd! Terwijl de broertjes fijn aan het spelen zijn en veel rommel maken... Het lot van de (huis)vrouw...

Peuter ziet het allemaal aan en wacht wel af wat het leven hem brengen zal. Ook een relaxte houding. Ben heel benieuwd wat hij van de échte Sint vindt als die zomaar op eigen terrein binnen komt vallen....

En ben natuurlijk ook heeeeel benieuwd of er nog wat cadeautjes voor ons zijn??!! (kuch kuch, ik moet zo nog even onopvallend die zakken van de zolder naar de voordeur zien te sjouwen...) Wat een heerlijk feest is het toch.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...