vrijdag 30 november 2012

En dit is 'm!

De inhoud van het pak. (Die oranje, die donkerblauw met grijze had ik al eerder)


woensdag 28 november 2012

Grote broer

Als grote broer erbij is loopt peuter het stukje naar school altijd drie keer zo snel. Ze spjingen en doen tjoink op de tjeetjes omhoog. Wat het betekent begrijp ik ook niet altijd maar oudste zegt het voor (in Joj.is taal, dus zondej de j) en Jo.jis doet er maar wat graag aan mee. Ook vanmorgen weer. Eenmaal in de klas krijgt peuter nog een snoepje uit de schoen die oudste had mogen zetten. Peuter geeft hem een zoen en we verdwijnen weer naar buiten.

Als peuter strontvervelend is, of gewoon niet luisteren wil, treuzelt op weg naar school, niet eten wil... op het moment dat ik al drie keer tot honderd heb geteld, peuter steeds bozer NEE gaat roepen en mijn moedergeduld bijna op is staat daar opeens oudste zoon. Uit zijn Do.nald D.uck of computerspel gekropen, ergens uit zijn eigen fantasiewereld, ik weet het niet. Met een lief stemmetje komt hij tussenbeide. "Peuter, blijf maar rustig, we gaan zó <xxx - whatever - xxx> doen... En mama, jij moet ook rustig blijven hoor." Om vervolgens met grapjes en lieve woordjes, desnoods niet waar te maken beloftes, peuter zover te krijgen dat hij ook daadwerkelijk doet wat er gebeuren moet. En mijn boze gezicht weer te doen glimlachen.

Natuurlijk is hij ook wel eens boos op zijn broertje als die weer eens een van zijn lego-bouwwerken omgooit of hem keihard op zijn kop timmert met de afstandsbediening, maar dat is zo weer vergeven. Hij is zo écht gemeend lief zonder bijbedoelingen. Tegen andere kinderen, tegen zus, maar vooral ook tegen zijn kleine grote held, zijn peuterbroertje. Wat een bofferd, die peuterbroer. En wij ook, met zo'n zoon.

dinsdag 27 november 2012

XXL transport

De bel gaat. Ik zie een werkelijk enorme vrachtwagen voor mijn deur staan. Een vrolijk knipogende jongen vraagt me enigszins verbaasd of ik wellicht iets van tuinapparatuur heb besteld (u? daar ziet u helemaal niet naar uit?) ? Het is nog vroeg op de morgen, dus ik moet ook even knipperen. Zal m'n man wel geweest zijn, mompel ik, die is nogal van de (bizarre) internetaankopen.

Op verzoek ruim ik oprit en garage wat leeg en daar komt hij al aan. Een gigantische doos boven op een pallet die hij met een handig machientje onze garage inwerkt. De jongen is zeer behulpzaam en manoeuvreert het monster nog een stukje verder zodat we eventueel ook onze fietsen er nog weer eens langs kunnen wringen.

Ik zet een handtekening voor ontvangst en de jongen vertrekt weer. Nu ben ik de eigenaar van een héle grote niet te verplaatsen sta-in-de-weg doos waarvan ik geen idee heb wat er in zit. Spannend.

maandag 26 november 2012

Een andere wereld

Geen probleem, zei ik vanmorgen tegen de moeder van zoon's vriendje N. Jullie hoeven hem vandaag niet op te halen, hij loopt met zoon mee naar ons huis om hier te spelen. Zoon zou het vragen. Ze spelen eigenlijk altijd op maandag hier en dan staat N.'s vader dus vaak voor niets op het schoolplein te wachten.

Tegen half vier begin ik me toch wat zorgen te maken. Zoon zou toch thuis moeten zijn, nu? Gelukkig loopt vriendje mee, die is wat oplettender meestal. En met zijn twee lopen ze vast niet in zeven sloten tegelijk. Hij wordt over een paar maandjes tien. Dat moet kunnen toch? Ik ken kinderen van zijn leeftijd die alleen de hele wijk en verder doorfietsen. Een kwartiertje vaste route naar huis, zonder al te veel gevaarlijke oversteekplaatsten moet inmiddels kunnen.

Dan gaat de telefoon. Moeder van vriendje belt om te zeggen dat vriendje moederziel alleen op het schoolplein stond. Hij had de juf gevraagd of ze zijn vader wilde bellen om hem op te halen. Zoon was in geen velden of wegen te bekennen en had ook niets over samen spelen gezegd.

Zoon mobiel bellen heeft geen zin, zijn telefoon staat nooit aan en is waarschijnlijk ook leeg. Gelukkig zie ik net op dat moment zijn oranje capuchon over de heg van de buren verschijnen. En blijven staan. Ik kijk nog eens goed en zie dat hij een pijl en boog aan het maken is van takken die hij onderweg heeft gevonden. Hij schiet eens wat en repareert zijn boog die zonder touw en elastiek lastig blijft zitten. Hij kijkt eens rond en schiet op een imaginaire vijand, aait de buurpoes en dwaalt langzaam in de richting van de voordeur waar ik nerveus sta te trappelen. Wat is er gebeurd?

Hij kijkt me aan alsof hij zijn moeder niet verwacht in de wereld waar hij net nog was. Gebeurd? Hoezo? Vriendje vergeten? Hoe kan dat dan? Niks afgesproken toch? En ja, hij wil er altijd graag mee spelen, maar het kwam er niet van om te vragen, geen tijd. Vanmorgen vroeg had hij eerst met vriendje S afgesproken, voor woensdag. En toen moesten ze werken. Tijdens de gymles, toen zag hij hem nergens. Wat ik knap vind als het om je beste vriend gaat die bij je in de klas zit en waar je na afloop van de gym ook nog eens bij in dezelfde kleedkamer terecht zou moeten komen.

Maar zoon is ook knap. Op allerlei terreinen. Ik ben hartstikke trots op hem. Maar soms moet ik ook wel eens heel diep zuchten. En dit was maar weer een klein voorbeeldje.

zaterdag 24 november 2012

Hoe het kon gebeuren

Mijn linkervoet glijdt weg. Er is niets meer aan te houden. In het kwartier -zeker- dat het lijkt te duren voor ik op die harde zwarte vloertegels van het buffetrestaurant terecht kom werken mijn hersens razendsnel - hoe ik neer ga komen, wat ik kan breken of kneuzen, hoe ik mijn val kan breken... Maar dan is daar toch die onvermijdelijke klap. Boem.Wat zeg ik, BOEM! Daar lag ik. Het oerbrood met kruidenboter dat ik zo zorgvuldig had uitgekozen schuift nog een metertje door over de vloer.

Het stelletje dat aan het buffet een wokschotel aan het samenstellen was schrikt hoorbaar als ik voorlangs kom schuiven. "Gaat het, meneer?", roept hij. Ook die moet ik even verwerken, dus antwoord ik niet zo snel. Ze hijsen me gezamelijk als een broze, ietwat onnozele bejaarde omhoog. Alsof ik niet net mijn 44e verjaardag aan het vieren ben. "Weet u zeker dat het gaat, mevróuw?" Mijn lijf lijkt het wel te doen ja, maar ik wil nog wel graag weten waar het nu precies mis is gegaan. 

Als we achterom kijken is dat overduidelijk: een flinke klodder op de vloer gemorst softijs is de boosdoener. Daar ben ik over uitgegleden. Terwijl zij het personeel waarschuwen dat er schoongemaakt moet worden hink ik nog enigszins beduusd terug naar ons tafeltje.

Waar zoon enthousiast aan zijn softijsje zit te likken. "Wel jammer, mama, dat er onderweg zo'n stuk was afgevallen, hij was wel zó groot". 

En bedankt.

donderdag 22 november 2012

Vandaag


Ach, kijk nou, een mini-mammalien. Wat een schatje, he. 

En vandaag ben ik gewoon jarig.