woensdag 21 maart 2012

Bijna klaar: de grote jongens kamer!


Tadaaaaaaa: het grote jongens bed!!

Peuter vond het direct geweldig. Hij gaat gráág naar bed en slaapt vervolgens als een roosje. 
Met in één hand draak en in de andere "mijn beste vriendje Sulluf".

Hij lijkt nu ook zelf te beseffen dat hij groot is, want om de door het consultatiebureau zéér verboden maar door hem voorheen altijd nog zéér begeerde zuigfles melk voor het slapen gaan heeft hij niet meer gevraagd. 


Nog even langs de Zweedse vrienden voor een 
kastje met plastic bakken waar het losse speelgoed in kan...


En deze mag gewoon nog wel even blijven hangen.

dinsdag 20 maart 2012

Op vakantie tot en met 2 januari

Er kwam direct een auto-reply op de mail die ik mijn lief op zijn werk had gestuurd: "Mensen, ik ben tot 2 januari op vakantie." Dat moest ik even verwerken. Toen hij vanmorgen op zijn fietsje stapte heb ik niets vreemds aan hem gemerkt. Wat zou er aan de hand zijn?

Meneer was natuurlijk de eindeloze stroom vragen van collega's en kinderen zat en is rechtstreeks naar Schiphol gegaan. Aldaar een tandenborstel gekocht en morgen ligt ie met zijn billen op het warme zand, ergens in een rustig baaitje te luisteren naar de aanspoelende golven. Even ging er een steek van jaloezie door me heen: dat had ik potverdorie ook wel gewild! Een dagje. Oke, een half dagje. Niet tot 2 januari in ieder geval. 

Zou er iets anders aan de hand zijn? Heeft hij na het lezen van mijn berichtje gisteren wellicht ook een midlife crisis te pakken en is hij er met een blikkerige, graatmagere achtienjarige vandoor. Samen op een stoere motor Route 66 af. Om zich daarna aan te sluiten bij Greenpeace en zich voor de walvisvaarder te werpen? Zeer onwaarschijnlijk. 

Nog wat nadromend over dat zachte witte strand ben ik inmiddels lekker aan het wegdoezelen in het zonnetje. Ik bedoel, waarom zou je koken als je man toch niet thuiskomt? Voor de kinderen hoef ik het niet te doen en als ik zelf nog eens een graatmagere snol wil worden moet ik toch echt gaan stoppen met eten.  

En dan komt er een sms-je binnen: "Ben om 18 uur thuis. Honger!!"

zondag 18 maart 2012

Postnatale premenstruele midlife verwarring

Vanmorgen was het dan zover, de babykamer werd opgehaald. Weg ledikantje waar mijn drie baby-tjes als engeltjes zo zoet lagen te slapen, weg commode waar drie paar babybillen op verschoond zijn. Weg kledingkast die nog steeds zo heerlijk rook naar Z.witsal en pas gewassen rompertjes (het luchtje dat na het luchtje van eigen versgeperste baby op de tweede plaats komt in de lekkere luchtjes lijst). Een aanslag op mijn moederhart. Voelde ik me net zo lekker als mama-met-kleintjes, lijkt het potverdorie alweer bijna klaar. Einde tijdperk. Wat nu?!

Om het allemaal nog wat erger te maken zaten we een krap uur later in een zaal vol mensen, niet eens zo heel veel ouder dan wij, maar voor een groot deel al wel in de levensfase waarin opeens ledikantjes voor logerende kleinkinderen aanschaft worden. Vier stramme zestigers met gitaar en drumstel speelden een belegen jaren-zestig repertoire: Cliff Richard, Buddy Holly, Roy Orbison, Cliff Richard, Cliff Richard ("The young ones... lalala... for we won't be the young ones very long") Het is dat ik wat premenstruele klachten voelde opzetten anders was ik zeker weten in een heftige midlife overgangscrisis beland. De glimmend kale prepensioener in veel te kleurig streepjesoverhemd die als wannabe kenner-van-de-popmuziek alles aan elkaar praatte en -o gruwel- zelf ook nog mee ging zingen maakte het feest compleet.

Na een veel te lange toegift konden we eindelijk weer op huis aan om de oppassers te ontzetten. Om half zeven waren we thuis, waar ik nog snel even wat eten en een fris washandje op de kleinste twee kon loslaten voor ze in bed (een heus grote-jongens-peuterbed en een matras op de grond in afwachting van) gegooid werden. Ik mag dan wat verward zijn over mijn imago en leeftijdsfase, zo rond zeven uur 's avonds heb ik daar geen tijd voor en is het voorlopig echt nog wel even hard buffelen voor deze mama.

vrijdag 16 maart 2012

Pril geluk

Vannacht mocht zij bij hem slapen, op een matras onder zijn bed. En vanmorgen vroeg toen ik -helaas- mijn bed even moest verlaten om mijn volle blaas te ledigen kwam ik haar op de gang tegen. "We zijn getrouwd!" Trots liet ze me haar ring zien. Ik keek nog even om het hoekje om ook de gelukkige jonge echtgenoot te feliciteren, maar die zat bovenin de boomhut, met de baby. De baby had al een luiertje om, maar nog geen naam. Dat moest hij namelijk bedenken, terwijl zij een kamertje even verderop een heuse babykamer aan het aanschaffen was. "En dat moet dan allemaal weer in mijn boomhut natuurlijk", mopperde hij nog even met een stoere mannenstem. Waarschijnlijk om te verdoezelen dat hij nét toen ik binnenkwam de baby liefdevol aan haar luiertje omhoog hield.

Even later kwam de moeder terug. "Ik heb een babykamer gekocht! O ja, en ik heb nog een baby." Een tiener al, zo te zien, zij het van zeer geringe lengte en veel te dun voor het gezonde. Maar met lang haar en een mooie jurk aan. "En ik heb een naam," antwoordde de jonge vader, "ze heet Ariël, dat was de mooiste naam die ik kon bedenken."

En toen ben ik maar weggegaan en heb het gelukkige jonge gezinnetje alleen gelaten om even lekker te genieten. Als er zo met baby's gesmeten gaat worden en de moeder in huilen uitbarst zal ik wel weer even kijken.

donderdag 15 maart 2012

Mammalien staakt

Mijn kindjes zijn mijn alles, ik ren voor ze, ik denk aan ze, de hele dag. Maak ik plannen, dan draaien die vooral om de kinderen, óók op de uurtjes dat ik ze niet om me heen heb. Gisteren was ik in het winkelcentrum, op jacht naar vullingen voor mijn vaders pen. En zoals elke moeder wel weet, kijk je dan ook vooral nog even naar leuke kinderkleding, accessoires voor de kinderkamer, spelletjes én een cadeautje voor het vriendje dat volgende week zijn kinderfeestje geeft... En toen stuitte ik per ongeluk zomaar op een hele mooie portemonnee. Super zacht leer, vakjes en ritsen, en vooral verkrijgbaar in allerlei mooie kleurtjes. Maar hé, zomaar zestig euri aan jezelf uitgeven... ik heb bovendien een portemonnee die het nog prima doet. Dat hij al twintig jaar oud is maakt even niet uit, toch?

Deze morgen begon zoals alle andere ochtenden: zorgen dat ikzelf en vooral de kindjes op tijd klaar zijn voor de nieuwe dag. Met het gewone peutergeneuzel: geen sokken aan willen, alleen uit papa's bord eten en zijn eigen bordje -waar precies hetzelfde in zit - weigeren. Pubergedrag van de zesjarige dochter, die er tegenwoordig een sport van maakt om het ochtend- en avondritueel en vooral mama's geduld zo lang mogelijk te rekken. Ze ging uit haar dak toen ik haar klittenbol probeerde uit te borstelen. En toen knapte er iets in mijn hoofd, zoals dat heet in boeken waar vervolgens de persoon in kwestie helemaal los gaat en de meest gruwelijke misdaden begaat.

In mijn geval viel het mee, ik heb alleen maar wat gestaakt. Ik heb zoon laten zitten zonder sokken, dochter met klittenbol en ben alleen naar buiten gegaan om mijn fiets te pakken. Nog geen minuut later stond peuter mét sokken en schoenen (lang leve grote zus!) in de gang, en stond dochter zelf, zélf haar fiets uit de schuur te trekken. Ze had nog een klittenbol maar jas en laarzen waren aan en de schuurdeur ging netjes dicht toen ze er uit was. Oudste was natuurlijk wel zijn schooltas vergeten, maar zijn tanden waren zowaar gepoetst en hij fietste al vrolijk rondjes in afwachting van de rest van de familie. Wonderbaarlijk, wat ze soms toch zelf kunnen.

Ik heb ze net alle drie afgeleverd op school en peuterspeelzaal, en nu heb ik opeens drie uurtjes vrij. Wat zal ik gaan doen?! De wereld ligt voor me open. Het oorspronkelijke lijstje: huis poetsen, op zoek naar leuke dingen voor de nieuwe kinderkamertjes, kinderboeken in de bieb halen, strijken... dat schrap ik even. Vandaag ben ik even geen Mammalien maar gewoon Caro.lien. Als ik nog maar weet hoe? Dit stukje gaat in ieder geval toch weer over mijn bloedjes, maar zo meteen ga ik even helemaal alleen aan mezelf denken. En die portemonnee, die heb ik in ieder geval vast besteld. 

maandag 12 maart 2012

Hartverscheurend afscheid op de peuterspeelzaal

Lastig, hoor, dat afscheid nemen van je moeder als je op de peuterspeelzaal wordt gedropt. De eerste keer is het best wel vreemd, en griezelig. Het liefste wil je dat je moeder bij je blijft. Dat doet ze even, maar dan moet ze wég! En jij moet blijven, alleen. Dus sta je hartverscheurend te brullen voor het raam. Je moeder, in de gang, pinkt ook even een traantje weg maar laat je gewoon in de steek.

De keer erop, je weet dat ze terug komt en dat je een grote jongen moet zijn. Dus je slikt manmoedig je traantjes door en met vochtige oogjes geef je haar nog een hele dikke knuffel. En net als ze zich omdraait om weg te gaan ontsnapt jou -tegen je zin- nog een flinke snik. Zodat je moeder weer met een rotgevoel vertrekt.

Maar al gauw heb je het door. Zij gaat even haar ding doen, iets saais als stofzuigen of winkelen, en jij mag lekker puzzelen, fruit eten, spelletjes doen. Dus dat is eigenlijk best leuk. De juf is hartstikke lief, en zolang jij die andere kindjes een beetje laat merken wie er nu eigenlijk de baas is zijn ze best wel te pruimen. Dus je gaat er met plezier heen. Als je wordt gebracht ga je voor de vorm nog even een boekje met je moeder lezen, omdat zij dat zo leuk vindt, daarna begint het echt werk: een enorme puzzel.

En dan gaat ze eindelijk weg. Je geeft haar desgevraagd nog even een zoen in de lucht, maar je ogen blijven op de puzzel gericht. Terwijl de andere kinderen zich bij de glazen deur staan te verdringen om nog éven naar hun omamaopapa's te kunnen zwaaien, puzzel jij lekker verder en kijkt niet op of om. Niet naar de deur in ieder geval. Zodat je moeder wéér met een zielig gezicht in de gang staat. Nee, eenvoudig is het niet, afscheid nemen op de peuterspeelzaal, je doet het niet gauw goed.

Gelukkig is het wel weer simpel goed te maken: als ze je komt halen ren je direct met een stralende lach op haar af, je knuffelt en zoent, geeft haar een handje en gaat dan lekker weer mee naar huis. Maar eerst ga je nog één keertje van de glijbaan.

Buiten spelen

Hoera! Het was echt lente gisteren. De bodywarmer en zomerjasjes werden tevoorschijn gehaald, dochter had zelfs teenslippers aan 's middags (want rond een uur of vier in de schaduw best koud bleek).  En peuter en ik konden sinds lang weer eens een uitgebreide speeltuintjestocht doen.






zaterdag 10 maart 2012

Opoe in de grote stad

Er moest een cadeau worden gekocht, een portemonnee. En hoe dol ik op online shoppen ben, bij sommige artikelen moet je gewoon even passen en voelen. Dus ging Mammalien, voorheen dol op winkelen, naar de stad. De stad die ze vroeger op haar duimpje kende.

Peuter ging mee, en omdat peuter niet dol op winkelen is maar wel dol op ontdekkingstochten had ik de wandelwagen meegenomen in de hoop dat hij daar in zou blijven zitten terwijl ik in straf tempo door de winkels ga. Ik moet zeggen, dát was geen slecht idee. Peuter deed het prima. Waar ik meer last van had was van die wagen zelf. Want als niet-invalide besef je pas op het moment dat je zo'n ding bij je hebt hoe ellendig het geregeld is in de stad. Hier en daar zit er een lift, maar niet op de etage waar je je parkeerkaartje kunt afrekenen bijvoorbeeld. Via een soort James-Bond achtige sluiproute ben ik er uiteindelijk toch in geslaagd met kinderwagen, peuter én betaald parkeerkaartje in de garage terug te keren. Waar de hele verdieping (nummer 6) waar mijn auto zou moeten staan spoorloos bleek. Verdieping 6 bleek niet bereikbaar vanaf 5 of 7, hooguit via een trapje of over een hek.

Het assortiment portemonnees bleek trouwens op de site een stuk ruimer dan in de winkel, en die ene die ik op het oog had, daar was er nog maar eentje van. Met beschadiging. Dus gingen we een uurtje later onverrichter zake naar huis. Vijf euro parkeergeld, nog een patatje bij de grote gele M om peuter om te kopen en huiswaarts. Thuis vond ik op internet een prachtige leren portemonnee. Over twee dagen wordt íe bezorgd, en de verzendkosten zijn een stuk goedkoper dan een parkeerkaartje.

donderdag 8 maart 2012

Hoge nood

Zeven uur 's avonds. Peuter in bed en de borden in de vaatwasser geschoven. Nu wil ik ook even zitten en ontspannen. Uitgestrekt over twee banken ligt een kind, op de tv een of andere onbegrijpelijke tekenfilm waarin veel geknokt wordt en waarbij veel irritant geluid gemaakt wordt. Op de studeerkamer zit een kerel die voortdurend van alles aan me wil laten zien en horen, terwijl ik probeer het internet even snel door te lezen. Op zolder, de plek waar ik me normaal terug kan trekken als ik even rust wil, is een ander kind bezig haar lego te verspreiden over mijn stoel en bed. En in de gang vlakbij de peuterslaapkamer moet ik me nu zo vlak na bedtijd helemaal maar even niet wagen.

Maar dan heb ik het gevonden. Voor heel even zit ik rustig, deur tegen de gewoontes van het huis in op slot, even helemaal alleen met jullie blogjes. En dan bonkt er iemand hard op de deur. "Mama! Papa vraagt waar jouw iPad is (hij heeft hoge Wordfeud nood begrijp ik). En ik moet héél nodig plassen!"

Leuk hoor, die belastingen

Ik stel het al maanden uit, maar vandaag gaat het gebeuren: de inkomstenbelasting aangifte voorbereiden. Ik hoef eigenlijk alleen maar te zorgen dat mijn administratie op orde is, de excel sheetjes kloppen, de verkopen zijn ingevoerd, de factuurtjes netjes geprint zijn. Want: Looft den Heer! (mijn eigen heer in dit geval) Pappalien doet de aangifte. Zowel die van hemzelf als die van mij.

Maar dan nog word ik er altijd een beetje treurig van, van dat belastinggedoe... niet om wat ik betalen moet, maar om de stapel cijfertjes waarvan ik altijd twijfel of ik ze nou wel precies goed heb berekend en op de juiste plek heb ingevuld. Bovendien zie ik nu opeens keihard de winst-verliesrekening zwart op wit staan en dat is ook zo confronterend. Aan mij is in ieder geval geen boekhouder verloren gegaan, dat is zeker.

Vandaag moet het gebeuren. Dit is het moment. Na mijn kindjes te hebben gedumpt op school en peuterspeelzaal is het zover. Ik kom thuis in een leeg huis en kan zo aan de slag. Mijn pc staat aan, de spullen staan klaar. Mail, blogs en alle andere programma's die niets met belastingen te maken hebben zijn uitgezet. Geen afleiding toegestaan nu.

In mijn hoofd ben ik er al mee bezig. Ik heb geen tijd voor thee, laat staan dat ik eerst even op de bank ga zitten. Gewerkt moet er worden! Maar ik kijk zo eens rond en ik geloof dat ik wel éérst even dringend de vloer beneden moet moppen - want nu is er niemand die me daar in de weg loopt. Dus eerst stofzuigen, beetje opruimen, deuren lekker open en poetsen maar. Als het beneden koud en nat is en ik niet meer op de vloer mag lopen beland ik vanzelf boven achter de pc. Ik klik wat met mijn muis. En dan piept de wasdroger. Jippie! Euh, verdorie, bedoel ik. Eerst maar even doen dan. En wat zie ik nu, is de badkamer al zó lang niet schoongemaakt?!

Een uurtje later weet ik echt niets dringends meer te verzinnen. Ik kan alleen nog maar hopen dat die voorspelde zonnestorm (link) mijn pc lam legt. Maar helaas, de electriciteit werkt prima. Ik zucht eens diep en ik begin.

En nog een uurtje later is het klaar. Nu maar hopen dat die zonnestorm niet opeens alsnog vanmiddag stiekem mijn briljantje berekeningen in het excel sheetje door de war stormt. Anders moet ik wéér mijn hele huis gaan schrobben.

dinsdag 6 maart 2012

Verborgen schatten

Ik houd van lezen, eigenlijk van alles wat los en vast zit, en ben al sinds de steentijd lid van de bibliotheek. Heerlijk vind ik dat, geen moeilijke keuzes over wat wel of niet mee te nemen, gewoon met een stapeltje boeken onder je arm- zonder te betalen- naar huis en daar beginnen met lezen. (Ik pak dus ook regelmatig boeken waarvan ik thuis na een paar regels opeens weer weet: die heb ik al eens gelezen.) Ander voordeel: je houdt ruimte genoeg over in je boekenkast omdat je ze fijn weer terug mag brengen na een paar weken.


Nu is elke bibliotheek anders. De bieb waar ik de laatste paar jaar heen ging was er een die zich vooral richtte op de wat oudere dames uit het dorp waar onze Vinex overheen is gedonderd, geloof ik. het merendeel van de boeken valt dan ook in de categorie historische romans/familiedrama's. De nieuwe grote bieb die ze onlangs hier in de buurt hebben neergezet is modern, groot, anders. Ze hebben een gigantische jeugdafdeling, vol leuke hoekjes met stoeltjes en pc's met spelletjes zodat ik vooral de hele tijd mijn peuter aan het opsporen ben en nauwelijks tijd heb om uit te vogelen hoe de grote-mensen-afdeling in elkaar zit. Eigenlijk kan ik daar gewoon nooit vinden wat ik zoek, dus óf ik grijp op goed geluk wat uit de bak "net ingeleverd" of ik reserveer van te voren. Het voordeel van reserveren is namelijk dat de bak "reserveringen" dicht bij de uitgang staat én de boel gesorteerd staat op achternaam van de lener. En die naam weet ik me dan meestal nog wel te herinneren.

Afgelopen week bezocht ik deze nieuwe bieb een keer met mijn 82 jarige moeder in plaats van met mijn 2 jarige peuter. Dat gaat ongeveer net zo langzaam, maar ze volgt stukken beter: ik hoef niet steeds bang te zijn dat ze zomaar naar buiten rent of ergens flapjes uit boeken gaat zitten trekken. Mijn moeder was er voor het eerst, en wilde van mij weten waar de boeken stonden die ze zocht. Euh... dus euh... tja. Zij heeft mij Ik heb haar alle hoeken van de bieb laten zien. Zij blij en ik blij. En nog blijer, want tot mijn grote verbazing stuitte ik zomaar op een hele muur vol met ... science fiction boeken!

Wow, een heuse verborgen schat. Want wat heb ik die gemist zeg, besefte ik opeens toen ik ze weer zag. Vroeger las ik alles van de echte sf schrijvers: Heinlein, Asimov, Arthur C Clarke... maar na de laatste verhuizing bleek mijn nieuwe bieb (het dorpsbiebje dus) dat allemaal niet te hebben, hooguit wat slappe fantasy (en daar houd ik dan weer niet van). Ik dacht zelfs - nogal naïef - dat ze ze tegenwoordig niet meer maakten, echte sf. Of niet in het Nederlands vertaalden. Maar dus toch. Joepie. Met dank aan onze nieuwe bibliotheek, euh, aan mijn moeder.

vrijdag 2 maart 2012

Metamorfose in uitvoering

Blogde ik laatst over een gevalletje pissebed , de oplossing lag natuurlijk voor de hand. Peuter zónder luier = grote jongen ==> grote-jongensbed. Nu hebben we hier niet helemaal toevallig zo'n grote jongens peuterbed staan. Het peuterledikantje waar grote broer in geslapen heeft in zijn tijd. En ik zelf ook nog trouwens, lang lang geleden, toen ik nog onder de één meter dertig was. Toen was het bedje paars, nu is het unisex zilverkleurig, voorzien van nieuwe bodem en schoon matras en superfijn dekbedje. Prima oplossing dus, peuter mag ook in dit mooie erfstuk. Er is echter nog één probleempje, het staat nu op de kamer van zus die er elke nacht lekker in slaapt!

Zus is de beroerdste niet: ze wil haar bedje best afstaan. Maar dan moet zij natuurlijk wel ge-upgrade worden naar een grote(re)-meisjesbed. We zijn al een tijdje aan het kijken, op internet, of in de spaarzame kinderloze uurtjes zelfs in échte winkels waar je aan spullen kunt voelen en ruiken. En we zijn er uit. Zoiets gaat het worden:


luxe Hoogslaper Alta met BUREAU met 20% korting ! onbehandeld


Een wit gelakte hoogslaper, met breed bureau, kastje, stoel. Een matras, een molton, een dekbedovertrek:

lief! Dekbedovertrek Lovebirds FuchsiaLief! Wandzak Meisjes


En nog veel meer kapstokjes, pennenbakjes, opruimdozen, spiegeltjes en kraaltjes om de boel een beetje aan te kleden natuurlijk. Dus ik kijk en ik speur en stapel alles op in een donker hoekje. Want wát er precies wordt ingekocht is voorlopig groot geheim voor dochter. Met dochter winkelen is namelijk wel heel gezellig, maar het duurt een eeuwigheid, en je komt altijd thuis met dingen die je eigenlijk niet had moeten kopen. Dus hebben we project "metamorfose" bedacht. Dat wil zeggen, ik heb haar het e.e.a. gevraagd en nu kopen wij zelf in, maken het helemaal af en leveren het ongetest op (het lijkt wel een it-project, achteraf is er dus ook géén mogelijkheid om nog iets anders te willen dan in het eerste gesprek aangegeven). Over een week of acht (!) als het bed er is lenen we dochter een dagje uit en als ze weer thuis mag komen is haar kamer *n i e u w* anders en natuurlijk superhip vet meisjesachtig stoer en lief en alles wat ze maar wil zodat ze ooo en aaaaa kan roepen terwijl wij de filmcamera op haar gezicht houden.

En nu nog even een babykamer verkopen wegens overbodig.

donderdag 1 maart 2012

Er zit iets in de lucht denk ik

Als ik er nuchter naar kijk is er vandaag niets beter of slechter dan gisteren. Het leven gaat zijn gangetje. Er is feitelijk niets bijzonders te melden. Maar toch is er iets anders, ik voel me anders. Goed, beter nog:  ik ben niet mijn normale rustige opgewekte zelf, maar meer en anders. Ik lijk verdorie wel verliefd! Als ik een lammetje was zou ik in de wei gaan huppelen en springen. Nu loop ik maar een beetje stom te grijnzen naar ouwe mannetjes en moeders met kinderwagens. 

En waarom dan? De zon schijnt niet eens! Ik die altijd alles wil weten van het hoe en het waarom, zelfs dat interesseert me nu even niet. Ik ben gewoon zo gelukkig met het hier en het nu. (Morgen weer?!)