dinsdag 28 februari 2012

Hulpouder

De groep van dochter (groep 3/4, kinderen van zes tot en met acht jaar) had een uitje. En ik mocht mee als één van de hulpouders. Leuk!

Vanmorgen bleek ik echter niet één van de zéven gewenste hulpouders, maar slechts één van de twéé. Zodat de oorspronkelijke taakomschrijving ("rijd met je auto een stuk of vier kinderen naar de plaats van bestemming") werd vervangen door "zorg dat alle dertig kinderen in flink tempo en zonder ongelukken naar de plaats van bestemming marcheren". Goed. Ik ben de beroerdste niet, en het regende maar een klein beetje. Volgens de juf waren de kinderen niet van suiker, over mij deed ze verder geen uitspraken.

Bij het verlaten van het schoolplein liepen ze allemaal braaf twee aan twee, handjes vast, blij en vrolijk en goed luisterend naar de begeleiders. Een kwartier later begon een aantal onvermoeibare jongetjes wat te keten, in lantaarnpalen te klimmen, belletje te lellen, verkeersagentje te spelen... Een aantal meisjes had het zwaar, want het was toch wel érg ver lopen. En het ging zo hard. En ze hadden hun loopschoenen niet aan. En Felientje had ook al zo onaardig gedaan 's ochtends toen ze Maribelle niet in haar rekenboekje mee liet kijken. En Sandra had gisteren tegen Amber gezegd dat Lotte eigenlijk gewoon DIK was. Zei Amber net tegen Lotte.

En toen moesten we nog een kwartier.

En ach, dat hoort er allemaal bij. Eigenlijk ging het allemaal gesmeerd. Ze zijn er allemaal gekomen, op tijd, zonder grote verwondingen. Het was een leuke voorstelling en ook de terugweg ging prima.

Maar herinner me de volgende keer aan wat elke moeder met hulpouder-ervaring weet (ik ook, maar was het  even vergeten): ga NIET naast je eigen kind lopen. Dat kind dat bij juffen en andere moeders wél prima hard en ver lopen kan, altijd grappig en gezellig doet en niet zo snel zeurt. Dat kind dat nu opeens je hand vast wil houden en eigenlijk helemaal niet meer zo op je eigen kind lijkt.

Ongetwijfeld denkt kind hetzelfde van haar moeder: dat gekke mens dat zich opeens inbeeldt dat ze tijdens zo'n schooluitje een surrogaatmoeder voor al die andere kinderen zou moeten zijn. Gek gedoe.

maandag 27 februari 2012

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

zaterdag 25 februari 2012

Negen jaar


Gisteren negen jaar geleden werd er een baby op mijn buik gelegd (de mijne, eerst zat hij in mijn buik, toen werd hij er met grof geweld uitgetrokken en tussen mijn borsten gelegd). Ik keek naar hem en ik vroeg me af wat het voor een kind zou zijn, hoe we het de komende jaren zouden gaan doen zo met elkaar. Vijf minuten later was ik  verliefd. En nog steeds.

Hij is lief, hij is intelligent en altijd vrolijk. Creatief, al zijn de bijzondere ideeen in zijn hoofd vaak indrukwekkender dan de uitvoering. Hangt hij liever de clown uit dan een serieus gesprek te willen voeren. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor, hij snapt zelfs de subtielste grapjes en is dol op het bizarre. Hij denkt diep na over de dingen, maar praat daar zelden over. Kan helemaal opgaan in zijn eigen wereld en ziet of hoort dan niets meer wat er daarbuiten gebeurt. Hij speelt leuk met zijn zusje en is superlief voor zijn peuterbroer.

Bescheiden en wat verlegen soms, hij vraagt zelden en wordt dus ook wel eens overgeslagen of niet voor vol aangezien (Mammalien, zelf de kunst van het zich onzichtbaar maken al op jonge leeftijd machtig, vond dat op de lagere en middelbare school altijd wel handig, maar is er nu van overtuigd dat zoon dat toch maar beter niet moet doen...) En hij houdt niet van opscheppen. Dus dat doe ik dan wel voor hem. Vanmiddag op het kinderfeestje was hij de beste klimmer van allemaal, kijk maar:


woensdag 22 februari 2012

Ik ben

Midden in de voorjaarsvakantie van school had Mammalien ook een dagje vrij. Even weg van het driestemmig kinderkoor ("mamma, mag ik / kun jij / kijk eens wat ik .. , maaaamaaaaaaa..."). De kinderen heb ik aan de goede zorgen van papa-lego-lien achtergelaten.

En waar kan ik beter de Caro onder de Mammalien uit proberen te halen dan in het hete stoombad, de warme droge sauna, een heel klein beetje met mijn grote teen bikkelhard onder de koude stort en bijkomen in het kruidenbad? Tussendoor hebben we natuurlijk ook gezellig gekletst, lekker gegeten en gedronken en geluierd. Heerlijk.

Weer helemaal mens, zij het een beetje een rozige en met niet gekamd haar, draaide ik einde van de middag mijn voordeur weer open. Het vrolijke gezichtje van het blauwogige peutertje begon opeens helemaal te stralen toen hij me zag en hij rende met wijd open armen op me af: "Hé! Mamaaaaaa!" "Ahh.. Josa(*)" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" Knuffel en zoen.
Dan glipt hij van mijn schoot en pakt mijn hand: "Mama pelletje pelen?"

Mama is weer thuis.

(*)nee zo heet hij niet, maar ooit noemde hij zichzelf zo en het rijmt zo leuk op mama

maandag 20 februari 2012

Goed gepikt - Wat meer over ADD

Het is vooorjaarsvakantie! En dan hebben mama's niet zoveel tijd om te bloggen natuurlijk, dan moeten ze spelen, en knutselen. Racen ze van de ene speelafspraak naar de andere, moeten het grote verjaardagsfeest voorbereiden, de naweeen van de buikgriep uit het tapijt poetsen...

Maar voor wie nog wel tijd over heeft en graag iets wil lezen heb ik een leesbaar en interessant stukje gevonden. Voor wie nog eens wat meer wil weten over dat a.d.d. gedoe.

http://www.sanneterlingen.nl/2010/04/25/add-ers-dan-anderen-yes/

Voor wie nu nóg meer lezen wil, probeer het boek van Stephen King eens, zie hiernaast. Het mag dan geen literatuur zijn, het boeit wel, alle vierduizend (of zo iets) pagina's.

zondag 19 februari 2012

Te groot

Dochter is helemaal op de barbie-tour. Het grote playmobil poppenhuis wordt al een tijdje niet meer bespeeld en staat vooral in de weg op haar kleine kamertje. We zullen het over een tijdje naar de kamer van peuter verhuizen, die heeft er nu wel de leeftijd voor.

Terwijl ik het poppenhuis vast uitruim, het huis op de kast zet en de inhoud in de doos met losse playmobil-dingen gooi komt oudste binnen. En voor je het weet zijn ze samen aan het spelen. Met de playmobil die gisteren toch vooral als speelgoed voor wat kleinere kinderen werd gezien. De playmobil poppetjes moeten een nieuw huis! Er wordt druk onderhandeld over het aantal kinderen dat haar mevrouwtje van zijn meneertje zal hebben, wat ze in de winkel gaan verkopen, de plaats van het kippenhok. Zij vraagt zich af wat ze met de zeehond moeten, hij heeft een vliegend verhuistapijt bedacht om de spullen te kunnen verplaatsen. Peuter komt af en toe langs. Omdat hij ook wel weet dat meespelen in het grote-kinderen spel van broer en zus niet gewaardeerd gaat worden graait hij stiekem een paar poppetjes en de glijbaan mee, om er vervolgens in zijn eigen kamertje in alle rust mee te gaan spelen.

Zeker een uur lang zijn ze druk bezig, en na afloop ligt dochters hele kamer bezaaid met plastic poppetjes, meubeltjes, schoentjes, struikjes, dieren en dingetjes. Ken en barbie zijn even opzij geschoven. Het werkt toch altijd weer, de goeie ouwe opruimtruc.

vrijdag 17 februari 2012

Mammalien Nightingale

Even geen tijd om een blogje te maken. Ik ben poep aan het ruimen en kots aan het scheppen, deel droge crackers uit, hete kopjes thee en flesjes warme melk. Tussendoor was ik bedden uit op 180 graden en duim ik dat het buikgriepvirus niet op zorgzame moeders overspringt. Of op bijna-jarige jongens die de komende week hun kinderfeestje op de klimmuur gepland hebben.

donderdag 16 februari 2012

Grappig, maar niet heus

Een jaar of wat geleden -in het tijdperk waarin nummerherkenning niet zo eenvoudig was- hadden we een tijdje last van telefoonterreur. Bellen en ophangen, later gekke geluiden op het antwoordapparaat, en gekke vieze praatjes. Achteraf bleek dat het de plaatselijke manege was waar een stelletje kinderen grappige - maar niet heus- spelletjes met de telefoon deden. De eigenaar, die we op een later tijdstip een keer hebben teruggebeld heeft zijn excuses aangeboden en beloofde dat hij de kinderen er mee zou laten ophouden. Ik denk dat hij die grote stinkende bijtgrage hengst heeft ingezet bij wijze van dreigement. Wij hebben in ieder geval nooit meer last gehad.

Helaas heeft er afgelopen week weer een of andere gek ons telefoonnummer uitgekozen voor flauwe geintjes. De eerste keer was het 's nachts. Ik lag vreselijk diep te slapen toen opeens de telefoon ging. Ik keek op mijn wekker (alsof ik daar uit op kan maken wie er belt!) en er schoten direct allemaal nare scenario's door mijn hoofd. Toen manlief echter zover was dat hij wakker genoeg en genoeg bebrild was om de telefoon op te nemen had de beller al opgehangen. Dus ik heb de halve nacht wakker gelegen, peinzend wie en waarom. En of het een goed teken was of juist niet dat er niet terug werd gebeld.

Pas 's ochtends was ik weer helder genoeg om het (mobiele) nummer dat had gebeld te vergelijken met mijn boekje met bekende telefoonnummers én de zoekservices op internet. Niets gevonden. Dus was het ook niets belangrijks. De niet belangrijke maar wel gekke beller heeft het nog een paar keer geprobeerd, overdag en 's nachts. Maar het is de laatste week weer stil. Hij vond het zelf blijkbaar ook niet grappig meer, om niet opgenomen te worden.

maandag 13 februari 2012

Weekendje survivallen met kids

Wij waren een weekendje weg. Het was leuk, maar zwaar. Drie dagen spelen (in het so-called speelparadijs op het park) patat eten, spelen, pannenkoeken eten, spelen, macaroni met kaas, stapelbedden beklimmen, spelen, beetje slapen, spelen, patat eten, patat eten, spelen, subtropisch zwemmen, patat eten, spelen, spelen, spelen...

U begrijpt, we hebben echt genoten van de omgeving, de mooie natuur en de culinaire hoogstandjes van het Drentsche land. En een peuter in een ledikantje aan het voeteneinde van de echtelijke sponde is niet alleen een prima wekker, hij doet het ook goed als voorbehoedsmiddel.

En toen waren ze moe. In volgorde van aflopende leeftijd: een beetje lekker moe, heel erg moe, en compleet over de top oververmoeid met bijbehorend minder plezierig gedrag, de laatste paar uur. Ik heb nog nooit een kindje zo snel in slaap zien vallen in de auto. Gelukkig was het vanmorgen vroeg toen hij in zijn eigen bedje wakker werd gewoon weer mijn eigen lieve kleine vrolijke (zij het ietwat naar overgeefsel ruikende) peutermannetje.

vrijdag 10 februari 2012

Running in the family

De juf van de peuterspeelzaal vertelde me deze week weer eens hoe ze peuterzoon beleefde. Dat het zo'n lieverd is, en zo relaxed. Dat hij er soms helemaal niet bij lijkt te zijn als er in de kring iets gedaan wordt, iets wordt uitgelegd. Maar dat hij ondertussen wel alles in de gaten heeft. Dat ze zich altijd afvraagt waar hij aan denkt als hij maar een beetje voor zich uit zit te staren. Want dat hij denken kan, dat heeft ze inmiddels wel in de gaten. "Hij is heel slim, maar dat valt eigenlijk niet zo op".

Ah, ik leek even niet zo goed op te letten op wat ze zei, maar dat kwam omdat ik een echo hoorde, van een paar jaar terug toen ze over oudste precies dat in zijn rapport schreven... ( klik )

donderdag 9 februari 2012

Spijt op het eind

Ik las hier: the top five regrets op the dying  (met dank aan vriendin C.) Interessant, maar ook best confronterend. Want natuurlijk ga je direct bij jezelf na wat je zelf anders gedaan zou willen hebben met je leven, mocht je nu te horen krijgen dat het vanavond voorbij zal zijn.

Punt twee van het lijstje - ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had- zal ik niet noemen. Ik ben op carrieregebied tijdig tot inkeer gekomen: werk (inkomen, status) is niet zaligmakend. En dat veel mensen dat wel vinden, werk boven familie en kinderen stellen dat herken ik, maar daar trek ik me lekker niet zo veel van aan (punt één is dus ook afgestreept!). Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om mijn werk op te geven om meer tijd bij de kinderen te zijn(*). Dat is fijn voor alle partijen, en het geeft rust. Soms roep ik dat ik het druk vindt, het hard werken is (!) met drie kinderen thuis en met vriendjes en clubjes en logistieke problemen. En dat is het ook. Maar die kinderen hebben we, en wat ben ik er blij mee. En stel je eens voor dat je hetzelfde zou willen doen en dan nog een volledige baan ernaast wilt hebben ook?! Dat gaat dus niet, niet zonder nanny.

Misschien had ik een andere baan moeten kiezen. Wat ik deed deed ik goed, daar niet van, en ik zette me er braaf voor in, maar niet met heel mijn hart. Misschien als ik me in een andere richting had ontwikkeld, werk had gedaan waarin ik veel meer voldoening had gevonden, was het anders gelopen. Ik ken het namelijk wel, me verliezen in iets, niet willen stoppen en dus (te) veel werken. Maar dan is het ook een bewuste keuze, en dan zal ik er geen spijt van te hebben. Dus. Punt twee komt niet op mijn lijstje.

Punt drie, de moed hebben om je gevoelens te uiten, dat is er wel een voor mij. Ik ben een binnenvetter, en al helemaal als het gaat om zaken die me echt raken. Ik vertel het niet als ik ergens mee zit, als ik me rot voel. Ik kan je wel gemeend zeggen dat ik je nieuwe kapsel leuk vind, maar dat ik je een geweldig persoon vind en heel veel van je hou om die en die redenen... ehh... lastig. Ik durf het trouwens ook niet te zeggen als ik je nieuwe kapsel niks vind (als ik het al zou willen, want waarom zou ik je teleurstellen als je zelf zo blij bent met die paarse stekels op je hoofd!)

Ik denk dat mijn top vijf er anders uit zou zien. Maar hoe? Eigenlijk weet ik het niet zo goed, wat op zich wel weer goed is. Ik denk er nog even een tijdje over na. Nooit te laat om iets te veranderen, toch?

En jij? Waar zou jij spijt van hebben?


(*) Ik weet, dit is een heikel onderwerp waar mensen zich altijd heel snel over aangevallen voelen. Niet doen. Dit is een logje over mij, over ons en onze keuzes. Als jij het anders aanpakt moet je dat zelf weten. Ik ben blij dat wij het zo doen en dat dat kan. 

dinsdag 7 februari 2012

Knap met knopjes

Nee, nu even niet, brom ik tegen peuter die naar me toe schuift en iets mompelt iets over "pelletje". Zus heeft hem gisteren op mijn iPad een spelletje met boerderijdiertjes en geluiden laten zien, en dat vond hij erg leuk. Maar nu is het geen tijd om te spelen, we gaan zo naar buiten. Ik leg de iPad dus weg. Buiten bereik van peuter, in de oplader. Dan ga ik boven even snel een wasje draaien.

Als ik weer beneden kom is het stil, heel stil. Peuter zit, nee hangt op de bank. Mijn iPad ligt nu op zijn schoot. Op de een of andere manier heeft hij hem van het aanrecht af weten te krijgen. Snoertje eruit gehaald, opengedaan, aangezet, ontgrendeld. En op het scherm zie ik het spelletje met de boerderijdiertjes. Zijn vingers tappen behendig op het scherm. Hij heeft alleen de volumeknop nog gemist zodat het schaapje even niets laat horen  maar daar mist niemand wat aan.

Peuter is twee jaar en negen maanden, hij kan de zin "mama, mag ik even een spelletje op jouw iPad doen nu, alsjeblieft?" nog niet maken, of misschien ziet hij het nut daar niet van in. Hij is namelijk nogal van de zelfstandige, initiatiefrijke soort en regelt graag zijn eigen zaakjes. Niet lullen maar poetsen. Bovendien is hij best knap met knopjes.

Ik schat in nog een jaar of twee, en dan zijn mijn kinderen zo ver dat alle computers in het huis doen wat zij willen. Zit er een mama-filter op mijn pc zodat ik niet te lang kan internetten en tonen tv, de dvd-recorder, ipad, laptop én de magnetron alleen nog maar Funniest Homevideos en Vrijland op het scherm in plaats van saaie documentaires of DeWereldDraaitDoor. En ik maar vragen: "Peuter, mag mama nu alsjeblieft even op haar eigen iPad een paar blogjes lezen, alsjebliehieft??"

maandag 6 februari 2012

Ijsdansen, de tussenstand

Daar stonden we gisteren, op het ijs. Omdat peuterzoon een koudefobie heeft (van zijn moeder geërfd) moesten we in shifts het ijs op. 's Ochtends papalien met de oudste twee kids, 's middags mocht ik mee en bleef papa bij de dvd-speler met Diego peuter.

Papalien had allemaal excuses om zijn gloedjenieuwe Zandstra's toch maar in de doos aan de kant van het ijs te laten staan en is na een half uurtje afgedropen richting warme chocolademelk.

Dochter vindt het dit jaar opeens wel leuk. Ze krabbelt lekker op de dubbele ijzers en waant zich een kunstdanseres ("Mama, gaan we ijsdansen? Doen we samen een pirouette, goed!" Eh.. ) 

Zoon kent-geen-kou ("waaróm moet ik mijn jas dan dicht?") gaat op zijn ijshockeyschaatsjes. Hij maakt serieuze schaatsbewegingen en heeft als motto: als ik maar hard genoeg ga val ik niet om. Aan de andere kant, dat remmen is ook zo ingewikkeld, dus komt hij regelmatig met een al dan niet opzettelijke buik- of rugsliding voorbij gegleden. Onderwijl sneeuwballen gooiend naar zijn vriendjes.

En ik, mensen, wat was ik een held. Na twintig jaar weer op de schaats (die drie keer de afgelopen drie jaar tellen niet mee) en wat een ge-wel-di-ge rondetijden. Zo sierlijk, zo gracieus, je zou niet zeggen dat ik vierhonderd kilo zwaar en evenzoveel jaren oud ben en nog in de moeilijke dagen van de maand ben ook. Jammer van die valse scheur in het ijs die me bij mijn schaats greep toen ik net al héél ver was zonder te vallen en gelukkig buiten het zicht van de gezellig kletsende club met buren/kennissen. En nee, geen heupen gebroken of rug verrekt, zo oud en gammel ben ik gelukkig ook weer niet. Maar ik denk wel dat mijn been en bil morgen spannende kleurtjes hebben. Tot nog toe heb ik niet durven kijken. 

vrijdag 3 februari 2012

Sneeuw en spektakel

Ondanks dat ik vanmorgen in al mijn premenstruele chagrijn al plannen had gemaakt voor een emigratie richting warmere streken, bleek het uiteindelijk toch wel leuk, die sneeuw. Mooi vanachter het raam, en de kinderen vonden het geweldig. Peuters alarm ging geregeld af als hij zijn 'handsloenen' weer eens kwijt was of niet meer aan wilde, maar hij vond het ondanks de kou toch wel erg boeiend. Op de slee vond hij het geweldig, maar daar heb ik dan weer geen foto van, helaas. (Ik maak eigenlijk vooral foto's vlakbij de plek waar ik het fototoestel opberg, en dan meestal als ik me verveel. Dus bewijzen dat we ook werkelijk wel eens iets leuks doen heb ik niet zoveel!) 




Dochters nieuwste schepping


Zoon poseert even in de tuin. 
In volle vaart de helling af, daar heb ik dan natuurlijk
weer geen foto's van... 

En wat een inzicht, dat ik laatst van die snowboots en skibroeken heb gekocht (klik) ... Geen koude natte kinderbenen dit keer. (Volgende keer koop ik ook een maatje mama.) 

Verder hadden we nog helemaal gratis wat extra spektakel voor de deur: een heuse brandweer-crew kwam oefenen met gaten in het ijs hakken, brandweermannen erin gooien en er later toch ook weer voorzichtig uittrekken. 

Sneeuw en spektakel dus. Ook voor papalien. Met dit weer weet je ook weer waarom je eigenlijk liever niet met de trein naar je werk gaat. Of met de auto, wat dat betreft. Je komt namelijk niet meer thuis. Ik hoop dat we papalien dit weekend toch nog een keer mogen begroeten. De kip madras staat in ieder geval op je te wachten schat, als je dit leest. 

Afscheid

Dit keer is het de beurt aan oom L., weer die kutziekte. Wel een respectabele leeftijd, maar natuurlijk altijd te vroeg. Dapper en bijna net zo vrolijk en grappig als voorheen, maar vooral met de grootste zorgen voor zijn demente vrouw gaat hij zijn einde nu heel snel tegemoet. Ik vind het zo rot. Voor hem, zijn vrouw, mijn ouders die gisteren afscheid hebben genomen. En voor mezelf. Want hoe kan ik anders dan weer heel veel denken aan dat andere afscheid, nog niet zo heel lang geleden.

donderdag 2 februari 2012

Gevoelstemperatuur

Een gevoelstemperatuur van min zeventien? En dan nog een bivakmutsverbod ook. Peuter was not-amused, vanmorgen, buiten op straat. En dat heeft ie denk ik van zijn moeder, want ik ben een kou-kleum, voor mij mag de winter weer snel voorbij zijn.

Het doet me wel weer terugdenken aan de winter van 1996-1997. Toen moest ik 's ochtends via de kofferbak mijn autootje in omdat de voordeuren te dichtgevroren waren. En de ramen waren zelfs aan de binnenkant van een flinke laag ijs voorzien. Maar bij het afspraakje laat in de middag wist papalien (die nog geen papa maar gewoon een knappe slanke donkerharige vent was) me niet alleen helemaal te ontdooien, we deden er zelfs graag een laagje bij uit allebei. In de stilstaande auto met -20 op het thermometertje op het dashboard en het weerbericht dat zelfs een nog vreselijker gevoelstemperatuur beloofde. Wij hadden er niet zoveel last van.

En zo blijkt maar weer, ook gevoelstemperatuur is relatief.

woensdag 1 februari 2012

Aandacht

Zo las ik gisteren bij de Beukenootjes een blogje over Mindfulness. Ik heb afgelopen herfst een cursus gehad over dit onderwerp. Gewoon in het hier en nu zijn, genieten van wat er nu is, dat was mijn doel. Om bijvoorbeeld samen met peuter in de speeltuin genieten van zijn capriolen op het klimrek en zijn mooie praatjes, alleen dát en niets anders. Niet ondertussen bedenken dat hij nog nieuwe schoenen nodig heeft, nadenken over het verjaardagsfeestje van oudste en over het avondeten van morgen.

Het was een goede cursus vond ik, de docente was een intelligente vrouw met zinnige en praktische opmerkingen, geen gezweef of vaag gebrabbel. Het mediteren, en dan met name de bodyscan, of oefeningen als "achtjes draaien" op je billen of je voeten, dat beviel me wel (en doe ik nu nog wel eens...) Maar heel bewust op een rozijn knauwen, of tijdens het douchen alléén maar alle aandacht voor die straal op mijn vel? Ik weet het niet hoor, dat gaat een halve minuut goed, en dan ben ik alweer met duizend en één andere gedachten bezig. Niet dat die niet te stoppen zijn, maar het mezelf "vriendelijk terugbrengen" naar het hier en nu van die suffe rozijn, dat vind ik dan meestal geen interessante optie meer. (Stuur mij ook niet naar een wijncursus, want de eerste fles is op voor ik serieus heb kunnen nadenken over de smaak. En daarna proef ik uberhaupt niets meer.)

Eigenlijk vind ik het best lekker om een paar dingen tegelijk te doen. Vroeger leerde ik tentamens het liefste met een muziekje erbij of met The Bold and The Beautiful op het kleine zwart-wit tv'tje in mijn kamer.

Waar ik al jaren het meest bij ontspan is alleen zijn, alleen met mijn gedachten. Op de massagetafel, in bad, maar ook tijdens het strijken, het tuinieren. De gedachten buitelen dan door en over elkaar heen, geen bepaald doel of riching, laat maar gewoon komen en weer gaan. Heerlijk. Of het mindful is of niet weet ik niet, maar het bevalt me prima.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...