dinsdag 31 januari 2012

Puppy

Ik hoor het hem nog zeggen, mijn oom: "Ga maar gerust zachtjes op zijn pootjes staan, anders leert hij het niet af!" Mijn moeder had zijn nieuwe puppy uitgelaten en vertelde hoe ze geen stap kon zetten omdat het hondje, vrolijk rondjes om haar heen springend, net steeds daar stond waar zij haar voeten neer wou zetten.

Ongeveer net zoals peuter dat de hele dag bij mij doet. Ik heb hem gisteren per ongeluk al een enorme elleboogstoot tegen zijn hoofd gegeven toen ik me omdraaide, maar nu vraag ik me af of ik ook maar niet gewoon eens zachtjes op zijn pootjes moet gaan staan.

maandag 30 januari 2012

Een blogje van niks

Het is inmiddels half tien en ik zit samen met mijn ipad, mijn ontzettend duffe hoofd en mijn levendige peuter op de bank voor de tv. We hebben net Casper en Lisa gezien en zo beginnen de Teletubbies. Voor hem wat kinderachtig misschien, ik kan het niveau net aan. Het was namelijk weer zo'n nacht. Om half vier wakker na een enge droom. (De auto van papalien was gestolen toen ik hem ergens stom had geparkeerd.) Om half zes was ik nog steeds wakker. En om zeven uur, toen de wekker ging had ik een kop als een donzen dekbed en dat is nog steeds niet echt over. Ondanks de frisse lucht buiten en het wandelingetje door de "sneeuw".

Niet alleen dat slaperige hoofd zit me in de weg, ik weet de laatste tijd helemaal niet zo goed meer wat ik op mijn blog moet schrijven. Ik ben al weken moe, heb een warrig hoofd. Weinig inspiratie, of juist teveel maar dan weer niet blogbaar. Ik kan toch bijvoorbeeld niet gaan schrijven hoe gezellig het vannacht weer was toen Papalien en ik allebei niet konden slapen? Of dat we vanmiddag een gesprek op school hebben waarin de psychologe aan de intern begeleidster en de inmiddels in revalidatie zijnde juf gaat vertellen wat de beste manier is om zoon in de klas tot werken te bewegen? Terwijl ik vanmorgen een goed gesprek had met de invaljuf die me vertelde heel goed te hebben opgelet, maar eigenlijk niets bijzonders aan zoon had gemerkt...

Kan ik misschien schrijven over de heroïsche actie van Papalien gisteren, die met een emmertje sop naar de bovenste verdieping trok om daar binnen maar vooral ook de buitenkant van de ramen te zemen? En de kozijnen en vensterbanken aan de buitenkant. Hoe hij heel stoer op twee hoog half buiten het raam heeft gehangen, en dat in de kou... Maar nu kunnen we dan ook weer fijn naar buiten kijken. (Dus vogels, NU IS HET KLAAR MET DAT GESCHIJT, JA!)

Ik denk gewoon nog even over een onderwerp. Als ik wat heb lezen jullie het wel. Tips zijn welkom.

vrijdag 27 januari 2012

Vals kreng

"Opschieten, aankleden, het is al hartstikke laat!", brul ik naar boven terwijl ik de broodtrommels vul en ontbijt maak. Het komt zelden voor, maar alledrie de kinderen hadden vandaag moeite met wakker worden en opstaan.

Zoon droomt zich een weg naar beneden, en zakt direct weer weg in zijn Geronimo Stilton boek. Ik plant een boterham en melk voor zijn neus en roep nog eens naar boven. "Dochter, peuter! Kom nou!"

Daar komt ook dochter, ze heeft een flinke strijd met de borstel geleverd, maar ze heeft gewonnen zo te zien. Mooi is ze. Boterham en melk staan al klaar, ze kan zo aanschuiven.

Maar waar blijft peuter? Zeker weer last van een dwarse bui. Volgens oudste was peuter net nog op de kamer van oudste aan het spelen. "Peuter! Ko-hom nou!" probeer ik. Hij kan zelf de trap af, het hekje staat open en hij doet voorzichtig genoeg altijd. Bovendien ben ik nog bezig met het klaarzetten van de gymtassen dus geen tijd voor spelletjes. "Peuter, oudste drinkt je geliefde papfles(*) op hoor, als je niet snel komt!", dreig ik. Hij komt nog steeds niet. Dan ga ik toch maar even kijken. Mijn gezicht op standje ongeduldig en met de peuter-moet-ook-luisteren-speech al in mijn achterhoofd.

Peuter zit in de halfhoogslaper van oudste, bovenaan het trapje, heel bepeuterd te kijken. Oudste heeft per ongeluk met zijn warrige hoofd het krukje weggehaald dat peuter nodig heeft om in en vooral ook weer uit dat bed te klimmen. Er liep een traantje langs zijn wang: hij wilde wel maar kon gewoon niet doen wat mama van hem vroeg. En ik maar boos doen en nog dreigen ook... o o o, wat ben ik een slechte moeder.

Ik heb hem gekust en uit zijn benarde positie bevrijd en toen was alles weer goed. Hij ging braaf mee naar beneden, waar de papfles natuurlijk nog op hem stond te wachten. En uiteindelijk kwamen we toch nog allemaal aangekleed en gevoerderd nét op tijd op school en peuterspeelzaal aan.

(*) medewerkers van het consultatiebureau: ik weet het, hij is bijna drie en dat is niet verantwoord he, zo'n fles. Maar hij vindt het zo fijn, wordt er zo lekker rustig van en dat kant-en-klare babypapje vult de maag zo lekker en is bovendien ook zo snel klaar, dus ideaal als je haast hebt. Ik zei het toch? Ik ben een waardeloze moeder!  

donderdag 26 januari 2012

Klassiek

Ik heb niets tegen klassiek, helemaal niet. Al beschouw ik mezelf, net als de meeste jonge mensen, vaak meer als liefhebber van het moderne. Dat de commercie de term klassiek lekker misbruikt voor bijvoorbeeld enorm tuttige kleding en de meest afgrijselijkste meubels (voor als je niet alleen bejaard maar ook nog blind bent), dat helpt natuurlijk ook niet echt. Aan de andere kant, dat jong en vet (al dan niet cool) ook al niet alles is viel me vandaag tijdens mijn wandelingetje door het centrum van de grote stad weer eens op. De meisjes van twintig zijn niet meer wat meisjes van twintig vroeger waren, en dan heb ik het niet over hun tailles maar meer over hun manier van doen. Maar als ik dat denk voel ik me natuurlijk weer een enorm arrogante ouwe klassieke taart. (Bovendien was dat ene groepje vast net de uitzondering, er zijn zat hele lieve en aardige vrolijke meiden van twintig.)

Goed. Genoeg gezeurd en gezeverd. Laat ik vertellen over mijn successen.

Even later ben ik helemaal gelukkig als ik in de uitverkoop een geweldig tuniekje weet te scoren. Leuke kleuren, valt mooi over de rondingen, verdoezelt en benadrukt, ik zie er prima uit voor mijn leeftijd. Naast mij uit een pashokje komt een gevalletje over-de-datum in dezelfde tuniek. Ai. Gelukkig besluit zij dat het niet haar ding is en hangt hem weer terug.

Na deze aankoop ben ik los. Het is overal sale, en aangezien ik een verarmde ouwe klassieke sloeber ben tegenwoordig met dat thuisblijfmoederen, kijk ik eens goed rond. Zo kom ik een paar laarzen tegen in een prachtige cognac kleur. Het is soepel leer en ze zitten lekker, zijn redelijk neutraal van model zodat ik er ook de volgende winter(s) zeker nog plezier van hebben zal. En best leuk afgeprijsd. Ik koop ze.

Het meisje achter de kassa scant het nummertje op de doos en op de kassa verschijnen, naast de te betalen prijs, opeens de letters die aangeven uit welke collectie de laarzen komen. Juist.

      K L A S S I E K


.

woensdag 25 januari 2012

Over opruimen en bewaren

Hoe veel ik ook van opruimen houd, meestal gaat het dan gewoon om spullen zonder waarde die me in de weg staan. Ik ben daarentegen wel een enorme bewaarster waar het gaat om dingen waar emotionele waarde aan zit. Oude brieven van lief aan mij, van mijn opa aan mij oma, een boek met een opdracht, foto's, een cadeautje dat ik ooit van een bijzonder iemand heb gekregen, een tekening die ik maakte op de kleuterschool, de speld die aan mijn luiertje zat lang geleden, in het pre-wegwerpluier-tijdperk, dat soort dingen waardeer ik. Man heeft de trouwring van zijn oma en wij hebben allebei nog ergens in een doosje de ringen die we droegen bij onze vorige partners. Natuurlijk doen we die nooit weg.

En stiekem hoop ik dat mijn kinderen dat soort dingen ook zullen waarderen. Dus ben ik gisteren druk geweest om drie mooie doosjes te vullen met spulletjes uit de eerste babyjaren van elk van onze kinderen. Per kind een paar ienieminie kleertjes, een haarlokje, een schriftje met behaalde mijlpalen en wetenswaardigheden over de bevalling. Over een tijdje hier en daar nog wat aan te vullen met de favoriete knuffel en de melktandjes, zodra die worden losgelaten.

Ooit, als ze groot zijn en op zichzelf wonen krijgen ze die doos mee. Met de andere vierhonderdvijfenzestig vuilniszakken vol met tekeningen en knutsels die ik nu onder geen voorwaarde weg mag doen van de makers zelf. Dus ik raad ze aan om goed op te letten op school en een vet betaalde baan te zoeken, dan wel een beetje op stand te trouwen, want een huis met flink wat bergruimte is absoluut noodzakelijk.

zondag 22 januari 2012

Zwemmen met je peuter

Het clubje Muziek-Met-Peuters is leuk, maar het peuterzwemmen eigenlijk nog leuker. En weet je wat ik nou het allerleukste aan het Zwemmen-Met-Peuters vind? Dat zoon zich zélf als een aapje tegen me aanklemt, en nu eens langer dan een minuut. Zijn armpjes om me heen, ik zing zacht liedjes in zijn oor waar hij dan weer om lachen moet. En hij is ook nog eens lekker licht zo in dat water, dus dat houden we wel even vol. We schuifelen dansen langzaam rondjes door het water en we kijken elkaar diep in de ogen. We genieten, allebei.

Dat het hem niet alleen maar om mijn zoete kusjes te doen is maar vooral ook gewoon zeer terechte angst om zijn hoofd niet boven water te kunnen houden in dat diepe bad, daar maak ik dankbaar misbruik van.

zaterdag 21 januari 2012

Nieuwjaarsdag

Doe maar iets aan wat makkelijk zit, had mijn nieuwe pilatesjuf gezegd. Dus een half uur voor de proefles gisteren stond ik mezelf redelijk wanhopig in de slaapkamerspiegel te bekijken. Ik kon toch niet in mijn lekker soepele, alles verhullende maar toch wel zeer nette gebreide jurk met panties?  En om nou te zeggen dat die sportbroeken van voorheen lekker zaten, laat staan elegant stonden, daar was mijn buik net weer wat te dik voor geworden. Dus nam ik het besluit ende het voornemen: morgen is het nieuwjaarsdag, en ik ga NIETS meer eten, wekenlang. NIETS, niets, niets. En dan een appeltje ofzo, als ik wat flauw dreig te worden. In ieder geval geen ongezonde onnodige tussendoortjes.

Dus in plaats van manlief op de weekboodschappen los te laten liep ik vandaag zelf in de supermarkt. Het resultaat mocht er zijn, al weet ik niet of mijn huisgenoten blij met me zullen de komende dagen. Ik had tassen vol fruit, magere yoghurt, komkommers. Geen alcohol, geen snoep, geen koek, geen luxe toetjes. Ook geen dure supersnelle vet-verbranders of hongergevoel tegenhoudende shakes trouwens. Ik ben goed bezig.

Maar toen opeens vandaag peuter en ik en mijn pilates-spierpijn aan elkaar bleken overgeleverd omdat de rest  "leuke dingen" ging doen, kwam het zo dat we even bij oma en opa op bezoek gingen. Waar ik werd verleid door de doos met mer.ci schrokolaatjes. En op weg naar huis brandden de kortingsbonnen van die grote gele kleffe M in mijn tas. Maar hé, ik ben natuurlijk geen slappeling, en natúúrlijk ben ik daar niet langs geweest maar net op tijd gekeerd op de rotonde.

En die kleine portie kibbeling met een beetje saus is gewoon heel gezond. Zei de visboer ook. Twee keer per week, mevrouw. En peuter was het er helemaal mee eens.

vrijdag 20 januari 2012

Van de wal en de sloot

Peuter weet dat ik het fijn vind als er af en toe wat wordt opgeruimd. Dus helpt hij mee. Zo verdween de net bezorgde post met een beetje duwen en trekken zó weer door de brievenbus naar buiten en werden de laatste druppels melk uit zijn bekertje over het tapijt uitgestrooid.

Terwijl ik dat weer probeer te herstellen gaat hij even plassen. En komt zonder onderbroek terug. Waar die nou weer is gebleven? Hij loopt bereidwillig mee naar de afvalbak in de keuken. Daar mama. Het valt niet mee om wel het potje te raken maar niet je onderbroek, dus eh... weg ermee. Het potje zelf heeft hij gelukkig niet weggegooid. Wel geleegd. Voor ongeveer de helft ín de wc...

Ik knijp mijn handen dicht met zo'n hulpvaardige peuter.

woensdag 18 januari 2012

Goed gesprek

Oudste zoon is aan het spelen en ik kom vertellen dat hij naar bed moet. Hij kijkt boevig en vraagt onschuldig: "Mama, wil je me wat vragen?"

Eh, even improviseren, ik ga natuurlijk niet dat vragen waarvan hij al weet dat ik het ga vragen. Nog enigszins in de vreemde sferen van de film die we gisteren hebben gezien (Tree of Life), verzin ik: "Zeg zoon, wat ik me afvroeg, waar woont God?"

Hij twijfelt geen seconde. "In de negentiende eeuw".

Prachtig antwoord.

dinsdag 17 januari 2012

Bijna zindelijk

Het lijkt wel een lastige patiënt. Hij hangt aan mijn benen, ik mag niet zitten ik mag niet staan. Hij wil drinken, hij wil geen drinken. Toch wel, een fles. Met melk, als ik er net sap in schenk. Boekje lezen. Ben ik halverwege dan klapt hij het boekje dicht met mijn vingers ertussen en gaat een rondje rennen, hard knerpend. "Potje plassen, mama helpen!" Luier aan, luier uit, onderbroek aan. Potje plassen. Er komt een minuscuul plasje, maar dat plassen, dat gaat prima en dát was niet wat hij eigenlijk kwijt wilde. Hij rent nog maar weer een rondje.

Het lukt niet. Niet op het potje. En als hij in een hoekje van de kamer gaat staan roep ik hem weer terug. Hij verspreidt inmiddels een lucht die mij doet vermoeden dat het niet lang meer kan duren. 

NEE, NIET potje! ik durf niet, ik kan het niet, ik bedoel: Snoep, ik wil snoep!

zondag 15 januari 2012

De romanticus

Van een afstandje zie ik hem staan. Mooie jongen. Hij ziet me kijken en zijn staalblauwe ogen kijken ondeugend terug. De kuiltjes in zijn wangen lachend komt hij naar me toe gelopen. Hij komt naast me zitten en schuift heel dicht tegen me aan. Hij zucht gelukzalig. Ik ook. Wat fijn, zo samen.

Dan duwt hij me nog een klein stukje verder opzij tot hij echt lekker zit. Schuift nog wat verder onderuit, de ene enkel op de andere knie, zijn hand verdwijnt via zijn blote buik onder de rand van zijn broek en hij laat een boer. "Sowwie!", zegt hij blij maar zonder enige spijt.

Kan niet missen, de genen van zijn vader.

Bril

Ik moet iets bekennen. Ik heb soms wat moeite met lezen. Zo lukt het voorleesboek op de kamer van dochter, die met die blauwe letters op een zwarte achtergrond, alleen nog overdag. En dan nog heeeel langzaam. En het wordt steeds erger. Kon ik een paar jaar terug de gebruiksaanwijzing op de potjes groente 's avond in het schemerdonker al niet zo goed meer lezen, tegenwoordig heb ik steeds vaker dat mijn armen te kort blijken als ik een boek of krant wil lezen. Nog even en ik moet buiten mezelf treden om de afstand tussen het papier in mijn handen en mijn ogen zo te krijgen dat ik scherp kan stellen.

Nu schijnt er ergens in de 13e eeuw een uitvinding te zijn gedaan. Een optisch instrument dat voor de ogen gedragen wordt en de refractiefout van het oog compenseert waardoor de drager scherper ziet. Een bril. Een leesbril.

Woehaahaha. Een bril. Mammalien en een bril. Ten eerste ben ik jong en fris en ijdel, natuurlijk hoef ik geen bril! Op een afstand van meer dan een meter en met dingen groter dan een 10 punts letter gaat het prima. Ten tweede, ik vind dat er best mensen zijn die dat kunnen hebben, zo'n bril, maar ik loop er zelf nogal voor lul mee. Hoe hip het ook is tegenwoordig. Hele volksstammen lopen met van die grote dikke donkere monturen op, of met zo'n kek gekleurd montuurtje met apart model (meestal dames aan de verkeerde kant van de overgang). Allemaal leuk en aardig, maar ik heb gewoon geen brillengezicht. Ik slaag er al twintig jaar niet in een zonnebril te kopen die me een beetje staat, en voor een gewone bril vrees ik het ergste.

En zal ik nog eens een geheim vertellen? Ik heb er een, een leesbril. Zo'n lelijke van de H.ema. Die doe ik soms op als ik aan het koken ben, of in bed lig. En dat is niet fraai. Ik heb al menig kinderpostzegelverkopertje en pakjesman aan het huilen gemaakt door met bril op aan de deur te verschijnen.  Waar ik dan trouwens ook heel duizelig van wordt omdat het een bril is om mee te lezen en niet om mee door je huis te lopen.

Pappalien, die zit er niet zo mee geloof ik. Liefde maakt blind. Bovendien draait hij direct het licht uit als hij me bebrild in bed aantreft.

vrijdag 13 januari 2012

Wachtkamerstress

"Gelukkig kom jij alleen maar voor een afspraak met de dokter en niet voor het bloedprikken", fluisterde ik geruststellend in zoon's oor toen we vanmorgen in de wachtkamer zaten en er een meisje met een heel wit angstig gezichtje het bloedprik-kamertje in ging. En dat begreep hij wel, dat bange gezichtje. De laatste keer dat zoon 10 buisjes (!) moest laten afnemen is hem dat niet in zijn koude kleren gaan zitten. Even later hoorde we uit dat kamertje een hoop gekrijs komen. Oei.

Zoon was echter lekker aan het kletsen met de assistentes. Meten, wegen, even kort praten met de arts. het ging prima. Maar omdat het natuurlijk vrijdag de 13e is en voor de zekerheid enzo, gaf de arts ons toch een formuliertje mee met het verzoek om even wat bloed te laten afnemen bij zoon...

Dus zaten we opnieuw in de wachtkamer. Er waren inmiddels zeker vijf man voor ons en er was ook nog een of ander technisch probleem zodat er even niet geprikt kon worden. Maar, Mammalien is niet voor één gat te vangen: we reden naar een locatie een stukje verderop waar je altijd direct geholpen wordt. Behalve vandaag ja, vrijdag de 13e. Volgens mij was er maar één prikster in huis en die was iets aan het bespreken met een oude dove en ontzettend langdradige man.

Dus een half uur later zat we er nog steeds. Zoon als een zielig in elkaar gezakt hoopje, bang, nerveus en zich ontzettend aan het vervelen. Ikzelf met tekenen van hyperactiviteit omdat a. het tijd werd dochter van school te halen b. mijn mobiele telefoon bijna leeg was  en c. papalien niet bereikbaar bleek wegens een of andere telefoonstoring?! Bovendien had ik zijn auto en mijn autosleutels weer eens meegenomen en is mijn fiets kapot dus eh... het zou toch lastig voor hem worden.

En toen was daar de redding.Vriendin N. nam wel op en zou dochter van school halen. Bovendien kwam er opeens een kindvriendelijke doktersassistente die zoon zag wegkwijnen en hulptroepen inriep. Hij kon wel even snel tussendoor in de koffiekamer geprikt worden.

Hij was bang, maar de dame in kwestie was heel lief en grappig, er bleek maar één buisje nodig te hebben. Even zoeken, prik, klaar. Eigenlijk viel het prikje zelf hem hartstikke mee. Maar terwijl hij dat zei begon hij opeens te trillen als een ouwe opa. "En dat gekke gevoel in mijn buik en mijn benen, dat komt zeker ook niet door dat prikje", wist hij. Eh, nou, nee, niet direct nee. Sneller van begrip dan mama, die als kind wel altijd tegen dat Beets-tegeltje(*) zat aan te kijken maar het nooit helemaal naar de praktijk wist te vertalen. Al met al vind ik hem toch een stoere vent.

(*) Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest doch dat nooit op zal dagen... 

donderdag 12 januari 2012

(Niet) goed bezig

Kinderen naar school gebracht - check
Peuter naar peuterspeelzaal - check
Weer terug naar school: luizenmoeder gespeeld - check
Wasje gedraaid - check
Kopje "welness vol gezonde kruiden thee gezet" - check
De mobiele fietsenmaker gebeld - check
Computerproblemen op fora en helpdesk aangekaart - check
Nieuwe pilatesclub opgezocht en proefles aangevraagd - check
Rekeningen betaald - check
Weekendje weg met de familie geboekt - check
Papieren klaargelegd voor morgen - check
Met frisse moed begonnen aan een dag vol fruit en groente - eh.. check
Blogje geschreven - check

Blogje verzonden en toen weer teruggehaald. Want ineens realiseerde ik me...  dit is het niet. Ik word inderdaad blij en vrolijk als ik lekker op kan schieten, dingen doen die er te doen zijn. Ik wil altijd zo veel en ik vaar wel bij "produktie draaien". Het irriteert me dan ook als het allemaal niet zo lukt: zo'n dag als gisteren dat er dingen kapot gaan en reparatie weer tijd vraagt die ik niet heb, ik mijn plannen moet omgooien of  opschorten. Maar goed, zo'n dag, daar kom ik wel overheen. Als ik de dag erop dan maar weer lekker meters kan maken. Met wat dan ook. Onkruid trekken, stukjes schrijven, programmeren of luizen tellen. Maakt niet uit. Resultaten zien.

En dat is lastig als thuisblijfmoeder. Ik ben de hele dag echt druk, vrijwel geen moment voor mezelf in ieder geval. Maar als ik 's avonds op de bank in elkaar zak en probeer te bedenken wat ik allemaal heb bereikt dan weet ik het eigenlijk niet. Ik heb de hele dag opgeruimd maar mijn huis ziet er nog steeds uit alsof het ontploft is. Ik heb eten gekookt, maar de bordjes van de kinderen zijn nauwelijks aangeroerd. Ja, peuter. Die heeft de ene helft in zijn haar gesmeerd en de andere helft op mijn witte vloerkleed. Opvoeden dan? Pfff. Dochter kreeg een driftbui en zoon heeft de halve avond alleen voor de tv gehangen. Als er al resultaten zijn dan waarschijnlijk pas over een jaar of twintig te zien. En in dat ene halfuurtje dat ik mijn handen vrij had heb ik zoveel kleine klusjes proberen te doen dat ik de rest van de dag een gigantische hoofdpijn had en niet kon genieten van de verhalen van de kinderen toen ik ze 's middags weer van hun clubjes ophaalde.

En dat is toch eigenlijk stom? Waar is die mindfulnes gebleven? Het ophalen van kinderen is geen taakje dat even snel afgecheckt moet worden maar iets leuks. Iets waar ik vroeger toen ik de hele dag op kantoor zat naar uitkeek. Die blije gezichtjes als ze je zien staan, de mooie verhalen... En ik wilde fijn bij peuter zijn om hem groot te zien worden. Dan moet ik niet zeuren dat ik geen tijd heb om nieuwe websites op te zetten, dat gaat nu eenmaal heel slecht samen.

Het kwartje is weer eens gevallen. Ik heb voor de rest van de dag maar een ding op mijn to-do lijstje staan. Gewoon eens heel goed opletten, kijken en luisteren. En vooral genieten.

Mijn zegeningen tellen - check ... eh.... bezig!

woensdag 11 januari 2012

Frustratievreten

Dinsdagavond. Het gaat niet helemaal zoals ik wil. Manlief toog na het avondeten naar de schuur om mijn fiets te repareren. En was na tien minuten weer terug met de mededeling dat mijn kettingkast niet open te krijgen is en wenste me succes bij de fietsenmaker. Dat kost tijd, gedoe (want twee keer met peuter onder mijn arm op en neer naar die fietsenzaak terwijl ik niet kan fietsen en het ding niet in de auto past), én het kost geld dat ik nu niet verdien.

Want. Nog een half uur later begon de software van mijn internetwinkeltje opeens gekke foutmeldingen naar me te spugen. Een directory die niet zou bestaan, terwijl hij er wel gewoon is en ik en mijn browser hem kunnen zien. Ik snap er niks van, manlief keek ook mee maar zag het zo snel ook niet. Met een kijkmaarevenophetforum verdween hij naar de televisie. Bah, bah bah. Spelden en hooibergen. Maar de boel moet wel werken want er moet verkocht en geld verdiend worden.

Tot slot had manlief ook nog de vrolijke mededeling dat hij morgen, op zijn vaste papadag opeens tóch niet vrij is wegens Belangrijke Dingen op het werk. Terwijl ik morgen met twee kinderen tegelijk op twee verschillende plaatsen moet zijn en nummer drie waarschijnlijk de vertragende dwarse factor gaat spelen. Succes ermee, mama, regel het maar.

Als dochter denkt dat het niet helemaal gaat zoals ze wil (zoals we zeker de halve decembermaand hebben gezien) dan stampt ze, gooit ze, trekt ze de pruillip en doet ze héél boos en dwars. Ik niet. Ik ga gewoon helemaal alleen eerst heel even in een hoekje zitten treuren. Dan bedenk ik me dat ik heel mindful en zen ben en bovendien aan het lijnen. En dan eet ik alsnog die zak borrelnoten leeg, en de reep witte chocolade met crisp. En drink ik een blikje cola. Zo. Klaar.

Nu de frustraties fijn weg gevreten zijn ga ik maar weer eens met frisse nieuwe moed aan een paar oplossingen denken. En beginnen aan een nieuwe dag waarin ik weinig en vooral gezond ga eten. Dat is makkelijk, want nu is echt alles wat ongezond is op. En even op de fiets een nieuwe voorraad halen zit er ook al niet in.

dinsdag 10 januari 2012

Voornemens

Eén van de goede voornemens die ik gisteren heb gemaakt was: meer op de fiets naar school. Aangezien het zelfs naar Mammaliens maatstaven niet echt rotweer te noemen was gingen we dus, met zijn vieren op drie fietsen naar school. Ging prima! Helaas bleek, toen peuter en ik weer terug naar huis wilden, mijn koop-nooit-een-He-ma-fiets het niet meer te doen. De trappers draaiden vrolijk rond maar de wielen deden niet mee. Dat het de ketting was, die los was, of kapot, wist een vriendelijke buurman me te vertellen. Die dus wel met me mee naar huis liep, voor de gezelligheid, maar niet zijn gereedschapskist uit zijn aktetas tevoorschijn toverde en mijn fiets repareerde. Dat moet man dan maar doen vanavond, als hij na die zakelijke borrel nog helder kijken kan tenminste. En de kinderen, die moeten maar met mij mee terug lopen vanmiddag, fiets aan de hand. Tot zover de goede voornemens.

Maar die zak borrelnoten die nog in de kast stond, die zak die ik NIET op zou eten, daar blijf ik vanaf. Ik zag net dat er stiekem een paar handjes uit zijn gehaald. Wat hem nog verleidelijker maakt. Man is blijkbaar gisteravond al bezweken, begrijp ik nu. Maar ik niet. Ik laat ze staan. En eet zo gewoon een bruine boterham met dunne smeerkaas.

maandag 9 januari 2012

Bezig

Niet alleen is het de eerste dag na de vakantie, maar ik ben ook nog eens ongesteld geworden. En ik weet niet hoe dat bij jullie werkt, maar dan is mijn schoonmaak- en vooral opruimnood echt niet meer te houden.  Dus nadat ik de oudste twee op school had gedumpt en peuter achter een mooie puzzel had geparkeerd ging ik los, compleet los. Tot mijn bureau leeg was, mijn mailbox leeg, mijn was- en strijkmand leeg, de vloeren gezogen en geboend, de badkamer glom, de vuilnisbak uitpuilde en het schuim op mijn lippen stond. Dat laatste kan overigens ook komen omdat ik mezelf heb verboden iets anders te eten dan een droog beschuitje of een gezond appeltje. En  als je ergens hoofdpijn van krijgt is het wel van dat gezonde dieet zonder chocola of koekjes.

Peuter was trouwens vanmorgen niet heel erg coöperatief. Hij wilde géén rustig ochtendje baby-tv kijken, maar ging vooral overal héél hard om gillen. Om dat hij niet aan het touw van de luxaflex mocht trekken bijvoorbeeld en dat het koekje dat hij in de verwarming had gegooid er niet meer uitgehaald kon worden. Tussen mijn geruim door smeet hij leuk alle puzzels op de grond, en de doos met lego. Plaste een keer of twee in zijn broek (bijna zindelijk, ja, bijna...)  en poepte zojuist in zijn schone bad. Dochter kwam in commandeer-modus uit school, goed bedoelde bevelen schreeuwend tegen iedereen. Tegen mij, tegen peuter, tegen vriendinnetje en tegen oudste zoon. Zoon gooide dus maar gewoon een bal tegen haar hoofd, waarop zij dan weer ging huilen. Nu heb ik ze allemaal in hun eigen hok opgesloten, peuter in een schoon bad geduwd (hij geef nog geluid, dus het gaat goed) en kan ik even één van de dingen die ik nog op mijn to-do lijstje heb staan afwerken. Blogje. Zo. Vink. Klaar.

zaterdag 7 januari 2012

Speelafspraakjes

Zoon belt met vriendje, hij heeft zin in een speelafspraakje. Vriendje is echter al met een ander bekend ventje uit de straat aan het spelen, en zoon kon daar ook wel heen dachten ze. Een tijdje later zie ik ze, met zijn drietjes op het grasveld aan de overkant van de weg aan het voetballen. Leuk!

Nog weer een uurtje later bellen ze bij ons aan, met rode koude neuzen. Of ze binnen mogen spelen. Op de een of andere manier hebben niet alle vriendjes een binnen, denk ik dan, daarvoor wordt altijd ons huis uitgezocht. Maar ik zwaai de deur open en ze gooien mijn hal vol met schoenen en jassen. We hebben inmiddels zes kinderen in huis waarvan de helft van mezelf. De meisjes doen iets meisjesachtigs op dochters kamer, lekker rustig. De jongens amuseren zich ook prima, maar hebben geweren, pijltjes en heel veel ruimte nodig. Mijn ruimte, en die van peuter. We worden er een beetje zenuwachtig van, maar goed, dat zeg je dan ook weer niet zo snel als goede gastvrouw.

Aan het einde van de middag wordt eerst vriendje en dan het andere ventje opgehaald. Volgende keer komt hij maar weer bij ons hoor, zegt zijn moeder, wijzend op zoon. Dan mogen ze best weer buiten voetballen!

Ik weet nog steeds niet of het een grapje was, dat genereuze aanbod.

woensdag 4 januari 2012

Van het concert des levens en de gebruiksaanwijzing

Ondanks dappere pogingen om niet terug te blikken op het afgelopen jaar had ik mezelf toch mooi tuk toen ik min of meer per ongeluk mijn blogjes van 2011 nog eens door zat te lezen. Een bijzondere ervaring.

Ten eerste val ik in herhalingen. Zo schrijf ik bijvoorbeeld in de categorie "dingen die niet veranderen" elk jaar met kerst een mopperblog en net na nieuwjaar iets optimistisch over schoonmaken en lengende dagen en zo. Maar verder is er ook veel in de categorie "het kwartje viel pas later". Zo zag ik een patroon in de blogjes over abnormaal vervelend gedrag bij één van de kindertjes, kort daarop gevolgd door blogjes over een of ander griepvirus dat het betreffende kind heeft getroffen. Wat nou, hardleers.

Net zoals bij een (goede) film, als je eenmaal weet hoe het afloopt zie je bij de tweede keer kijken opeens allerlei details en nuances die je de eerste keer gemist had. Zo was daar aan het einde van het jaar het  A D D labeltjes plot. En zie ik nu tal van eerdere blogjes waarin ik alle symptomen beschrijf. Het is allemaal zo simpel, als je het eenmaal weet. En wat te denken van de (niet allemaal gepubliceerde) blogs (en mails) over de kanker van E., mijn angsten toen hij voor het eerst naar de huisarts ging, de hoop en angsten tijdens de behandeling, de twijfels over hoe... Die teksten herlees ik nu met hele andere gevoelens dan toen, nu de hoop en de angst weg zijn en er berusting, verdriet en gemis voor terug zijn gekomen.

Tot slot was het fijn geweest als ik in de nacht van 2 op 3 mei, toen ik gek werd van de opeens opkomende vreselijke pijn en de angst voor iets ernstigs, had geweten wat ik nu weet (en de medische wetenschap mij pas een maand of drie na dato hebben weten te vertellen): een lullig kindervirusje dat een onschuldige maar zeer vervelende kwaal in de vorm van een beschadigde zenuw heeft veroorzaakt.

Maar goed, ik heb ook ergens gelezen (niet op mijn eigen blog gelukkig): van het concert des levens krijgt niemand een program. Hoeft ook niet hoor. Ik ben dan wel nieuwsgierig van aard, maar om nu precies te weten hoe en wanneer je gaat eindigen, dat is toch wat eng misschien. En saai. En of je er prettiger van gaat leven is ook maar de vraag. Aan de andere kant zou ik soms wel eens een wat duidelijkere gebruiksaanwijzing willen hebben. Dat die kwartjes wat eerder vallen.

En nu wil ik eigenlijk alleen nog maar even weten wanneer ik verdorie die rechterarm weer eens volledig vanzelf omhoog kan krijgen, ik ben het behoorlijk zat aan het worden. Ik wil weer tennissen, en op de kast in de keuken moet hoognodig eens gestoft worden.

dinsdag 3 januari 2012

Een nieuwe luxe

Ik werd vanmorgen om acht uur even wakker van de storm en regen die op mijn dak kletterde. Ik keek op de klok en had een beetje medelijden met pappalien die rond die tijd waarschijnlijk nat en koud richting trein aan het fietsen was. En toen draaide ik me nog lekker een keertje om en viel weer in slaap. Om er om kwart over negen weer uit te komen. Dat vinden jullie misschien een hele normale tijd, maar het is mij al negen jaar niet meer overkomen. Meestal zit ik in de vakanties 's ochtends vroeg in het donker beneden met een paar stuiterende kinderen om me heen die weten willen "wat we nu gaan doen"... en leg dan maar eens uit dat ze nog een uur of vier moeten wachten tot de rest van Nederland wakker is!

Maar wat een genot zeg. Ik weet niet wat er in mijn kinderen is gevaren, maar de hele kerstvakantie gaat het al zo. Peuter smeekt me 's avonds om half zeven, een half uur eerder dan anders, of hij naar bed mag. Om de ochtend erop pas rond half negen, negen uur soms weer hardop geluid te gaan maken. Dochter houdt altijd al wel van slapen maar springt uit haar kamer zodra er iemand op de gang loopt, bang om wat van de actie te missen (het enige dat ze mist is slaap, maar dat krijg ik maar niet duidelijk gemaakt). En oudste, die altijd laat gaat slapen en vroeg wakker is, heeft de instructies én de nieuwste aanwinst op zijn kamer, een klok, begrepen: géén herrie maken voor acht uur. Briljant. Dus leest hij, en leest hij, en leest hij nog meer dan anders. Het kost me een paar nieuwe autobanden schoenzolen zo vaak moet ik naar de bieb, maar dat heb ik er graag voor over.

maandag 2 januari 2012

Gewonnen

Waar dochter en papa nog een klein troostprijsje hadden gewonnen op hun decemberkraslot (een gratis lot waar natuurlijk geen prijs op zat), hadden oudste en ik helemaal niets.

Onder het motto: wij hebben ook prijs, want we hebben elkaar, vlogen we elkaar, al bankhangend, in de armen. Waarbij hij met zijn knokige ellebogen mijn linkerborst zo'n beetje wist te halveren. En ik daarop een paar niet voor herhaling vatbare kreten produceerde. 

"Mama, ik heb wél prijs, ik heb een gratis automatische vloekmachine gewonnen!"
"Fijn jongen, en ik een automatische tietenverpulveraar."

En toen was iedereen weer helemaal blij en gelukkig. 

zondag 1 januari 2012

Let there be light!

Klaar. Kerst, oudjaar, de kortste dag, het decembergedoe... we hebben het weer gehad. Op naar het gewone leven, met als het meezit een beetje meer licht 's ochtends en 's avonds. Vanmiddag hield ik het niet meer en is de kerstboom afgetuigd. De ballen en slingers deden dochter en ik, Pappalien vouwde de boom weer terug in de vuilniszakken. Ik mocht de lampjes. De lampsnoeren.

Na een half uur ontwarren, mezelf streng toespreken, veel gevit op bemoeizieke kinderen die in mijn persoonlijke ruimte en in de scherven van de gebroken lampjes gingen staan, een enorme trots dat ik er toch één snoer helemaal en twee bijna ontward uit de boom in de doos heb weten te krijgen...  heb ik de schaar erbij gepakt. Het is allemaal wel duurzaam en zo, die herbruikbare snoeren, maar mijn geestelijke gezondheid is me ook wat waard, en volgend jaar koop ik dus gewoon een nieuw snoer voor 4 euro bij de b.lokker. Twee. Ik heb er één doorgeknipt in de hoop de ander te kunnen redden. Dacht ik. Toen ik ze dan echt uit elkaar had bleek ik per ongeluk ook het andere snoer eh.. doorgeknipt te hebben. In de vuilnisbak dus. Weg ermee.

En toen was het hek van de dam. Hoe heerlijk leeg was mijn huis nadat ik alle kinderen naar boven had gevloekt, de kerstboom samen met man naar de schuur was verdwenen, alle zelfgeknutselde kerststukjes en -frutsels de vuilnis in verdwenen waren. Helemaal high van alle lucht en ruimte in de woonkamer was ik niet meer te stoppen. Even lekker stofzuigen, dweilen, de bank nog even wat anders zetten en hup, weer wat ruimte en licht erbij. Aftandse varen verbannen naar de tuin (waarna ik opnieuw kon stofzuigen),  lego bouwsels van de eettafel naar de kamer van zoon versleept.. 

... en toen kwam de familie weer terug. En begon met stoelen en dekens tenten te bouwen op de plek die ik zo fijn open had weten te houden in de kamer. Want zo'n open ruimte, dat inspireert niet alleen mij blijkbaar. 

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...