zondag 30 december 2012

Spelletje

Razend, werd ik ervan, een jaar geleden, toen man de hele dag alleen nog maar aandacht voor zijn mobiel had. In plaats van antwoord te geven of te helpen met kinderen of huishouden had hij alleen nog maar oog voor Wordfeud. Gelukkig is hij er uiteindelijk min of meer vrijwillig en zonder ernstige afkickverschijnselen mee gestopt.

Deze kerstvakantie ben ik er mee begonnen. In het CenterPar.cs huisje, op de bank. Je moet wat. Ik was best benieuwd wat ik er van zou vinden. Want eigenlijk houd ik helemaal niet van scrabble. Ik hou helemaal niet van spelletjes. Tijdens gezelschapsspelletjes aan tafel moet ik altijd halverwege heel hard gapen en krijg daarna last van kriebel in mijn benen. Heb geen greintje winnaarsmentaliteit: als ik het spel kan bekorten door wat nonchalante domme zetten te doen ben ik daar niet te beroerd voor. Komt het humeur van de medespelers meestal ook nog ten goede.

Maar inmiddels speel ik dus zo’n 20 spelletjes tegelijk tegen allerlei (random uitgezochte, onbekende) personen. Waar en wanneer ik zin heb, en ik hoef nooit te wachten. En dát is dus eigenlijk best wel leuk! Ik neem mijn mobiel óf mijn ipad, of liefst allebei mee naar de wc. Ik heb 'm in mijn linkerhand terwijl de rechter de natte was in de droger stopt. Ik schuif met letters als ik aan het strijken ben. Het televisiekijken was nog nooit zo enerverend.

Aardig spel, wel, dat Wordfeud. Jammer dat mijn kinderen zo aan mijn kop zeuren dat ze sinds tweede kerstdag niets meer te eten hebben gehad.

vrijdag 28 december 2012

Het zullen de genen van zijn vader wel zijn

We staan in de rij voor de kassa. Peuter probeert ondertussen alle boeken in het rek te tellen. Een dame van behoorlijke leeftijd draait zich om en glimlacht hem liefjes toe. "Dat is een slimme", probeert ze een gesprek met mij aan te knopen. Maar ook daar is peuter beter in dan ik. Hij kijkt haar met onbevangen blik  aan. "Wie ben jij?", wil hij weten, oprecht geïnteresseerd. Dat dit niet zo'n geweldige openingszin is moet ik hem nog maar eens uitleggen. De bejaarde begint een beetje te stotteren. Daar heeft ze eigenlijk geen antwoord op. Maar hij gaat onverstoorbaar door. "Wie bén jij nou? Ik ben gewoon SuperJojis", helpt hij haar een beetje op weg.

De mevrouw lacht naar hem en mompelt wat maar weet niet wat ze daarop zeggen moet. En dan duikt ze snel achter een boekenrek weg.

woensdag 26 december 2012

Melktandjes

Eén losse tand verdween afgelopen weekend in de wildwaterbaan en nooit meer teruggevonden. Ondanks stoere duikpogingen van de gebroeders (zie vorig logje).

Eén losse tand is er gisteren door een overenthousiast veterstrikkende broer (oeps, sorry) uitgeslagen.

Eén losse tand is er net met het eten mee naar binnen verdwenen.

Het wordt steeds leger in de mond van dochter. Maar het tandendoosje wordt er niet voller van.


maandag 24 december 2012

Hoe groot is de kans?

Dochter en ik stonden net middenin de golven van het subtropisch zwembad toen er opeens een ventje van dochters leeftijd opdook. Zwembrilletje op, nat haar. Ik herkende hem dus niet, maar hij dochter des te beter. "Hoi, A!", riep het jongetje blozend, en opeens leek hij verdacht veel op die Tom uit haar klas. En ja hoor, daar was ook zijn broertje, waar oudste zoon wel eens mee speelt. Hoe toevallig is dat, als je helemaal naar Zeeland rijdt om even geen bekenden te zien voor een paar dagen vakantie?

Oudste twee hadden er dus nog een attractie bij. Want hoe leuk het ook is met je brusjes en ouders zwemmen, nog leuker is het als er opeens een vriendje van je eigen leeftijd opduikt. Letterlijk. Ze splitsten in twee nieuwe teams en we zagen ze niet meer terug. Als peuter er niet was geweest had ik bijna gewoon een hele tijd met een boekje en een drankje op zo'n stoel naast het zwembad kunnen gaan zitten, zoals ik andere ouders al jaren zie doen en waar ik dan altijd een beetje jaloers van werd. Aan de andere kant, peuters gezichtje in de wildwaterbaan was goud waard, hij genoot. Hij is er zo'n vijfhonderachtendertig keer af geweest (samen met mij, of met oudste broer én ik als een bezorgde moederkip er achter aan.) Tot hij écht niet meer op zijn beentjes kon staan.

De kinderen hebben niet alleen urenlang gezwommen, maar ook hebben ze nog samen ge-midgetgolft, gebowld en aan allerlei vakantie-kindervermaak meegedaan. En dus hadden ook wij als ouders er zomaar gratis wat sociale contacten in de vorm van de ouders van die vriendjes bij.... Gelukkig bleken het aardige mensen. En we hebben natuurlijk ook gewoon nog ons eigen familieding gedaan(*) zonder anderen erbij.

Geslaagde vakantie dus. Er is nog heel wat slaap in te halen omdat er altijd wel één van de drie was die het nodig vond de anderen wakker te maken. Maar gelukkig hebben ze (we!) nog een hele kerstvakantie te gaan om heerlijk uit te slapen.

(*) dat klinkt eng he, zo'n familieding?! Ik zal er verder ook maar niet over uitweiden... :-)

donderdag 20 december 2012

Alles is relatief

Vroeger wist ik precies wat hip en niet was, kon ik verschillende stijlen goed uit elkaar houden. Ik kon bijna met mijn ogen dicht aan een student in de bus zien wat voor studie hij deed (Hoezo stereotype? Maar leuk om weddenschappen op af te sluiten). Toen ik ging werken had ik weer een hele nieuwe doelgroep. Tegenwoordig zit ik vooral tussen de niet meer zo heel frisse vinexmoeders en vinexvaders (ook niet het soort waar je wakker van ligt) en ben ik wat kleding betreft vooral op de hoogte van wat hip is voor kinderen tot 10 jaar.

We hebben wél een aantal nichtjes van even voor de twintig tot even voor de dertig. En die komen opeens met vaste relaties van de mannelijke soort thuis. Dat is even wennen hoor, zo'n vent ziet er tóch weer heel anders uit dan ik gewend was toen ik zelf die leeftijd had. Toen ik laatst heel cultureel in de stad in het Nijntje museum rondliep zag ik dus ook wel vier keer die man van nichtje X zitten. Huh? Onee. Hij leek er alleen maar op. Blijkbaar had ik het even gemist, maar kun je als man van de wereld toch echt niet meer zonder dat kapsel en die bril. Man, zeg ik? Jongen.  Even serieus, midden twintigers, die worden ten slotte ook steeds jonger en kleiner en dunner. 

Een tijdje terug had ik het met pubers, die zagen er opeens allemaal hetzelfde uit. En wat waren ze klein! Nou kan dat bij pubers nog wel, dat op elkaar lijken, want dat vinden ze fijn, daar doen ze zelfs hun best voor. Maar later bleken ook de studenten het te hebben. De lichting eerstejaars was nog nooit zo klein en onvolwassen geweest.

Maar wat zegt het over mij dat ik nu die jonge papa's van midden twintig ook al niet meer uit elkaar kan houden? En dat de meest aantrekkelijke vader die ik daar tegenkwam aan zijn grijzige kop te zien toch al heel dicht bij de midlife in de buurt geweest moest zijn? 

woensdag 19 december 2012

Trots

Kerstfeest op school. Papa is met oudste mee, ik met dochter. Heerlijk om dat blije koppie te zien, haartjes mooi gekapt, haar mooiste kleding aan - zelf uitgezocht en vreselijk niet passend bij de door haar zelf uitgezochte nagellak. Daar doorsta ik wel een paar MiddenInDeWinternachts voor.

Dit jaar heeft school bedacht dat kleinere brusjes niet alleen thuis hoeven te blijven; er is een creche ingericht in de gymzaal. Papa bracht ons peutertje weg -omdat hij nou eenmaal dichterbij zat- maar ik kon het toch niet laten om mijn schaapje mee op te gaan halen.

Mama! Papa! A..! M...! riep jongste op zijn eigen kenmerkende enthousiaste maar oorverdovende manier,  terwijl hij me om mijn nek vloog. Blij dat wij hem weer kwamen halen.

O, is dat er één van jou! begreep de moeder die als vrijwillig hoofd opvang was aangesteld opeens. Inderdaad, de mijne. Was hij vervelend, heeft hij het je moeilijk gemaakt?(*) vroeg ik, half als grap, half bezorgd. Nee natuurlijk niet, verzekerde ze me. Hij was super. Ze keek mij - ik heb moeite andere mensen en mezelf serieus te nemen- doordringend aan en verzekerde me met klem dat ze het echt meende, ze hadden écht een heel lief leuk gezeggelijk jongetje aan hem had gehad. Zo sociaal ook. En hij had lief zitten kleuren(!) nota bene.

Super om te horen dat ook mijn kleinste kindje een leuke avond had gehad, dat voorop. Maar stiekem was ik na dat commentaar toch ook wel even een vreselijk trotse mama.

(*) het zou zo maar kunnen, toch? Al weet ik dat hij heel lief is, hij heeft zo zijn kuren en gebruiksaanwijzing, zijn zeer stevige eigen wil, hij is nog maar zo klein en bovendien was het al best wel een eindje na zijn bedtijd.

dinsdag 18 december 2012

Feest van licht

Als kerstmis het feest van het licht is, waarom zetten we dan geen bouwlampen aan? Of zo'n energieopwekkende daglichtlamp, beter voor de sfeer in huis ook. De zonnebank, desnoods? Dat depressieve gedoe met die kaarsjes en dat donker. Gisteravond werd ik door de kinderen al gedwongen mijn avondeten bij het licht van drie waxinelichtjes en de lampjes in de kerstboom op te eten. Het enige voordeel vond ik dat het wonderen doet voor de eetlust van mijn schatjes, als ze die groene sliertjes niet tussen de mie zien zitten, maar dat terzijde.

Ik snap ze best wel, hoor, mijn schatjes, met hun glinsterende oogjes boven al die mooie kleine lichtjes. Toen Mammalien nog een MammaLientje was vond ze het ook nog erg spannend om buiten in het donker te lopen op weg naar de kerstviering op school, liefst nog een paar vlokjes sneeuw te zien vallen en binnen bij een klein lampje achter de kerstboom te zitten. Maar inmiddels zie ik geen f*ck meer in het donker, ben ik een koukleum geworden en rijdt mijn auto niet lekker als er sneeuw ligt  is de lol daar een beetje van af. Vanmorgen toen ik in de druilerige regen in het pikkedonker om kwart over acht richting school moest had ik het dan ook wel weer helemaal gehad.

Doe mij dit jaar een niet te koude kerst met vooral véél zonlicht. Zodra het gaat schemeren duik ik dan een uurtje in een heet bad terwijl Pappalien de kinderen in bed werkt. En dan gaan we samen onder een dekentje op de bank kijken naar de dvd-serie The Killing(*).

(*) Met dank aan een vooruitziende Sinterklaas die weet dat Mammalien zeer ongelukkig wordt van films in het genre Home Alone  

vrijdag 14 december 2012

Eetlust

Het begint haast een obsessie te worden. Was het eerst nog een soort overerving van mijn moeders zorgzaamheid en gastvrijheid, tegenwoordig neemt het obsessieve vormen aan. Wil je wat eten, wat zal ik voor je maken? vraag ik zodra ik er eentje zie. Zal ik melk inschenken? Yo.ki? Een gevulde koek? Alsjeblieft? Als je nu die oliebol eet krijg je tien euro van me en hoef je de hele zomer je kamer niet meer op te ruimen. Zucht.

Ik heb drie slanke kinderen. Al waren het grote baby's, ze zijn van nature slank gebouwd. Maar vooral ook hebben ze niet zoveel met eten. De een nog minder dan de ander. Wil er bij dochter nog wel eens iets in wat ze lekker vindt, oudste leeft op een dieet van lucht en kale macaroni. Peuter doet zijn naam (Jo.ris-Carni.voris) eer aan en houdt het bij worst, vlees, vlees en worst. En de stukjes vlees van het bord van zijn brusjes. Maar drinken, dat blieft hij niet. 

Oke, ik sla door. (Ze eten ook wel eens toffees. En boterhammen, de oudste twee, dan. En jongste lust pudding.) Maar ik meen het wel dat ik er doodmoe van word. Die welgemeende tips uit de blaadjes als "laat je kinderen helpen eten uitzoeken" of "maak het gezellig aan tafel" en "ze gaan wel eten als ze honger hebben" zijn blijkbaar ook voor ander soort kinderen dan ik heb geschreven. Met die laatste tip had ik trouwens altijd nog wel wat. Ik geloofde dat een kind zichzelf niet uithongert en wel een keer iets gaat eten als zijn lichaam erom vraagt. Maar sinds het gewicht van oudste al een tijdje niet meer toeneemt en peuter het presteert om de hele dag niet te willen drinken of plassen tenzij ik hem dwing, ben ik ook van dat vertrouwen verlost. 

Het kieskeurige op het gebied van eten zit in de genen ben ik bang, van beide kanten. En dus weet ik ook vrij zeker dat later uiteindelijk wel goed zal komen. Dat ze ook zullen gaan genieten van olijven en vis en paprika's met brie, maar dat komt waarschijnlijk pas als ze het huis uit zijn. Ondertussen moet ik zorgen dat ze niet uit huis gepláátst worden voor ze 18 zijn, wegens ondervoeding en verwaarlozing.

Tel bij de kieskeurige genen nog wat langzaam eten en weinig trek, de peuterpuberteit, wat valse virusjes én vermoeidheid op en je kunt je misschien voorstellen dat ik momenteel met mijn handen in mijn haar zit. (En frustraties, beste lezers, zijn voor de lijn van een emotie-eter als ik niet zo geweldig. Gelukkig zijn alle chocoladeletters inmiddels op. Oók de J van Jammalien...)

Over een paar jaar lach ik me waarschijnlijk rot om dit logje, als ze in de puberteit zitten en de boodschappen en de grotere maten kleding niet aan te slepen zijn. Maar nu moet ik snel even beneden gaan kijken of oudste misschien nog zin heeft in een zelfgemaakte aardbeienvollemelkmilkshake. Met roomboter.

donderdag 13 december 2012

Trotse mama

Het was een helse nacht waarin ik mezelf elke keer wakker hoestte als ik net weer in slaap gevallen was. Middenin een of andere warrige droom vloog ik dan opeens klaarwakker omhoog alsof er een bij in mijn strot zat en hoestte ik mijn longen er zo ongeveer uit. Eén van de voordelen daarvan was dat mijn wederhelft direct ophield met snurken. Wat hij zelf nogal een nadeel vond overigens, omdat hij ook ophield met slapen. En ook ik werd vanmorgen behoorlijk brak wakker door de vele onderbrekingen van mijn rem- en anderssoortige slaap.

Slaperig en brak maar vooral ook weer helemaal happy. Ik heb de kindjes - die opeens weer spontaan op tijd waren voor ontbijt en allemaal blij naar school huppelden?!- flink gezoend en geknuffeld. In de twee uurtjes vrij die ik had vanmorgen omdat ook peuter op de peuterspeelzaal gevangen zat heb ik fijn boodschapjes gedaan, schoongemaakt en opgeruimd. Dat gedoe met thee en boek op die bank, dat komt later wel weer. Lang leve de nieuwe dag.

Ik beschouw het dan ook als een godswonder en beloning voor mijn goede gedrag dat ik vandaag uitverkoren ben om een mini-wonder te mogen aanschouwen. Hoewel peuter het bewijs van de  stelling van Fermat(klik) al bijna rond heeft, moest zijn eerste spontane tekening het licht nog zien. Af en toe zet de juf op de peuterspeel hem onder druk om wat lijm op een papier te smeren en de voorgeknutselde kerstboom van een voorgeknutselde ster te voorzien, maar als het niet echt hoeft houdt hij zich er verre van, van dat gepruts met papier.

Tot vandaag. Hij opeens. Uit vrije wil.. om een stuk papier en een bruine (nee mama, niet die bjuine, die andeje bjuine!) viltstift vroeg en daarmee een... snik... ik ben zo ontroerd...dat het er ooit nog van mocht komen... snik... koppoter tekende! 



Hij vertelde er gelukkig bij wat hij precies tekende: eerst benen, dan de buik, hoofd, armen met één, twee, drie vingers, een gezicht met flink uitgevallen mond, een neusje en ogen. En oren. En toen moest ik mezelf tekenen. (Die roze ja, links. Ook knap, toch?). Goed voorbeeld doet goed volgen, dus gaf hij snel zijn poppetje ook nog een navel. Mijn verzoek om er ook nog één voor oma te tekenen werd resoluut afgewezen: zo was het wel weer genoeg. Wel heeft hij zijn naam (j o r i s) er nog boven geschreven. Wat eigenlijk ook een soort tekenen is. 

woensdag 12 december 2012

Mama heeft een baaldag

Peuter is weer "heel lekker", zoals hij zelf zegt. De rode koortswangetjes zijn verdwenen, hij heeft nu een wit bekkie met verdacht uitziende rode bultjes op de wangen en de kin. Het zal wel weer zo'n kinderziekte met nummertje zijn, waarvan ik het bestaan nog even op moet zoeken op internet. Het nogal stevige volume van zijn stem is in ieder geval weer helemaal terug, en hij weigert nog steeds op zijn tijd. Maar dan wel met een boevig lachje erbij. En helemaal klaar is hij er nog niet mee, want hij is nog heel snel moe.

Dochter die voorheen nog wel eens kon bokken en katten is opeens de zoetheid zelve. Ze is van een papa's kindje opeens in een moederskindje verandert. Ze hangt de hele dag aan me en doet vrolijk mee maar wil ook een hoop aandacht.

Oudste zoon, daarentegen, meestal de zoetheid zelve, is dus vanzelfsprekend maar even dwars aan het liggen. Dat hij die nieuwe (voor mijn doen dure) trui die ik heb gekocht niet aan wil en zijn kamer niet opruimt, dat is niet nieuw. Dat hij met sleeën in het ijskoude water weet te belanden en zijn gymtas vergeet ook niet. Maar dat hij in plaats van zijn vrolijke zelf nu loopt te bokken en te chagrijnen, direct in de verdediging springt als ik iets zeg, dat wel. En dat is niet zo gezellig. En het gaat allemaal zo traag als dikke .. euh...juist. Hij doet er nóg langer dan anders over om aangekleed beneden te verschijnen, het eten dat ik voor zijn neus zet op te eten. Veters strikken duurt minstens een kwartier.

Bijzonder irritant voor een ongeduldige moeder en voor dochter die wel graag vroeg op school wil zijn om mama nog wat te laten zien in de klas. (Dat kan ze dus op haar buik schrijven met treuzelbroer en peuterbroer, wiens looptempo, zelfs als hij wél een keer wil, nog niet helemaal super is).

Dus ik roep en ik grap en ik waarschuw oudste nog een keertje vaker, maar er komt geen beweging in. Correctie, bewegingen genoeg, maar niet van het soort dat effectief is als je binnen afzienbare tijd op school moet komen met drie kinderen. En tel ik maar weer een keer tot 100. Helaas ontplof ik meestal voor ik bij 4 ben.

Moet er eerlijkheidshalve ook nog even bijzeggen dat mijn lontje wegens ernstige blokkades in neus- en voorhoofdholtes ook een flink stuk korter dan normaal is. En dan wil dat nog wel eens, euh, botsen. Ik wil met een boek op de bank, en liever niet praten met die zere keel. Ik voel er dus al helemaal niets voor om de hele dag instructies te schreeuwen en kinderen achter hun broek aan te zitten, na te denken en verantwoordelijk zijn. Ik wil even geen moeder zijn nu. Hoe dol ik ook op ze ben, nu even niet. Opzouten allemaal. Maar ik denk dat ik niet zo maar een baaldag op kan nemen. Zal zo mijn contract er even op nakijken.

** PS. Had ik al gemeld dat mijn poezenkinderen geen haar beter zijn? Ze halen de lichtjes-snoeren uit de kerstboom, voetballen met de ballen, vreten het gouddraad van de pluche sterren af en veroorzaken midden in de nacht inbraakalarm vanwege hun kunsten met onze arme kunstkerstboom....

maandag 10 december 2012

Zeg nou zelf







Zijn poezenbeesten niet de mooiste beesten op aarde?  

Familie - in twee delen - dus

Het blogje over familie gisteren, en ook jullie reacties er op zette me toch wel weer even aan het denken. Vandaag nog even een extra toelichting - deel twee.

Ten eerste, familie en familie, dat is niet hetzelfde. Mijn kinderen zijn mijn en gaan voor alles, met dank aan de stofjes in het moederbrein denk ik (en daarbij zíjn ze natuurlijk ook echt veel leuker dan andere kinderen, haha, grapje). Mijn ouders, mijn broers en zussen, hun aanhang en kinderen, vroeger mijn oma's (opa's heb ik niet gekend) dát is ook echt familie. Ook al lopen we de deur niet altijd bij iedereen plat, altijd fijn om ze te zien of te horen. Bij hun heb ik wel dat familiegevoel, ook bij de aanhang. Het logje gisteren sloeg vooral op ooms en tantes en meer nog op de nichten en neven.

Ik ben een nakomertje in een grote familie. Mijn vader en moeder komen uit grote gezinnen. Mijn jongste neefje is drie jaar ouder dan ik, de nichtjes en neven daarboven schelen al gauw een jaar of vijf, zes of meer met me. Maar veel zijn er ook veel ouder. Ik had tantes die mijn oma hadden kunnen zijn, veel nichten en neven waren al lang en breed volwassen toen ik nog eens een keer geboren werd, die zag ik zelden. Logisch dat je dan niet zo'n geweldige band opbouwt.

Een paar ooms en tantes kwamen wel regelmatig bij ons over de vloer (en wij daar) - met die mensen heb ik ook wel weer iets meer. Maar veel ooms en tantes woonden ver weg of hadden ook weer niet zo'n band met mijn ouders dat ze zomaar bij elkaar op bezoek gingen. Die zag ik dan drie keer per jaar: op de verjaardag van mijn vader, op de verjaardag van mijn moeder en op die van oma, de nichten en neven nog minder (alleen bij oma). Ik moet zeggen dat ik als kind die feestjes nog wel spannend vond, maar tegenwoordig weet ik niet zo goed wat ik met die mensen  aan moet. Zij zijn soms op de leeftijd dat ze weer zin hebben om de familiebanden aan te trekken, maar los van de verhalen die vroeger via oma's en ouders zijn doorverteld, ken ik ze nauwelijks. En wat belangrijker is, een groot deel zou ik ook niet uitkiezen als vrienden. (Die breinlozen dus, die elke keer met een andere rare vent aankomen kakken op zo'n feestje en zich dan vol overgave als allereerste met veel misbaar op het buffet en de drank storten)   Een paar anderen spreek ik wel eens op zo'n feestje of via de social media, ik stuur er nog wel een paar een kerstkaart. Maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

En jullie? Veel contact met brussen, neven, nichten, ooms en tantes?

zaterdag 8 december 2012

Familiefeestje

Laatst hadden we een familiefeestje, een of andere zoveeljarige bruiloft. De familie van mijn moeders kant is eigenlijk verdeeld in twee kampen. De ene kant vindt de andere saai en schijterig, de saaien vinden de anderen vooral dom en ordinair, kort samengevat. Mag u kiezen bij welke groep ik hoor.

Toen het tijd was om naar huis te gaan bleek mijn man kwijt. Ik vond hem terug op het rookterras, middenin een groep hoogblonde tanige sloeries op leeftijd geflankeerd door bierbuiken met te grote snorren. Mijn man  rookt niet maar had al flink wat sigaretjes gebietst. In ruil voor wat gore moppen vermoed ik. De grootste vorm van vermaak leek tenminste te bestaan uit het hardop roepen van vieze woorden. En ik kan daar niet zo goed tegen. Ik heb geen bezwaar tegen functioneel vloeken of gore taal, maar als het puur alleen dát is wat grappig is, dan haak ik af.

Toen het ook nog persoonlijk dreigde te worden, ben ik dus snel weer naar binnen gerend. Onderweg man nog even dreigend aangekeken en op mijn horloge gewezen: we gáán! Ik heb binnen nog zeker tien minuten boos zitten mokken, wilde niet nóg een keer naar buiten. Sukkel.

Pas dagen later kon ik hem ook wel weer wat credits geven. Hij is nou eenmaal een stuk beter dan ik in grote groepen en sociaal doen op feestjes, gezellig doen met mensen die je niet zo goed kent. Zeker als het maar voor even is (uiteindelijk ben ik toch vaak de flexibelste en  ruimdenkendste van ons twee, op de lange termijn, maar dat terzijde). Zijn argument achteraf was dan ook "ik wou de andere kant ook eens bekijken". Goed van hem. Maar toch fijn dat hij uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen heeft en weer met mij in onze keurige Saab naar huis is gereden.

vrijdag 7 december 2012

Hoe hou je de ouders van de straat

Ik had nog maar net de zwarte-pietenkoppen van het raam van de klas van zoon afgekrabt en vervangen door een groen getamponneerde kerstboom met lichtjes toen ik een mailtje van de juf van dochter kreeg.

Ze wilde de kinderen iets met spelling laten doen, iets met co-operatief leren. Of ik wilde helpen. Natuurlijk ben ik zeer bereid mensen in het algemeen en school in het bijzonder te helpen. Zeker bij dit soort prachtige staaltjes van innovatieve educatie. Ik ben een cij in spellen en durf toch nooit nee te zeggen.

Dus nu ben ik 312 woordjes aan het uitknippen, evenzoveel stukjes karton van 4 bij 6 centimeter aan het snijden en met mijn uitgedroogde Pritt de woordjes op de kaartjes aan het plakken. Als ik dit af heb kan ik in ieder geval zo bij iedere sociale werkplaats aan de gang, met al deze ervaring.

Gelukkig kan ik ook heel goed delegeren. Dus toen dochter thuiskwam en zich afvroeg wat ik met de schaar en de "strik"woorden aan het doen was, mocht zij helpen. De "haai", de "beer" en de "leeuw" woorden zijn inmiddels stevig op het blauwe karton verankerd. De rest van het weekend zijn we zeker nog zoet met de rest. Volgend jaar in groep vijf zijn ze wat spelling betreft denk ik toe aan woorden in de categorie "werkverschaffing", "ouderparticipatie" en "doorslaan".

En toen ik, tussen het fröbelen door even in mijn mail keek zat daar al weer een dreigbrief tussen van de feestcommissie. Dat het allemaal wel héél veel werk is, dat sint- en kerstgedoe en dat wij hulpouders mogen helpen. Stoelen klaarzetten, stokbroden snijden, verkleedpakjes naaien, kerstbomen versieren en kerstmannen aftuigen (of was het nou andersom).  Op het bijgevoegde invulformulier kon je aangeven of je de shift van 9 tot 16 uur of die van 13 tot 20 uur wilde doen.

Ik help graag hoor, echt. Een beetje, op zijn tijd, sommige dingen. Maar wat ik me wel serieus steeds afvraag: waarom bestonden er vroeger (heel lang geleden, toen ik op school zat, ergens jaren zeventig/tachtig vorige eeuw) geen klassenouders en geen overblijfmoeders, pleinwachtvaders, oudercommissies? Deden de leraren toen alles zelf of was er gewoon minder te doen?

donderdag 6 december 2012

Arm schaap

Peuters tekst vandaag was vooral "ik wil dit niet". Op dreinende, jammerende, boze of gillende toon. Geen idee wat hij met "dit" bedoelde. Want "dat weet ik niet", was de andere tekst die er met grote regelmatig uit kwam. Eigenlijk dacht ik, na wat insinuaties mijnerzijds in een niet al te pedagogisch diepte-interview dat het om die ellendige koude sneeuw en de gladde wegen ging, dat hij die niet wilde.

Waarom trap ik er elke keer weer in? Die enorme driftbui, dat dwarse gedoe, dat geneuzel om niets - dat is niet zomaar. Ik had er even geen geduld meer voor. Terwijl ik me van alles in het hoofd haalde werd hij van heel boos weer gewoon, zelfs een beetje vrolijk en toen begon hij er steeds zieliger uit te zien. En kreeg ik opeens een helder ogenblik. Zou het dan toch niet aan zijn karakter en/of zijn opvoeding liggen? Misschien gewoon december stress? Of toch weer dat (niet willen niet kunnen) poep-probleem? Moe? Of...

Om zes uur lag hij in bed, zonder gegeten te hebben. Want ook dat wilde hij niet. Slapen wilde hij des te meer. Ik had gehoopt het klokje rond. Maar net, pappalien en mammalien eindelijk samen op debank geinstalleerd, hoorden we weer een heel verdrietig "dit wil ik niet" uit zijn kamertje komen. Toen ik even ging kijken zag (en rook) ik het. Aaaaaah, op die fiets! Dit wilde ik eigenlijk ook niet, maar ik heb toch beddengoed, knuffels en pyjama maar even in de wasmachine gestopt op een zeer hygiënisch programma.  Wonderbaarlijk hoe vies een kind kan spugen zonder iets in zijn maag te hebben, maar dat terzijde. Ik begrijp inmiddels wel wat hem dwars zit/zat.

Terwijl ik hem toedek onder een schoon dekbedovertrek en zijn warme hoofdje streel kijkt hij me met waterige oogjes en een verdrietige blik aan. "Dank je wel mama", zegt het schaap. Zodat het schuldgevoel over mijn ongeduldige reacties op het gezeur en de driftbuien vandaag nog harder gaat knagen.

"Morgen ben je weer veel beter!", verzeker ik hem. Nou maar hopen dat ik eindelijk eens weet waar het over gaat.  Arm schaap.

dinsdag 4 december 2012

Loslaten

"Dat is er één met een karaktertje", legt een inmiddels met mijn peuterzoon bekende schoolpleinmoeder aan een ander uit als ik met een spartelend en krijsend stuk peutervlees onder mijn arm voorbij kom lopen.

Soms doet hij aan zitstaking, of aan heel hard de verkeerde kant op weglopen, en dan tel ik een paar keer tot 10. Ik verzoek hem vriendelijk, prijs, dreig, ben creatiever dan ik voor mogelijk had gehouden... maar als dat allemaal niet helpt en mijn geduld tijd echt op is draag ik hem gewoon mee. En zelfstandige peuters met karakter zijn daar over het algemeen niet van gediend. Gelukkig groeien ze ook daar overheen, dus de oudste twee lopen achter me aan te sjokken, niet op of om kijkend naar de mensen die zich afvragen wie daar die peuter zo mishandelt.

Een hele gekke vraag

De school is uit, ze huppelt naar met toe. Zonder vriendinnetje aan haar arm dit keer. "Mama, het is een hele gekke vraag, maar mag ik met Tom spelen?" Tom? Help! Zo gek is Tom niet hoor, maar het is wél een jongen. Van de zeer umh, levendige soort. En dochter is een echt meisjemeisje dat het liefst met de barbies en babyborn speelt of rustig knutselt. Aan de andere kant, ik was toch ook een meisjemeisje en heb ik niet vreselijk veel lol gehad met mijn buurjongens vroeger? Bovendien speelt ze ook heel leuk met haar broer. Dus waarom niet? We proberen het gewoon.

Na een half uurtje thuis is het overduidelijk dat deze speeldate een stuk gezelliger gaat verlopen dan die twee nieuwe meisjes die hier laatst probeerden vriendinnetje te worden. Met Tom is het (deze keer in ieder geval) direct een groot succes. Ze hebben de grootste lol. Oók met de barbies die ze tot travestie hebben bekeerd. Ken als drag-queen met een grote gouden jurk en Barbie met een stoere broek en shirt aan. Jammer dat de schoenen niet pasten. Ook in het dierenproject wat ze daarna doen hebben ze allebei even veel lol. Eerst op de computer wat plaatjes zoeken en in een documentje plakken. Dochter tikt er voor de zekerheid nog "dit zijn schildpaden en kitens" onder. Tom is duidelijk zeer onder de indruk van de schrijfvaardigheid van dochter. En terwijl Tom in een andere kamer op zoek gaat naar de printer vertrouwt dochter me toe: "Mam, ik had nooit gedacht dat het zó leuk zou zijn om met jongens te spelen!". En toen gingen ze buiten steppen.

Die Tom, die komt nog wel een keer terug denk ik zo. Maar haar échte vriendinnen, die blijven voorlopig nog wel even favoriet.

maandag 3 december 2012

Sintvirus

Een weekend vol Sinterklaas spektakel, cadeau's, snoepgoed, hyperactieve brusjes (want Sinterklaas spektakel en vooral cadeau's die stante pede moeten worden uitgepakt en -geprobeerd), een moeder die al een paar dagen als een slappe met paracetamolums gedrogeerde dweil door het huis wandelt, én alle vieze virusjes die er her en der op de peuterspeel nog te vinden zijn -  is peuter niet helemaal top-fit. Om het zo maar eens zacht uit te drukken. Hij wil niets meer, heeft een kort lontje en een hele dichte snotneus. Maar hij is vooral MOE. (En hij is niet de enige, las ik elders in blogland, die last heeft van het Sintvirus)

Dus heb ik hem net op de peuterspeelzaal afgeleverd, want ook daar is het vanmiddag feest. Poppenkast, Sinterklaas, cadeautje en vast ook nog wel wat pepernoten en snoep. Als hij dat dan overleefd heeft mag hij nog een kwartier met me op een koud nat sneeuwerig schoolplein staan wachten tot zus naar buiten komt, en dan gaan we fijn weer naar onze warme dekentjes op de bank voor tv.

Is het al bijna lente?

zaterdag 1 december 2012

Bezoek

Nou had ik heel grappig een paar dagen niets van me kunnen laten horen en dan afwachten wie van jullie als eerste was gaan informeren bij de politie of Pappalien heel verdacht loopt te doen met al die snippers en Mammalien kwijt is, maar ik heb wat anders te vertellen.

Vanmiddag verwachten we namelijk hoog bezoek: Sinterklaas in hoogst eigen persoon, met een of meer pieten. O ja, en wat familie van Mammalien's kant. Ik ben al een beetje zenuwachtig en vooral de kinderen zijn er natuurlijk al dagen over bezig. Zoon is hardhandig van zijn geloof geholpen maar doet gewoon nog mee alsof hij van niets weet. Dochter is ook slim genoeg om te begrijpen dat het allemaal een beetje gek is. Maar willen geloven en willen begrijpen, dat is heel iets anders natuurlijk.

Het huis is door de oudste twee inmiddels versierd in Sinterklaasstijl. Dochter heeft lege dozen ingepakt en heel decoratief wat "cadeautjes" overal neergelegd. Zoon heeft een F16 (?) geknutseld en samen laden ze de tafel vol met lekkere hapjes en drankjes. Voor de zekerheid maken ze er briefjes bij, een klein papiertje met "wijn hier" en een pijltje op de dop van de fles, dat niveau. En dochter heeft de woonkamer gestofzuigd, de tafel afgenomen, schoongemaakt en opgeruimd! Terwijl de broertjes fijn aan het spelen zijn en veel rommel maken... Het lot van de (huis)vrouw...

Peuter ziet het allemaal aan en wacht wel af wat het leven hem brengen zal. Ook een relaxte houding. Ben heel benieuwd wat hij van de échte Sint vindt als die zomaar op eigen terrein binnen komt vallen....

En ben natuurlijk ook heeeeel benieuwd of er nog wat cadeautjes voor ons zijn??!! (kuch kuch, ik moet zo nog even onopvallend die zakken van de zolder naar de voordeur zien te sjouwen...) Wat een heerlijk feest is het toch.

vrijdag 30 november 2012

En dit is 'm!

De inhoud van het pak. (Die oranje, die donkerblauw met grijze had ik al eerder)


woensdag 28 november 2012

Grote broer

Als grote broer erbij is loopt peuter het stukje naar school altijd drie keer zo snel. Ze spjingen en doen tjoink op de tjeetjes omhoog. Wat het betekent begrijp ik ook niet altijd maar oudste zegt het voor (in Joj.is taal, dus zondej de j) en Jo.jis doet er maar wat graag aan mee. Ook vanmorgen weer. Eenmaal in de klas krijgt peuter nog een snoepje uit de schoen die oudste had mogen zetten. Peuter geeft hem een zoen en we verdwijnen weer naar buiten.

Als peuter strontvervelend is, of gewoon niet luisteren wil, treuzelt op weg naar school, niet eten wil... op het moment dat ik al drie keer tot honderd heb geteld, peuter steeds bozer NEE gaat roepen en mijn moedergeduld bijna op is staat daar opeens oudste zoon. Uit zijn Do.nald D.uck of computerspel gekropen, ergens uit zijn eigen fantasiewereld, ik weet het niet. Met een lief stemmetje komt hij tussenbeide. "Peuter, blijf maar rustig, we gaan zó <xxx - whatever - xxx> doen... En mama, jij moet ook rustig blijven hoor." Om vervolgens met grapjes en lieve woordjes, desnoods niet waar te maken beloftes, peuter zover te krijgen dat hij ook daadwerkelijk doet wat er gebeuren moet. En mijn boze gezicht weer te doen glimlachen.

Natuurlijk is hij ook wel eens boos op zijn broertje als die weer eens een van zijn lego-bouwwerken omgooit of hem keihard op zijn kop timmert met de afstandsbediening, maar dat is zo weer vergeven. Hij is zo écht gemeend lief zonder bijbedoelingen. Tegen andere kinderen, tegen zus, maar vooral ook tegen zijn kleine grote held, zijn peuterbroertje. Wat een bofferd, die peuterbroer. En wij ook, met zo'n zoon.

dinsdag 27 november 2012

XXL transport

De bel gaat. Ik zie een werkelijk enorme vrachtwagen voor mijn deur staan. Een vrolijk knipogende jongen vraagt me enigszins verbaasd of ik wellicht iets van tuinapparatuur heb besteld (u? daar ziet u helemaal niet naar uit?) ? Het is nog vroeg op de morgen, dus ik moet ook even knipperen. Zal m'n man wel geweest zijn, mompel ik, die is nogal van de (bizarre) internetaankopen.

Op verzoek ruim ik oprit en garage wat leeg en daar komt hij al aan. Een gigantische doos boven op een pallet die hij met een handig machientje onze garage inwerkt. De jongen is zeer behulpzaam en manoeuvreert het monster nog een stukje verder zodat we eventueel ook onze fietsen er nog weer eens langs kunnen wringen.

Ik zet een handtekening voor ontvangst en de jongen vertrekt weer. Nu ben ik de eigenaar van een héle grote niet te verplaatsen sta-in-de-weg doos waarvan ik geen idee heb wat er in zit. Spannend.

maandag 26 november 2012

Een andere wereld

Geen probleem, zei ik vanmorgen tegen de moeder van zoon's vriendje N. Jullie hoeven hem vandaag niet op te halen, hij loopt met zoon mee naar ons huis om hier te spelen. Zoon zou het vragen. Ze spelen eigenlijk altijd op maandag hier en dan staat N.'s vader dus vaak voor niets op het schoolplein te wachten.

Tegen half vier begin ik me toch wat zorgen te maken. Zoon zou toch thuis moeten zijn, nu? Gelukkig loopt vriendje mee, die is wat oplettender meestal. En met zijn twee lopen ze vast niet in zeven sloten tegelijk. Hij wordt over een paar maandjes tien. Dat moet kunnen toch? Ik ken kinderen van zijn leeftijd die alleen de hele wijk en verder doorfietsen. Een kwartiertje vaste route naar huis, zonder al te veel gevaarlijke oversteekplaatsten moet inmiddels kunnen.

Dan gaat de telefoon. Moeder van vriendje belt om te zeggen dat vriendje moederziel alleen op het schoolplein stond. Hij had de juf gevraagd of ze zijn vader wilde bellen om hem op te halen. Zoon was in geen velden of wegen te bekennen en had ook niets over samen spelen gezegd.

Zoon mobiel bellen heeft geen zin, zijn telefoon staat nooit aan en is waarschijnlijk ook leeg. Gelukkig zie ik net op dat moment zijn oranje capuchon over de heg van de buren verschijnen. En blijven staan. Ik kijk nog eens goed en zie dat hij een pijl en boog aan het maken is van takken die hij onderweg heeft gevonden. Hij schiet eens wat en repareert zijn boog die zonder touw en elastiek lastig blijft zitten. Hij kijkt eens rond en schiet op een imaginaire vijand, aait de buurpoes en dwaalt langzaam in de richting van de voordeur waar ik nerveus sta te trappelen. Wat is er gebeurd?

Hij kijkt me aan alsof hij zijn moeder niet verwacht in de wereld waar hij net nog was. Gebeurd? Hoezo? Vriendje vergeten? Hoe kan dat dan? Niks afgesproken toch? En ja, hij wil er altijd graag mee spelen, maar het kwam er niet van om te vragen, geen tijd. Vanmorgen vroeg had hij eerst met vriendje S afgesproken, voor woensdag. En toen moesten ze werken. Tijdens de gymles, toen zag hij hem nergens. Wat ik knap vind als het om je beste vriend gaat die bij je in de klas zit en waar je na afloop van de gym ook nog eens bij in dezelfde kleedkamer terecht zou moeten komen.

Maar zoon is ook knap. Op allerlei terreinen. Ik ben hartstikke trots op hem. Maar soms moet ik ook wel eens heel diep zuchten. En dit was maar weer een klein voorbeeldje.

zaterdag 24 november 2012

Hoe het kon gebeuren

Mijn linkervoet glijdt weg. Er is niets meer aan te houden. In het kwartier -zeker- dat het lijkt te duren voor ik op die harde zwarte vloertegels van het buffetrestaurant terecht kom werken mijn hersens razendsnel - hoe ik neer ga komen, wat ik kan breken of kneuzen, hoe ik mijn val kan breken... Maar dan is daar toch die onvermijdelijke klap. Boem.Wat zeg ik, BOEM! Daar lag ik. Het oerbrood met kruidenboter dat ik zo zorgvuldig had uitgekozen schuift nog een metertje door over de vloer.

Het stelletje dat aan het buffet een wokschotel aan het samenstellen was schrikt hoorbaar als ik voorlangs kom schuiven. "Gaat het, meneer?", roept hij. Ook die moet ik even verwerken, dus antwoord ik niet zo snel. Ze hijsen me gezamelijk als een broze, ietwat onnozele bejaarde omhoog. Alsof ik niet net mijn 44e verjaardag aan het vieren ben. "Weet u zeker dat het gaat, mevróuw?" Mijn lijf lijkt het wel te doen ja, maar ik wil nog wel graag weten waar het nu precies mis is gegaan. 

Als we achterom kijken is dat overduidelijk: een flinke klodder op de vloer gemorst softijs is de boosdoener. Daar ben ik over uitgegleden. Terwijl zij het personeel waarschuwen dat er schoongemaakt moet worden hink ik nog enigszins beduusd terug naar ons tafeltje.

Waar zoon enthousiast aan zijn softijsje zit te likken. "Wel jammer, mama, dat er onderweg zo'n stuk was afgevallen, hij was wel zó groot". 

En bedankt.

donderdag 22 november 2012

Vandaag


Ach, kijk nou, een mini-mammalien. Wat een schatje, he. 

En vandaag ben ik gewoon jarig.  



woensdag 21 maart 2012

Bijna klaar: de grote jongens kamer!


Tadaaaaaaa: het grote jongens bed!!

Peuter vond het direct geweldig. Hij gaat gráág naar bed en slaapt vervolgens als een roosje. 
Met in één hand draak en in de andere "mijn beste vriendje Sulluf".

Hij lijkt nu ook zelf te beseffen dat hij groot is, want om de door het consultatiebureau zéér verboden maar door hem voorheen altijd nog zéér begeerde zuigfles melk voor het slapen gaan heeft hij niet meer gevraagd. 


Nog even langs de Zweedse vrienden voor een 
kastje met plastic bakken waar het losse speelgoed in kan...


En deze mag gewoon nog wel even blijven hangen.

dinsdag 20 maart 2012

Op vakantie tot en met 2 januari

Er kwam direct een auto-reply op de mail die ik mijn lief op zijn werk had gestuurd: "Mensen, ik ben tot 2 januari op vakantie." Dat moest ik even verwerken. Toen hij vanmorgen op zijn fietsje stapte heb ik niets vreemds aan hem gemerkt. Wat zou er aan de hand zijn?

Meneer was natuurlijk de eindeloze stroom vragen van collega's en kinderen zat en is rechtstreeks naar Schiphol gegaan. Aldaar een tandenborstel gekocht en morgen ligt ie met zijn billen op het warme zand, ergens in een rustig baaitje te luisteren naar de aanspoelende golven. Even ging er een steek van jaloezie door me heen: dat had ik potverdorie ook wel gewild! Een dagje. Oke, een half dagje. Niet tot 2 januari in ieder geval. 

Zou er iets anders aan de hand zijn? Heeft hij na het lezen van mijn berichtje gisteren wellicht ook een midlife crisis te pakken en is hij er met een blikkerige, graatmagere achtienjarige vandoor. Samen op een stoere motor Route 66 af. Om zich daarna aan te sluiten bij Greenpeace en zich voor de walvisvaarder te werpen? Zeer onwaarschijnlijk. 

Nog wat nadromend over dat zachte witte strand ben ik inmiddels lekker aan het wegdoezelen in het zonnetje. Ik bedoel, waarom zou je koken als je man toch niet thuiskomt? Voor de kinderen hoef ik het niet te doen en als ik zelf nog eens een graatmagere snol wil worden moet ik toch echt gaan stoppen met eten.  

En dan komt er een sms-je binnen: "Ben om 18 uur thuis. Honger!!"

zondag 18 maart 2012

Postnatale premenstruele midlife verwarring

Vanmorgen was het dan zover, de babykamer werd opgehaald. Weg ledikantje waar mijn drie baby-tjes als engeltjes zo zoet lagen te slapen, weg commode waar drie paar babybillen op verschoond zijn. Weg kledingkast die nog steeds zo heerlijk rook naar Z.witsal en pas gewassen rompertjes (het luchtje dat na het luchtje van eigen versgeperste baby op de tweede plaats komt in de lekkere luchtjes lijst). Een aanslag op mijn moederhart. Voelde ik me net zo lekker als mama-met-kleintjes, lijkt het potverdorie alweer bijna klaar. Einde tijdperk. Wat nu?!

Om het allemaal nog wat erger te maken zaten we een krap uur later in een zaal vol mensen, niet eens zo heel veel ouder dan wij, maar voor een groot deel al wel in de levensfase waarin opeens ledikantjes voor logerende kleinkinderen aanschaft worden. Vier stramme zestigers met gitaar en drumstel speelden een belegen jaren-zestig repertoire: Cliff Richard, Buddy Holly, Roy Orbison, Cliff Richard, Cliff Richard ("The young ones... lalala... for we won't be the young ones very long") Het is dat ik wat premenstruele klachten voelde opzetten anders was ik zeker weten in een heftige midlife overgangscrisis beland. De glimmend kale prepensioener in veel te kleurig streepjesoverhemd die als wannabe kenner-van-de-popmuziek alles aan elkaar praatte en -o gruwel- zelf ook nog mee ging zingen maakte het feest compleet.

Na een veel te lange toegift konden we eindelijk weer op huis aan om de oppassers te ontzetten. Om half zeven waren we thuis, waar ik nog snel even wat eten en een fris washandje op de kleinste twee kon loslaten voor ze in bed (een heus grote-jongens-peuterbed en een matras op de grond in afwachting van) gegooid werden. Ik mag dan wat verward zijn over mijn imago en leeftijdsfase, zo rond zeven uur 's avonds heb ik daar geen tijd voor en is het voorlopig echt nog wel even hard buffelen voor deze mama.

vrijdag 16 maart 2012

Pril geluk

Vannacht mocht zij bij hem slapen, op een matras onder zijn bed. En vanmorgen vroeg toen ik -helaas- mijn bed even moest verlaten om mijn volle blaas te ledigen kwam ik haar op de gang tegen. "We zijn getrouwd!" Trots liet ze me haar ring zien. Ik keek nog even om het hoekje om ook de gelukkige jonge echtgenoot te feliciteren, maar die zat bovenin de boomhut, met de baby. De baby had al een luiertje om, maar nog geen naam. Dat moest hij namelijk bedenken, terwijl zij een kamertje even verderop een heuse babykamer aan het aanschaffen was. "En dat moet dan allemaal weer in mijn boomhut natuurlijk", mopperde hij nog even met een stoere mannenstem. Waarschijnlijk om te verdoezelen dat hij nét toen ik binnenkwam de baby liefdevol aan haar luiertje omhoog hield.

Even later kwam de moeder terug. "Ik heb een babykamer gekocht! O ja, en ik heb nog een baby." Een tiener al, zo te zien, zij het van zeer geringe lengte en veel te dun voor het gezonde. Maar met lang haar en een mooie jurk aan. "En ik heb een naam," antwoordde de jonge vader, "ze heet Ariël, dat was de mooiste naam die ik kon bedenken."

En toen ben ik maar weggegaan en heb het gelukkige jonge gezinnetje alleen gelaten om even lekker te genieten. Als er zo met baby's gesmeten gaat worden en de moeder in huilen uitbarst zal ik wel weer even kijken.

donderdag 15 maart 2012

Mammalien staakt

Mijn kindjes zijn mijn alles, ik ren voor ze, ik denk aan ze, de hele dag. Maak ik plannen, dan draaien die vooral om de kinderen, óók op de uurtjes dat ik ze niet om me heen heb. Gisteren was ik in het winkelcentrum, op jacht naar vullingen voor mijn vaders pen. En zoals elke moeder wel weet, kijk je dan ook vooral nog even naar leuke kinderkleding, accessoires voor de kinderkamer, spelletjes én een cadeautje voor het vriendje dat volgende week zijn kinderfeestje geeft... En toen stuitte ik per ongeluk zomaar op een hele mooie portemonnee. Super zacht leer, vakjes en ritsen, en vooral verkrijgbaar in allerlei mooie kleurtjes. Maar hé, zomaar zestig euri aan jezelf uitgeven... ik heb bovendien een portemonnee die het nog prima doet. Dat hij al twintig jaar oud is maakt even niet uit, toch?

Deze morgen begon zoals alle andere ochtenden: zorgen dat ikzelf en vooral de kindjes op tijd klaar zijn voor de nieuwe dag. Met het gewone peutergeneuzel: geen sokken aan willen, alleen uit papa's bord eten en zijn eigen bordje -waar precies hetzelfde in zit - weigeren. Pubergedrag van de zesjarige dochter, die er tegenwoordig een sport van maakt om het ochtend- en avondritueel en vooral mama's geduld zo lang mogelijk te rekken. Ze ging uit haar dak toen ik haar klittenbol probeerde uit te borstelen. En toen knapte er iets in mijn hoofd, zoals dat heet in boeken waar vervolgens de persoon in kwestie helemaal los gaat en de meest gruwelijke misdaden begaat.

In mijn geval viel het mee, ik heb alleen maar wat gestaakt. Ik heb zoon laten zitten zonder sokken, dochter met klittenbol en ben alleen naar buiten gegaan om mijn fiets te pakken. Nog geen minuut later stond peuter mét sokken en schoenen (lang leve grote zus!) in de gang, en stond dochter zelf, zélf haar fiets uit de schuur te trekken. Ze had nog een klittenbol maar jas en laarzen waren aan en de schuurdeur ging netjes dicht toen ze er uit was. Oudste was natuurlijk wel zijn schooltas vergeten, maar zijn tanden waren zowaar gepoetst en hij fietste al vrolijk rondjes in afwachting van de rest van de familie. Wonderbaarlijk, wat ze soms toch zelf kunnen.

Ik heb ze net alle drie afgeleverd op school en peuterspeelzaal, en nu heb ik opeens drie uurtjes vrij. Wat zal ik gaan doen?! De wereld ligt voor me open. Het oorspronkelijke lijstje: huis poetsen, op zoek naar leuke dingen voor de nieuwe kinderkamertjes, kinderboeken in de bieb halen, strijken... dat schrap ik even. Vandaag ben ik even geen Mammalien maar gewoon Caro.lien. Als ik nog maar weet hoe? Dit stukje gaat in ieder geval toch weer over mijn bloedjes, maar zo meteen ga ik even helemaal alleen aan mezelf denken. En die portemonnee, die heb ik in ieder geval vast besteld. 

maandag 12 maart 2012

Hartverscheurend afscheid op de peuterspeelzaal

Lastig, hoor, dat afscheid nemen van je moeder als je op de peuterspeelzaal wordt gedropt. De eerste keer is het best wel vreemd, en griezelig. Het liefste wil je dat je moeder bij je blijft. Dat doet ze even, maar dan moet ze wég! En jij moet blijven, alleen. Dus sta je hartverscheurend te brullen voor het raam. Je moeder, in de gang, pinkt ook even een traantje weg maar laat je gewoon in de steek.

De keer erop, je weet dat ze terug komt en dat je een grote jongen moet zijn. Dus je slikt manmoedig je traantjes door en met vochtige oogjes geef je haar nog een hele dikke knuffel. En net als ze zich omdraait om weg te gaan ontsnapt jou -tegen je zin- nog een flinke snik. Zodat je moeder weer met een rotgevoel vertrekt.

Maar al gauw heb je het door. Zij gaat even haar ding doen, iets saais als stofzuigen of winkelen, en jij mag lekker puzzelen, fruit eten, spelletjes doen. Dus dat is eigenlijk best leuk. De juf is hartstikke lief, en zolang jij die andere kindjes een beetje laat merken wie er nu eigenlijk de baas is zijn ze best wel te pruimen. Dus je gaat er met plezier heen. Als je wordt gebracht ga je voor de vorm nog even een boekje met je moeder lezen, omdat zij dat zo leuk vindt, daarna begint het echt werk: een enorme puzzel.

En dan gaat ze eindelijk weg. Je geeft haar desgevraagd nog even een zoen in de lucht, maar je ogen blijven op de puzzel gericht. Terwijl de andere kinderen zich bij de glazen deur staan te verdringen om nog éven naar hun omamaopapa's te kunnen zwaaien, puzzel jij lekker verder en kijkt niet op of om. Niet naar de deur in ieder geval. Zodat je moeder wéér met een zielig gezicht in de gang staat. Nee, eenvoudig is het niet, afscheid nemen op de peuterspeelzaal, je doet het niet gauw goed.

Gelukkig is het wel weer simpel goed te maken: als ze je komt halen ren je direct met een stralende lach op haar af, je knuffelt en zoent, geeft haar een handje en gaat dan lekker weer mee naar huis. Maar eerst ga je nog één keertje van de glijbaan.

Buiten spelen

Hoera! Het was echt lente gisteren. De bodywarmer en zomerjasjes werden tevoorschijn gehaald, dochter had zelfs teenslippers aan 's middags (want rond een uur of vier in de schaduw best koud bleek).  En peuter en ik konden sinds lang weer eens een uitgebreide speeltuintjestocht doen.






zaterdag 10 maart 2012

Opoe in de grote stad

Er moest een cadeau worden gekocht, een portemonnee. En hoe dol ik op online shoppen ben, bij sommige artikelen moet je gewoon even passen en voelen. Dus ging Mammalien, voorheen dol op winkelen, naar de stad. De stad die ze vroeger op haar duimpje kende.

Peuter ging mee, en omdat peuter niet dol op winkelen is maar wel dol op ontdekkingstochten had ik de wandelwagen meegenomen in de hoop dat hij daar in zou blijven zitten terwijl ik in straf tempo door de winkels ga. Ik moet zeggen, dát was geen slecht idee. Peuter deed het prima. Waar ik meer last van had was van die wagen zelf. Want als niet-invalide besef je pas op het moment dat je zo'n ding bij je hebt hoe ellendig het geregeld is in de stad. Hier en daar zit er een lift, maar niet op de etage waar je je parkeerkaartje kunt afrekenen bijvoorbeeld. Via een soort James-Bond achtige sluiproute ben ik er uiteindelijk toch in geslaagd met kinderwagen, peuter én betaald parkeerkaartje in de garage terug te keren. Waar de hele verdieping (nummer 6) waar mijn auto zou moeten staan spoorloos bleek. Verdieping 6 bleek niet bereikbaar vanaf 5 of 7, hooguit via een trapje of over een hek.

Het assortiment portemonnees bleek trouwens op de site een stuk ruimer dan in de winkel, en die ene die ik op het oog had, daar was er nog maar eentje van. Met beschadiging. Dus gingen we een uurtje later onverrichter zake naar huis. Vijf euro parkeergeld, nog een patatje bij de grote gele M om peuter om te kopen en huiswaarts. Thuis vond ik op internet een prachtige leren portemonnee. Over twee dagen wordt íe bezorgd, en de verzendkosten zijn een stuk goedkoper dan een parkeerkaartje.

donderdag 8 maart 2012

Hoge nood

Zeven uur 's avonds. Peuter in bed en de borden in de vaatwasser geschoven. Nu wil ik ook even zitten en ontspannen. Uitgestrekt over twee banken ligt een kind, op de tv een of andere onbegrijpelijke tekenfilm waarin veel geknokt wordt en waarbij veel irritant geluid gemaakt wordt. Op de studeerkamer zit een kerel die voortdurend van alles aan me wil laten zien en horen, terwijl ik probeer het internet even snel door te lezen. Op zolder, de plek waar ik me normaal terug kan trekken als ik even rust wil, is een ander kind bezig haar lego te verspreiden over mijn stoel en bed. En in de gang vlakbij de peuterslaapkamer moet ik me nu zo vlak na bedtijd helemaal maar even niet wagen.

Maar dan heb ik het gevonden. Voor heel even zit ik rustig, deur tegen de gewoontes van het huis in op slot, even helemaal alleen met jullie blogjes. En dan bonkt er iemand hard op de deur. "Mama! Papa vraagt waar jouw iPad is (hij heeft hoge Wordfeud nood begrijp ik). En ik moet héél nodig plassen!"

Leuk hoor, die belastingen

Ik stel het al maanden uit, maar vandaag gaat het gebeuren: de inkomstenbelasting aangifte voorbereiden. Ik hoef eigenlijk alleen maar te zorgen dat mijn administratie op orde is, de excel sheetjes kloppen, de verkopen zijn ingevoerd, de factuurtjes netjes geprint zijn. Want: Looft den Heer! (mijn eigen heer in dit geval) Pappalien doet de aangifte. Zowel die van hemzelf als die van mij.

Maar dan nog word ik er altijd een beetje treurig van, van dat belastinggedoe... niet om wat ik betalen moet, maar om de stapel cijfertjes waarvan ik altijd twijfel of ik ze nou wel precies goed heb berekend en op de juiste plek heb ingevuld. Bovendien zie ik nu opeens keihard de winst-verliesrekening zwart op wit staan en dat is ook zo confronterend. Aan mij is in ieder geval geen boekhouder verloren gegaan, dat is zeker.

Vandaag moet het gebeuren. Dit is het moment. Na mijn kindjes te hebben gedumpt op school en peuterspeelzaal is het zover. Ik kom thuis in een leeg huis en kan zo aan de slag. Mijn pc staat aan, de spullen staan klaar. Mail, blogs en alle andere programma's die niets met belastingen te maken hebben zijn uitgezet. Geen afleiding toegestaan nu.

In mijn hoofd ben ik er al mee bezig. Ik heb geen tijd voor thee, laat staan dat ik eerst even op de bank ga zitten. Gewerkt moet er worden! Maar ik kijk zo eens rond en ik geloof dat ik wel éérst even dringend de vloer beneden moet moppen - want nu is er niemand die me daar in de weg loopt. Dus eerst stofzuigen, beetje opruimen, deuren lekker open en poetsen maar. Als het beneden koud en nat is en ik niet meer op de vloer mag lopen beland ik vanzelf boven achter de pc. Ik klik wat met mijn muis. En dan piept de wasdroger. Jippie! Euh, verdorie, bedoel ik. Eerst maar even doen dan. En wat zie ik nu, is de badkamer al zó lang niet schoongemaakt?!

Een uurtje later weet ik echt niets dringends meer te verzinnen. Ik kan alleen nog maar hopen dat die voorspelde zonnestorm (link) mijn pc lam legt. Maar helaas, de electriciteit werkt prima. Ik zucht eens diep en ik begin.

En nog een uurtje later is het klaar. Nu maar hopen dat die zonnestorm niet opeens alsnog vanmiddag stiekem mijn briljantje berekeningen in het excel sheetje door de war stormt. Anders moet ik wéér mijn hele huis gaan schrobben.

dinsdag 6 maart 2012

Verborgen schatten

Ik houd van lezen, eigenlijk van alles wat los en vast zit, en ben al sinds de steentijd lid van de bibliotheek. Heerlijk vind ik dat, geen moeilijke keuzes over wat wel of niet mee te nemen, gewoon met een stapeltje boeken onder je arm- zonder te betalen- naar huis en daar beginnen met lezen. (Ik pak dus ook regelmatig boeken waarvan ik thuis na een paar regels opeens weer weet: die heb ik al eens gelezen.) Ander voordeel: je houdt ruimte genoeg over in je boekenkast omdat je ze fijn weer terug mag brengen na een paar weken.


Nu is elke bibliotheek anders. De bieb waar ik de laatste paar jaar heen ging was er een die zich vooral richtte op de wat oudere dames uit het dorp waar onze Vinex overheen is gedonderd, geloof ik. het merendeel van de boeken valt dan ook in de categorie historische romans/familiedrama's. De nieuwe grote bieb die ze onlangs hier in de buurt hebben neergezet is modern, groot, anders. Ze hebben een gigantische jeugdafdeling, vol leuke hoekjes met stoeltjes en pc's met spelletjes zodat ik vooral de hele tijd mijn peuter aan het opsporen ben en nauwelijks tijd heb om uit te vogelen hoe de grote-mensen-afdeling in elkaar zit. Eigenlijk kan ik daar gewoon nooit vinden wat ik zoek, dus óf ik grijp op goed geluk wat uit de bak "net ingeleverd" of ik reserveer van te voren. Het voordeel van reserveren is namelijk dat de bak "reserveringen" dicht bij de uitgang staat én de boel gesorteerd staat op achternaam van de lener. En die naam weet ik me dan meestal nog wel te herinneren.

Afgelopen week bezocht ik deze nieuwe bieb een keer met mijn 82 jarige moeder in plaats van met mijn 2 jarige peuter. Dat gaat ongeveer net zo langzaam, maar ze volgt stukken beter: ik hoef niet steeds bang te zijn dat ze zomaar naar buiten rent of ergens flapjes uit boeken gaat zitten trekken. Mijn moeder was er voor het eerst, en wilde van mij weten waar de boeken stonden die ze zocht. Euh... dus euh... tja. Zij heeft mij Ik heb haar alle hoeken van de bieb laten zien. Zij blij en ik blij. En nog blijer, want tot mijn grote verbazing stuitte ik zomaar op een hele muur vol met ... science fiction boeken!

Wow, een heuse verborgen schat. Want wat heb ik die gemist zeg, besefte ik opeens toen ik ze weer zag. Vroeger las ik alles van de echte sf schrijvers: Heinlein, Asimov, Arthur C Clarke... maar na de laatste verhuizing bleek mijn nieuwe bieb (het dorpsbiebje dus) dat allemaal niet te hebben, hooguit wat slappe fantasy (en daar houd ik dan weer niet van). Ik dacht zelfs - nogal naïef - dat ze ze tegenwoordig niet meer maakten, echte sf. Of niet in het Nederlands vertaalden. Maar dus toch. Joepie. Met dank aan onze nieuwe bibliotheek, euh, aan mijn moeder.

vrijdag 2 maart 2012

Metamorfose in uitvoering

Blogde ik laatst over een gevalletje pissebed , de oplossing lag natuurlijk voor de hand. Peuter zónder luier = grote jongen ==> grote-jongensbed. Nu hebben we hier niet helemaal toevallig zo'n grote jongens peuterbed staan. Het peuterledikantje waar grote broer in geslapen heeft in zijn tijd. En ik zelf ook nog trouwens, lang lang geleden, toen ik nog onder de één meter dertig was. Toen was het bedje paars, nu is het unisex zilverkleurig, voorzien van nieuwe bodem en schoon matras en superfijn dekbedje. Prima oplossing dus, peuter mag ook in dit mooie erfstuk. Er is echter nog één probleempje, het staat nu op de kamer van zus die er elke nacht lekker in slaapt!

Zus is de beroerdste niet: ze wil haar bedje best afstaan. Maar dan moet zij natuurlijk wel ge-upgrade worden naar een grote(re)-meisjesbed. We zijn al een tijdje aan het kijken, op internet, of in de spaarzame kinderloze uurtjes zelfs in échte winkels waar je aan spullen kunt voelen en ruiken. En we zijn er uit. Zoiets gaat het worden:


luxe Hoogslaper Alta met BUREAU met 20% korting ! onbehandeld


Een wit gelakte hoogslaper, met breed bureau, kastje, stoel. Een matras, een molton, een dekbedovertrek:

lief! Dekbedovertrek Lovebirds FuchsiaLief! Wandzak Meisjes


En nog veel meer kapstokjes, pennenbakjes, opruimdozen, spiegeltjes en kraaltjes om de boel een beetje aan te kleden natuurlijk. Dus ik kijk en ik speur en stapel alles op in een donker hoekje. Want wát er precies wordt ingekocht is voorlopig groot geheim voor dochter. Met dochter winkelen is namelijk wel heel gezellig, maar het duurt een eeuwigheid, en je komt altijd thuis met dingen die je eigenlijk niet had moeten kopen. Dus hebben we project "metamorfose" bedacht. Dat wil zeggen, ik heb haar het e.e.a. gevraagd en nu kopen wij zelf in, maken het helemaal af en leveren het ongetest op (het lijkt wel een it-project, achteraf is er dus ook géén mogelijkheid om nog iets anders te willen dan in het eerste gesprek aangegeven). Over een week of acht (!) als het bed er is lenen we dochter een dagje uit en als ze weer thuis mag komen is haar kamer *n i e u w* anders en natuurlijk superhip vet meisjesachtig stoer en lief en alles wat ze maar wil zodat ze ooo en aaaaa kan roepen terwijl wij de filmcamera op haar gezicht houden.

En nu nog even een babykamer verkopen wegens overbodig.

donderdag 1 maart 2012

Er zit iets in de lucht denk ik

Als ik er nuchter naar kijk is er vandaag niets beter of slechter dan gisteren. Het leven gaat zijn gangetje. Er is feitelijk niets bijzonders te melden. Maar toch is er iets anders, ik voel me anders. Goed, beter nog:  ik ben niet mijn normale rustige opgewekte zelf, maar meer en anders. Ik lijk verdorie wel verliefd! Als ik een lammetje was zou ik in de wei gaan huppelen en springen. Nu loop ik maar een beetje stom te grijnzen naar ouwe mannetjes en moeders met kinderwagens. 

En waarom dan? De zon schijnt niet eens! Ik die altijd alles wil weten van het hoe en het waarom, zelfs dat interesseert me nu even niet. Ik ben gewoon zo gelukkig met het hier en het nu. (Morgen weer?!)

dinsdag 28 februari 2012

Hulpouder

De groep van dochter (groep 3/4, kinderen van zes tot en met acht jaar) had een uitje. En ik mocht mee als één van de hulpouders. Leuk!

Vanmorgen bleek ik echter niet één van de zéven gewenste hulpouders, maar slechts één van de twéé. Zodat de oorspronkelijke taakomschrijving ("rijd met je auto een stuk of vier kinderen naar de plaats van bestemming") werd vervangen door "zorg dat alle dertig kinderen in flink tempo en zonder ongelukken naar de plaats van bestemming marcheren". Goed. Ik ben de beroerdste niet, en het regende maar een klein beetje. Volgens de juf waren de kinderen niet van suiker, over mij deed ze verder geen uitspraken.

Bij het verlaten van het schoolplein liepen ze allemaal braaf twee aan twee, handjes vast, blij en vrolijk en goed luisterend naar de begeleiders. Een kwartier later begon een aantal onvermoeibare jongetjes wat te keten, in lantaarnpalen te klimmen, belletje te lellen, verkeersagentje te spelen... Een aantal meisjes had het zwaar, want het was toch wel érg ver lopen. En het ging zo hard. En ze hadden hun loopschoenen niet aan. En Felientje had ook al zo onaardig gedaan 's ochtends toen ze Maribelle niet in haar rekenboekje mee liet kijken. En Sandra had gisteren tegen Amber gezegd dat Lotte eigenlijk gewoon DIK was. Zei Amber net tegen Lotte.

En toen moesten we nog een kwartier.

En ach, dat hoort er allemaal bij. Eigenlijk ging het allemaal gesmeerd. Ze zijn er allemaal gekomen, op tijd, zonder grote verwondingen. Het was een leuke voorstelling en ook de terugweg ging prima.

Maar herinner me de volgende keer aan wat elke moeder met hulpouder-ervaring weet (ik ook, maar was het  even vergeten): ga NIET naast je eigen kind lopen. Dat kind dat bij juffen en andere moeders wél prima hard en ver lopen kan, altijd grappig en gezellig doet en niet zo snel zeurt. Dat kind dat nu opeens je hand vast wil houden en eigenlijk helemaal niet meer zo op je eigen kind lijkt.

Ongetwijfeld denkt kind hetzelfde van haar moeder: dat gekke mens dat zich opeens inbeeldt dat ze tijdens zo'n schooluitje een surrogaatmoeder voor al die andere kinderen zou moeten zijn. Gek gedoe.

maandag 27 februari 2012

Opgave 1 (met bonus)

Probleemstelling: 

- Peuter is overdag zindelijk. Dat gaat prima. Hij trekt zijn onderbroek zelf uit en plast op het potje als dat nodig is. (Helaas nog niet op die grote wc, maar dat is opgave 4 van dit tentamen)  
- Peuter vindt luiers niet zo fijn meer.
- 's Nachts moet peuter ook nog wel eens (heel veel) plassen.
- Peuter slaapt in een ledikantje met spijlen en kan daar zelf niet uit klimmen.
- Peuter kan wél zelf zijn luier uittrekken.

Vraag:

Hoe ziet peuters bed eruit als mama hem 's ochtends komt halen? Hoe ruikt het? Hoe voelt peuters rugje en buikje? Wat kreunt zegt mama als ze merkt dat het weer zover is en wat gaat ze dan direct maar doen?

En voor de bonus:

Een structurele oplossing is gewenst. Wat zouden ze kunnen doen om dagelijkse herhaling te voorkomen? voordat het hele huis naar apenhok ruikt?  

zaterdag 25 februari 2012

Negen jaar


Gisteren negen jaar geleden werd er een baby op mijn buik gelegd (de mijne, eerst zat hij in mijn buik, toen werd hij er met grof geweld uitgetrokken en tussen mijn borsten gelegd). Ik keek naar hem en ik vroeg me af wat het voor een kind zou zijn, hoe we het de komende jaren zouden gaan doen zo met elkaar. Vijf minuten later was ik  verliefd. En nog steeds.

Hij is lief, hij is intelligent en altijd vrolijk. Creatief, al zijn de bijzondere ideeen in zijn hoofd vaak indrukwekkender dan de uitvoering. Hangt hij liever de clown uit dan een serieus gesprek te willen voeren. Hij heeft een geweldig gevoel voor humor, hij snapt zelfs de subtielste grapjes en is dol op het bizarre. Hij denkt diep na over de dingen, maar praat daar zelden over. Kan helemaal opgaan in zijn eigen wereld en ziet of hoort dan niets meer wat er daarbuiten gebeurt. Hij speelt leuk met zijn zusje en is superlief voor zijn peuterbroer.

Bescheiden en wat verlegen soms, hij vraagt zelden en wordt dus ook wel eens overgeslagen of niet voor vol aangezien (Mammalien, zelf de kunst van het zich onzichtbaar maken al op jonge leeftijd machtig, vond dat op de lagere en middelbare school altijd wel handig, maar is er nu van overtuigd dat zoon dat toch maar beter niet moet doen...) En hij houdt niet van opscheppen. Dus dat doe ik dan wel voor hem. Vanmiddag op het kinderfeestje was hij de beste klimmer van allemaal, kijk maar:


vrijdag 24 februari 2012

woensdag 22 februari 2012

Ik ben

Midden in de voorjaarsvakantie van school had Mammalien ook een dagje vrij. Even weg van het driestemmig kinderkoor ("mamma, mag ik / kun jij / kijk eens wat ik .. , maaaamaaaaaaa..."). De kinderen heb ik aan de goede zorgen van papa-lego-lien achtergelaten.

En waar kan ik beter de Caro onder de Mammalien uit proberen te halen dan in het hete stoombad, de warme droge sauna, een heel klein beetje met mijn grote teen bikkelhard onder de koude stort en bijkomen in het kruidenbad? Tussendoor hebben we natuurlijk ook gezellig gekletst, lekker gegeten en gedronken en geluierd. Heerlijk.

Weer helemaal mens, zij het een beetje een rozige en met niet gekamd haar, draaide ik einde van de middag mijn voordeur weer open. Het vrolijke gezichtje van het blauwogige peutertje begon opeens helemaal te stralen toen hij me zag en hij rende met wijd open armen op me af: "Hé! Mamaaaaaa!" "Ahh.. Josa(*)" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" "Mama!" "Josa!" Knuffel en zoen.
Dan glipt hij van mijn schoot en pakt mijn hand: "Mama pelletje pelen?"

Mama is weer thuis.

(*)nee zo heet hij niet, maar ooit noemde hij zichzelf zo en het rijmt zo leuk op mama

maandag 20 februari 2012

Goed gepikt - Wat meer over ADD

Het is vooorjaarsvakantie! En dan hebben mama's niet zoveel tijd om te bloggen natuurlijk, dan moeten ze spelen, en knutselen. Racen ze van de ene speelafspraak naar de andere, moeten het grote verjaardagsfeest voorbereiden, de naweeen van de buikgriep uit het tapijt poetsen...

Maar voor wie nog wel tijd over heeft en graag iets wil lezen heb ik een leesbaar en interessant stukje gevonden. Voor wie nog eens wat meer wil weten over dat a.d.d. gedoe.

http://www.sanneterlingen.nl/2010/04/25/add-ers-dan-anderen-yes/

Voor wie nu nóg meer lezen wil, probeer het boek van Stephen King eens, zie hiernaast. Het mag dan geen literatuur zijn, het boeit wel, alle vierduizend (of zo iets) pagina's.

zondag 19 februari 2012

Te groot

Dochter is helemaal op de barbie-tour. Het grote playmobil poppenhuis wordt al een tijdje niet meer bespeeld en staat vooral in de weg op haar kleine kamertje. We zullen het over een tijdje naar de kamer van peuter verhuizen, die heeft er nu wel de leeftijd voor.

Terwijl ik het poppenhuis vast uitruim, het huis op de kast zet en de inhoud in de doos met losse playmobil-dingen gooi komt oudste binnen. En voor je het weet zijn ze samen aan het spelen. Met de playmobil die gisteren toch vooral als speelgoed voor wat kleinere kinderen werd gezien. De playmobil poppetjes moeten een nieuw huis! Er wordt druk onderhandeld over het aantal kinderen dat haar mevrouwtje van zijn meneertje zal hebben, wat ze in de winkel gaan verkopen, de plaats van het kippenhok. Zij vraagt zich af wat ze met de zeehond moeten, hij heeft een vliegend verhuistapijt bedacht om de spullen te kunnen verplaatsen. Peuter komt af en toe langs. Omdat hij ook wel weet dat meespelen in het grote-kinderen spel van broer en zus niet gewaardeerd gaat worden graait hij stiekem een paar poppetjes en de glijbaan mee, om er vervolgens in zijn eigen kamertje in alle rust mee te gaan spelen.

Zeker een uur lang zijn ze druk bezig, en na afloop ligt dochters hele kamer bezaaid met plastic poppetjes, meubeltjes, schoentjes, struikjes, dieren en dingetjes. Ken en barbie zijn even opzij geschoven. Het werkt toch altijd weer, de goeie ouwe opruimtruc.

vrijdag 17 februari 2012

Mammalien Nightingale

Even geen tijd om een blogje te maken. Ik ben poep aan het ruimen en kots aan het scheppen, deel droge crackers uit, hete kopjes thee en flesjes warme melk. Tussendoor was ik bedden uit op 180 graden en duim ik dat het buikgriepvirus niet op zorgzame moeders overspringt. Of op bijna-jarige jongens die de komende week hun kinderfeestje op de klimmuur gepland hebben.

donderdag 16 februari 2012

Grappig, maar niet heus

Een jaar of wat geleden -in het tijdperk waarin nummerherkenning niet zo eenvoudig was- hadden we een tijdje last van telefoonterreur. Bellen en ophangen, later gekke geluiden op het antwoordapparaat, en gekke vieze praatjes. Achteraf bleek dat het de plaatselijke manege was waar een stelletje kinderen grappige - maar niet heus- spelletjes met de telefoon deden. De eigenaar, die we op een later tijdstip een keer hebben teruggebeld heeft zijn excuses aangeboden en beloofde dat hij de kinderen er mee zou laten ophouden. Ik denk dat hij die grote stinkende bijtgrage hengst heeft ingezet bij wijze van dreigement. Wij hebben in ieder geval nooit meer last gehad.

Helaas heeft er afgelopen week weer een of andere gek ons telefoonnummer uitgekozen voor flauwe geintjes. De eerste keer was het 's nachts. Ik lag vreselijk diep te slapen toen opeens de telefoon ging. Ik keek op mijn wekker (alsof ik daar uit op kan maken wie er belt!) en er schoten direct allemaal nare scenario's door mijn hoofd. Toen manlief echter zover was dat hij wakker genoeg en genoeg bebrild was om de telefoon op te nemen had de beller al opgehangen. Dus ik heb de halve nacht wakker gelegen, peinzend wie en waarom. En of het een goed teken was of juist niet dat er niet terug werd gebeld.

Pas 's ochtends was ik weer helder genoeg om het (mobiele) nummer dat had gebeld te vergelijken met mijn boekje met bekende telefoonnummers én de zoekservices op internet. Niets gevonden. Dus was het ook niets belangrijks. De niet belangrijke maar wel gekke beller heeft het nog een paar keer geprobeerd, overdag en 's nachts. Maar het is de laatste week weer stil. Hij vond het zelf blijkbaar ook niet grappig meer, om niet opgenomen te worden.

maandag 13 februari 2012

Weekendje survivallen met kids

Wij waren een weekendje weg. Het was leuk, maar zwaar. Drie dagen spelen (in het so-called speelparadijs op het park) patat eten, spelen, pannenkoeken eten, spelen, macaroni met kaas, stapelbedden beklimmen, spelen, beetje slapen, spelen, patat eten, patat eten, spelen, subtropisch zwemmen, patat eten, spelen, spelen, spelen...

U begrijpt, we hebben echt genoten van de omgeving, de mooie natuur en de culinaire hoogstandjes van het Drentsche land. En een peuter in een ledikantje aan het voeteneinde van de echtelijke sponde is niet alleen een prima wekker, hij doet het ook goed als voorbehoedsmiddel.

En toen waren ze moe. In volgorde van aflopende leeftijd: een beetje lekker moe, heel erg moe, en compleet over de top oververmoeid met bijbehorend minder plezierig gedrag, de laatste paar uur. Ik heb nog nooit een kindje zo snel in slaap zien vallen in de auto. Gelukkig was het vanmorgen vroeg toen hij in zijn eigen bedje wakker werd gewoon weer mijn eigen lieve kleine vrolijke (zij het ietwat naar overgeefsel ruikende) peutermannetje.

vrijdag 10 februari 2012

Running in the family

De juf van de peuterspeelzaal vertelde me deze week weer eens hoe ze peuterzoon beleefde. Dat het zo'n lieverd is, en zo relaxed. Dat hij er soms helemaal niet bij lijkt te zijn als er in de kring iets gedaan wordt, iets wordt uitgelegd. Maar dat hij ondertussen wel alles in de gaten heeft. Dat ze zich altijd afvraagt waar hij aan denkt als hij maar een beetje voor zich uit zit te staren. Want dat hij denken kan, dat heeft ze inmiddels wel in de gaten. "Hij is heel slim, maar dat valt eigenlijk niet zo op".

Ah, ik leek even niet zo goed op te letten op wat ze zei, maar dat kwam omdat ik een echo hoorde, van een paar jaar terug toen ze over oudste precies dat in zijn rapport schreven... ( klik )

donderdag 9 februari 2012

Spijt op het eind

Ik las hier: the top five regrets op the dying  (met dank aan vriendin C.) Interessant, maar ook best confronterend. Want natuurlijk ga je direct bij jezelf na wat je zelf anders gedaan zou willen hebben met je leven, mocht je nu te horen krijgen dat het vanavond voorbij zal zijn.

Punt twee van het lijstje - ik wou dat ik niet zo hard gewerkt had- zal ik niet noemen. Ik ben op carrieregebied tijdig tot inkeer gekomen: werk (inkomen, status) is niet zaligmakend. En dat veel mensen dat wel vinden, werk boven familie en kinderen stellen dat herken ik, maar daar trek ik me lekker niet zo veel van aan (punt één is dus ook afgestreept!). Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om mijn werk op te geven om meer tijd bij de kinderen te zijn(*). Dat is fijn voor alle partijen, en het geeft rust. Soms roep ik dat ik het druk vindt, het hard werken is (!) met drie kinderen thuis en met vriendjes en clubjes en logistieke problemen. En dat is het ook. Maar die kinderen hebben we, en wat ben ik er blij mee. En stel je eens voor dat je hetzelfde zou willen doen en dan nog een volledige baan ernaast wilt hebben ook?! Dat gaat dus niet, niet zonder nanny.

Misschien had ik een andere baan moeten kiezen. Wat ik deed deed ik goed, daar niet van, en ik zette me er braaf voor in, maar niet met heel mijn hart. Misschien als ik me in een andere richting had ontwikkeld, werk had gedaan waarin ik veel meer voldoening had gevonden, was het anders gelopen. Ik ken het namelijk wel, me verliezen in iets, niet willen stoppen en dus (te) veel werken. Maar dan is het ook een bewuste keuze, en dan zal ik er geen spijt van te hebben. Dus. Punt twee komt niet op mijn lijstje.

Punt drie, de moed hebben om je gevoelens te uiten, dat is er wel een voor mij. Ik ben een binnenvetter, en al helemaal als het gaat om zaken die me echt raken. Ik vertel het niet als ik ergens mee zit, als ik me rot voel. Ik kan je wel gemeend zeggen dat ik je nieuwe kapsel leuk vind, maar dat ik je een geweldig persoon vind en heel veel van je hou om die en die redenen... ehh... lastig. Ik durf het trouwens ook niet te zeggen als ik je nieuwe kapsel niks vind (als ik het al zou willen, want waarom zou ik je teleurstellen als je zelf zo blij bent met die paarse stekels op je hoofd!)

Ik denk dat mijn top vijf er anders uit zou zien. Maar hoe? Eigenlijk weet ik het niet zo goed, wat op zich wel weer goed is. Ik denk er nog even een tijdje over na. Nooit te laat om iets te veranderen, toch?

En jij? Waar zou jij spijt van hebben?


(*) Ik weet, dit is een heikel onderwerp waar mensen zich altijd heel snel over aangevallen voelen. Niet doen. Dit is een logje over mij, over ons en onze keuzes. Als jij het anders aanpakt moet je dat zelf weten. Ik ben blij dat wij het zo doen en dat dat kan. 

dinsdag 7 februari 2012

Knap met knopjes

Nee, nu even niet, brom ik tegen peuter die naar me toe schuift en iets mompelt iets over "pelletje". Zus heeft hem gisteren op mijn iPad een spelletje met boerderijdiertjes en geluiden laten zien, en dat vond hij erg leuk. Maar nu is het geen tijd om te spelen, we gaan zo naar buiten. Ik leg de iPad dus weg. Buiten bereik van peuter, in de oplader. Dan ga ik boven even snel een wasje draaien.

Als ik weer beneden kom is het stil, heel stil. Peuter zit, nee hangt op de bank. Mijn iPad ligt nu op zijn schoot. Op de een of andere manier heeft hij hem van het aanrecht af weten te krijgen. Snoertje eruit gehaald, opengedaan, aangezet, ontgrendeld. En op het scherm zie ik het spelletje met de boerderijdiertjes. Zijn vingers tappen behendig op het scherm. Hij heeft alleen de volumeknop nog gemist zodat het schaapje even niets laat horen  maar daar mist niemand wat aan.

Peuter is twee jaar en negen maanden, hij kan de zin "mama, mag ik even een spelletje op jouw iPad doen nu, alsjeblieft?" nog niet maken, of misschien ziet hij het nut daar niet van in. Hij is namelijk nogal van de zelfstandige, initiatiefrijke soort en regelt graag zijn eigen zaakjes. Niet lullen maar poetsen. Bovendien is hij best knap met knopjes.

Ik schat in nog een jaar of twee, en dan zijn mijn kinderen zo ver dat alle computers in het huis doen wat zij willen. Zit er een mama-filter op mijn pc zodat ik niet te lang kan internetten en tonen tv, de dvd-recorder, ipad, laptop én de magnetron alleen nog maar Funniest Homevideos en Vrijland op het scherm in plaats van saaie documentaires of DeWereldDraaitDoor. En ik maar vragen: "Peuter, mag mama nu alsjeblieft even op haar eigen iPad een paar blogjes lezen, alsjebliehieft??"