dinsdag 29 november 2011

Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een


Dank jullie wel voor alle steunbetuigingen. Met mij gaat het prima hoor, al ben ik stijf en heb ik spierpijn en pijnlijke armen en billen  (en een lompe vent die me gewoon op mijn kont slaat in plaats van mijn totale achterkant zacht en liefdevol te masseren...)  Het horloge is helaas overleden, maar opeens zie ik het nut in van een man die horloges verzamelt, ik zit niet zomaar zonder.

Verder een druk dagje. Wegbrengen, ophalen, wegbrengen, ophalen, ophalen, wegbrengen en omgekeerd. En tussendoor nog een poging gedaan de berg sinterklaascadeautjes aan te vullen. Domme Vinex huisvrouw als ik ben dacht ik even snel naar het centrum van de grote stad te kunnen. Met de auto. Met de nadruk op Even Snel....

Dus ik heb vooral ándere auto's gezien (waarvan wel eentje van heeel dichtbij, die opeens stil bleek te staan voor mijn neus), wegomleidingen, bouwvakkersbillen opbrekingen, files, stoplichten en een parkeergarage. Daarna kon ik precies twee minuten in de H.EMA (of all places, die zit namelijk ook gewoon hier om de hoek) gewinkeld en toen moest ik weer terug rennen om op tijd te zijn voor de eerstvolgende ophaalbeurt.

Hijg. Puf. Nu weer even thuis, snel een blogje typen, een slokje appelsap, een stukje chocola een boterham en dan weer weg. In een volgend leven laat ik dat rijbewijs gewoon zitten en neem ik vlieglessen. En zo'n kek rood-blauw pakje met cape. Scheelt ook op de trap, denk ik.

maandag 28 november 2011

.. dan ben je snel beneden

Ik loop naar beneden. De trap staat vol troep, mijn beide handen zijn vol, ik heb haast. Niks bijzonders, dat doe ik elke dag twintig keer en het gaat al jaren goed.

Alleen vandaag niet.

Op de tweede trede van boven voel ik mijn voet wegglijden en ik val keihard op mijn stuitje. Ik kan mijn val niet breken, me nergens aan vastgrijpen. Het duurt een eeuwigheid voor ik beneden ben. Als de tijd niet opeens langzamer is gaan lopen dan moet de trap langer zijn geworden, of mijn hersens zijn in de turbo stand gesprongen. Terwijl ik mezelf in slow-motion naar beneden voel glijden bedenk ik honderd scenario's. De plastic speelgoedpizza die ik op wilde gaan ruimen is uit mijn hand gevallen en ligt inmiddels in acht stukken beneden. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf gewoon in één stuk aan zal komen. Ik ben alleen thuis met peuter, en de telefoon is best ver weg als je onderaan de trap ligt met twee gebroken benen.

Eenmaal beneden schreeuw ik het uit. Peuter boven roept nog "mama?" maar speelt gewoon door. Gelukkig. Ik heb -wederom gelukkig - niets gebroken, maar ik ben zó ontzettend geschrokken. Mijn kont en mijn rug hebben een flinke klap gehad, het doet behoorlijk pijn. Maar waar ik het meest van slag van ben is dat ik zo van slag ben. Ik ben opeens heel misselijk en ga even liggen. Wat een ouwe wijven gedrag, mopper ik ondertussen op mezelf, vroeger kon je toch ook gewoon vallen zonder dat er zo'n heisa van werd gemaakt? Het duizelt me en ik doe mijn ogen dicht. Vrijwel gelijk is het ook weer over. Ik sta voorzichtig op. Ik tril als een gek, maar weet dat er verder niets aan de hand is. Mijn elleboog is ontveld, en mijn hele achterkant is morgen donkerpaars, maar daar blijft het bij.

Ik ontdoe me van mijn nieuwe gladde sokken en scheld ze uit want dat lucht zo lekker op en gooi ze in een hoekje.  Boven zit peuter inderdaad nog braaf te spelen. Om de een of andere vreemde reden besluit ik dat het traphekje dat we eigenlijk een dezer dagen weg zouden halen toch nog maar moet blijven staan. Alsof peuter een hekje nodig zou hebben.

Stom oud wijf.

zaterdag 26 november 2011

In bad

Ik zit net in bad als oudste de badkamer binnenkomt. Of hij er bij mag. Ik had me een beetje verheugd op mijn rust en mijn boek, maar vooruit, hoe vaak krijg je een achtjarige in je bad?

Hij is in een spraakzame bui en praat honderduit. Over tieteneiland (ja sorry, ik heb geen badpak aan en het bad is nét niet diep genoeg) Over meisjes, dat hij wel een vrouw moet gaan zoeken ooit, maar dat dat best lastig is omdat de meeste al getrouwd zijn. Bovendien moet hij eerst een baan zien te vinden. Hij moet er diep van zuchten.

Het gaat ook over pakjesavond en de sint. Wanneer papa of ik iets in de schoenen gaan doen die klaar staan bij de brievenbus. Hij gelooft echt niet meer, hij weet hoe het zit. Maar, zegt hij, toen hij vier was, op pakjesavond, toen er een enorme zak met speelgoed voor de deur stond en hij opendeed, zag hij toch nét een stukje rode cape verdwijnen. Dat was Sint, dat wist hij toch echt heel zeker, in ieder geval toen hij vier was.

Je hoort zijn hersens kraken, en dan trekt hij trekt een komisch hoofd en zet een gek stemmetje op: "En wat bewijst dat?!" Ik weet het niet. "Dat Sinterklaas is doodgegaan na mijn vierde! De meesterspeurneus heeft het opgelost!" Hij kijkt me aan alsof hij Tatort zelf is, met een flinke borrel op dan. Ik moet ontzettend hard lachen, en dan is het hek natuurlijk van de dam.

Hij bestookt me met allerlei fantastische theorieën en onbegrijpelijke moppen en plenst ondertussen woest door mijn bad. Al gauw staat er meer water naast dan erin, en moeten we van ellende maar beneden op de bank verder. In pyjama en samen onder een grote warme deken. Verhalen vertellen, grapjes maken, en lekker knuffelen. Dat mag namelijk ook gewoon nog steeds, al is hij bijna negen en moet hij over een tijdje toch eens serieus gaan nadenken over het huwelijk en een vaste baan.

donderdag 24 november 2011

Crisis

Ben ik net helemaal enthousiast aan de Pilates, krijg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

Helaas heeft de economische crisis ook xxx getroffen ... financiële slechte situatie ontstaan ... geen uitweg meer ...  faillissement aangevraagd ... Per direct zijn alle activiteiten gestaakt en er wordt geen les meer gegeven.
Tevens heeft xxx geen financiële reserves of eigendommen waarmee het lesgeld gerestitueerd zou kunnen worden ...

Wel potverd! Na drie van de tien lessen is het opeens voorbij. Dag strakke buik, dag geld. En ik maar denken dat die financiele crisis iets was waar ik wel doorheen zou glippen als ik maar lang genoeg niet naar het nieuws zou kijken en luisteren.

Maar mij hebben ze niet. Ik lig nu dus plat op de grond onder mijn bureau en doe al typend mijn buikspieroefeningen:  <adem in>omhoog en TYP!<adem uit, terug op de grond><adem in> en ik blog weer verder<adem uit, terug op de grond><adem in>au,d at is best zwaaklkl<adem uit,terug op de grond><adem in>agdjqjh31ui2y3jknsdnasdnam,da, ....

Wensen en cadeau's

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

woensdag 23 november 2011

Pappalien blogt stiekem

Heerlijk zo'n verjaardag! Heerlijk uitslapen met de kinderen op bed Mammalien feliciteren en samen leuke dingen doen met de kidz. 's Middags is het tijd voor activiteiten. Mammalien vertrekt eerst met onze oudste in Pappaliens auto en even later vertrekken de middelste, kleine Q en Pappalien naar de dansles. Tenminste, zo leek het even...

Maar waar zijn de sleutels van de andere auto toch? VlZoek vlzoek vlzoek. maar dat helpt niet! De sleutels blijven weg...

Andere mamma's gebeld maar het is te laat. Op de fiets dan maar! De middelste moppert al dat het zoo ver is. Maar daar gaan we met kleine Q achterop Mammaliens nieuwere maar intens inferieure fiets. Wat gaat dat langzaam! De achterband is bijna plat en ik houd de middelste maar bijna bij.

Veel te laat komen we aan. De middelste huilt dat het mijn schuld is dat ze zoo laat is. Ik heb het een beetje warm gekregen. Als ze eindelijk omgekleed is en begrepen heeft dat je je kleren best in een kluisje kunt leggen zonder dat je er een muntje instopt gaan we de trappen op. Das zeulen met Q. Hup de les in, richting vriendinnen en meteen aan het dansen. Dat is gelukt. Nu Q er nog uitkrijgen. Dat lukt maar mee wil hij niet. Hij huilt nep en irritant zielig dus ook dat is leuk. Onder de arm en daar gaan we. De fiets es intussen niks veranderd en wij ploeteren naar huis. Daar aangekomen zien we dat het te laat is om terug te gaan voor het ophalen.

Andere mamma gebeld. Die wil gelukkig wel de opa en oma bellen die een vriendinntje ophalen. Ze mag mee en kan vanaf kwart over vijf weer opgehaald worden. En dan moeten we natuurlijk het fietsje nog even halen want die kon niet mee.

Kleine Q en Pappalien kijken Teletubbies. Q wil een fles. Nou, dat kan, Pappalien ook. Eind goed, al goed.

dinsdag 22 november 2011

23 november 2011

Kijk, dat vind ik nou ook: 1968, the year that changed the world. Al was het maar omdat ik toen ter wereld kwam. Op de vroege ochtend van de 23e november om precies te zijn. Met enige hulp van de huisarts, want ook al was ik nog maar een acht maands zwak scharminkel, mijn moeder was er ook niet al te best aan toe. En de huisarts had in december andere plannen, denk ik. 

Dus als ik me niet vergis ben ik vandaag jarig. Ik zou zeggen, neem allemaal een lekker drankje uit eigen koelkast, koop vandaag op weg naar je eigen huis gerust wat gebakjes bij die luxe banketbakker. En als ze thuis met opgetrokken wenkbrauwen zitten, zeg maar dat het vanwege Mammalien's verjaardag is. Dat is maar één keer per jaar, dus dan kan het best.

En dan natuurlijk cadeautjes. Ik ben ik een gulle bui, jullie mogen allemaal een wens doen. Als het een materiële is, zorg er dan voor dat je wel genoeg geld op je bankrekening hebt staan, of kijk je lief eens extra lief aan, maar dan ben ik ook niet de beroerdste en mag je het wat mij betreft gewoon kopen zonder dat je mij hoort zeuren over slechte smaak of het nut van consuminderen. Hoewel andere, niet materiële wensen, natuurlijk eigenlijk veel leuker zijn. Ik zal mijn best doen om mee te duimen dat ze uitkomen. Wel even hier melden graag, dat zou zomaar kunnen schelen in de kans dat je wens uitkomt bovendien ben ik gewoon vreselijk nieuwsgierig.

maandag 21 november 2011

Mist

Ik vind het wel mooi, die mist. Hoef niet met de auto de grote weg op, en zo lijkt mijn vrije uitzicht écht vrij en eindeloos...

Het lijkt wel een beetje in de hersenen te kruipen hier. Zoon, die dochter op zou halen bij een vriendinnetje twee straten verderop kon opeens de weg naar dat huis niet meer vinden. Toen ik door de moeder van het vriendinnetje werd gebeld ben ik zelf op pad gegaan (met onwillige peuter onder de arm) en kwam hem halverwege de straat tegen, bijna huilend. Dochter gaat normaal alleen maar durfde niet nu opeens niet meer met mist en omdat het opeens om vijf uur toch al donker was. En zelf vergat ik zomaar de aardappelen door mijn aardappelschotel te doen.

Peuter vergat niks, sterker nog, hij weet nog precies dat hij vanmorgen zeurde om een  (s)noepje, en om de teletubbies, en dat hij beiden niet heeft gekregen. Hij zeurt er nog steeds over.

vrijdag 18 november 2011

Snowboots en de kansberekening

Mijn ouders hebben toegang tot bronnen waar ik verre van blijf meestal niet mee in aanraking kom: ze lezen het huis-aan-huis-blad, hebben een abonnement op het landelijk sensatieblad dat onlangs onze regionale krant heeft overgenomen de krant, en vooral mijn moeder heeft wisselende contacten met buiten in het wild los lopende bejaarden. Dat levert vaak nuttige informatie op die ze maar wat graag met mij willen delen. Zoals het nieuws dat de spruitjes bij de super in de aanbieding zijn, dat je een gratis cd van Bassie de Clown Gaat Solo krijgt als je vijfentwintig zegeltjes uitknipt en opplakt - nadat je vijfentwintig niet te vreten pakken chickentonight hebt moeten kopen - of wanneer Sinterklaas precies aankomt in ons durp. Soms is het echt wel nuttig ja. 


Van de week wisten ze ook te melden dat er een héle strenge winter aankomt. Ik vraag me af welke bron daar zijn hand voor in het vuur durft te steken, maar goed. Wat ik me nog veel harder afvraag is of ik toch maar niet drie paar snowbootsjes en sneeuwbroekjes moet gaan kopen. Handschoenen en sleetjes heb ik wel. Maar snowboots? Eigenlijk ben ik daar aan het begin van de winter meestal te gierig voor: als het niet gaat sneeuwen heb je toch weer geld uitgegeven voor niets, want het jaar erop past de boel geheid niet meer natuurlijk. Gaat het wél sneeuwen, dan ben je te laat, is alles uitverkocht of als je geluk hebt nog voor over-de-top prijzen verkrijgbaar. Vorig jaar, toen de hele wijk hele dagen druk aan het spelen was in de sneeuw waren mijn kinderen na vijf minuten met koude natte voeten en benen weer binnen om vervolgens heel zielig vanaf de verwarming voor het raam de sneeuwpret van anderen te volgen. Terwijl ik het internet afspeurde naar het laatste paar laarsjes en een waterdichte broek.

Dus. Gelukkig heb ik bronnen waar mijn ouders weer helemaal niets van weten: medebloggers, wat denken jullie?

donderdag 17 november 2011

Lootjes trekken

Voor het eerst dit jaar doet oudste aan Lootjes Trekken; in groep 5 hoor je blijkbaar bij de grotere kinderen waar Sinterklaas niet meer al die moeite zelf voor doet. En wie heeft zoon? Juist. De juf. Dé juf.

Al zijn de meningen over en weer voorzichtig wat bijgesteld in de goede richting, we zien hier toch wel wat mogelijkheden voor een bepaald soort sinterklaasgedicht met bijbehorende surprise!

Maar we staan altijd open voor suggesties.

maandag 14 november 2011

Omgekeerde ontwikkeling

Een van de dingen die ik zo boeiend vind aan kinderen is de ontwikkeling die ze doormaken. Ze beginnen als hulpeloos baby-tje en leren helemaal vanzelf hoe ze opeens hun handjes kunnen gebruiken, leren lopen, praten, noem maar op.

En soms gaat het ook omgekeerd, lijken ze zomaar hun kennis en vaardigheden te verliezen. Zo heeft mijn oudste ooit echt begrepen wat die wijzers op zijn horloge met de tijd te maken hadden, maar nu kijkt hij me alleen wat onnozel aan als ik vraag hoe laat het is om drie uur precies. (Euh, kwart voor negen?) Dat zal wel onder het noemertje use-it-or-lose-it vallen. Vraag mij trouwens ook niet om onvoorbereid mijn scheikunde examen nog eens te maken, ik ben bang dat ik echt meer dan de helft vergeten ben (bovendien ben ik mijn Binas tabellenboekje kwijt)

Maar wat te denken van dat jongste kind? Een paar maanden terug nog kon hij keurig tot zeker tien tellen, het bewijs staat op film. En puzzelen, vier puzzels door elkaar, van vier, negen, twaalf en zestien stukjes. Hij draaide zijn hand er niet voor om. En nu? Elke dag vraag ik hem zijn tenen te tellen. Gisteren had hij er vijf, vandaag opeens twintig, o nee, kreertig. En die puzzel, soms begint hij aan die van vier, met die hele grote stukken. Maar halverwege moet mama helpen. Terwijl ik bloed zweet en tranen vergiet om de laatste twee op de juiste plek te krijgen oefent hij met de rest van de puzzelstukje zijn bovenhandse zwaai met rechtsdraaiend topspin effect. Ze liggen overal: onder de bank, op de kast, achterin de oven.

Ook best knap, trouwens. Dat deed hij drie maanden geleden nog niet!

zaterdag 12 november 2011

Over een bruidspaar en een bijtje

Zaterdag 12 november 2011, intocht van de Sint. Weinig van gezien,
maar wel reden om flink pietenvlaggen (?!) te knutselen, schoenen te
zetten én te verkleden!



Op de een of andere manier had ik toch meer de neiging 
om "Daar komt de bruid" te zingen. 



En wat dit schattige bijtje met zijn dino's 
met de Sint te maken heeft weet ik ook niet ... 



donderdag 10 november 2011

Over Lynxen en Wolven

Nee, geen nieuwe huisdieren, maar heuse p r o j e c t p r e s e n t a t i e s. Onze kinderen zijn nog maar 6 en 8, maar dat vindt de school waar zij naar toe gaan niets te jong voor het doen van heus onderzoek, een serieus project van een aantal weken, af te sluiten met een presentatie voor de eigen groep.

Dochter en klasgenootje P. moesten als onderwerp een Wild Dier kiezen. De lynx is een schattig beestje, volgens dochter. Een soort poesje. Kijk maar naar de plaatjes van die schattige baby linuxjes (zoals dochter ze een tijd lang heeft genoemd) die we samen hebben gevonden. Helaas bleek halverwege het project opeens dat ze niet op babypap leven maar ook wel soms een beetje van die schattige konijntjes vangen en opvreten, wat hun schattige imago niet ten goede kwam. Maar wel leerzaam dus,  zo'n project.

In de groep van zoon ging het ook over dieren. De klasgenoten van zoon hadden voornamelijk dingen over hun eigen huisdier opgezocht. Ze kwamen deze week dan ook massaal binnen met mottige cavia's en happerige hondjes, ter vrolijke ondersteuning van hun spreekbeurten. Zo niet zoon, die samen met klasgenoot S. als onderwerp  De Wolf had gekozen. En waar haal ik nou zo snel weer een wolf vandaan? Bovendien wilde hij géén hulp dit jaar. Niet? Nou, des te beter, lang leve de zelfstandigheid. Toch werd ik zelf al een beetje zenuwachtig toen de einddatum naderde, maar blijkbaar liep het gesmeerd. Gisteren kwam hij trots thuis met een duidelijk en overzichtelijk verhaal, kop en staart, én netjes uitgetypt. Blij verrast was ik, dat de samenwerking tussen mijn chaotische dromer en de impulsiefste stuiterbal van de klas - die jongens die meestal samen de vloer van de klas aanvegen met hun nieuwe jassen - tot zo'n goed in elkaar stekende en netjes uitgewerkte presentatie had geleid. Wow, wat ontzettend knap van ze!

Eigenlijk iets té knap als ik er nog eens over nadenk. Opeens heb ik een donkerbruin vermoeden dat de moeder van dat klasgenootje wellicht toch één of meerdere handjes geholpen heeft... Nou ja. Zal hoe dan ook wel leerzaam zijn geweest. Om in de stemming te komen hebben wij vast de "De Dodenrit van drs P." nog maar eens gedraaid.

woensdag 9 november 2011

Uit

De laatste keer dat we -man en ik-  UIT zijn geweest is toch zeker een jaar of honderd geleden. En nu was het deze week zomaar twee keer achter elkaar raak. Eerst D.o.lf J ansen met zijn eindejaarscabaret (klik hier voor meer info) "A.ls ik het niet doe doet n iemand het". Leuk, maar wel een beetje typisch eindejaarscabaret. Het improviseren op de dagelijkse actualiteit en de reacties uit de zaal miste een beetje, zoals ik me dat van honderd jaar geleden herinner.

En een paar dagen later Wi.m T S.chippers, met "Het l.aatste nipp.ertje". Met gratis drankje achteraf, dus ik laat het schrijven van een goeie recensie even over aan iemand anders (zie hier bijvoorbeeld) Briljant was het: prachtige teksten, snel en slim, en lekker absurd natuurlijk. Jammer dat de zaal echt maar voor een derde gevuld was, de mensen die er zaten waren erg enthousiast. Dus mócht je nog niets te doen hebben, de komende maanden, kijk eens of je nog ergens kaartjes krijgen kunt... 

maandag 7 november 2011

Soulmate gezocht

In een hoekje, op de trap naar boven, is de verzamelplaats van schone sokken. Sokken die na een flinke was- en droogbeurt liggen te wachten op hun eigen levenspartner om samen de reis terug te maken naar hun eigen vertrouwde plekje in één van de sokkenladen in ons huis.

Na het doorwerken van de stapel is meestal zo'n tachtig procent weer herenigd. Helaas blijven er altijd een paar ongelukkigen achter. Tussen de rest van de populatie kunnen ze niks vinden wat echt helemaal goed bij ze past. Hoopvol wachten ze op de nieuwe lichting was, want er kan zomaar wat vertraging hebben opgetreden: niet alles kan in één keer mee natuurlijk.

Als echter ook daar de verloren geliefde niet uit te voorschijn komt worden ze al wat bedrukter. Er is natuurlijk nog een kansje dat de verloren maat is vreemd gegaan met de partner van die gekke donkerblauwe buurman die in het donker doet of hij óók zwart is. Misschien wordt de misstap ontdekt en hersteld.

Als het wachten een paar weken heeft geduurd is het jammer. Soms komt de partner echt nooit meer terug. Triest. Maar eenzame sokken, of erger - ongelukkige verbintenissen tussen niet bij elkaar passende individuen- daar heeft niemand wat aan, zelfs de goededoelen kledingzak wil ze niet hebben. Dus gaan ze er aan, de prullenbak in. Weg ermee.

Precies de dag na deze gruwelijke onherstelbare daad  komt meestal de andere sok terug. Onder de bank uit gekropen, heldhaftig ontsnapt aan een klittenbanderige jas of een hongerig dekbedovertrek, weet ik veel... En hoe leg je dan uit dat zijn partner niet meer wachten kon en vertrokken is?

zaterdag 5 november 2011

Verval en afbraak

Mijn eerste eigen huisje, een bovenhuisje van twee verdiepingen, "een maissonette", wat een stuk chiquer klonk dan het was. Al was het een huurhuis, het was mijn, ons, eerste eigen huis. Van mij, van E., en van Sjors en Sjimmie, twee lieve stamboomloze katertjes met niet bijster originele zwart-wit en rode looks. Het huis was oud, en het zat niet al te best in de isolatie. We moesten eerst de donkerbruine verf en het jarenlang opgespaarde vet van de vorige bewoonster er afkrabben, toen hebben we de eerste verdieping zonnig sienna-geel en de bovenste koel kreta-blauw geverfd. Bijpassende zachte vloerbedekking, wat nieuwe meubeltjes en we waren er helemaal thuis. Vaak zat ik op de brede vensterbank achter het grote raam te kijken wat er allemaal op straat voorbij kwam. Het was gezellig, ons eigen huisje, middenin het centrum van een leuk dorpje.

Een paar jaar later ging de verkering uit en verhuisden we. De zwarte poes ging dood, een jaar later de rode. Vorige maand is (ondanks dat ex-en gedoe mijn nog steeds zeer dierbare vriend) E. overleden aan die klote ziekte, en toen ik vorige week toevallig door ons oude straatje reed zag ik dit. De huisjes worden gesloopt. Door het open dak zag ik nog wat flarden kreta-blauw boven, en één van buurvrouw's deuren was zomaar in het eens zo keurige voortuintje van de buurman beland.  

Fijn voor de bewoners denk ik, nieuwe en vast betere huizen. Maar toch voelde ik me wel een beetje vreemd. De laatste mastodont overlevende van een tijdperk dat al lang is afgesloten, zo iets.

donderdag 3 november 2011

Hallo-wat?

Het logje van gisteren ging eigenlijk over maandag, 31 oktober. Soms loop ik een beetje achter. Toen ik Karien's tovernacht logje las viel opeens het kwartje. Die jongens kwamen niet te vroeg voor St Maarten, maar gewoon netjes op tijd voor Halloween! Oooooo jaaaaa...

Nou ben ik van een andere generatie, dus Halloween zegt me niks. Iets met pompoenen toch? In nare Amerikaanse jeugdfilms? Zoals gezegd, soms loop ik een beetje achter. Ik was een paar jaar geleden al stomverbaasd toen er zo rond deze tijd van het jaar allemaal kinderen met lampionnen en kwijlende bekkies aan mijn deur stonden te bellen. Dat bleek dan weer Sint Maarten. Ik dacht nu dus dat ik het wist, bleek ik weer ingehaald door de moderne tijd. Hoewel, modern. De Kelten begonnen ermee, al een tijdje terug, las ik net(*). Maar dat de Ma.rokaanse jeugd in de Nederlandse Vinexklei het ook vierde wist ik nog niet.

Eigenlijk waren wij niet zo van de feestjes, vroeger, toen ik jong was, bij ons in de buurt. Kerstmis hadden we, en Sinterklaas. Dat was wel iets bijzonders. Dan had je geloof ik nog Pasen, maar veel meer dan een paar chocolade eitjes en een paar nieuwe schoenen kan ik me niet herinneren. Carnaval was een noodzakelijk kwaad, dat mijn Rooms Katholieke basisschool soort van verplicht moest vieren, maar eigenlijk vond niemand het leuk. Halloween, Sint Maarten, luilak, de dag van de leraar... niemand had er van gehoord. En eigenlijk vind ik dat prima. Ik ben nog steeds geen mens die dat soort nationale feestdagen leuk vindt. (Op koninginnedag na dan. Vraag me niet waarom, dat ga ik nog wel eens aan mijn psychiater voorleggen.)

Hoe zat dat bij jullie thuis, vroeger?


(*) Lang leve het internet, ik deel even met jullie:  
Op 31 oktober vierden de Kelten de afsluiting van het Keltische jaar en de start van een nieuw jaar. Deze avond noemden zij 'Eve of All Saints'. Op 1 november, volgde dan Samhain, 'einde van de zomer'. Tijdens 'Eve of All Saints' zouden de zielen van alle mensen die het afgelopen jaar waren overleden, toegang krijgen tot het land van de doden. Deze avond werd ook wel 'Hallow Even' genoemd. Hierin herkent u het 'Halloween' van nu. Vroeger verkleedden mensen zich op 31 oktober om de zielen van de overledenen af te schrikken. Men was bang dat deze anders bezit namen van de levenden. Hoe lelijker je verkleed was, hoe moeilijker het voor de geesten was om iemand te herkennen.

dinsdag 1 november 2011

Lajeniegekmakuh

Soms hoor ik een echo in mijn hoofd, van een of andere interim bij een vorige werkgever: "Deze afdeling is zo reactief (vies gezicht), we lopen steeds achter de feiten aan. De (interne) klant roept en wij draaien, hoe onzinnig de vragen ook zijn." Servicegericht, dachten wij, maar nee, dat was anders. Proactief en kritisch, dat moesten we worden, dat wilden ze hebben.

Thuis op slechte dagen is het precies hetzelfde. Mijn drie belangrijkste klanten roepen en vragen, en ik draai. Zij trekken aan een touwtje, en ik beweeg de kant op die ze willen, desnoods in spagaat.

Dochter heeft geen vriendinnetje te spelen dus ben ik de klos. "Mama, kijk eens, ik heb iets gemaakt. Mama, mag ik snoep? Ah, waarom niet? Mama, wil je mijn elastiekje even vasthouden? Mama, ik ga even boven spelen. Mama, mama, ik ben boven aan het spelen. Mama! Mama! Waarom zeg je niks, ik roep je toch?" Arghhhhh. De hele dag door. Of ze nu naast me staat of twee verdiepingen verderop. Het maakt niet uit wát ik zeg, als ik maar antwoord geef. Op een gegeven moment kreun ik dus alleen nog maar.  

Oudste heeft minder tekst maar bewerkelijker opdrachten: "Mag ik een tosti, mam, alsjeblieft? (net als ik de keuken heb opgeruimd) Waarom doet de laptop ineens zo raar (het beeld stond ondersteboven, kennen jullie dat knopje?? Ik nu wel...) En o ja, morgen heb ik projectpresentatie maar ik heb nog helemaal geen informatie over Het Jachtluipaard kunnen vinden. Doe jij dat even?"  Ja schat, tuurlijk, ik ga het zo doen, eerst nog even dit voor je zus.... BOEM. Brul. Ik geloof dat ik eerst even peuterbroer moet gaan troosten.

Eenmaal getroost vuurt peuter weer zijn commando's op me af als "ik sles  hebbu!" "Teletubbies AAN!" "Peeltuin?" "NEE! Ikgejhrwekjkkkkkhebbuuuu!!!" (huh?) En is hij even stil, dan is het helemaal nodig om echt even te gaan kijken wat hij precies uitvreet.

Terwijl mijn kinderen mijn aandacht vragen gaat de telefoon, piept de wasdroger, staat de oven in de fik en gaat de deurbel. Hoe kan ik in godsnaam een brave huismoederdevrouw zijn en alles tegelijk naar eer en geweten beantwoorden?! Ik vloek en ik tier zucht eens zachtjes.

Eerst de deur dan maar. Er staan drie schoffies jongetjes met plastic zakken en een brutale bek op de stoep, ze hebben ergens de Sint Maarten klok horen luiden. Ze gebieden me "snoep of je leven". Natuurlijk jongens, je bent minstens een week te vroeg maar ik ga wel even wat halen, zo ben ik, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na, sukkel die ik ben. Allemaal kregen ze wat, waarop de eerste met een smoesje (ikhadnogniks) begon te zeuren om meer.

En toen was de maat vol, de deur dichtgeslagen, en mijn humeur tot onder het nulpunt gedaald . Eenmaal binnen begrepen mijn eigen schatjes er niets meer van. Snoep? Mogen wij ook dan? En waarom kijk je zo boos? Zijn wij niet lief meer?  O f*ck en vloek en tier, ik bedoel, nee, hoor, mama is een beetje boos op zichzelf grmhllbdbbh...

Vanaf morgen doe ik het helemaal anders.