maandag 31 oktober 2011

Ekel



Hier een van de vroege werken van de (over een paar jaar toch zeker) wereldberoemde en meest toonaangevende kunstenaar van de eenentwintigste eeuw, J.o.ris van Puffelen  (Joesa, voor intimi). Al op jonge leeftijd gaf hij blijk van een zeer verfrissende kijk op kunst.

Deze abstract egel met stekels werd door de kunstenaar zelf liefkozend "Ekel" genoemd. Het stuk is privé bezit en - helaas voor de vele verzamelaars - niet te koop.

zondag 30 oktober 2011

Pilatles

Na wat ongelukkige communicatie en organisatieprobleempjes was vrijdag dan echt de allereerste pilates les. Wat lacherig lagen we daar op onze matjes. Voor de groep stond niet onze vast juf maar een hoog getoupeerde en geblondeerde Jane Fonda die haar beste tijd gehad had. Dacht ik, te zien aan de lijntjes in haar gezicht.

Toen we eenmaal een kwartiertje bezig waren wist ik zeker dat eigenlijk ík het was die haar beste tijd gehad had. Mèn wat is dat zwaar zeg. En wat ben ik stijf!! Het was de aller- allerhoogste tijd om eens serieus aan dat lijf te gaan werken, bedacht ik me na een minuut of tien. Na een minuut of twintig bedacht ik me alleen nog maar dat ik wilde stoppen (maar hé, dat deed ik niet natuurlijk, hooguit een beetje gesmokkeld met de hoogte van de beentjes). De juf zelf deed alle oefeningen niet alleen zonder enige moeite, maar wist er ook nog keihard bij te zingen en echt heel grappige (over onze rode hoofdjes ja, maar daar hou ik wel van) grapjes bij te maken.

Au. Dacht ik gisteravond dat ik geen buikspieren had, inmiddels voel ik ze wel degelijk. Net als de spieren in mijn rug en mijn benen. Hoe lang het duurt voor we allemaal zo strak zijn als beloofd in de cursusgids, vroeg een van mijn lotgenoten. Nog een week of 29 te gaan, dacht ze, dan kon je er wel eens wat van gaan zien. Voelen al eerder, dat kon morgen al. Inderdaad. Arrrrghhhh.

zaterdag 29 oktober 2011

Mutsen

Wat hoorde ik nou, bij P.auw en Witt.eman (klik hier) ? Een vriendelijke dame heeft een leuk boekje  geschreven over niet (genoeg) werkende vrouwen: Een webshop is geen carrière, ontsnap uit het mutsenparadijs


Ik citeer even:

Mutsen zijn de vrouwen die met witte driekwartleggings op het schoolplein afgunstig staan te wezen. Ze zijn jaloers op vrouwen die het wél gemaakt hebben, zoals Mar.ianne Z wage.rman. "Realiseer je dat mutsen maar één doel hebben: jou weer naar beneden trekken. Naar het mutsenparadijs." 


Ojajoh? Aaaah. Eindelijk weet ik wat ik ben. Ik was zo stuurloos, de afgelopen anderhalf jaar. Zo zonder baan, zonder doel in mijn leven. Had ik zomaar  mijn 9 tot 5 loonslavenbestaan  mijn glanzende carriere opgegeven in de wetenschap dat ik dan geen geld meer zou hebben voor iets anders dan die ene witte driekwart legging, maar wél alle tijd zou hebben voor de kinderen. En de webshop, ja, als ze eindelijk slapen. Dat ik nou dacht dat de kinderen en ik daar gelukkig van zouden kunnen worden zeg. Stom!

Wel fijn dat ik weet waar ik jaloers op moet zijn. Zelfs haar taalgebruik is jaloersmakend als ik haar advies lees:


Wees geen muts, vermijd de muts en gebruik de muts.


Briljant gevonden toch? En zo beschááfd..... Ik weet nu wat ik worden moet, eh wil.

dinsdag 25 oktober 2011

Volgzame schaapjes

Stel je voor, je ziet een groepje kinderen bezig met een leuke georganiseerde peuteractiviteit: muziek op schoot, peuter-zwemmen, de herfstwandeling van de peuterspeelzaal. Er loopt een overenthousiaste juf te vertellen hoe en wat. Negen kindjes zitten braaf op hun billen met open mond te kijken, klappen op tijd braaf mee in de maat, staan op als de juf dat zegt en lopen keurig de kant op waar de juf voorgaat. Desnoods met een klein duwtje in de rug van de begeleidend ouder.

Eén van die peuters doet dat niet. Die heeft zo zijn eigen ideeën. Juf en ouder kunnen op hun kop gaan staan. Misschien dat 'ie wel een kéér wil gaan doen wat de juf voorstelt, op zich is hij daar niet op tegen, maar dan als híj de tijd daarvoor rijp acht. Als er verder geen andere, interessantere, zelfverzonnen activiteiten zijn.

Die ene peuter, dat is er één van mij. Genetisch besmet van beide kanten. Een jaar of zes geleden had het mijn oudste kunnen zijn, een jaar of vier geleden mijn middelste. En gisteren, tijdens die peuterspeelzaal herfstwandeling waarbij ook -o help hoe gezellig- de ouders waren uitgenodigd... juist, toen was het mijn jongste schatje. Schatje keek het eens aan en dacht er het zijne van. Zocht géén eikeltjes maar kroop over de boomstammen van de trimbaan. Ging links waar iedereen rechts ging om vervolgens in zitstaking te gaan midden in een modderplas. En halverwege de speurtocht keerde hij resoluut om: "naar huis".

Ik dacht dat hij het nooit zou vragen. Ik mompelde wat slappe excuses over "te moe" en "moet nog wennen". Eenmaal uit het zicht van de club keken wij elkaar triomfantelijk aan: ontsnapt. Nu doen we gewoon waar wij zelf zin in hebben. Dank je jongen.

(sms naar papa:  je zoon is geen meeloper en houdt niet van eikeltjes. Wij zijn ontsnapt.
sms van papa: mooi zo, papa is trots)

maandag 24 oktober 2011

Des nachts

Ik ben een bezig bijtje. Vooral 's nachts tussen 3 en 5. Ik schrik dan meestal wakker uit een of andere heftige droom en ga dan liggen nadenken. Of ik plassen moet of niet. Over Zielige Dingen. Ziektes, dood, ellende.  Waar dat boekje blijft dat ik laatst had besteld, of ik de gymspullen wel gestreken heb en meer van dat soort olifanten die 's ochtends gewoon mugjes blijken te zijn. Dat weet ik wel, dus zet ik het uit mijn hoofd en ga schaapjes tellen. Franse woorden met de letter Q bedenken. Het periodiek systeem in omgekeerde volgorde opzeggen.

Helaas, ook dat werkt niet om in slaap te vallen. Mijn hersenen zijn alleen maar wakkerder en lopen -tegen mijn uitdrukkelijke wil in- de actielijst voor morgen nog eens door. Ik zou die en die nog een moeten mailtje sturen, dat en dat tegen de juf moeten zeggen. Ik componeer vast een weblogje dat ik schrijven wil. Bedenk wat voor kleding ik aan zal gaan trekken en direct dat ik dringend nog een paar fijn bruine schoenen nodig heb. Bij de supermarkt gaan klagen over die smerige tartaartjes van gisteren. De gymspullen strijken. Eens serieus aan mijn websites gaan werken, een oppas regelen.

Ik heb wel een truc. Om al dit Zeer Belangrijke wel UIT mijn hoofd te krijgen maar NIET te vergeten schrijf ik het op, op een kladblokje dat speciaal hiervoor naast mijn bed ligt. Zodra ik mijn pen pak en in het donker begin te schrijven hoor ik vanuit mans kant van het bed een schamper gesnuif komen. Ah, hij ligt ook wakker. Ook een papiertje, schat?

Om 7 uur 's ochtends schrik ik wakker. Ik ben blijkbaar toch in slaap gevallen en wil het liefst dóórslapen,  maar de plicht roept. Het schrijfblokje blijkt vol te staan met voornamelijk onleesbare gekrabbel. Wat ik wel lezen kan is totaal onbelangrijk. Zelf ben ik compleet verrot. Mijn ogen willen niet open, de kreukels krijg ik niet uit mijn gezicht. En mijn hersens... zo geweldig en vooral niet-te-stoppen als het nadenken vannacht ging, zo moeizaam gaat dat nu. Zucht.

O, kijk nou. Eén ding kan ik nog lezen. Er staat: me-la-to-ni-ne pilletjes kopen. Waren in de aanbieding deze week, bedacht ik me vannacht inderdaad. Maar waar die nou ook alweer goed voor waren??? Mijn hoofd doet het echt niet meer. Ik hoop dat ik vannacht weer gewoon lekker doorslaap.

zaterdag 22 oktober 2011

HoerA!


Wat moet ik er nog bij vertellen? Ruim anderhalf jaar terug deed ze heel voorzichtig haar beentjes in het water voor haar eerste zwemles, bang dat er water op haar neus zou spatten.

Inmiddels durft ze met open ogen door het gat itt mama, die zwom vroeger gewoon een stuk met ogen dicht en hoopte dat ze ver genoeg over de lijn was om haar diploma te halen , op haar buik en rug te drijven, te watertrappen en natuurlijk een paar banen schoolslag en wat borst- en rugcrawl.

Ze deed het super! Ze kreeg applaus en cadeautjes, ze was zeer trots. En volgende week ligt ze in hetzelfde bad, zelfde tijd om te oefenen voor diploma B...

maandag 17 oktober 2011

Eerste herinnering

Ik las laatst in het "Vergeetboek" van Nederlandse geheugenexpert Douwe draaisma over de eerste herinnering. Er werden ook veel voorbeelden gegeven van de eerste herinneringen van bekende mensen. Leuk om te lezen!

Meestal stamt de eerste herinnering van mensen uit de periode dat ze tussen de drie en de vier jaar waren. Soms iets eerder, soms later. Soms is het alleen beeld, soms een scene of meer. Een en ander ligt een beetje aan de leeftijd van het kind (taalontwikkeling) en aan de impact van de gebeurtenis. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt als kind hebben daar vroege, vaak angstige herinneringen aan. Blijkbaar blijven dat soort herinneringen beter hangen dan gezellige momentjes.

En dan nog, herinneringen zijn natuurlijk niet altijd even zuiver, zeker eerste herinneringen niet. Die worden onbewust beïnvloed door verhalen die bijvoorbeeld door je ouders verteld zijn over die periode of door foto's die je later hebt gezien. Maar ga maar eens na of datgene wat jij zeker weet dat je het je goed herinnert ook écht zo is gebeurd of dat je de herinnering later onbewust een beetje hebt ingekleurd of misschien helemaal hebt verzonnen, en je herinnering niet meer is dan een herinnering aan wat je toen dacht dat je je herinnerde....

Mijn eigen eerste herinnering is niet echt spannend. Het is een beeld: onze keuken, zwart-witte tegeltjes op de vloer, een gestreept kleurig vloerkleed (jaren 70!), de zon die warm licht op de vloer scheen, mama aan het aanrecht en ik bij de tafel. Ik zal twee of drie geweest zijn.

Boeiend, denken jullie. Ik probeer me dus nog iets spannenders te herinneren uit m'n vroege kindertijd. Die bouvier pup misschien, die me de stuipen op het lijf heeft gejaagd door opeens de keuken binnen te komen stormen waar ik lekker alleen aan het tekenen was? Hoe oud was ik dan, ergens tussen de 3 en de 5, is mijn nauwkeurigste gok. Dat is op zich nog wel na te gaan. Waren er geen vroegere herinneringen? Huilend in mijn peuterbed bij het idee dat mijn ouders al heeeel oud waren en bijna dood zouden gaan (inmiddels 40 jaar geleden en ze zijn er gelukkig nog steeds)? Toen mijn vader me vroeg wat er aan de hand was werd ik boos omdat ik natuurlijk niet durfde toe te geven wat me écht dwars zat..

Maar, wat ik nou wel eens weten wil: wat is jouw vroegste herinnering?

vrijdag 14 oktober 2011

Toppetje

Peuter staat in de keuken. Heel stil, een beetje voorovergebogen, handjes bij zijn hoofd. Wat is er aan de hand, pijn, liefdesverdriet? "Wat doe je, mannetje?" Hij kijkt niet op of om maar brabbelt iets: "toppetje". Huh? Toppetje? Daarna begint hij te tellen. "Zes, zeven, acht, negen, tien, elf, veertig." (tegenwoordig begint hij voor het gemak steeds bij zes in plaats van bij één, een soort compacten en verdiepen denk ik)

En dan is het stil. Er wordt iets van mij verwacht, ik voel het. Maar wat?! Toppetje, toppetje. Oooooo, VERstoppertje! Ik doe mee. "Joortje, waar beeeeeeen je dan?" begin ik vast, voordat ik daadwerkelijk opsta en mijn best zal doen daar te kijken waar hij niet staat.  Maar zelfs zover kom ik niet. "HIER ben ik!" komt hij glunderend aangerend.

Mooi spel, dat toppetje.

donderdag 13 oktober 2011

Lang leven

Geen inspiratie, geen tijd. Maar ik kwam wel een heel interessant stukje tegen in mijn mailbox. Kijk ook eens: (klik hier : "onsterfelijkheid is maar een bij-effect")

Boeiend onderzoek, dat sowieso. En als ik erover nadenk wat het in de praktijk eventueel betekent: het lijkt me geweldig, dat mijn kinderen misschien wel heel erg oud zullen worden. Of nog beter: heel erg lang gezond jong kunnen blijven. Maar ik zou het ook wel erg leuk vinden als ik daar dan óók nog een tijdje bij mag zijn...

En? Wat vind jij ervan? Ook zin om honderd jaar te leven, duizend, of liever gewoon gelijk maar onsterfelijk?

woensdag 12 oktober 2011

Count your blessings

Twee lieve broertjes die dol op elkaar zijn en veel lol hebben samen. 
Oók als er aliens verslagen moeten worden
helpen ze elkaar.


Ein-de-lijk ook hier een fietsenrekkie!
Gisteren ging de eerste wiebeltand er uit.  
Stoer he!



En dan dit lekkere peuterpubertje.
Hoe blij ik ben als ik hem aan het einde van de dag
 in zijn hok kan opbergen, ik ben nóg blijer 
als ik hem er 's ochtends weer uit mag halen.
En hij ook!




dinsdag 11 oktober 2011

Ik heb het even niet

Iemand vroeg het hieronder al, gaat het wel goed met Mammalien? Op zich wel hoor, maar ik heb het de laatste dagen even niet, en daar heb ik niet vaak last van maar nu dus wel. Geen zin, geen inspiratie, geen fut. Geen tijd, geen geduld vooral. En mijn haar wil ook al niets anders dan slap om mijn kreukelige kop hangen.

Heel blij was ik dan ook dat ik vanmorgen zomaar even een ochtendje voor mezelf had. Ik kan doen wat ik wil, maar het idee dat ik zó veel wil en een keuze moet maken omdat ik hem (ze) straks weer op moet halen verlamt me. Ik schiet in de stress en eigenlijk doe ik niet zoveel. Het is geen lekker weer, mijn bankrekening is roder dan rood, en het winkelen dat ik net heb gedaan (hele verantwoorde aankopen op het gebied van kleding voor de kinderen, viltstiften en een cadeau voor de verjaardag van man) helpt ook al niet.  Het witte bolletje met (trakteer jezelf eens) filet americain was lekker, maar zelfs dat heeft me nog niet van de bui bevrijd.

Slapen dan maar? Dat  lijkt het enige waar ik de hele dag aan denk, het is er ook het weer voor. Ik gaap de hele tijd, mijn hoofd voelt duf. Ik slaap sinds kort wel weer de hele nacht door, maar desalniettemin lijken de nachten toch steeds weer te kort. Ik kijk dus ietwat jaloers naar de dikke poes met de goed verzorgde vacht die achter het raam van de buren een fijn plekje in het raam bij de centrale verwarming heeft gevonden. De hele dag heeft ze niets anders te doen dan gewoon lekker rustig warm binnen liggen, beetje naar buiten kijken, zo meteen zorgen dat ze wat geaaid wordt en wat filet americain krijgt.

maandag 10 oktober 2011

The morning after

The morning after de vrijdagavond met de tijgerslip en de Ik.ea Kalas. Zie hier de foto's. We hebben er voor de gelegenheid zelfs maar eens een tafel bij gedekt.





Verder was het een vermoeiend weekend. Het zwembad op zondag dat heel druk was, dochter die (illegaal want zonder diploma) zonder bandjes mocht van ons (en inderdaad, de juf heeft gelijk, ze moet nog flink wat oefenen en kracht opdoen). Oudste heeft serieus zijn best gedaan om nou eindelijk die irritante tafels eens uit zijn hoofd te leren en jongste, eh, nouja, die was gewoon zijn eigen vermoeiende maar lieve peuter zelf.

Maar vooral ik, ik werd doodmoe van mezelf. Ik had een flinke herfstdip. Het to-do lijstje dat ik had gemaakt was meters langer dan de energie van de personen die het uit dienden te voeren, óók de mijne. En mijn geduld was ook al op. Ben om te voorkomen dat ik zou gaan slaan maar met een boek in mijn bed gaan liggen.

En vandaag is het nog steeds kutweer herfst, maar iedereen is weg en peuter en ik zijn lekker bezig. Wassen, stofzuigen, heb me zelfs aan wat internetwinkel-programmatuur vergrepen. En om de laatste restjes pestbui weg te werken een heuse stoomreiniger besteld. Want het schijnt dat je daar echt álles weg mee krijgt. Wees dus gewaarschuwd.

vrijdag 7 oktober 2011

Pilates

De mindfulnes cursus is klaar, lang leve de nieuwe cursus. Al was het maar om één keer per week aan het avondritueel te kunnen ontsnappen. Pilates, moest het worden, schijnt goed voor je lijf te zijn. Vijf minuten voor tijd stond ik in trainingsbroek en tennisschoenen tussen een trosje zeer onsportief uitziende middelbare taarten voor een hele dichte deur. De juf was ziek. En de emailadressen van de cursisten bleken onvindbaar.

Eenmaal ontsnapt aan mijn bloedzuigertjes wilde ik toch zeker niet vóór kinderbedtijd thuiskomen. Nog maar een stukje om dan. Het tuincentrum was dicht, dus dan kom je al gauw bij I.k.ea uit. Even heerlijk consumeren voor bijna niks. Inmidddels zijn we een "Bagisen" (waarom heb ik die niet eerder gezien?) een "Fangst" (wie kan zonder) en acht stuks absoluut onmisbare "Kalas" rijker, en dat voor slechts 12 euro. Op de terugweg mooie avondluchten en fijn muziekje in de auto, ik was alweer bijna vergeten dat ik zo'n klotehumeur had vandaag.

Een half uur na kinderbedtijd parkeerde ik mijn auto. Ik verheugde mij al op het opgeruimde huis met de zoet slapende kindertjes, de knappe man in tijgertanga die me op zou zitten wachten op het kleedje voor de in mijn afwezigheid snel even ingebouwde open haard. Flesje rode wijn erbij, een paar minibrosjes en...en...  En ja hoor, toen mijn sleutel in het slot stak hoorde ik het al. Een uitgelaten dochter die nóg een verhaaltje wilde, een oudste zoon druk bezig aliens af te schieten op mijn computer, en een opgelucht kijkende papa die mij direct een schone luier en een zeer vies ruikende peuter overhandigde.

Wie weet er nóg een cursus voor me?

donderdag 6 oktober 2011

Mijn kleedje!

Wat zag ik nou gisteren liggen, in de H.E.MA? Een katoenen gehaakt granny kleedje (klik), dat verdacht veel lijkt op het ding dat ik van de zomer heb zitten knutselen en waar ik dochter blij mee heb gemaakt. Vijfenveertig (45) euro maar liefst, vroegen ze ervoor.

Mijn deken kostte trouwens ook zeker vijfenveertig euro aan materiaal. Aan de andere kant heb ik met al dat gehaak wel kunnen besparen op dure psychotherapie en een paar potten rustgevende pillen. Want eigenlijk was het gewoon vooral lekker om te doen, ongeacht het eindresultaat. Dat dochter er nog blij mee is ook doet mij deugd, dat dit soort dingen door de H.EM.A worden verkocht eigenlijk ook wel (zie je wel dat ik geen theemuts ben, het is hartstikke hip!) 

Maar eh... hé. De wereld draait tenslotte om geld, liefdadigheid is niet meer van 2011. Daarbij ben ik ook maar een arme thuisblijfmoeder (aangezien ik door dat gedoe met die kinderen en dat huishouden zelden tijd heb om te zzp-en). Ik denk dat ik dochter maar eens op haar zakgeld in ga houden. Vijfenveertig euro materiaal, zes weken arbeidsloon op het niveau van een academisch geschoolde arbeidskracht uit een westers land. Plus rente. Krijgt ze het bijbehorende kussentje gratis, het is tenslotte toch je familie. Wat vinden jullie?

woensdag 5 oktober 2011

Leuk Lied!

Soms als ik met peuter samen lekker even niets zit te doen begin ik spontaan "een, twee, drie, vier, hoedje van, hoedje van" te zingen, in een slappe poging hem te vermaken met mijn lichtelijk verouderde kennis van het Nederlandsche kinderlied. Hij luistert braaf tot ik klaar ben en zegt dan op ietwat vragende toon met driedubbele l: lleuk llied!? Elke keer weer. Doet ie trouwens bij andere liedjes die ik voor hem zing niet, dus ik denk dat hij het meent.

maandag 3 oktober 2011

Ik wens voor mijn dierendag...

..en een dikke vette frikandel speciaal euh ik bedoel, dat alle diertjes op de wereld maar een mooi leven mogen hebben.. En papalien, als je meeleest, de kinderen willen graag ook eentje van deze twee. Of allebei. En ik ook, want het is namelijk zooo goed voor hun ontwikkeling, he.. en zo heb ik ook wat te knuffelen als jij naar je werk bent en de kindertjes op school zitten.

De rest van deze dierendag zit ik dus te wachten naast het poezemandje dat al bijna 6 jaar leeg staat. Maar wie weet mensen, wie weet...

Het ideale schoolkind

7.30 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg?"
7.40 uur Dochter: "Hoe laat is het?Wanneer gaan we weg?"
7.55 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg?"
8.05 uur Dochter: "Hoe laat is het? Wanneer gaan we weg? Over tien minuten? Maar dat zei je net ook al!"
8.15 uur We zijn op weg naar school. Dochter: "Hoe laat is het? Is de school al begonnen? Zijn de deuren al open? We komen toch niet te laat he?"
8.25 uur Dochter rent de school binnen, bergt tas en jas op en loopt met een gelukzalige glimlach haar klas binnen. "Hallo juf, dag mam". De iets moeilijkere "zon" taakjes liggen al klaar, maar ze staat er op ook de "maan" taakjes te doen die voor de rest van de groep zijn. Ze wil niets missen! En vanmiddag gaat ze weer schooltje spelen als ze thuis is.

Ze is net zes en dolgelukkig in groep 3. En nu maar hopen dat ze dit enthousiasme nog een jaar of twintig volhoudt....

zaterdag 1 oktober 2011

Het Grote Geheim

Of hij een Groot Geheim wilde weten, begon ik. Hij keek me vol verwachting aan, blij iets te mogen weten dat alléén voor grote jongens en meisjes was. Ik stak dus van wal. Dat de aarde rond is, de juf een baby in haar buik heeft, dat de mens verwant is aan de aap... dat soort schokkende grote mensen geheimen, daar kan hij wel wat mee. Maar dít... dat viel hem dus een beetje tegen.

Het was stil, heel stil. Geen verbazing, nauwelijks vragen (hij is namelijk niet gek). Hij accepteerde gelaten  dat het voorbij was. Dat het feest gewoon hetzelfde bleef en de cadeautjes nog steeds doorkwamen was geen troost. Het was namelijk helemáál niet meer hetzelfde, natuurlijk niet. Met een heel verdrietig gezichtje en een illusie armer trok hij zich terug tussen zijn lego. "Ik wil het er niet meer over hebben mama".

Een paar gezamelijke lego-bouwsels, een spelletjes schaak en een pak trekdrop verder keek hij al weer iets vrolijker. De brok in mijn keel om zoveel kinderleed was bijna weg en ik voelde me niet heel schuldig meer. Fijn, er gaat niets boven de waarheid, ook al valt die soms wat tegen, denk ik zelf altijd.

Terwijl we de spullen opruimen om nog heel even voor de tv te gaan hangen kijkt zoon me met vertrouwelijke blik aan en zucht gelaten: "Dat geheim, ik had het liever niet geweten".