donderdag 29 september 2011

Wat me nu toch overkomen is

Zen, ik ben compleet zen. En mindful. Ik gaf geen krimp toen peuter op zijn inmiddels vertrouwde wijze bezig was met het onderzoeken van zijn eigen peuterpersoonlijkheidje. ("Nee, niet naar oma, mama moet weg, niet weg mama, wil niet naar de peeltuin, nee niet eten, wel worst hebben, WORST, niet appel nee, NEE, NEE, NEE, niet dragen, ik ZELLUF doen!") Meestal ontplof ik na de derde keer dat hij opnieuw de auto is ingekropen terwijl ik hem eruit wil hebben - of omgekeerd- maar vandaag niet. Geen krimp. Ik was de rust zelve.

Ik gaf geen krimp toen dochter en oudste ruzie maakten over wel of niet opruimen. Geen krimp toen peuterzoon en dochter vochten om een of ander stom slap speeltje wat ze opeens allebei wilden vasthouden en daarbij het speeltje natuurlijk doormidden trokken. Vervolgens allebei om weer heel andere redenen (*) tweestemmig aan het krijsen sloegen, langdurig en hard. Geen krimp toen ik de ovenpasta met prei en zalm op tafel zette en ik twee van de drie gezichtjes heeeel erg lang zag worden. Geen krimp toen peuter niet in zijn stoel wilde en er later natuurlijk weer niet uit.  Geen krimp toen dochter onder het eten opnieuw ergens heel hard om ging brullen, en mij vervolgens beschuldigde van het niet willen meedoen aan een zinloos wellesnietes waarbij ik meestal mijn geduld verlies. Geen krimp toen de kleinsten na het eten opeens nog een laatste restje energie hadden en natuurlijk niet naar bed wilden. Waar ze vervolgens toch naar toe gingen en moe en met gevulde buik direct heel lekker zijn gaan slapen...

Compleet zen en mindful schoof ik naast Papalien op de bank. Ik weet ook niet wat er over me is gekomen vandaag. Het zal het besef zijn dat er morgen weer een dag is. Een papadag. Ik wens hem veel Zen toe.

(*) het zijn schatjes hoor, maar je moet ze op tijd voederen en rust en aandacht geven, meestal breekt hier vlak voor het avondeten, tijdens het koken, de pleuris uit...

woensdag 28 september 2011

Atletiekdag



Kijk, dat is nou mijn zoon. De ene helft van zijn groep maakt zich druk bij de estafette, de andere helft is serieus aan het aanmoedigen. 
En de mijne? Die doet gewoon de vogeltjesdans. Of zoiets. 
Als je maar lol hebt, toch? 

dinsdag 27 september 2011

Het peuterasiel

Time flies when you're having fun. Zo heb je een verse baby op je buik liggen, en zo wordt hij opgeroepen om aan de grote boze buitenwereld die peuterspeelzaal heet te beginnen....

Vandaag belden ze. Peuter, die middenin de herfstvakantie de leeftijd van twee-en-een-half bereikt, zou ná de herfstvakantie voor het eerst mogen komen. Echterendemaar, staat er nou net die dag een uitje op het programma. Een uitje? Wow! Ze doen daar écht wat! Leuk! En de juf bleek ook nog inzicht in de tere kinderziel te hebben. Een uitje op de eerste dag leek haar een vreemd en verwarrend begin en nodigde ons uit dan maar eerder te komen, de week vóór de herfstvakantie dus al. Hij zou dan beter snappen hoe een normale dag op het peuterasiel er uit ziet en zo alvast een beetje wennen. En mama ook, ook wennen. Ze dacht het er zo hard achteraan dat het bijna te horen was. Eigenlijk was het een leuk gesprek met wat volgens mij een hele leuke kindvriendelijke juf is (en dat is weer eens wat anders, zie logje van laatst)

Het moment waar ik al máánden naar uitkijk omdat ik ook wel eens even snel iets wil doen zónder peuterpuberend getreuzel is daar. Veel te snel natuurlijk, de schrik slaat me om mijn moederhart. Wat moet dit arme onschuldige weerloze schaapje zo helemaal alleen zonder mama? Met de lijmpot het haar van de andere kinderen bewerken, de neuzen van zijn schoenen verslijten op de autootjes en heel boos NEE roepen als het hem niet zint, vermoed ik. En vooral onderzoeken, veel lol maken en de andere kinderen opstoken om ook veel lol te maken, dat weet ik wel. Maar, maar ... pffffffffffffffff. Mijn baby-ventje.... 



Wat moet ik zonder hém?! Help!! Wie vangt mij nu op, die twee dagdelen in de week?

maandag 26 september 2011

Plastic beschermdingetjes

Lang geleden, toen Mammalien nog geen mama maar een klein meisje was, had ze twee oma's. De ene, in het bezit van een jampotbril en flink wat grauwe staar, at op een goeie dag een boterham met ons mee. Ze belegde zelf haar boterham met rookvlees, twee plakjes én het plastic velletje dat om de een of andere reden altijd tussen die plakjes zit. Toen ze na veel moeite met kauwen doorsnijden begreep wat het probleem was zat ze met haar 96 jaar te grinniken als een echte puber. Ik heb daar hard om moeten lachen.

Inmiddels stink ik er zelf regelmatig in. Ik heb geen bril en geen staar, hooguit een wat druk leven en te weinig aandacht voor de dagelijkse dingen.  Zo loop ik bijvoorbeeld dagenlang met zo'n plastic beschermdingetje op de wijzerplaat van mijn nieuwe horloge en ben dan blij verrast als iemand het eraf haalt en ik opeens een heel scherp beeld heb. En mopperde ik elke keer weer als ik het kaartje uit het fototoestel in de daarvoor bestemde sleuf van de pc propte, want dat paste niet echt lekker. Tot we er na een jaar achter kwamen dat er... inderdaad.. een plastic beschermdingetje in die sleuf zat. Dankzij dat beschermdingetje zijn de pinnetjes inmiddels zo verbogen dat we een nieuw apparaatje moeten kopen om de foto's over te kunnen zetten van toestel op pc, maar dat terzijde.

Van het weekend had ik na een iets te intiem contact met de ovenschaal een brandwondje op mijn pols. Water er op, maar het deed nog zeer. Normaal roep ik dan heel hard om Pappalien, maar ik was alleen thuis. Het enige dat ik me nog van de ehbo cursus voor kinderen herinnerde was dat ik zo'n ehbo kist vol handige spullen had aangeschaft, acht jaar geleden. Dus deze -nog steeds bijzonder maagdelijke- kist maar eens afgestoft, geopend en in het foldertje gekeken. Een zalfkompres! Dat moest het worden. Na een minuut of vijf tussen de spullen gerommeld te hebben had ik hem al gevonden. Het stond dan ook met grote letters op de verpakking. Ik heb het papier eraf gehaald (haha, ik ben niet gek!) en het verbandje op mijn pols gedaan. Na een half uur kompres er af gehaald, het voelde toch een beetje gek, helemaal niet zo verzachtend.

En raad eens wat? Het plastic beschermdingetje zat gewoon nog tussen mijn brandwondje en het gezalfde verbandje. Kijk, zo simpel ben ik nou.

donderdag 22 september 2011

DWZI


Heel veel zeepbubbles uit mijn wasmachine komen!!

... manlief dacht dat hij zijn literfles shampoo wel in zijn handdoek kon verstoppen ... 
... en ik dacht na ons zwemuitje niet zoveel zin meer te hebben in het sorteren van de tas met was... 



'Deze Week Zag Ik' is een initiatief van Daan en Roos 
klikkerdeklik voor alle deelnemers 

woensdag 21 september 2011

Mindfullless

Ik ben een held in multitasken: terwijl ik de bedden opmaak scheer ik mijn benen en euh... Nouja, dat soort dingen. Maar vooral ook in mijn hoofd is het druk, tijdens de klusjes van vandaag bedenk ik vaak alvast wat en hoe het morgen moet. Soms is dat handig, maar soms zou ik gewoon ook wel eens echt puur van het moment willen genieten. De helft van mijn gedachten gewoon even stil zetten. In alle rust in de speeltuin alleen maar toekijken hoe peuterzoon nét niet bij de bovenste trede van het klimrek kan in plaats van na te denken over hoe zijn eerste schooldag zal verlopen over een jaar of twee.

Tijd voor wat mindful(l)ness -mindlessness - les. Dacht ik. De eerste les kwam ik een kwartier te laat binnen, helemaal in de stress omdat ik de plaats van bestemming niet op tijd had kunnen vinden. Hijgend en puffend stormde ik het zaaltje in waar al een kringetje 35+ vrouwen met de ogen stevig dicht ogen al wiegend zat te voelen waar hun billen eigenlijk precies zaten.  

Na een uur of twee was het klaar, en was ik best wel ontspannen. Ik kan het wel hoor! Als ik er de tijd maar voor neem. Maar dat huiswerk, dan, tussen de lessen door. Elke eerste hap van elke maaltijd met aandacht proeven? Ha. Terwijl ik peuter voer, dochter aanspreek op haar eetgewoonten en zoon probeer uit te horen over zijn dag op school? Niet gelukt. En dan op een matje gaan liggen mediteren, cd-tje erbij en me veertig minuten helemaal  terugtrekken uit het gezinsleven? Poe. Als ik als eens kindvrij ben heb ik voor mezelf nog zoveel te doen... Maar als ik over een maandje weer wat tijd heb zal ik het proberen. Het lijkt me wel lekker eigenlijk.

maandag 19 september 2011

De nieuwe juf

Daadkrachtig, vindt moeder van vriendje. Onervaren, vindt een andere moeder. Ik bied structuur want dat is belangrijk, vindt ze zelf. En oudste, wat vindt oudste van zijn nieuwe juf? Niet lief, ze is helemaal niet lief. Daar was hij heel beslist in.

Op het 10 minuten gesprek met juf, oudste en mijzelf kwam het aan de orde. Zij klaagde dat ze geen hoogte van hem kreeg, dat hij zo weinig tegen haar praat. Ik heb verteld dat hij zich niet op zijn gemak voelt bij haar, omdat ze streng is en schreeuwt en tiert. (Het is namelijk geen jongen die bewust ongehoorzaam is, dat ten eerste, hij bevindt zich vaak gewoon in een hele andere wereld dan de juf en de andere kinderen en er ontgaat hem soms het e.e.a. Bovendien, als je hem uitlegt waarom iets wel of niet mag in plaats van dat bot en boos te stellen is de kans veel groter dat hij er aan meewerkt.)

Zij maakte een deal met hem: als hij meer tegen haar zou praten en eerder zou luisteren als zij iets vroeg dan zou zij proberen niet boos te doen. Ze spraken het af, beloofden allebei hun best te doen (al dacht ik achteraf, ze zijn toch geen gelijkwaardige partners, ze is zijn júf verdorie, wat nou deal?!).

Dat was vorige week. Vandaag kwam oudste met een geleende, veel te korte broek uit school. What the f*ck? Hij is acht-en-een-half en al zes jaar zindelijk. Het zal toch niet??

Maar het was. Want er zat al iemand op de wc toen hij ook moest. Hij moest heel nodig. Maar van de juf mag er maar één tegelijk uit de klas, en dan moet je maar gewoon wachten, zo zijn de regels. Geen haar op zijn hoofd die er aan denkt om gewoon even te zéggen dat hij nodig moet plassen (of zich af vragen wat die spijbelaar inmiddels een uur op de wc doet). Een andere regel is, niet storen, niet praten als ze druk bezig is. Een regel die nuttig is voor sommige kinderen, maar bij zoon en andere kinderen die juist moeite hebben tegen de juf te praten eigenlijk helemaal niet zou mogen gelden. Nee, dan liever je de rest van de dag doodschamen in een geleende broek.

Het gaat lekker. Na een maand school heeft ze hem weer aan het nagelbijten, draait hij 23 uur per dag rondjes in zijn haar en pist hij weer in zijn broek. Een schoolvoorbeeld van een fijne relatie waarin de leerling tot het uiterste gemotiveerd wordt om het beste uit zichzelf te halen.

vrijdag 16 september 2011

Vrije dag

Zaten we toch bijna in een leuk pretpark vandaag met de hele familie. De juffen hadden weer eens bijscholing nodig, dus de kinderen waren vrij. Peuter was ook vrij en in voor iets leuks, maar papa moest opeens op het laatste moment toch iets Heel Belangrijks doen op het werk.

Dus. Plan B, iets overzichtelijkers voor een alleenstaande moeder. Een kinderboerderij? Een speeltuin? Eerst maar eens uitslapen (half acht), en daarna wat eten en een spelletje. Even strijken terwijl de oudste twee heel lief samen met de lego speelden.

En toen werd dochter uitgenodigd voor een middagje speeltuin. Ze werd opgehaald en wordt ook weer thuisgebracht, later op de middag. Peuterzoon smeekte of hij naar bed mocht, en ik kreeg opeens een visioen van oudste die fijn achter de computer zou gaan zitten spelen terwijl ik achter mijn boek mijn ogen dicht zou doen in het heerlijke zonnetje buiten op de veranda.....

Ik had me nét geinstalleerd, en *fckerdefckheerstamebij* daar kwam vriendje S. voorbij op zijn step. Ken je dat, van die vriendjes die je op zich helemaal niet onaardig vindt, waar je kinderen dol op zijn, waarvan je het prima vindt dat ze samen spelen. Bij hem thuis of op school, NIET op je rustige vrije middag bij jou thuis. Omdat het dan niet alleen klinkt alsof de derde wereldoorlog is uitgebroken maar je huis er nadien ook ongeveer zo uitziet.

He, S., kom er in! riep ik dus vrolijk. En bedacht me dat ik gelukkig nog niet had gestofzuigd, dat peuter nu echt niet zal kunnen slapen vanmiddag en dat ik vrij zeker weet dat zijn S. zijn ouders een goede aansprakelijkheidsverzekering hebben.

maandag 12 september 2011

Prin6senfeest

Er waren eens zes prinsesjes. Niet omdat hun ouders nou zo koninklijk waren, maar meer omdat meisjes van vijf, zes jaar nou eenmaal het idee hebben dat prinses zijn iets begerenswaardigs is, kleding en make-up in belangrijke mate bijdragen aan je schoonheid, en roze de mooiste kleur van de wereld is. En paars. En goud. En glitters. (En ja, mammalien dacht er vroeger ook zo over!) 

Zes prinsesjes dus. Van de weeromstuit werd de enige jongen in het gezelschap een stoere ridder. Met een zelfgemaakte maar daarom niet minder gevaarlijke lans.


Er werd een verhaal voorgelezen waarin de prinsesjes een enorm spannend avontuur beleefden. Tussendoor waren er spelletjes: dansen, ballengooien, een geblinddoekte proeverij en meer van wat prinsesjes nou eenmaal graag doen op feestjes. Er waren cadeautjes, lekker eten en drinken. Er werd geschminkt en er werden mooie meisjesachtige (afwasbare) tattoos aangebracht.

En de ridder, die eigenlijk half mee wilde doen met het feestje en half helper was? Hij vatte zijn taak serieus op. Hij deed erg grappig, de dames lachten zich rot om hem. Grappig en druk. En nog drukker. En een paar meisjes dachten dat hij het ook leuk zou vinden als zij bovenop hem zouden gaan springen, waar hij toch wel een beetje van schrok. Toen ik hem vroeg even wat te dimmen was het antwoord: "jamaar mámaaa... ik moet het toch gezellig maken?!" Ahja. En hoe doe je dat anders dan door druk en gek te doen. Het goede voorbeeld én de genen van zijn vader.

Van de blogwereld

Mammalien was even van de blogwereld. De echte wereld was al hectisch genoeg namelijk. Donderdag kon ik dankzij het boodschappenbriefje gastlogje van dochter nog even doen alsof, maar verder kreeg ik het niet voor elkaar om hier nog wat luchtige logjes te bakken.

Tussen het voorbereiden van het driedaagse verjaardagsfeest (zaterdag, zondag en maandagochtend) door waren er ook voorbereidingen voor de begrafenis (maandagmiddag) met alle bijbehorende emoties. Dubbel, zo dubbel allemaal. En wat een geluk dat het duivelse dilemma waar ik bang voor was, kiezen tussen E.'s begrafenis en mijn dochters kinderfeestje, niet aan de orde was. Bovendien ging het me best goed af het een en ander te scheiden in mijn hoofd. Maar nu ben ik wel helemaal compleet dubbel óp.

De begrafenis was zeer goed bezocht. Goed te zien hoe geliefd hij was. Toen iedereen eindelijk een plekje had en de eerste spreker begon vloog daar opeens iets door de grote hoge ruimte. Het maakte een paar mooie grote bogen, alsof het eens goed rond wilde kijken. Wat het was? Een vogel, een vleermuisje? Carry, meid, misschien heb je toch wel gelijk. Hoewel een cheetah beter past inderdaad, maar dat kan altijd nog natuurlijk.

En nu is het klaar, in allerlei opzichten. Natuurlijk zal ik niet van de ene op de andere dag niet verdrietig meer om hem zijn. En ik hoop nog heel lang blij te kunnen zijn voor en mee te leven met (de verjaardagsfeestjes van) dochter, maar we hoeven er nu niets meer aan te doen en kunnen het gewone dagelijkse leven weer oppakken.

Een nacht goed slapen zou fijn zijn. Dan ben ik hier morgen weer terug met een of ander verhaaltje over peuter die zijn potje niet op tijd kon bereiken of wind ik me gewoon weer een klein beetje op dat de melk ondanks de uiterste houdbaarheidsdatum van volgende week toch klonterig is. Dat lijkt me wel even spannend genoeg voorlopig. Of ik houd me aan mijn goede voornemens en ben gewoon heel Zen en praktiseer het Carpe Diem.

donderdag 8 september 2011

Gevonden onder haar bed


Ik vertaal even (of zien jullie het aan de tekeningetjes ertussen?!): minitaart, oliebol, cake, lik-lolly, eierkoek, kesrtdiner

Ze zal toch wel genoeg te eten krijgen?

dinsdag 6 september 2011

Dag liefie



Eerlijk, nuchter en vriendelijk voor iedereen, onverstoorbaar en zo sportief.

Rust zacht, zou ik bijna zeggen. Maar jij hebt wel genoeg gerust, dat is niets voor jou.
Als er een hemel is, dan voor jou zeker een met een mooi plekje waar je nu weer lekker kunt rennen en sporten.

Ik ben blij dat je mijn en onze vriend was.

Stervormig herfstbloempje

Lang voordat de zaadcel de eicel had gevonden wisten we al hoe onze dochter zou gaan heten. Dat hadden we bedacht ergens in de vierde maand van mijn eerste zwangerschap. Vijf maanden later - na wat bloederig knip- en trekwerk- bleek de meisjesnaam echter nog even niet nodig.

Voor de zekerheid plantte ik later dat jaar maar wat van deze mooie bloemen in de achtertuin. En ja hoor, in het vroege voorjaar van 2005 werd het duidelijk dat onze dochter op weg was. Begin september (van datzelfde jaar ja, ik ben namelijk geen olifant, qua dracht) werd ons sterrenbloempje geboren. Precies in de tijd dat in de tuin haar naamgenootjes weer volop in bloei staan. Zo ook nu weer. Achterin de witte, in de voortuin de paarse en -nieuw dit jaar- roze voorin de achtertuin tussen de sneeuwballen op stam. Heerlijk, ik houd ervan als dingen kloppen.

En dochter? Die heeft de natuur niet nodig om te weten hoe laat het is, die heeft een kalender. Waar ze elke dag een kruisje zet en steeds dichter bij de dagen komt waar de letters H O E R A en F E E S T staan....

maandag 5 september 2011

Regen

Ik ben echt niet bang voor water hoor: zo ben ik vanmorgen bijvoorbeeld nog naar babyzwemmen geweest en een heet bad vind ik ook erg fijn. Maar regen, van die koude regen, en wind. Daar heb ik niet zo op. Tenminste als ik buiten ben.

Vannacht beviel het me wel. Wij slapen op de bovenste verdieping. Een bouwwerk met aan drie kanten ramen en een dakkoepeltje. Niets fijners dan vanuit mijn warme zachte dekbed genieten van het noodweer buiten.

En ook vanmiddag. Net toen het tijd was om de kinderen van school te halen werd het me toch donker! Regen, hagel, het leek verdorie de zondvloed wel. Ik weet niet waar we al die regen aan verdiend hebben dit jaar, maar vanmiddag kon het mij even helemaal niet schelen. Ik nam nog een slokje van mijn hete thee, knipoogde naar peuterpuber - voor de gelegenheid even verdoofd met een dubbele portie Teletubbies en warme melk- en haakte vrolijk verder. Dit alles in de wetenschap dat mijn schatjes vandaag eens een keer niet door mij maar door de vader van vriendjes N en M werden opgehaald. O,o,o wat zullen ze nat zijn geworden, de arme schatjes op¨hun teenslippertjes en de vader van ook dacht ik gniffelend en nam nog een slokje hete thee.

Morgen is het mijn beurt om N en M mee te nemen. Om kwart voor drie en om vier uur sta ik buiten te wachten. Maar ik zal zo even een mailtje sturen naar de weergoden of er dan een lekker warm nazomerig zonnetje kan schijnen.

zondag 4 september 2011

In het kader van count your blessings...

... mijn peuterpuber. Weer zo één met een creatieve, onderzoekende geest. Als hij eindelijk even stopt met kijken of zijn speelgoedautootjes in glazen vol appelsap passen en geprobeerd heeft of smeerkaas beter op het kussen of beter op de bank kleurt probeert hij drakenvleugels uit de plastic playmobiel draak te trekken en mijn plantjes ermee te versieren, zijn sokken op te eten, mijn haakwerk uit te halen, zusjes haar te bewerken met de haaknaald, bibliotheekboeken uit te dunnen (het aantal bladzijden kan zeker gehalveerd) en met zijn kleine sterke pootjes de rest van de familie van de bank af te trappen. Dan gaat hij er lekker voor zitten en is het een kwartiertje tv kijken...


En daarna is het tijd voor een heuse trialoog met baby dino ("jojis") en grote dino ("mama")...

donderdag 1 september 2011

Woordeloze woensdag was het

.. gisteren op mijn blog. Geen inspiratie voor leuke plaatjes of grappig bedoelde teksten die nergens over gaan. Het bezoek 's ochtends aan vriend E. viel me zwaar. Op weg erheen was ik zenuwachtig, alsof ik een sollicitatiegesprek had. Ik was gewaarschuwd dat het niet goed met hem ging en inderdaad: hij is er beroerd aan toe en zo zag hij er ook uit. De chemo heeft niet aangeslagen, of niet genoeg in ieder geval. Wat er in bed lag was een schim van de E. die ik kende. Zo vertrouwd nog steeds, maar ook zo vreemd. Hij was suf van de medicijnen, is moe en eten lukt ook al niet meer. Over de weg terug naar huis heb ik extra lang gedaan om even helemaal alleen uit te huilen en een en ander even te verwerken (thuis bij manlief ging dat trouwens ook wel weer goed). Het is namelijk gewoon kut. Wat een klere-ziekte. Arme jongen.

En wat kan ik er aan doen? Voor E. niets meer, behalve duimen en hopen, aan hem denken. Misschien nog een keertje op bezoek als zijn conditie dat toelaat. Heel hard hopen dat mijn familie en ik gespaard blijven. En verder doneer ik maar weer eens wat geld aan het onderzoek naar kanker. Smeer ik mijn kinderen vanaf nu elke dag helemaal in met zonnebrand, tien keer per dag. Ik zelf ga hardlopen, gezond eten. Mijn naasten nog meer liefhebben, elk moment van de dag plukken. Mijn zegeningen tellen.