maandag 29 augustus 2011

Wat voor stoornis is dit?

Vlak voor de werkster komt ben ik altijd als een gek aan het opruimen, en stofzuig ik ook nog even als het lukt. Heb ik een kraamhulp in huis, dan sta ik met een krom lijf van de hechtingen háár koffie in te schenken en brood te smeren. Het idee dat er zo´n kraamhulp komt om schoon te maken en op m'n verse babietje te passen zodat ik een beetje rusten kan, dat lijkt super. En de eerste dag, dat lukt ook altijd wel. Maar daarna voel ik me verplicht op te staan en de gastvrouw te gaan spelen. En na een tijdje tel ik de dagen af tot ik het huis weer voor mezelf heb en geen geforceerde gesprekken meer hoef te voeren met iemand waar ik helemaal niets mee heb. Ik wil gewoon ongegeneerd mijn vieze voeten op mijn eigen tafel liggen, een stomme soap kijken, bijkomen van de nachtvoedingen. (En niemand iets vertellen of ik al dan niet gepoept heb. Als het niet lukt bel ik wel even met de huisarts ofzo.)

En dan de kinderoppas. Meestal gaat het prima, die meisjes van 17, die doen wat ze moeten doen en weten dan niet hoe snel ze weer weg moeten als wij ouders weer thuis zijn. Maar nu hadden we een nieuwe, een wat oudere een zeer ervaren dame die graag laat weten dat ze weet hoe je opvoedt. Niet mijn type vriendin, maar ze houdt de kinderen lekker bezig: knutselen, spelen, van alles.

Ik laat me voor ik vertrek nog even van mijn beste opvoedkundige kant zien, wat de kinderen maar vreemd vinden en opeens extreem probleemgedrag gaan vertonen. Maar het allerergste, na afloop van het oppassen, zo rond lunchtijd, hoor ik mezelf ineens vragen of ze ook een broodje wil... Arrrghhhhh!! Muts! Heel beleefd hoor, maar ik ging er niet vanuit dat ze ja zou zeggen. Niet dat ze niet aardig is, maar als ik al wil socializen dan toch liever met iemand uit mijn eigen familie of kennissenkring, die mensen waar ik zo vaak tegen zeg dat ik te druk ben omdat ik moet werken/oppassen/alleen wil zijn/weet ikveel.

Dus ik heb de tafel gedekt in plaats van de kinderen met een boterham in de hand naar buiten te schoppen, zelfs nog handen laten wassen en kindertoetjes schoongeveegd. En zij vond het gezellig. En heeft wel 15 boterhammen gegeten. Zo lang heb ik nog nooit geluncht. En toen was het eindelijk zover dat peuter in bed lag, dochter en vriendin gingen spelen en zij op haar fiets stapte. Moest ik alleen nog even de uren betalen dat ze hier was geweest. Maar, vroeg ik me af, moet ik de tijd voor die lunch nu ook nog betalen, of toch maar niet?

Pffffft. Ik weet het niet hoor, maar ik denk toch dat ik maar eens hulp ga vragen. Iemand?

zaterdag 27 augustus 2011

De Veldwachter

Mijn moeders vader is geboren in 1899. Mijn vaders moeder in 1892 en haar man, mijn opa, was zelfs nog een jaar of 10 ouder dan zij geloof ik. Mijn jongste is uit 2009, is me dat een verschil?! Niet alleen de jaartallen maar ook de hele wereld om hen heen. Onvoorstelbaar bijna.



En wat te denken van deze foto? Er was wat discussie of het nou de vader van mijn vaders moeder was, mijn vaders opa dus, of misschien daar nog de vader van, zijn betovergrootvader? Het was in ieder geval een echte serieuze stoere veldwachter. Dat is niet zomaar iets, he. Een man met aanzien. Niet te vergelijken met zo'n suffe hedendaagse stadswacht op scooter natuurlijk.

De andere kant van de familie hebben we ook nog even bekeken. Leukleukleuk allemaal. Al is het nog even onduidelijk waar ons blauw bloed en aristocratische neuzen vandaan komen.

donderdag 25 augustus 2011

Akkefietje

Zoon knerpt niet snel. Dus als hij thuis komt, beetje beteuterd kijkt en vertelt dat een jongen hem in de speeltuin heeft omgeduwd en met zijn hoofd keihard tegen de grond heeft geduwd, tot twee keer toe, dan is er wat aan de hand. Dat was dinsdagavond. Er was niets gebeurd, zoon had niets gedaan. Hij deed het zomaar!

De dag erop, we zitten in de auto, vertelt hij tussen neus en lippen door dat diezelfde jongen hem op school in de gang tegenkwam en hem met zijn hoofd tegen de deur aan heeft geslagen. Watkrijgenwenou?! Mammalien-bijt-op-tong-want-mag-niet-vloeken.  Ook pappalien kon het niet echt waarderen (understatement). 's Nachts lag ik wakker met zorgen over een opgroeiend psychopaatje dat de pik op mijn arme onschuldige zoontje heeft. Zoon zal toch geen type zijn dat pestkoppies aantrekt? Echt afschrikwekkend ziet hij er niet uit, integendeel. Dus zat ik vanmorgen bij de juf met het verhaal. Zij zou er werk van maken.

En dat deed ze. De juf had inderdaad met die jongen gepraat. Maar ook met zoon. Want zoon bleek toch wel een beetje aanleiding gegeven te hebben, hij had met zand gegooid volgens de tegenpartij(*). Aha... het oud-hollands zelfgebakken modderballen gooien! Dat is inderdaad een lokale sport hier. Sommige jongens vinden dat leuk. Zoon doen dat niet om te pesten dus, maar gewoon omdat dat het spel is. Blijkbaar had deze jongen het even leuk gevonden en toen niet meer. En dat had mijn zoon dan weer niet zo goed begrepen en misschien was er wel een beetje modder per ongeluk wat op de verkeerde plek terecht gekomen, dat geloof ik graag. Maar in plaats van even duidelijk en netjes stophouikikwilnietmeer had de jongen er maar op los gebeukt. En de dag erop nog een keer. Vergevingsgezind is anders, maar goed. Dat heeft de juf hem hopelijk aan het verstand gepeuterd. Later kwamen ze elkaar weer tegen "en deed hij niks" volgens zoon.

En de mijne? Die had dus wel degelijk (een beetje) aanleiding gegeven. Omdat een moeder zich toch ergens zorgen over maken moet maak ik me dan maar weer zorgen over het feit dat zoon zo lekker in zijn eigen wereldje zit dat hij het helemaal niet door heeft. Zijn wereld is druk, vol actie en fantasie, hij vermaakt zich er prima. Met (liefst wat drukkere fantasierijke) vriendjes maar ook alleen. En dat hij daarbij niet altijd oog heeft voor de rest van de wereld met andere mensen die hij soms per ongeluk wat in de weg zit, en dat sommige mensen daar wat minder goed op reageren, dat is iets waar hij zich dan weer niet druk om maakt. Daar heeft hij een moeder voor.

Mooi he, die natuur

Gisterenavond samen met oudste naar EO life gekeken, vinden we leuk. Prachtige opnames en leuke weetjes over gekke beestjes. Zoon vond de bombardeerkever wel wat: hij spuit met hoge druk zijn vijanden omver met een of ander gemeen zuur vanuit zijn achterkant. En het leek wel een stripverhaal, na afloop zag je de rookwolken om zijn kontje optrekken. Kijk, dat is nou helemaal wat mijn zoon leuk vindt.

Fascinerend vond ikzelf ook een van de weinige insecten mét moedergevoel: een lekker hippe felrood met zwarte vlekken wants  keverbeest (waarvan ik dan natuurlijk direct de naam weer vergeten ben).  De godganse dag is ze eten aan het verzamelen voor haar tros met kleine rode kever baby's. Het grut blieft slechts één soort vruchtje, en dat is een tamelijk zeldzaam vruchtje. Mams sjouwt zich een ongeluk, de kleintjes eten en eten en eten. Op een dag heeft mams zit letterlijk doodgewerkt en ligt ze op haar dooie rug. De kindertjes hebben nog één laatste voedzaam feestmaal - inderdaad, mama zelf - voor ze de wijde wereld intrekken. Wat papa wants al die tijd uitgevoerd heeft, daar ging het niet over.

Pappalien is vanmorgen naar Zwitserland vertrokken voor een minivakantietje. Ik ga zo maar eens boodschappen doen. De kinderen hebben honger.

woensdag 24 augustus 2011

Bedenkingen

Tiedeliedetutatietrrrrttomehdiedomprrrrt (hoe beschrijf ik het vrolijk elektronisch riedeltje dat onze telefoon maakt als hij opgenomen wil worden?) "Mam, telefoon!" roept zoon blij en komt het ding brengen, want wie weet is het zijn vriendje. Op het display zie ik echter al dat het iemand is die niet wil dat ik zomaar weet wie er belt. Dat soort gezelligerds neem ik eigenlijk nooit op. Maar, ik ben zomaar in een goeie bui, en nadat ik het groene knopje heb ingedrukt brul ik zo geirriteerd mogelijk "HALLO, met Mammalien?!" in het toestel. Ik trek daar ook mijn sodemieteropvalmenietlastig gezicht bij. Daar ben ik heel goed in, in dergelijke gezichten. Helaas hebben we nog geen beeldtelefoon, maar het voelt wel goed.

"Mevrouw, u spreekt met de Postcode.klo.terij!" doet de andere kant van de lijn overdreven blij en spontaan. "Ik ben op zoek naar de heer of mevrouw van Puffelen. Bent u dat?" Ik krabde eens op mijn hoofd. Naamtechnisch gezien ben ik géén mevrouw van Puffelen. Aan de andere kant is menéér van Puffelen inderdaad de heer waar ik een hele tijd geleden alweer een afspraak mee heb gemaakt over dat wij goed en kwaad en een huis en twee auto's en nog wat troep zullen delen en toen heeft hij me wat zaadjes gegeven waar ik dan weer kindjes van heb gemaakt enzovoort enzovoort. Maar hij is niet thuis. En nu moet ik dus in een spilt second beslissen of ik al dan niet mevrouw van Puffelen ben.

Stel, hij heeft een prijs gewonnen, een vette. Niet ondenkbaar, want hij speelt met ik geloof vijfendertig loten mee, op elk adres waar hij ooit gewoond heeft. Natuuuuurlijk ben ik dan mevrouw van Puffelen! Maak maar over, zet maar neer. Hoewel, als dat betekent dat er een of andere gladjanus uit tvland met een cameraploeg op zijn nek mij dat live wil komen vertellen ben ik even niet thuis en mag manlief de honeurs waarnemen. De kans is echter nog groter dat deze o zo glad pratende jongen alleen maar nóg meer loten wil verkopen. En daar heb ik geen zin in. Niet in het verkooppraatje dat te lang duurt en waarin hij te vaak mijn naam noemt, mevrouw van Puffelen. Niet in het afwimpelen van mijn kant, en vooral niet in uitleggen waarom ik niet wil.  Blegh. Dus ik ben géén mevrouw van Puffelen, nee. Neeeeeeeh, kom op zeg. Wie ik wel ben, hem maakt het niet uit en mij eigenlijk ook niet. Wanneer ze thuis komen? Ik denk vanavond.

Dat was gisterenmiddag. Manlief, meneer van Puffelen, is toen ik hem dit verhaal verteld heb op de bank gaan zitten, telefoon binnen handbereik. Hij was er namelijk van overtuigd dat het om een vette prijs gaat. Met zijn smoelwerk op tv, dat maakt hem niet uit. Hij maakt zich vooral zorgen om welke prijs. Geld wil hij wel, graag zelfs, maar één van die A.udi's die ze weggeven niet. Ik ben dan weer minder kritisch op het merk als de auto erbij gratis is, en weiger uit principe telefoons met onbekende nummers en met mijn kop en adresgegevens op tv, maar man heeft zo zijn eigen principes en daar passen geen Au.di's of Vol.kswagens tussen.

En zo bezorgde deze werkstudent van het callcenter huize Mammalien toch weer een enerverende avond waarin veel diepzinnige discussies werden gevoerd over het wel en niet en het leven in het algemeen. Ze hebben overigens nog steeds niet teruggebeld.

maandag 22 augustus 2011

Luizenmoeder

Een jaar of drie geleden zijn zowel dochter als ik ontmaagd op luizengebied. Zij was op de crèche besprongen door zo'n griezel, en later is hij -of een van zijn vriendjes- ook gezellig van mijn superschone hoofdhuid komen genieten (hé krijg nou wat, daar heb ik al eerder over geschreven).

Kammen met zo'n gemeen metalen kammetje leverde mij één beestje op die ik van schrik snel door de gootsteen heb gespoeld voor ik hem goed had kunnen bekijken. De eerste en laatste luis die ik ooit heb gezien. Dochters haar was minder makkelijk te kammen, maar in combinatie met de meest smerige meest chemische shampoo ooit was het zo gepiept. Jeuk weg, luis weg.

Daarna werd ik wekenlang gebeld door de crèche: of ik dochter weer op kon halen, want ze hadden toch nog weer ergens een luis gevonden. Kijk hier, riepen ze blij, een streng haar omhoog tillend. Daar lopen ze állemaal... En ik zag niks, helemaal niks. Het heeft maanden geduurd, want elke keer zag er wel iemand weer een dode neet en moest dochter (die ze er waarschijnlijk zelf inplakte om te voorkomen dat ze een dag tussen de netenkijkende crechejuffen moest doorbrengen) weer worden opgehaald.

Inmiddels ben ik een leesbril rijker, en heel veel informatie van andere ouders. Luizen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn bruin, of rood, soms wit. En de vader van F. beweert dat ze zich aanpassen aan de kleur van het haar. En ze springen wel meters door de lucht om dagenlang op een vergeten pluche beer te blijven wachten op een nieuw slachtoffer van vlees en bloed. De neten, die zijn er ook in alle kleuren en maten, afhankelijk van of ze dood of levend zijn. Ze schijnen ook weer op te kunnen staan uit de dood trouwens, en een nieuwe epidemie te kunnen veroorzaken.

Anderhalf jaar geleden heb ik mijn baan opgezegd  het heeft namelijk geen enkele zin als je om de andere dag je kinderen van de creche moet komen halen om ze van dode neten te ontdoen. Dat ik ook een soort van zzp-er ben, daar weet peuter of anders manlief me altijd wel weer van te overtuigen dat dat eigenlijk alleen geldt tussen negen en tien 's avonds en 's ochtends vóór half zeven. Verder ben ik vooral een hele lange dag thuisblijfmoeder, huishoudelijke hulp, echtgenote en zorgsloofje. Zoals iedereen weet heb je dan eigenlijk niet zo veel omhanden, komen de muren op je af, en zou je eens wat moeten gaan doen voor de samenleving, met die luie kont van je. Bovendien roept ook onze school heel hard om ouderparticipatie, en stonden er tien vacatures luizenmoeder open. Kom, dacht ik. Dát ga ik doen. Met één tegelijk kan ik die kleine krengetjes namelijk nog wel aan. De kinderen dan he. Die luizen, dat vind ik een beetje ingewikkeld.

zondag 21 augustus 2011

Groep 3

Twee jaar geleden, zoon ging naar groep 3 (*). Dat was even wat anders dan torens bouwen en eierdozen knippen, er moest worden gewerkt! Aan een tafeltje zitten (stil zitten, een tijdje op dezelfde plek) en opdracht x uit het taalboekje doen. Voordat zoon eindelijk aan zijn tafeltje zat, zijn potloden bij elkaar had, het juiste boek had gevonden, de juiste bladzijde, weer op zoek naar een werkschrift en een gum en oja-laat-ik-eens-kijken-of-het-potlood-van-mijn-buurman-net-zo-ver-door-de-klas-kan-vliegen-als-zijn-gummetje... Twintig minuten verder en nog niets gedaan. Dat heeft ongeveer de hele groep 3 en een deel van 4 geduurd. En dan heb ik het nog niet over de vergeten gymtassen en de schoolbekers die in de verkeerde tas terug werden gestopt.

Ik vond het niet zo gek, het is een jongen, he. Zijn vader heeft het ook, en in de klas zie ik het bij andere jongens ook. Typisch jongensding. Nee, dan dochter, met haar olifantengeheugen. Ze is zo alert op haar omgeving, ze vindt het geweldig om taakjes te doen. Zij gaat dat stukken netter en vooral georganiseerder aanpakken. En haar vriendinnetjes ook.

Dacht ik.

Dochter zit inmiddels een week in groep 3. Dat is spannend, en stoer, en heel leuk. Maar toch best lastig. Ook voor meisjes die stiekum al wel kunnen lezen. De gymtas is al één keer vergeten, en de broodtrommels hangen aan de kapstok i.p.v. in de daarvoor bestemde bakken. En raad eens wat ik zag toen ik even mee mocht kijken hoe ze zelfstandig in de klas aan het "werk" gingen aan het begin van de ochtend? Juist. Een kip zonder kop met de kleren van mijn dochter aan. Ze kan niet op haar stoel blijven zitten. Heeft ze eindelijk haar rekenboek gevonden blijkt het potlood weer weg, heeft ze haar potlood terug is er geen schriftje om de antwoorden in te schrijven. Ze hipt enthousiast heen en weer tussen vriendinnetjes, kasten, kapstokjes en hangt ondersteboven achterstevoren op een tafeltje. En de rest van de groep 3-ers lijkt het ook maar ingewikkeld te vinden, opeens helemaal alleen je eigen taakjes plannen en organiseren.

Toen ik na afloop nog even naar zoon (groep 5 inmiddels) ging kijken zat hij netjes aan zijn tafel, boek met werkboek op de juiste bladzijde voor zijn neus, rustig sommen te maken. Uiteindelijk leren ze het bljkbaar toch.

(*) voor mensen van mijn generatie, de 1e klas van de lagere school, de klas waarin het kleuteren is afgelopen en er gelezen en gerekend moet gaan worden! Hoewel de kleuters van tegenwoordig de letters al leren lang voordat ze in groep 3 komen..

vrijdag 19 augustus 2011

Fotokabien (7)

Gottegot... het is weer niet best. Wel dapper dat ik
dit zomaar durf te laten zien op het werelwijde web.


Extreem zwaaien

Sinds ik ergens tussen koninginnedag en bevrijdingsdag dit jaar door een als onschuldig kinderziektevirus vermomde duivel gebeten ben kan ik mijn rechterarm niet meer helemaal gebruiken op de manier zoals normale mensen dat doen. Zo gaat de service bij tennis alleen nog onderhands. En zie ik op grote afstand een goede bekende, dat kan ik niet even met arm hoog in de lucht vrolijk zwaaien maar komt er een soort stijve h.it.ler.groet uit. Je begrijpt, daar wil ik vanaf.

De huisarts stond voor een raadsel, maar de neuroloog kwam na wat ezeltje-prik-voor-gevorderden op mij gespeeld te hebben vandaag met een soort van uitslag. Het ee-em-gee bevestigde zijn vermoedens: op één spier en één zenuw na doet alles het gewoon goed. En dat is best wel fijn om te horen als je een uur lang in de wachtkamer tussen de door hersenbloedingen getroffen bejaarden en folders over ms en parkinson hebt gezeten. En dat ene lullig zenuwtje herstelt -bijna altijd- vanzelf weer. Binnen een jaar of twee toch zeker.

Dus... de komende twee jaar zet ik mijn tenniscarriere maar even in de ijskast. Laat ik de ramen zemen door mijn manlief (voor iedereen die hem i.r.l. kent, hij zégt dat hij het kan!) En misschien moet ik mijn snor laten staan zodat die beter bij mijn nieuwe zwaaibeweging past.  

woensdag 17 augustus 2011

dinsdag 16 augustus 2011

Het asielbeleid in Casa Mamalina

Wat zit daar nou weer op m'n keurig schoongedweilde vloer? Dat zijn geen legale inwoners van Casa Mamalina! Weg ermee denk ik. Dus ik roep zoon-niet-bang-voor-beestjes' hulp in om ze zonder pardon maar op beestvriendelijke wijze uit te zetten. 
Zoon vindt echter dat dat nu even niet kan. "Mam, ze zijn nét met hun bruiloft bezig!"

zondag 14 augustus 2011

Zomervakantie 45/45 - de grand finale

We zijn er! De vakantie is klaar. Als toetje cq grand finale wilde ik ze op een etentje trakteren, maar ik geloof dat ze net zo blij zijn met een laatste keer met een bord kale macaroni voor de tv hangen. Lang leve de vakantievrijheden. De kinderen vinden het jammer, willen nog niet klaar zijn met vakantie en al helemaal niet naar school. En eigenlijk is dat ook wel een goed teken. Ondanks het kl*te weer, ondanks dat we niet echt "op vakantie" zijn geweest vonden zij het fijn (en ik ook!)

En ik weet ook dat hoe hard ze nu ook roepen van niet, zij morgen stiekem ook wel weer blij zullen zijn als de school weer begonnen is. Als ze al hun vriendjes weer zien, uitdagingen op ander gebied dan veterstrikken en achtbanen krijgen... En met een beetje geluk kook ik dan ook gewoon weer gezond eten met groente en zo, en eten we dat dan gewoon aan de grote tafel op, en mogen ze vlak voor bedtijd naar bed...

Dit o zo zoete plaatje zegt genoeg, toch? Hij had op het spetterende eindfeest van de vakantieweek een snoepje mogen kiezen als prijs bij het een of andere spel. "Deze heb ik voor jou gekozen mama, omdat ik zoveel van je hou. En ik wil dat we hem samen opeten". (Eh... schatje, wat lief van je!!! Maar eh blegh een lolly ik mag niet snoepen van mijn dokter de tandarts ik ben misselijk weet je wat? Ik maak er een foto van, en dan kan ik er aaaaaaltijd naar kijken, en dan mag jij hem van mij helemaal alleen opeten, omdat ik ze vreselijk vies vind omdat ik ook van jou houd!)

zaterdag 13 augustus 2011

Ziekelig

De zomervakantie is bijna voorbij en we zijn er geloof ik zonder brokken doorgekomen. Al werd ik zelf zo vlak voor de finish nog bijna getackeld door een keelontsteking. (Ik ben ervaringsdeskundige op keelontstekingsgebied, hoewel ik ze meestal in de voorjaarsvakantie ipv in de zomervakantie langs zie komen) Gelukkig lijkt het dit keer beperkt te blijven tot een flinke verkoudheid. Dus hang ik maar gewoon wat vaker dan anders op de bank en drink warme melk met honing en laat het allemaal maar gebeuren. Rust doet wonderen.

Het valt allemaal in het niet bij mensen die écht wat hebben. Zoals E. die net uit het ziekenhuis is, een beetje opgekalefaterd en van kankerremmend medicijn voorzien en nu thuis moet aansterken. Alleen is hij zo ontzettend moe, heeft hij geen fut om te eten en valt hij alleen maar in rap tempo af. We hopen dat het medicijn nu heel snel gaat aanslaan en hij er weer wat tegen kan. Zijn vrouw zorgt goed voor hem, en zijn dochter is zo blij dat hij op haar verjaardag thuis is.

Ik kijk eens naar mijn vakantiegrut en knuffel ze nog maar eens goed. En heel gek, maar die verkoudheid, die is ineens helemaal over. En peuter telt hardop mijn zegeningen: één, twee, vier, één, twaaluf!!

vrijdag 12 augustus 2011

Zomervakantie 43/45

He, krijg nou wat, mijn kinderen staan in de krant!! 




 Dus dáár waren ze afgelopen week! Hokken bouwen voor de dierentuinbeesten, speurtocht, filmpje (madagascar), optocht, knutselen, snoepen, waterballet, en veel spelletjes... Vandaag (lees ik) laatste dag, mét avondeten en daarna spetterend feest waarbij de ouders ook mogen opdraven. En volgend jaar willen ze weer hoor ik net. Dat het weer een beetje tegenzat daar maken namelijk alleen moeders en krantenberichtjesschrijvers zich druk over.

dinsdag 9 augustus 2011

Zindelijkheid (wat hij wil)

Zindelijkheid is een issue in huize Mammalien, deze zomer. En dan met name met betrekking tot jongste. Ik begon op vakantiedag één vrolijk zijn luier uit te trekken en een potje achter zijn kontje aan te dragen. De oudste twee plakten bij elke goedgeplaatste druppel sticker na sticker na sticker voor zichzelf voor hem. Het ging top. Maar na een paar goede pogingen verslapte zijn euh... (hoe heet die spier?!) ... aandacht. En Pappalien had in zijn vakantie geen zin om voortdurend op te letten noch om te dweilen. Dus toen hadden we even pauze.

Sinds kort begint peuter zelf. 's Ochtends als ik hem uit zijn ledikantje haal staat hij me glunderend op te wachten: "mama, alles uittesooid!!" Inderdaad, alles ligt buiten zijn bed. Zijn knuffels, zijn dekens, en ook zijn luier. En NEE, hij wil géén schone luier en géén onderbroek. Met blote billen en schoon shirt aan gaan we beneden op zoek naar ontbijt, het potje zet ik in de buurt. "Niet op de bank plassen he, niet op de vloer", vertel ik voor de zekerheid nog maar eens. Nee, niet plassen. Hij snapt het. "Op het potje plassen, he?!" wijs ik hem op de juiste handelswijze. "Nee, mama, niet potje!". Maar ook "nee, niet luier". En geen onderbroek.

En ik moet zeggen, het blijft droog. Kurkdroog. Alsof hij een depend slip heeft ingeslikt. Na drie en een halve week is er nog steeds niets. Behalve dat ik me daar wat zenuwachtig bij gaan voelen, wil ik eindelijk ook wel weer eens wat boodschappen doen. Dus... Ik gooi een flinke driedubbele appelsap in zijn o-zo-fijn-drinkende babyfles(*) en geef hem een luier aan en een lange broek.

En dan ineens komt hij naar me toe. "Ik wil WEL een onderbroek". Zie hier. Over de luier, over de broek, maakt het uit. Het is wel een hele mooie. En inderdaad, hij wilde ook wel een sok. Eén.


maandag 8 augustus 2011

Zomervakantie 39/45

Na het lezen van het blogje gisteren denken jullie natuurlijk dat ik zo'n slechte moeder ben die helemaal niets met haar kinderen doet, ze de volle zes weken zonder enige moederliefde achter de tv zet. Nou, dat is helemaal niet waar. Zo heb ik gisteren met de oudste twee nog een leuk Hans en Grietje spel gedaan: rond half tien heb ik ze naar een voor hun onbekend en zeer drassige open plek in het bos gereden en daar met een broodtrommeltje en een pakje sap achtergelaten in het stormachtige herfstweer.

Er waren nog meer kinderen trouwens, zo'n tweehonderd. En een stelletje als kindvriendelijke vrijwilligers vermomde net-puber-af-meisjes én jongens (vooral het gemengde karakter van de leiding was voor de vrijwilligers een goede reden om in te schrijven, begreep ik vanmorgen). Er was ook nog een podium met daarop een verkleedde vrijwilliger die met een gek stemmetje iets door een microfoon riep, zo'n 2 miljoen pallets en een paar grote hamers en gevaarlijk scherp uitziende spijkers. Alles om de week maar alvast zo spannend mogelijk te beginnen.

En ach, ik kan wel stoer gaan zitten doen, maar het moederhart is er eigenlijk niet tegen bestand, tegen dat loslaten. Toen ik wegliep en zag hoe mijn bloedjes, hand in hand, tussen al die vreemden steun zoekend bij elkaar, naar het podium liepen waar de Spectaculaire Opening ging plaatsvinden kreeg ik nota bene een beetje last van druppelende ogen. Tsssss, gek oud wijf. Alsof ik ze niet elke dag met mijn heksenbezem naar buiten jaag, Ga Iets Leuks Doen, schreeuwend. Alsof het niet de uitdrukkelijke wens van zoon was om ook eens mee te mogen doen met deze zo als leuk bekend staande vakan.tieweek. Alsof dochter bij thuiskomst niet het allerhoogste woord zal hebben en alles maar dan ook alles zal vertellen wat er is gebeurd.

En inderdaad. Het was leuk geweest. Dochter heeft alles verteld wat er is gebeurd. En zelfs die pessimisten van het weerbericht bleken het weer enorm overdreven te hebben. Storm, onweer, hagel? Het was op wat buitjes na eigenlijk best wel droog, ik heb zelfs zon gezien. En vandaag gaan ze weer.

zondag 7 augustus 2011

Managementsamenvatting zomervakantie 2011

 De afgelopen zes weken zomervakantie zagen 
er ongeveer (*) zo uit:


Regen, regen, regen...


...dus verdoof je stuiterballen met een 
- o gruwel- 
nick jr, cartoon network of desnoods babytv...


... en dan kun je je als moeder volledig overgeven aan 
de nieuwste vorm van meditatie: haken!


...haken...


en haken...


(*) ongeveer he, we zijn geloof ik ook een keer naar de MacD geweest

Zomervakantie 38/45

Dochter wil met een vriendinnetje spelen. En ze kan zelf wel even bellen, als ik het nummer intoets.

"Hallo, met dochter, heeft L. Zin om te komen spelen vandaag?" (.....) "Oke. Daag."

Kijk, dat is mooi geregeld. Wat zou ze in vredesnaam hebben afgesproken? "Het was haar boertje! Hij denkt wel dat ze zin heeft."

Ik vermoed dat ik zo wel een telefoontje van L.'s mama krijg om even af te spreken hoe laat, en waar, en wie ze haalt of brengt. Als L. tenminste thuis is, en zelf ook echt zin heeft. Die broertjes van tegenwoordig zijn zo blij met het idee zus even te kunnen lozen dat ze verder niet zoveel meer nadenken...

vrijdag 5 augustus 2011

Zomervakantie 36/45

Vanochtend mama met de jongste twee naar het grote ballen/springkussen gebeuren mét buitenspeeltuin. Vanmiddag papa met oudste twee naar de bios: De Smurfen in 3D waren geweldig. En tussendoor nog even wat heen en weer gerij om een auto van een apk te laten voorzien, ophalen, brengen etc etc.

Droge feiten ja, maar ik heb even geen inspiratie, geen zin om leuke stukjes te schrijven. Mijn hoofd is vol en dan moet er gewoon hard met het lijf gewerkt worden en produktie gedraaid. Gelukkig hebben we onkruid genoeg in de tuin en heb ik even de kans om daar ongestoord alleen te werken.

donderdag 4 augustus 2011

Zomervakantie 35/45

Vandaag zijn man en ik helemaal alleen thuis. Winkelen dan maar? Rotterdam? Of toch Scheveningen?

Het blijkt eerst een ochtendje ziekenhuis. Mijn vader mocht weer naar huis en wij zouden hem ophalen. Helaas bleek er iets mis met de communicatie, dus moesten we even wachten tot de arts de verpleging had overtuigd dat hij echt weg mocht. Wij vonden het niet erg, even wachten, maar mijn vader sprong bijna tegen het plafond van ongeduld. En dat is best knap als je achter een rollator loopt.

Daarna nog even naar de stad geweest. Mijn Ipanema's, mijn dierbare lievelingslippers hadden vorige week de geest gegeven. En raad eens wat ik heb gekocht?! De Ipanema's zijn dood, Lang Leve de Ipanema's!!
Manlief nog twee poloshirtjes voor op het werk, en toen zijn we op een terras heerlijk in de zon gaan hangen en redelijk vroeg naar huis om gewoon lekker te niksen. Dat schijnt ook bij vakantie te horen, las ik gisteren.  Beetje lezen, beetje bijslapen in de tuin. Heerlijk!!

En nu, ook fijn, de kindjes weer even ophalen....

dinsdag 2 augustus 2011

Zomervakantie 34/45 - Gaat het weer een beetje, Mammalien?

Op zoek naar vermaak ende ontspanning voor de vakantiedagen schiet ik wat door. Ik maak mentale lijstjes met leuke-dingen-nog-te-doen, verzin allerlei plannen waar de kinderen al doodmoe van worden bij het horen alleen al ("mam, ik wil gewoon thuisblijven en niks doen!"). Vanmorgen, middenin het subtropisch kleuterparadijselijk zwembad alwaar ik orders stond uit te delen en drie kinderen in drie verschillende baden tegelijk in de gaten probeerde te houden viel ineens het kwartje. Was ik vroeger een redelijk relaxt persoon, sinds ik bij gebrek aan enthousiaste vrijwilligers mezelf tot hoofd entertainment heb benoemd ben ik een gekke regeltante en controlfreak geworden. En ik heb er zelf nog het meeste last van geloof ik.

Naast de enorme lijst met kindervermaak heb ik echter ook nog een plan voor de dag dat papa en mama alleen zijn, zonder kinderen. Het is Vakantie en er moeten Leuke Dingen gedaan. En als de vakantie is afgelopen ga ik wel weer Iets Leuks met peuter doen.

Maar ook voor mijzelf is het vakantie! Zo moet ik nog een dagje ontspannen in de sauna, moet ik winkelen in échte winkels waar je spullen echt kunt passen enzo. Ligt er nog een gehuurde én een gedownloade film, staan alle afleveringen van In Therapie en een halve Zomergasten op de hdd recorder te wachten tot ik peutertv een keer uit durf te zetten. En lezen natuurlijk, dat moet ook, altijd natuurlijk, maar in de vakantie zeker. Vier dikke papieren boeken had ik al liggen van de bieb, is het opeens ook gelukt om een account aan te maken voor het huren van e-books zodat er nu ook nog twee e-books staan te wachten tot ik tijd heb. Met een teller voor stressbestendige lezers eronder: u heeft nog 2 weken, 5 dagen, 22 uur en 1 minuut voordat dit boek weer van uw iPad verdwijnt. (Beetje doorlezen dus, lees ik steeds...)  En lezen terwijl drie kinderen en een volwassen vent steeds dingen van me willen, dat is best lastig.

Haken gaat al beter, in gezelschap. Bovendien kan ik dan tegelijkertijd de opgenomen tv programma's bekijken luisteren. Dus heb ik liggen aan haakprojectjes die allemaal nu zo snel mogelijk afmoeten: de poncho, de rok, het kussenhoesje, en iets met die leuke harige wol die eigenlijk niet te haken valt maar waarschijnlijk wel gebreid wil worden. 

En behalve vakantieactiviteiten moet ik ook gewoon doen wat ik anders doe als het geen vakantie is, zoals schoonmaken, bloggen, een beetje werken, koken, echtgenoten...

Argh..... Wie zei ook alweer dat vakantie ontspannend is?!